11
Τρι, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Η συγγραφέας Μαίρη Κόντζογλου, συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

MAIRH-KONTZOGLOY-NEW-2020---


«…πιστεύω, πως είμαστε φτιαγμένοι για πολλά, αρκεί να ανακαλύψουμε και να αναπτύξουμε τις δεξιότητές μας»



Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε, µεγάλωσε και συνεχίζει να µεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη.
Έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και έχει εργαστεί σε µεγάλες ελληνικές εταιρείες, µε αντικείµενο πάντα την Επικοινωνία.
Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα
Το Μέλι το Θαλασσινό (2008), Περπάτα µε τον άγγελό σου (2009), Χίλιες ζωές απόψε (2013), Οι Μαγεμένες (2017), την τριλογία Οι μεσημβρινοί της ζωής (2011) που αποτελείται από τα βιβλία Άγνωστη χώρα, Μεσονύκτιο, Μεσουράνηση, καθώς και την τριλογία Τα Παλιά Ασήμια που αποτελείται από τα βιβλία Τα Παλιά Ασήμια (2014), Προσευχή για τα Παλιά Ασήμια (2015), Πέρα από τα Παλιά Ασήμια (2015), Οι Μαγεμένες (2017).

Η συγγραφέας Μαίρη Κόντζογλου

Ακόμα δεν προλάβαμε να διαβάσουμε το πρώτο μέρος της διλογίας «Σκουριά και χρυσάφι» (παρουσίαση βιβλίου εδώ) και ανυπομονούμε ήδη για τη συνέχεια. Γράφετε, υποθέτω, με εκπληκτική γρηγοράδα. Όμως τα έργα σας είναι αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας και μελέτης. Εν ολίγοις πώς τα καταφέρνετε;

Τη διλογία «Σκουριά και χρυσάφι» ξεκίνησα να τη γράφω τον Ιούλιο του 2017.Για τα συγκεκριμένα βιβλία χρειάστηκα τριάντα τρεις μήνες, δεν νομίζω πως είναι και τόσο λίγο το διάστημα.

Σε κάθε περίπτωση, πράγματι, είμαι πολύ αφοσιωμένη και πειθαρχημένη σ' αυτό που κάνω, ως εκ τούτου και παραγωγική.

Για να γράψεις ένα μυθιστόρημα εποχής, ασφαλώς και απαιτείται έρευνα. Πόσο μάλλον για ένα ιστορικο-κοινωνικό μυθιστόρημα, όπως το «Νεγρεπόντε», που διατρέχει όλη την πολιτική και οικονομική ζωή του νέου ελληνικού κράτους. Και η έρευνα στη συγκεκριμένη διλογία δεν είναι μόνο ιστορική, είναι και εθνολογική, κοινωνιολογική, πολιτική, ακόμα και τοπογραφική.

Γράφετε κυρίως ιστορικά μυθιστορήματα, ίσως γιατί από μικρή αγαπούσατε την ιστορία πάνω από όλα τα μαθήματα του σχολείου;

Την αγαπούσα από πάντα την ιστορία, αλλά τώρα που τη μελετώ ενδελεχώς για τα βιβλία μου –συγκεκριμένες περιόδους φυσικά– αντιλαμβάνομαι πόσο λίγο τη γνωρίζω.

Πράγματι, τα τελευταία χρόνια γράφω ιστορικά μυθιστορήματα και το απολαμβάνω, με εξιτάρει να «ανακαλύπτω» όχι τόσο γνωστά ιστορικά γεγονότα και να τα αναδεικνύω, γεγονότα όμως που είχαν πολύ σοβαρές πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις στους Έλληνες. Αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον, αναφέρομαι στην αρπαγή των Μαγεμένων, του μνημείου της Θεσσαλονίκης το 1864, στο «Σκουριά και χρυσάφι», που μας παρουσιάζει τη δημιουργία της αστικής τάξης στην Ελλάδα, την ανταλλαγή των πληθυσμών –που ασφαλώς και δεν είναι άγνωστο γεγονός– το οποίο προκάλεσε το «διαγενεολογικό τραύμα» που επηρέασε εκατομμύρια ανθρώπους.

Και καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται –χιλιοειπωμένο αλλά τόσο αληθινό!–, διαπιστώνω πως ό,τι συμβαίνει σήμερα είναι απόρροια του παρελθόντος και πως, βεβαίως, είμαστε «ανεπίδεκτοι μαθήσεως», όπως έλεγαν παλιά.

Υπό αυτή την έννοια, κάνω και μια κοινωνιολογική έρευνα για το παρόν, που τα αποτελέσματά της θα αξιοποιηθούν στο μέλλον.

Πότε πήρατε την απόφαση ότι θα γράψετε την πρώτη σας ιστορία «Το μέλι το θαλασσινό»; Το δουλεύατε καιρό μέσα σας ή έτσι ξαφνικά;

Έτσι ξαφνικά, πράγματι. Και ήταν μια θαυμάσια έκπληξη για μένα, όταν είδα πως έβγαλα από μέσα μου πράγματα που δεν ήξερα πως υπήρχαν.

