fbpx

banner αεροδρομίου

Η συγγραφέας Μαρία Αθανασοπούλου μιλάει στην Τίνα Πανώριου

 

 

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Πραγματικά, για μένα, η συγγραφή είναι μία όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα περιπέτεια που κρύβει πολλές εκπλήξεις, με ξαφνιάζει και δοκιμάζει τις αντοχές μου. Της οφείλω πολλά»

Η Μαρία Αθανασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα.

Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της στο Πολιτικό Τμήμα της ίδιας Σχολής. Υπήρξε δικηγόρος Αθηνών και εργάστηκε για παραπάνω από τρεις δεκαετίες στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά και κατοικεί στην Αθήνα.

Σε α΄ πρόσωπο

Διαπιστώνω ότι είναι πάντοτε η ζώσα πραγματικότητα  που πυροδοτεί σκέψεις και συναισθήματα, σε αυτήν βρίσκονται οι ρίζες της γραφής μου.

Η σχέση μου με την όμορφη και ενδιαφέρουσα περιπέτεια της γραφής, από όσο μπορώ να θυμάμαι, ξεκινάει από πολύ παλιά, από τα παιδικά μου χρόνια, καθώς, όταν κάτι με άγγιζε, η γραφή γινότανε για μένα το καταφύγιο και ο εξομολόγος μου. Άλλες φορές με μικρά κείμενα και άλλοτε με στίχους. Έτσι λοιπόν ανακάλυψα ότι χωρίς τη γραφή έλειπε κάτι πολύ ουσιώδες από τη ζωή μου.

Στα χρόνια των σπουδών μου ήρθαν άλλες προτεραιότητες. Αναφέρομαι στις ανάγκες επιβίωσης που, λόγω συγκυριών, υπήρξανε καθοριστικές και δεν έπαιρναν αναβολή. Αυτό βέβαια είχε και τις θετικές του πλευρές. Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η δουλειά με ωρίμαζε και πλούτιζε τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου. Ταυτόχρονα στάθηκε η αφορμή να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους και η θητεία μου δίπλα τους υπήρξε πραγματικό σχολείο. Ευτύχησα να συναντήσω ανάμεσά τους και κάποιους, όχι πολλούς, πολύ σημαντικούς ανθρώπους που τους οφείλω πολλά. Άνθρωποι ορόσημα, μοναδικοί στη δουλειά τους με γνώσεις πολυποίκιλες και ήθος που τους κοιτούσα και στεναχωριόμουνα, καθώς, συχνά, σκεφτόμουνα ότι όλος αυτός ο πνευματικός θησαυρός που διέθεταν θα ταφεί μαζί τους.

Επιστρέφοντας στο θέμα μου μπορώ με βεβαιότητα να πω, ότι επιλέγω τα θέματά μου, τα βάζω στη σκέψη μου, ταξινομώ το υλικό και κάποια στιγμή, σε χρόνο πολλές φορές όχι προαποφασισμένο, αρχίζω το γράψιμο.

Οι ήρωές μου είναι συνήθως άνθρωποι της διπλανής πόρτας με ένα στοιχείο πολύ ξεχωριστό στο χαρακτήρα και στη ζωή τους που τσιγκλίζει τη σκέψη μου και ενεργοποιεί τη φαντασία μου. Στο πρώτο μου βιβλίο, σύμφωνα με τη χρονολογική σειρά της γραφής του, στο μυθιστόρημα «ταξίδι εκλογών», η αγάπη και το πείσμα για ζωή της ηρωϊδας του τροφοδότησε και κινητοποίησε τη σκέψη μου.

Στο δεύτερο ,στο μυθιστόρημα με τίτλο «Σαν μυθιστόρημα» ήταν το περιπετειώδες οδοιπορικό του ήρωα που άφησε τα σίγουρα και ασφαλή και ακολούθησε το όνειρο της ζωής του και τις προσδοκίες του αψηφώντας το όποιο κόστος αυτής του της επιλογής.

Στο τρίτο, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα (εκκρεμεί στον εκδότη μου), είναι ο θάνατος, αυτό το οριακό γεγονός, και οι ανατροπές που προκαλεί στη ζωή της ηρωίδας. Την ίδια περίοδο πειραματιζόμουνα και με την ποίηση όταν συνέβαιναν γεγονότα που ξεσήκωναν την ψυχή και το μυαλό μου.

