16
Σαβ, Ιαν
Tο διάβασαν 218 άτομα (218 Views)

Η συγγραφέας Βάσια Τζανακάρη, συνομιλεί με την Τίνα Πανώριου

EXONTZAN2223356-09

«…Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο νομίζω από το να κάνεις μια σχέση να πετύχει, είτε φιλική είτε ερωτική. Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά είναι δυο διαφορετικά σύμπαντα. Θέλει πολλή δουλειά για να λειτουργήσουν μαζί»


Η Βάσια Τζανακάρη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1980. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα & Φιλολογία στο ΑΠΘ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές Μετάφρασης-Μεταφρασεολογίας στο ΕΚΠΑ. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγγλικών Σπουδών (HASE). Με το πρώτο της βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων «Έντεκα Μικροί Φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave» (Μεταίχμιο, 2008), ήταν υποψήφια για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού «Διαβάζω».

Ακολούθησε το μυθιστόρημα «Τζόνι & Λούλου» (Μεταίχμιο, 2011) και το παιδικό βιβλίο «Ένα δώρο για τον Τζελόζο» (Μεταίχμιο, 2013). Το βιβλίο, «Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα», κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα «Ελληνικά ονόματα (Κέδρος), «Crisis: 10+1 διηγήματα για την ελληνική κρίση» (Vakxikon), «Ιστορίες βιβλίων» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και εργάζεται ως μεταφράστρια, έχοντας μεταφράσει Ian Rankin, Gillian Flynn, Donald Ray Pollock.

Το τελευταίο της βιβλίο είναι το μυθιστόρημα «Αδελφικό» (για το βιβλίο διαβάστε εδώ) από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η συγγραφέας Βάσια Τζανακάρη


Αληθεύει ότι η ιστορία του θανάτου του Τάσου Λειβαδίτη σας οδήγησε να γράψετε το «Αδελφικό»;

Όχι ακριβώς, αποτέλεσε όμως το υλικό για να δημιουργήσω τον ήρωά μου, τον Μελισσινό, έναν καρδιοχειρουργό από τη Θεσσαλονίκη που δεν αντέχει το βάρος των τύψεων για τον θάνατο ενός ασθενή του και καταφεύγει στο Αδελφικό.

Επισκεφτήκατε το χωριό πολλές φορές έτσι ώστε να το ζωντανέψετε τόσο πειστικά;

Πήγα συνολικά δύο ή τρεις φορές. Είναι ένα τοπίο γνώριμο για όποιον έχει μεγαλώσει στη Βόρεια Ελλάδα, πολλά χωριά μας είναι έτσι. Είναι εικόνες χωνεμένες, όπως και οι εικόνες των πόλεων που περιγράφω. Ο τόπος αφήνει το σημάδι του πάνω μας.

Κυρίαρχο θέμα στην ιστορία σας –μεταξύ άλλων βέβαια– ημεγάλη αγάπη ανάμεσα στα δυο αδέλφια. Παράξενος δεσμός, που χωράει πολύ «αίμα», αυτός ο αδελφικός, έτσι δεν είναι;

Ναι, όπως όλες οι οικογενειακές σχέσεις. Τα αδέλφια είναι ο καθρέφτης μας, αν τα κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορούμε να καταλάβουμε πολλά πράγματα για μας κι αυτό καμιά φορά είναι οδυνηρό.

Η ηρωίδα σας η Μάρω, αντισυμβατική έως λιγάκι ακραία, αποφασίζει και κάνει μωρό. Πόσο αλλάζει τη στάση ζωής μιας γυναίκας –όχι κλασικής– η απόκτηση ενός παιδιού, τι λέτε;

Αν δεν έχεις μεγαλώσει με το όνειρο της μητρότητας, νομίζω τρως μεγάλο χαστούκι, ενδεχομένως κι αν έχεις μεγαλώσει με αυτό το όνειρο να το τρως, αλλά εγώ ανήκω στην άλλη πλευρά. Σε επίπεδο ψυχολογίας είναι σοκαριστικό. Αλλά και σε πρακτικό επίπεδο. Οι ανάγκες του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτες, οι δικές σου μπαίνουν στην άκρη, κάποια στιγμή όμως επανέρχεται ισορροπία, ευτυχώς. Προσωπικά φάνηκε τρομερό το πώς είχα γίνει ένας άλλος άνθρωπος και αποφάσισα πως δεν ήθελα να ζω έτσι. Γι' αυτό ενσωμάτωσα το παιδί στη ζωή μου και προσάρμοσα την κοινή μας ζωή σε έναν τρόπο που άρμοζε στην προσωπικότητά μου και τα ενδιαφέροντά μου, με γνώμονα πάντα βέβαια το καλό και την ευτυχία του παιδιού.

«Οισχέσεις μου ήταν αποτυχημένες», λέει κάπου ο πρωταγωνιστής σας ο Μελισσινός «γιατί εγώ δεν κατάφερα να αγαπήσω». Ίσως εκεί να συνοψίζεται και η αλήθεια για τις αγάπες που χάθηκαν;

Μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να έχουμε αγαπήσει πολύ και πάλι να απέτυχε μια σχέση. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο νομίζω από το να κάνεις μια σχέση να πετύχει, είτε φιλική είτε ερωτική. Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά είναι δυο διαφορετικά σύμπαντα. Θέλει πολλή δουλειά για να λειτουργήσουν μαζί.

