fbpx

banner αεροδρομίου

Η Ταμίλα Κουλίεβα συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Δεν υπάρχει τέτοια αγορά για να απορροφήσει τους απόφοιτους των όλων αυτών των δραματικών σχολών, που προέκυψαν τα τελευταία 15 χρόνια περίπου, αναμφίβολης ποιότητας, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και άδοξα όνειρα σε τόσα παιδιά»

Πέρασαν 25 χρόνια από τότε που η Ταμίλα Κουλίεβα εγκαταστάθηκε στην  Ελλάδα.

Μεγάλωσε στη Ρωσία σε μια δεμένη οικογένεια με στοργή και αγάπη.

Ο πατέρας της, μαθηματικός, καθηγητής Πανεπιστημίου με πολλές περγαμηνές, ήταν λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, της φιλοσοφίας, και  εμφύσησε στην αγαπημένη του θυγατέρα την αγάπη για τις τέχνες και τα γράμματα.

Η Ταμίλα σπούδασε σκηνοθεσία στο πανεπιστήμιο Πολιτισμού και στη συνέχεια διδάχτηκε την τέχνη της υποκριτικής στο Πανεπιστήμιο  Κινηματογράφου της Μόσχας. Εκεί συνάντησε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του Έλληνα συμφοιτητή της, του γνωστού σκηνοθέτη Γρηγόρη Καραντινάκη. Γρήγορα ένωσαν τις ζωές τους ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Ήρθε κι ο γιός τους, ο Στέφανος, ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος σήμερα και ολοκλήρωσε την ευτυχία του ζευγαριού που λίγο καιρό μετά αναχώρησε για την Αθήνα.

Χωρίς να γνωρίζει ελληνικά, η Ταμίλα σε σύντομο σχετικά διάστημα διέπρεψε στο θέατρο, υπηρετώντας την Τέχνη τέλεια σε άλλη γλώσσα από τη μητρική της, για να φθάσει να είναι πολυγυρεμένη σε όλους τους θεατρικούς θιάσους της Α΄ εθνικής.

Ταμίλα Κουλίεβα: Μια όμορφη γυναίκα πλασμένη από πολύτιμο μέταλλο με αυξημένη αντοχή για ανθεκτικές δημιουργίες. Όσο για την αξάν της είναι και το ατού του ταλέντου της, που πηγάζει από την αγάπη της για τον κόσμο.

Σήμερα την έχουμε κοντά μας και είναι ξεχωριστή η χαρά μας!

Τι …ανάμειξη έχετε κα. Κουλίεβα στο «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές»;

Η ηρωίδα που υποδύομαι λέγεται Γκρέτα Όλσον και είναι η βρεφοκόμος του κοριτσιού που υπήρξε θύμα, γύρω από το οποίο διαδραματίζεται η ιστορία.

Φρεσκάροντας τις γνώσεις μου για την Αγκάθα Κρίστι, με αφορμή τη συνέντευξή σας, έπεσα στον παρακάτω αφορισμό της, που λέει: «Είναι μια παράξενη σκέψη, αλλά μόνο όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γελοιοποιούνται, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς». Το έχετε βιώσει αυτό;

Όλη η θεατρική τέχνη έχει στον πυρήνα τής ενασχόλησής της τον άνθρωπο και την ματαιότητα της ύπαρξης του. Όταν γελοιοποιούνται οι άνθρωποι γίνονται αδύναμοι, κι αυτή η ματαιότητα αναδυκνύεται, άρα, γίνονται σε εμάς πιο συμπαθείς, μέσα από την αδυναμία τους. Το βιώνω συνεχώς μέσα από τις ηρωίδες, που κάθε φορά ερμηνεύω και τις αγαπώ γι’ αυτές τους τις αδυναμίες.

Είχα την τύχη να σας γνωρίσω με το που ήρθατε στην Ελλάδα. Ένα πανέμορφο ερωτευμένο κορίτσι, πολύ ευτυχισμένο με πολλά όνειρα. Κι εγώ ήμουν στο ξεκίνημα της καριέρας μου. Λες και ήταν χθες. Κι εσείς είσθε η ίδια. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, τουλάχιστον στην εξωτερική σας εμφάνιση. Αναρωτιέμαι αν αλλάξατε εσωτερικά.

Σε όλους τους ανθρώπους ο χρόνος παίζει τον ρόλο του. Μας μεγαλώνει, μας κάνει πιο σοφούς- θεωρητικά- μας κάνει να συνηδητοποιούμε αυτό που είπαμε και πριν περί ματαιότητας, όμως κερδίζουμε, ζούμε, χαιρόμαστε, γελάμε, κλαίμε, απλά με τον χρόνο να αφήνει επάνω μας την σκόνη της γνώσης. Η εμπειρία μας κάνει να αλλάζουμε κιόλας. Δεν είναι κακό να αλλάζει κάποιος. Θεωρώ κι εγώ πως αλλάζω. Δεν θεωρώ την περιπέτεια της ζωής επικίνδυνη.

Είχατε το θάρρος της γνώμης να ομολογήσετε: «Νομίζω ότι είμαι άνθρωπος που αφοσιώθηκε περισσότερο στη δουλειά από την οικογένεια». Δικαιολογημένα γιατί είσθε περιζήτητη. Πιστεύετε, ότι αν κάνατε το αντίθετο δεν θα φθάνατε στο χωρισμό με το σύζυγό σας;

Δεν μπορώ να μιλήσω υποθετικά, δεν ξέρω τι θα γινότανε «ΑΝ…» Πάντως δεν θα ήθελα ν’ άλλαξω τίποτα και δεν μετανιώνω για τίποτα.