Με «Το μέλι το θαλασσινό» πέρασα τις παιδικές μου ανησυχίες –οικογενειακές, κοινωνικές και πολιτικές, ας μην ξεχνάμε πως μεγάλωσα μέσα στη χούντα–, στο «Περπάτα με τον άγγελό σου» τις εφηβικές και πρώιμες νεανικές, και μετά έγραψα την τριλογία «Οι μεσημβρινοί της ζωής», τιμής ένεκεν στους προγόνους μου, αλλά και στα μεγάλα μυθιστορήματα που με είχαν συνεπάρει. Εννοείται πως αυτά τα κατάλαβα εκ των υστέρων. Έκτοτε γράφω πιο οργανωμένα και μελετημένα, παρ' όλα αυτά το ίδιο αυθόρμητα.

Έχετε εργαστεί σε μεγάλες εταιρείες με αντικείμενο την επικοινωνία. Πώς συνάδουν οι δυο αυτές ιδιότητες, η μία πιο πρακτική, η άλλη πιο «φευγάτη»;

Η Επικοινωνία μου έμαθε πού να δίνω έμφαση, τι είναι σημαντικό και τι λιγότερο, μου έμαθε να μελετώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους πριν τους απευθυνθώ, το εφαρμόζω στις ηρωίδες και στους ήρωές μου, τους ψάχνω και εμβαθύνω σε όλες τις πτυχές της προσωπικότητάς τους. Κατά τα άλλα, πιστεύω πως είμαστε φτιαγμένοι για πολλά, αρκεί να ανακαλύψουμε και να αναπτύξουμε τις δεξιότητές μας, υπάρχουν σπουδαίοι γιατροί που έγιναν μεγάλοι συγγραφείς, αυτό θεωρώ πως είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα ότι το επάγγελμα δεν καθορίζει τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος το επάγγελμα.


«…κάθε γενιά δικαιούται έναν πόλεμο, εμάς μας έτυχε μια γρίπη, ας μην το κάνουμε και θέμα κι ας σκεφθούμε ποιοι μας θέλουν τόσο φοβισμένους»


Ο χρόνος σας ο καθημερινός πώς μοιράζεται; Πώς είναι μια κλασική σας μέρα;

Μια κλασική μου ημέρα περιλαμβάνει οπωσδήποτε συγγραφή, έρευνα και καταχώριση στοιχείων – άσχετα με το αν γράφω κάτι συγκεκριμένο ή όχι. Επίσης, πολύ διάβασμα, μελετώ, δεν διαβάζω για να περνώ την ώρα μου, μελετώ συγγραφείς που αγαπώ ή ανακαλύπτω και μου αρέσουν. Κατά τα άλλα, ό,τι και των άλλων ανθρώπων. Οικογένεια, φίλοι, άθληση, μαγειρική –την αγαπώ πολύ– και ενημέρωση.

Βιώσαμε όλοι μια απίστευτη καραντίνα, μια αλλαγή πρωτόγνωρη. Εσείς πώς τη βγάλατε καθαρή; Γράφατε, σίγουρα μαγειρεύατε, ποτίζατε λουλούδια, διαβάζατε; Και υπήρξε ένα βιβλίο ξεχωριστό που να σας αλάφρυνε λίγο την πίεση;

Πέρα από την ανησυχία μου για το τι θα γίνει, η καραντίνα με ξεκούρασε. Έβγαινα εξαντλημένη από τη συγγραφή ενός πολύ απαιτητικού βιβλίου, αναφέρομαι στη διλογία «Σκουριά και χρυσάφι», και ήταν σχεδόν θείο δώρο να απαλλαγώ από κάποια καθήκοντα που μου έτρωγαν χρόνο και ευθύνες. Έφτιαξα τα άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες –ήταν ένα βάρος το ότι ήταν ανακατωμένες–, ναι, φύτεψα λουλούδια –άνοιξη, βλέπετε–, διάβασα πολλά βιβλία που τα είχα διαβάσει όταν ήμουν στην εφηβεία και συγκλονίστηκα από «Τα σταφύλια της οργής» του Στάινμπεκ. Τέλος, εμπνεύστηκα από αυτό που συνέβαινε σε όλον τον κόσμο και άρχισα να γράφω κάτι.

Μπροστά μας έχουμε ένα μακρύ ζεστό, αλλιώτικο καλοκαίρι. Θα σας βρει στην εξοχή ή στο γραφείο σας ενόψει νέου έργου;

Ελπίζω να με βρει στην εξοχή. Εκεί γράφω καλύτερα, είναι υπέροχα το πρωί στην αυλή με καφέ και υπό τους ήχους των πουλιών.

Φυσικά και ανησυχώ γι' αυτό το καλοκαίρι, ελπίζω όμως πως θα πάμε καλά, όλη η ανθρωπότητα πως θα πάει καλά και αναλογίζομαι τους ανθρώπους που βομβαρδίζονται, που χάνουν τους δικούς τους από τον πόλεμο ή την πείνα, τις γυναίκες και τα παιδιά που γίνονται θύματα βίας, αυτούς που σκοτώνονται γιατί είναι διαφορετικοί. Και τότε λέω πως δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, κάθε γενιά δικαιούται έναν πόλεμο, εμάς μας έτυχε μια γρίπη, ας μην το κάνουμε και θέμα κι ας σκεφθούμε ποιοι μας θέλουν τόσο φοβισμένους.

Σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας και τη ζεστή σας αφιέρωση.

Και εγώ σας ευχαριστώ θερμά, καλό καλοκαίρι.

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Η Αλεξάνδρα Λαδικού, σε μία εκ βαθέων συνέντευξη σ...
Η συγγραφέας Μαρία Κωνσταντοπούλου, συνέντευξη στη...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares