fbpx

Η Σοφία Αλεξανιάν σε μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Πόσο λυπηρό και σκληρό να σκοτώνεται η παιδικότητα πριν καν δημιουργηθεί στο σώμα η σεξουαλικότητα»

Η Σοφία Αλεξανιάν γεννήθηκε στο Σουχούμι της Αμπχαζίας από μητέρα Αρμένισσα και πατέρα Έλληνα. Το 1995 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της και να καταφύγει στην Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή Τράγκα και του Τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ένδυσης του ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας.

Αρχικά εργάστηκε με αντικείμενο την ένδυση στην τηλεόραση και στο θέατρο Το 2011 ολοκλήρωσε τα μαθήματα ανώτερης υποκριτικής τέχνης στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.
Έχει εμφανιστεί σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Κυρία Αλεξανιάν διαβάζοντας το «Η Ζωή αύριο, Η ζωή χθες», το πρώτο βιβλίο σας πραγματικά δεν πίστευα ότι ένα κορίτσι την δεκαετία του ’90  έχει περάσει μια τέτοια ζωή. Κι εσείς ακόμα κοιτάζοντας πίσω εξωπραγματικά σκληρή δεν σας φαίνεται;

Τώρα, κοιτάζοντας πίσω αντιλαμβάνομαι τη σκληρότητα των πραγμάτων. Τότε δεν την αντιλαμβανόμουν. Γιατί δεν είχα μέτρο σύγκρισης. Είναι σαν τη σπηλιά του Πλάτωνα μέχρι να μάθεις πως υπάρχει και ο ήλιος πέρα από τις σκιές.

 «Γράψε, γράψε, γράψε» σας προέτρεψε η μαμά σας λίγο πριν πεθάνει. Αυτή η φωνή της σας οδήγησε, σας ενθάρρυνε να μοιραστείτε μαζί μας την θυελλώδη διαδρομή σας;

 Αυτό ήταν μια δική μου εικασία. Δεν είπε ποτέ τι να γράψω. Η λέξη αυτή ήταν δική μου, είχε χάσει το λόγο της, έμενε για μέρες σιωπηλή, γνωρίζαμε πως αυτό ήταν το τέλος. Και ήθελα να μάθω τι νιώθει και πως το νιώθει. Η μητέρα δεν μιλούσε και της έδωσα ένα χαρτί και στυλό προτρέποντας την να γράψει. Και ίσως έγραψε απλά τη λέξη που άκουγε «γράψε γράψε….» Ένα συνονθύλευμα προσωπικών γεγονότων με οδήγησαν να γράψω αυτή την ιστορία. Ο κυριότερος λόγος αναφέρεται στο βιβλίο.

«Είχα φέρει μαζί μου μόνο δυο βιβλία, την Βασίλισσα Μαργκό και τον Νονό – ενθύμιο από τον λάκκο που μου είχε σώσει τη ζωή και αφορμή για να γράψω είκοσι χρόνια μετά, την ιστορία μου, ορμώμενη από τις παιδικές σκέψεις που είχα αποτυπώσει με το μολύβι των ματιών». Τότε αυτά ήταν τα αγαπημένα σας βιβλία. Σήμερα πάλι;

Ναι, η κλασική λογοτεχνία ήταν πάντα στις πρώτες μου επιλογές για πολλά χρόνια. Ύστερα πέρασα στα θεατρικά έργα, αργότερα στα κοινωνικά και φιλοσοφικά βιβλία με αγαπημένο φιλόσοφο τον Μπαλτάζαρ Γκρασιάν και βιβλία ψυχολογίας όπου έμεινα και για κάμποσα χρόνια. Αγαπημένη κατηγορία με κορυφαίο βιβλίο «Το σημάδι του Κάιν. Η ανατομία της ζήλειας» Παράλληλα διάβασα όλα τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόε και μερικά του Λάφκραφτ. Ελληνική λογοτεχνία, φυσικά ο Λουντέμης με ενέπνευσε στη συγγραφή σε κάποιο βαθμό. Τώρα ξεκίνησα να διαβάζω και συγγραφείς επί ζωής, που δεν το έκανα παλιότερα. Την πρωτιά την έχει ο Άρης Σφακιανάκης. Έχω τη συνήθεια να αφιερώνω αρκετό χρόνο σε έναν συγγραφέα και να μελετώ όλα του τα έργα. Ευελπιστώ να προλάβω να διαβάσω και Στίβεν Κινγκ. Λόγο έλλειψης χρόνου αποφεύγω τους πολυγραφότατους δυστυχώς.

