fbpx

banner αεροδρομίου

Η συγγραφέας Ήρα Ραίση, συζητάει με την Τίνα Πανώριου

 

 

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Αν κάτι θα ήθελα να καταγγείλω πάνω σε αυτό είναι τα κολάζ και οι κλοπές ξένων έργων ή ξένων σαπουνόπερων σε συρραφή. Αυτό ναι, με βρίσκει αντίθετη και ξέρετε… υπάρχει!»

Προσηνής, χαμογελαστή, χαμηλών τόνων, μια ήρεμη δύναμη η συγγραφέας Ήρα Ραίση (ψευδώνυμο). Ζει στην Αθήνα και είναι αξιωματικός του ελληνικού στρατού, δηλαδή, Στρατιωτικός Δικαστής, με ειδίκευση στο Ποινικό Δίκαιο και μεταπτυχιακές γνώσεις Διεθνούς Ποινικού Δικαίου. Επίσης, έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην ψυχολογία – συμβουλευτική ζεύγους.

Με πολύπλευρη καλλιτεχνική δραστηριότητα, το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2010, φέροντας τον τίτλο «Μανικιούρ Πεντικιούρ». Η δημιουργία ενός μυθιστορήματος, όπως μας εκμυστηρεύτηκε, είναι για κείνη μια ανάσα, καθώς απομονώνει τις πολύβουες σκέψεις της καθημερινότητας από το μυαλό της και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο ταξίδι της γραφής.

Το τελευταίο της βιβλίο «Συνήγορος της Αμαρτίας», από τις εκδόσεις «Μωραίτης» απέσπασε το πρώτο βραβείο μυθιστορήματος «Ασημένια Σελίδα ΙΙΙ». Συναντήσαμε την Ήρα Ραίση και η συζήτηση μας κινήθηκε απαλά σαν το πρώτο, δροσερό αεράκι καλοκαιριάτικου δειλινού. Τόσο όμορφα…    

«Συνήγορος της Αμαρτίας» το νέο σας βιβλίο Ο τίτλος αυτός καθ εαυτός ιντριγκαδόρικος Τι έχετε διαπιστώσει  στην διαδρομή; Ο εν δυνάμει αναγνώστης -αγοραστής δελεάζεται από τον τίτλο και μόνον ή αναζητεί περισσότερη ουσία;

Κατ΄ αρχήν θέλω να σας πω ότι το εμπορικό κομμάτι του βιβλίου είναι ευθύνη του εκδότη, ο συγγραφέας έχει καθοριστική άποψη βέβαια για τον τίτλο και το εξώφυλλο. Ας είμαστε ρεαλιστές, το βιβλίο -μολονότι δεν θα έπρεπε -είναι κι αυτό ένα εμπορικό προϊόν, οπότε ισχύουν και σ΄ αυτό οι κανόνες του μάρκετινγκ. Ο τίτλος παίζει ρόλο, το χρώμα και το σχέδιο στο εξώφυλλο επίσης. Αυτό ισχύει για τον αναγνώστη που ψάχνει «γενικώς». Κάποιοι συγγραφείς έχουν ήδη το κοινό τους που τους παρακολουθεί. Νομίζω ότι όλα παίζουν ρόλο. Σ΄ ένα βιβλίο κλειστό, πως θα αναγνωρίσει την ουσία ο αναγνώστης; Κάτι πρέπει να τον ιντριγκάρει εκτός αν είναι ήδη πληροφορημένος σχετικά. Γι αυτό το καλύτερο μέσο διαφήμισης ενός βιβλίου είναι το ανθρώπινο στόμα.

Γράφετε σε ένα σημείο: «Το παιγνίδι της ζωής είναι σαν μια παρτίδα σκάκι». Το ερώτημα είναι αν είμαστε εμείς τα  πιόνια ή ο παίκτης που τα κινεί; Τόσο ξεκάθαρα λοιπόν;

Ξεκάθαρα και απλά. Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας σε ποιόν βαθμό επεμβαίνουμε στη μοίρα μας. Είναι ένα υπαρξιακό ερώτημα, βαθύ και σύνθετο. Νομίζω, πως μένει ακόμη αναπάντητο από πολύ κόσμο. Προσωπικά, δίνω την απάντησή μου στο βιβλίο. Η ουσία του ερωτήματος δεν είναι καθόλου απλή. Το ερώτημα ,ναι, είναι ξεκάθαρο.