Αργότερα τότε που ήρθανε στη ζωή μας οι φωτιές και άρχισαν να παίρνουν απειλητικές διαστάσεις, που κορυφώθηκαν στις μέρες μας με αυτά που συνέβησαν στο Μάτι, δηλαδή η πύρινη λαίλαπα στην Ηλεία και στην Ικαρία με τραγικές συνέπειες στους ανθρώπους και στο περιβάλλον, γεννήθηκε ένα ακόμη μυθιστόρημα, ανέκδοτο και αυτό. Αναφερόμενη σε όλα αυτά διαπιστώνω ότι είναι πάντοτε η ζώσα πραγματικότητα  που πυροδοτεί σκέψεις και συναισθήματα, σε αυτήν βρίσκονται οι ρίζες της γραφής μου.

Ακολούθησε το δοκίμιο με τίτλο «Συνομιλώντας με τους  Αλμπέρτο Καέϊρο και Φερνάντο Πεσσόα», το οποίο είναι και το βιβλίο που εκδόθηκε πρώτο. Αφορμή το εκπληκτικό βιβλίο «Φύλακες κοπαδιών» του σπουδαίου και πολυαγαπημένου μου Πορτογάλου ποιητή σε συνδυασμό με τις εντονότατες ανησυχίες, τις αγωνίες και τους προβληματισμούς μου  για το μέλλον του πλανήτη που μας φιλοξενεί.

Μεσολάβησε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απραξίας και αποστασιοποίησης από τη γραφή με μοναδική εξαίρεση ένα παραμύθι, ανέκδοτο και αυτό, με πρωταγωνιστές τα ζώα του δρόμου της γειτονιάς μου. Η ζωή μου κοντά τους -σχεδόν πάντοτε με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια είχα κάποιο ζώο- μου έμαθε πολλά, με δίδαξε θα μπορούσα να πω, να χαίρομαι με τα απλά πράγματα και να απολαμβάνω την κάθε μέρα.

Ακολούθησε η συγγραφή των διηγημάτων που εκδόθηκαν και κυκλοφόρησαν με τίτλο «Ιβάν, όπως Γιάννης». Την ίδια περίπου περίοδο εκδόθηκε και η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Ποιήματα από το 2016 στο 1990» όπου τα αυτονόητα, που έχουνε γίνει ζητούμενο στους καιρούς μας, οι χαμένες αξίες, η απώλεια έδωσαν τα εναύσματα για αυτή την ποιητική προσέγγιση.

Έξαφνα προέκυψε «το μαγικό δώρο», ένα αφήγημα-μαρτυρία με αφορμή μία σοβαρή περιπέτεια με την υγεία μου. Η συγγραφή του ήρθε τελείως απρόσμενα, μαγικά θα έλεγα, κάποιο βράδυ στην εξοχή το καλοκαίρι του 2017, διακόπτοντας τη συγγραφή του δοκιμίου με τίτλο «Δημοκρατία, Βία και Εξουσία», το οποίο το ολοκλήρωσα τον τελευταίο χειμώνα και αναμένεται ή έκδοσή του.

Στο μεσοδιάστημα εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο «Έτσι, Όπως Έρχονται», όπου και πάλι η σύγχρονη καταιγιστική πραγματικότητα που επιμένει, οι απώλειες,  οι χαμένες αξίες, οι οφειλές στους μεγάλους μας και ο έρωτας έχουνε δεσπόζουσα θέση και αποτελούν την πηγή της έμπνευσής μου.

Υπάρχει στο συρτάρι και στον εκδότη μου και ένα θεατρικό έργο με τίτλο «Ένας Καφές» του οποίου τη συγγραφή άρχισα το 2008 με αφορμή τις τρομοκρατικές πράξεις στο Λονδίνο και το ολοκλήρωσα  περί το τέλος της άνοιξης του 2018.

Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι πραγματικά, για μένα, η συγγραφή είναι μία όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα περιπέτεια που κρύβει πολλές εκπλήξεις, με ξαφνιάζει και δοκιμάζει τις αντοχές μου. Της οφείλω πολλά, την υπομονή, την προσπάθεια, τη μελέτη για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, την επιμονή και το πείσμα προκειμένου να απολαύσω τη χαρά της δημιουργίας.