«Αλλά η μια χαρά φέρνει την άλλη. Αρκεί να μην φοβηθείς και φωνάξεις τον αστυνόμο της ψυχής σου και την μπαγλαρώσει». Έτσι συμβαίνει όμως: η μια χαρά φέρνει την λύπη Απανωτά;

Όχι η χαρά δεν φέρνει τη λύπη. Το αντίθετο μάλιστα, η λύπη φέρνει τη λύπη και η χαρά φέρνει τη χαρά. Ανάλογα ποιο συναίσθημα είναι περισσότερο ανεπτυγμένο μέσα στον άνθρωπο.

«Στο σπίτι μας καλύτερα να σε έβρισκαν νεκρή παρά χωρίς τον παρθενικό σου υμένα». Το ξέρετε ίσως ότι  και στη χώρα μας λίγα χρόνια πίσω και δη στην επαρχία την όχι και τόσο αγνή, τα ίδια ανατριχιαστικά ίσχυαν;

Ναι το γνωρίζω. Είχα μια συνομήλικη φίλη εκείνα τα χρόνια από ελληνική οικογένεια, που έχασε τη φοίτηση της στο γυμνάσιο επειδή εκεί είχε αγόρια. Το κακό όμως είναι πως εμείς δεν σκεφτόμασταν έτσι και δεν είχαμε τέτοιες ιδέες, να πάμε  στο γυμνάσιο με σκοπό να γνωρίσουμε αγόρια. Εμείς είχαμε σκοπό να σπουδάσουμε και να γίνουμε ανεξάρτητες και μορφωμένες γυναίκες, και μάλιστα απαξιούσαμε και τα αγόρια. Πόσο λυπηρό και σκληρό να σκοτώνεται η παιδικότητα πριν καν δημιουργηθεί στο σώμα η σεξουαλικότητα.

«Είμαι και από τα δύο. Και γλυκιά και άγριο ζώο. Νομίζω όμως όλα αυτά με έκαναν σοφότερη, σίγουρα ευσυγκίνητη και περισσότερο συνειδητή. Έμαθα να αναζητώ τα πάντα από μέσα μου.»

Το βιβλίο της Σοφία Αλεξανιάν: «Η Ζωή Αύριο, Η Ζωή Χτες»

κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος

«Σιχαίνομαι την αστοιχείωτη οικογένεια μου». Μεγάλη κουβέντα, ίσως γιατί στην καλλιέργεια και στην παιδεία βρίσκεται τελικά  η γιατρειά;

Ναι δεν μου άρεσε παλιά να μου μιλάνε άσχημα, όχι πως μου αρέσει τώρα, απλά τώρα μπορώ να το διαχειριστώ. Οι καλλιεργημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι δεν μιλούν χυδαία και φωναχτά. Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Ακόμα κι αν θέλουν να πουν κάτι κακό το λένε με τρόπο. Δεν με νοιάζει αν είναι υποκρισία με νοιάζει ότι έχω δυνατότητα διαλόγου και διαπραγμάτευσης. Με εκνευρίζει η επιβολή του φόβου ή του μεγάλου σκληρού αφεντικού. Δεν είμαι ιδιαίτερα ικανή να σκύβω το κεφάλι και να σωπαίνω αλλά το έχω κάνει μέχρι να έρθει ο Άσσος στο μανίκι μου.

Ότι είναι η οικογένεια, αντίστοιχο περιβάλλον θα σε βρει και έξω. Γι’ αυτό εμμένω στην αρχή, για να αλλάξω το επόμενο. Επίσης, βαριόμουν τους αμόρφωτους ανθρώπους, δεν είχαν ποτέ να πουν κάτι ενδιαφέρον σε αντίθεση με τους ανθρώπους που νοιάζονταν για την ψυχαγωγία τους ή την πνευματική τους καλλιέργεια. Είχαν κάτι να με μάθουν.