Διαβάζοντας την ιστορία σας σκέπτομαι, πώς πρωτοδημιουργήσατε στο μυαλό σας τον πρωταγωνιστή, τον Πάνο; Από κάποιον γνώριμο π.χ. που σας κέντρισε το ενδιαφέρον, από έναν τύπο που είδατε στις ειδήσεις;

 Οι άνθρωποι αποτελούν πάντα έμπνευση για μένα και οι ήρωές μου είναι αληθινοί πάντα. Κάποιο γεγονός , κάποια κατάσταση, ακόμη και κάποια έκφραση είναι ικανά να πυροδοτήσουν την μυθοπλασία που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους, δεν είναι αμιγώς αληθινές οι ιστορίες μου, είναι συνδυασμός υπαρκτού και πνευματικής δημιουργίας.

Και πότε αποφασίσατε να γράψετε; Από μικρή, μετά από μια θυελλώδη προσωπική εμπειρία;

Δεν «αποφάσισα» ποτέ να γράψω. Έγραφα. Όταν ήμουν πιτσιρίκα και με «ζορίζανε» κρυβόμουν κάτω από το κρεβάτι ή ανέβαινα στο πατάρι κι έγραφα. Ήταν για μένα ο « κόσμος» μου, μολονότι αρκετά κοινωνική φαινομενικά, είμαι απόλυτα εσωστρεφής. Ποιο ολοκληρωμένα βέβαια έγραψα όταν βρέθηκα στα Γιάννενα για δύο χρόνια για επαγγελματικούς λόγους μόνη χωρίς παρέα και σε συνθήκες αρκετά μελαγχολικές. Τότε ολοκληρώθηκε το «Μανικιούρ Πεντικιούρ», πλάι στη λίμνη, μέσα σε τρένα ακόμη, γιατί θυμάμαι διέσχιζα το βουνό και ερχόμουν μέσω Κατερίνης με τρένο. Μου άρεσε πολύ αυτό, μπορούσα πάντα να απομονώνω το μυαλό μου από οποιαδήποτε ενόχληση ή φασαρία.

Οι γυναίκες στηρίζουν τους συγγραφείς, γνωστόν αυτό τοίς πάσι. Υπάρχει όμως μια αμιγώς γυναικεία γραφή, λιγάκι στοχευμένη;

Γυναικεία γραφή και για πολλούς «ροζ λογοτεχνία» στο πυρ το εξώτερο, αν εννοείτε αυτό. Δεν κρίνω ποτέ άλλους, είτε ανθρώπους που δημιουργούν είτε αναγνώστες. Ελεύθεροι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε, ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει. Αρκεί…να μην εξαπατά… Αν κάτι θα ήθελα να καταγγείλω πάνω σε αυτό είναι τα κολάζ και οι κλοπές ξένων έργων ή ξένων σαπουνόπερων σε συρραφή. Αυτό ναι, με βρίσκει αντίθετη και ξέρετε… υπάρχει! Όσον αφορά την δημιουργία αμιγώς , το πνευματικό έργο καθαρά, ο καθένας είναι ελεύθερος, αλίμονο αν υποστηρίξω κάτι άλλο.

«…αυτή είναι και η απάντηση για όσους αγαπούν- μισούν την Αθήνα. «Όταν στερηθείς κάτι, όταν σου λείψει, θα καταλάβεις». Ίσως μόνο τότε, τότε θα μπορούσα κι εγώ ν΄ απαντήσω».

Ξεκινήσατε το 2010 με το έργο σας «Μανικιούρ Πεντικιούρ» και συνεχίζετε να εκδίδετε με μια τακτικότητα τα  έργα σας. Μόλις τελειώσετε, δηλ, την μια ιστορία, έχετε έτοιμη την επόμενη;

Ο συνήγορος της αμαρτίας είναι πρωθύστερο έργο. Γράφτηκε αμέσως μετά το «Μανικιούρ Πεντικιούρ». Για λόγους που η τύχη ξέρει μόνο, εκδόθηκε έκτο κατά σειρά και πήρε και το βραβείο Ασημένια Σελίδα. Δεν έχω έτοιμη την επόμενη ιστορία, δεν θεωρώ τον εαυτό μου «επαγγελματία» συγγραφέα. Γράφω στα στάδια της ωριμότητάς μου, όταν κάτι με αγγίξει πολύ και εφόσον έχω κάτι να καταθέσω ως άποψη.