Η συγγραφέας Βάσια Τζανακάρη και το τελευταιό της μυθιστόρημα «Αδελφικό»

«…έχω βαρεθεί να κάνουμε skip εποχές, να περάσει η άνοιξη, να περάσει το καλοκαίρι, να περάσει το φθινόπωρο, να περάσει ο χειμώνας, μήπως και ζήσουμε την άνοιξη του '21. Καθόμαστε και κοιτάμε τη ζωή μας να περνάει»


Στις αρχές του 2016 πεθαίνει ο Ντέβιντ Μπάουι. Και γράφετε κάπου εσείς, ότι «σας έκανε εντύπωση πως από ό,τι φαίνεται είχε αγγίξει τις ζωές πολλών ανθρώπων με τελείως διαφορετικό τρόπο». Και το διαπιστώσατε αυτό μέσα από τα σόσιαλ μίντια. Η σχέση σας με αυτά;

Μ' αρέσουν πάρα πολύ. Δουλεύω δέκα χρόνια από το σπίτι και τα σόσιαλ μίντια είναι το παράθυρό μου στον κόσμο, η επαφή μου με τους ανθρώπους μου, η ενημέρωσή μου, η διασκέδασή μου. Φυσικά είναι χρήσιμα και για την προβολή της δουλειάς μου, αλλά κυρίως τα χρησιμοποιώ για την προσωπική μου ευχαρίστηση.

Η μουσική κι εσείς. Γράφετε ακούγοντας κομμάτια αγαπημένα ή με ησυχία π.χ. μέσα στη νύχτα;

Η μουσική κι εγώ: ο τίτλος της αυτοβιογραφίας μου (αστειεύομαι). Δεν υπάρχει στιγμή που να μην ακούω μουσική. Τραγουδάω συνέχεια από μέσα μου. Σκέφτομαι συνέχεια τη μουσική. Ξέρω κυριολεκτικά χιλιάδες στίχους απέξω. Νοσταλγώ τα λάιβ, θέλω να πάω σε μια συναυλία.Νομίζω όταν ξαναρχίσουν οι συναυλίες, δεν θα κάνω άλλη δουλειά, θα πηγαίνω σε όλες.

Οι πρωταγωνιστές σας αγαπούν πολύ το σινεμά. Κι εσείς πολύ να υποθέσω;

Τον λάτρευα τον κινηματογράφο, αισθάνομαι πως με διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό, από την αισθητική και το χιούμορ μου μέχρι τις προσδοκίες μου και τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο.

Αγαπημένοι της Μάρως ο Σαχτούρης, ο Καρυωτάκης, η Σίλβια Πλαθ. Οι δικοί σας πάλι;

Ο Σαχτούρης κι ο Καρυωτάκης είναι και δικοί μου αγαπημένοι. Μου αρέσει επίσης πολύ η ποίηση του Παπαδίτσα, του Αναγνωστάκη, του Λειβαδίτη, του Κάρβερ, τηςΣέξτον, της Λαϊνά.

Όλο το έργο σας είναι νομίζω πλημμυρισμένο από νοσταλγία – συχνά και για καταστάσεις ουδόλως ιδανικές. Τι μας κάνει όμως όλους μας να κοιτάμε πίσω; Ίσως μια ζωή που μας σφίγγει, μια καθημερινότητα που μας συνθλίβει όλο και πιο πολύ;

Συχνά στη ζωή επαναλαμβάνουμε μοτίβα και μπαίνουμε σε καταστάσεις γνώριμες ακόμα κι αν είναι επώδυνες ή άσχημες, γιατί εκεί νιώθουμε ασφάλεια. Και ναι, η ζωή δεν μας τα 'χει φέρει και πολύ εύκολα τα τελευταία δέκα χρόνια, γι' αυτό νομίζω βλέπω ανθρώπους της ηλικίας μου να θυμούνται με νοσταλγία μια άλλη εποχή, με τις όποιες ατέλειές της.

Είστε μεταφράστρια. Θεωρείτε, ότι το τόσο απαιτητικό αυτό επάγγελμα έχει τη θέση που του αρμόζει στη συνείδηση του κόσμου;

Πολύ λίγοι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον μόχθο του επαγγέλματος. Είναι ένα επάγγελμα μεγάλης ευθύνης, απαιτητικό, χωρίς ωράριο, συχνά χωρίς την αμοιβή που θα έπρεπε. Κι όλοι έχουν άποψη, χωρίς συνήθως να έχουν διαβάσει το πρωτότυπο. Στο μεταπτυχιακό της μετάφρασης οι καθηγητές μας έλεγαν πως δεν νοείται κριτική της μετάφρασης χωρίς ο άλλος να ξέρει το πρωτότυπο. Πραγματικά, καμιά φορά σκέφτομαι πως είναι σαν να πηγαίνω εγώ σε έναν δικηγόρο ή έναν υδραυλικό και να του λέω: «δεν το κάνεις καλά, εγώ θα το 'κανα έτσι». Ξέρετε τι θα μου 'λεγε; «Για κάν' το να σε δω».

Κλείνοντας: Πώς αισθάνεστε ενόψει του παράξενου χειμώνα που έρχεται; Έχετε αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλύτερα;

Όχι, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Κι έχω βαρεθεί να κάνουμε skip εποχές, να περάσει η άνοιξη, να περάσει το καλοκαίρι, να περάσει το φθινόπωρο, να περάσει ο χειμώνας, μήπως και ζήσουμε την άνοιξη του '21. Καθόμαστε και κοιτάμε τη ζωή μας να περνάει. Πώς να είμαι αισιόδοξη;

 Το μυθιστόρημα της Βάσιας Τζανακάρη «Αδελφικό», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (διαβάστε εδώ)

Ο σκηνοθέτης Παύλος Βησσαρίου συζητά με τη Σμαράγδ...
Ο καρδιολόγος Γιώργος Βήχας μιλάει στην Σμαράγδα Μ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/