Καταφέρατε να ξορκίσετε όλους τους εφιάλτες σας στο πέρασμα του χρόνου;

Εκεί που ξεμπερδεύω με τους παλιούς, ξεπετάγονται καινούργιοι αλλά δεν είχα και πολλούς. Η πάλη με τους εφιάλτες μας οδηγεί στην αυτογνωσία.

Αντιμετωπίζετε την οικονομική κρίση, καθώς μάλιστα το θέατρο δεν προσφέρει ικανοποιητικές αποδοχές όπως τις πολύ καλές εποχές;

Η οικονομική κρίση, έχει χτυπήσει την πόρτα όλων μας. Άρα και την δική μου. Δεν αποτελώ εξαίρεση. Ο κλάδος μας έχει τεράστια ανεργία. Δεν υπάρχει τέτοια αγορά για να απορρόφήσει τους απόφοιτους των όλων αυτών των δραματικών σχολών, που προέκυψαν τα τελευταία 15 χρόνια περίπου, αναμφίβολης ποιότητας, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και άδοξα όνειρα σε τόσα παιδιά. Και αυτό είναι ένα δραματικό γεγονός. Αυτό σε συνδυασμό με την επιλεκτικότητα όλων μας, στο τι θα φάμε, πως θα διασκεδάσουμε, που θα ξοδέψουμε, μας κάνει να είμαστε πιο προσεκτικοί και επιμελείς σε όλα.

«Προσπαθώ να ζω κάθε στιγμή, την κάθε μέρα που περνά σαν άνεμος. Ξέρετε τι λένε για τον άνθρωπο που κάνει όνειρα και τον Θεό…»

Έχετε παίξει με επιτυχία όλα τα είδη θεάτρου, τι δεν έχετε κάνει και το επιθυμείτε;

Ναι, αν και δεν το είχα σκεφτεί, τώρα που το λέτε, έχω ασχοληθεί από το αρχαίο δράμα, μέχρι το γαλλικό μπουλβάρ. Θα ήθελα λοιπόν να κάνω και μια στάση, σε ένα καθαρό μιούζικάλ.

Μιλήστε για αυτή τη σύνδεση ανάμεσα στην πλατεία και στη σκηνή. Το πώς οι θεατές ξεκινούν να δουν μια θεατρική πράξη, γνωρίζοντας φυσικά ότι πρόκειται για ψευδαίσθηση, αλλά αργά βυθίζονται μέσα στην πράξη, έτσι ώστε να γίνει αληθινή.

Κάθε φόρα η παράσταση είναι μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στην σκηνή και στην πλατεία. Αυτή η σχέση κάθε μέρα διαφέρει, γι’ αυτό και το θέατρο έχει αυτή την μαγεία. Προκαλείς κάθε φορά την φαντασία του θεατή με στόχο να τον κάνεις μέρος αυτού που διαδραματίζεται επάνω στην σκηνή. Όσο περισσότερο χώρο αφήνεις στον θεατή για να τον γεμίσει με την δική του φαντασία, τόσο πιο ενεργός γίνεται στην σχέση του με την παράσταση και άρα, στην ταύτισή του με τους πάσχοντες ήρωες του έργου.

Η τέχνη εν τέλει είναι δύναμη αλλαγής του κόσμου και μέσο ανύψωσης;

Η τέχνη δυστυχώς δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να αναδείξει την δυσμορφία του και την δυσοσμία του, με σκοπό να κάνει τον άνθρωπο λίγο καλύτερο.

Βλέποντας τόσο την προσωπική σας διαδρομή, όσο και τη διαδρομή άλλων συναδέλφων σας, νομίζετε πως εν τέλει, το επάγγελμά σας, αποτελεί μια επιλογή που πολύ περισσότερο σας διαλέγει παρά τη διαλέγετε;

Τίποτα δεν είναι τυχαίο και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προορισμό σ’ αυτή την ζωή.

Θεωρείτε πως η  κρίση που βιώνουμε έχει αποτρέψει τους νέους ανθρώπους από το να ασχοληθούν επαγγελματικά με την υποκριτική;

Δεν θα το έλεγα, το μόνο ίσως που θα μπορούσε να τους αποτρέψει θα ήταν, αν κάποια στιγμή θα συνειδητοποιούσαν πόσο σοβαρό είναι.

Η περιρρέουσα εικόνα των εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας, που αναζητούν στους κάδους απορριμμάτων την τροφή τους, τι αίσθηση σας δημιουργεί;

Δυστυχώς, δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να χαίρεται με αυτό το θέαμα. Είναι δυστυχώς μια πτώση της κοινωνίας και μια παρακμή. Είναι μια τραγωδία να βλέπεις καθημερινά ανθρώπους, να μην έχουν τα ελάχιστα που απαιτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τι όνειρα κάνετε ως καλλιτέχνης, ως γυναίκα, ως μητέρα;

Προσπαθώ να ζώ κάθε στιγμή, την κάθε μέρα που περνά σαν άνεμος. Ξέρετε τι λένε για τον άνθρωπο που κάνει όνειρα και τον Θεό…