Τα πρωινά εργάζεστε σε ένα εντελώς «διαφορετικό» περιβάλλον από εκείνο των γραφιάδων Είστε, εντυπωσιάστηκα με  αυτό, Αξιωματικός, Στρατιωτικός Δικαστής. Αναρωτιέμαι, πως συνάδουν αυτές οι δυο ,τόσο «αντίθετες» ιδιότητες;

Προσωπικά δεν  βλέπω αντίθεση στις ιδιότητες που αναφέρετε, στο επάγγελμα και στη συγγραφή. Τα συγκεκριμένα που αναφέρετε, αφορούν λειτούργημα, ύψιστο αγαθό την Δικαιοσύνη και κώδικα τιμής, πειθαρχία. Αν μπορείτε να βρείτε και να ενώσετε τον ρομαντισμό που κρύβει η συγγραφή μέσα σ΄ αυτές τις έννοιες νομίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου. Εξάλλου είναι τόσο ανθρωπιστικά όλα αυτά.

Εκτός από το γράψιμο, τι σας  συγκινεί  αλήθεια; Μια βόλτα χαλαρή, ένα ωραία έργο, ένα κονσέρτο, η απλά ησυχία στον δικό σας  χώρο;

Μου αρέσουν όλες οι χαρές της ζωής, όπως όμως προανέφερα (κατά βάση εσωστρεφής), δεν αλλάζω με τίποτα την ησυχία του σπιτιού μου, πάντα με φως κεριών ή χαμηλό φωτισμό και ζεστασιά. Βρίσκω πολύτιμη για μένα θαλπωρή.

Ήρα Ραίση το ψευδώνυμο σας. Γιατί αυτό; Ένεκα του επαγγέλματος σας ή απλά ακούγετα πιο εύηχα;

Σαφώς το Ραίση είναι πιο εύηχο από το αληθινό μου επώνυμο. Για την ακρίβεια είναι μητρώνυμο, της γιαγιάς μου από την πλευρά της μητέρας μου.

Μένετε στην Αθήνα. Την αγαπάτε την μίζερη αυτή πόλη μας, που όλοι λατρεύουμε να μισούμε ή η εξοχή, η επαρχία, οι μικρότερες διαστάσεις σας ταιριάζουν καλύτερα;

Στην Αθήνα γεννήθηκα, μου αρέσουν οι Κυκλάδες και ιδιαίτερα η άγονη γραμμή, έχω ταξιδέψει αρκετά στον κόσμο. Αν μ΄ αρέσει η Αθήνα που όλοι αγαπάμε να μισούμε; Τέλειο αυτό που λέτε. Δεν μπορώ να σας το απαντήσω. Θα μπορούσα στην περίπτωση που μου έλειπε για καιρό και αυτή είναι και η απάντηση για όσους αγαπούν- μισούν την Αθήνα. «Όταν στερηθείς κάτι, όταν σου λείψει, θα καταλάβεις. Ίσως μόνο τότε, τότε θα μπορούσα κι εγώ ν΄ απαντήσω».

Και μετά τον Συνήγορό σας τι θα ακολουθήσει;

 Έχω ήδη σκεφτεί το επόμενο βιβλίο, αλλά θέλω να μεγαλώσω ηλικιακά λίγο ακόμη, γιατί έχω βάλει δύσκολα στον εαυτό μου, θέλω να κάνω κάτι πιο σύνθετο, ένα παιχνίδι με το χρόνο και τις στιγμές. Επίσης αυτή τη στιγμή δεν έχω χρονική πολυτέλεια συγγραφής. Ωστόσο το βιβλίο το έχω  ξεκινήσει και ο τίτλος που του έχω δώσει είναι «Μέλισσα Βασίλισσα».