«Συγχώρεσα όλους τους ήρωες που πρωταγωνίστησαν στο φιλμ της ζωής μου. Είτε καλούς είτε κακούς». Γιατί όμως τόση μεγαλοψυχία; Σας ποδοπάτησαν…

Το βιβλίο αυτό ήταν μια ανασκόπηση στο παρελθόν μου που την έκανα μόνο και μόνο για να συγχωρέσω τους «πρωταγωνιστές της εκείνης ζωής». Όχι δεν ήταν δείγμα μεγαλοψυχίας και καλής καρδιάς, ήταν δείγμα συμφέροντος και μεγάλης ανάγκης για αλλαγή. Ήθελα μια νέα διαφορετική ζωή που αργούσε να έρθει. Ήμουν παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο να βιώνω τα ίδια συναισθήματα. Να αναπαράγω καταστάσεις που ήταν πάντα όμοιες μεταξύ τους. Ήθελα να το σταματήσω αυτό να βγω από αυτόν κύκλο. Και με την βοήθεια της ψυχολογίας βρήκα το μυστικό. Η συγχώρεση από το (συν – χωράω) των ανθρώπων ή συνθηκών που σε πλήγωσαν, απαλλάσσουν τον άνθρωπο από την συναισθηματική του φόρτιση, τον απελευθερώνουν κατά ένα βαθμό από τις επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και του επιτρέπουν να δημιουργήσει νέες συνθήκες. (Για περισσότερες πληροφορίες της ψυχολογικής μεθόδου ανατρέξετε στην Expansion Method)

Φτάνοντας στο παρόν: Πώς είναι  η ζωή σας σήμερα; Η καθημερινότητα σας;

Κάπως καλύτερη από το παρελθόν. Με περισσότερες προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον. Μπορεί βέβαια να είναι και οι ελπίδες μου, που υπήρχαν ανέκαθεν. Το μόνο που με λυπεί είναι πως χάθηκε πολύς χρόνος μακριά από πολλά πράγματα που αγαπούσα. Κι αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει και τώρα. Αλλά ελπίζω πως θα τελειώσει. Είμαι χαρούμενη που κυκλοφορεί το βιβλίο μου, που λαμβάνω μηνύματα από τους αναγνώστες του, που μου παίρνετε συνέντευξη και που έκανα  την παρουσία του στις 9 του   Φλεβάρη.

Κλείνοντας, το θέατρο  τι μέρος της καρδιάς σας καλύπτει; Είτε ως ηθοποιός είτε ως θεατής;

Το θέατρο καλύπτει το 70 τις εκατό της καρδιάς μου. Είμαι πρώτα από όλα ηθοποιός και μετά όλα τα άλλα. Το 10 τις 100 η συγγραφή και τα άλλα 20 σε δύο πρόσωπα. Η ζωή μου στέλνει ανόητες δοκιμασίες για να πάει το θέατρο στη τελευταία θέση αλλά ρίχνει μόνο λάδι στη φωτιά. Όσο με απομακρύνει τόσο πιο επίμονη γίνομαι. Ως θεατής δεν μου φτάνει να έχω μόνο έτσι το θέατρο στη ζωή μου. Αν συμβεί αυτό θα γίνω ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Χαχαχαχα… συναίσθημα γνώριμο!

Κι ακόμα κάτι: Τι αποκομίσατε από όλη αυτή την δίνη; Τελικά οι κακουχίες γλυκαίνουν τον άνθρωπο, ή ακόμα πιο άγριο ζώο τον κάνουν;

 Είμαι και από τα δύο. Και γλυκιά και άγριο ζώο. Νομίζω όμως όλα αυτά με έκαναν σοφότερη, σίγουρα ευσυγκίνητη και περισσότερο συνειδητή. Έμαθα να αναζητώ τα πάντα από μέσα μου.