28
Πεμ, Μάι

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Η σκηνοθέτης Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη μιλάει με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

«…μέσα σε αυτό τον τεράστιο όγκο πληροφοριών, των οποίων γινόμαστε αποδέκτες, είτε ως θεατές, είτε ως καλλιτέχνες, νιώθω και εγώ εγκλωβισμένη, σε σχέση με αυτό που θέλω να εκφράσω κάθε φορά»

Υπηρετεί με πίστη το ποιητικό θέατρο που ασκεί ιδιαίτερη γοητεία επάνω της, χωρίς να πάσχει από την ασθένεια του σκηνοθετισμού.

Τα έργα που επιλέγει η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη έχουν να κάνουν με τα πιστεύω της και τη στάση ζωής της. Έχει παιδεία, λόγω του ευρέως φάσματος σπουδών που έχει στο ενεργητικό της, τρομερές δυνατότητες, είναι εμπνευσμένος άνθρωπος, κι αυτή η ώθηση ακολουθεί το όραμά της, είναι έντιμη και μέσα από όλα αυτά γεννιέται η τέχνη της που μας ανεβάζει λίγο ψηλότερα.

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, μιλά για τη νέα της παράσταση «Τζένη και Μαρξ», του καινούργιου έργου της Σοφίας Αδαμίδου, που είναι βασισμένο στην πλούσια επιστολογραφία της Τζένης Μαρξ με το σύντροφό της και επαναστάτη φιλόσοφο Καρλ Μαρξ και παίζεται με επιτυχία στο θέατρο Olvio.

Στη σκηνοθεσία της, όπως αναφέρεται, χρησιμοποιεί τη φόρμα της βιωματικής αφήγησης για να φωτίσει το μονόλογο της Τζένης, καθώς ξεδιπλώνει την κοινή ζωή της με τον Καρλ, μέσα από τις επιστολές που είχαν ανταλλάξει.

Παράλληλα η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη καταθέτει στο intownpost τις σκέψεις της  και τη φιλοσοφία της για το θέατρο, για τη ζωή, για τη μητρότητα και το κοινωνικό γίγνεσθαι, που συντελείται και με τη δική της παρέμβαση.




Πώς ανέκυψε  κα. Μοσχοχωρίτη η απόφαση να ανεβάσετε ένα έργο για τη Τζένη Μάρξ;

Είχα βρει στο παρελθόν το βιβλίο με τις επιστολές της Τζένης και του Καρλ Μαρξ και είχα εντυπωσιαστεί από τον έρωτα αυτών των δύο ανθρώπων. Το πρότεινα λοιπόν στην κυρία Αδαμίδου, στην οποία άρεσε η ιδέα και έτσι έγινε παράσταση μετά από πολλές συζητήσεις και σκέψεις για το περιεχόμενο αυτού του μονολόγου.

Ποιο συναίσθημα σας κατακλύζει γι΄αυτή τη σπουδαία γυναίκα ενώ οδηγείτε σκηνοθετικά την ηθοποιό Μαρία Κανελλοπούλου, με τη συνοδεία της πρωτότυπης μουσικής του Σταμάτη Κραουνάκη;

Η Τζένη Μαρξ υπήρξε όντως μια σπουδαία γυναίκα με τεράστιο μεγαλείο ψυχής και δύναμη. Μια γυναίκα που άντεξε να αγαπήσει έναν άντρα μέχρι θανάτου, παρά τις τεράστιες απώλειες που βίωσε εξαιτίας της ζωής που επέλεξε να ζήσει μαζί του. Έτσι αισθάνομαι απίστευτο θαυμασμό και δέος. Είναι σαν να βλέπουμε την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας χρόνια μετά.

«Δεν υπήρξαν ποτέ δύο άνθρωποι -και οι δύο το ίδιο υπέροχοι- που να ταιριάζουν τόσο και να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο», έγραψε η μικρότερη κόρη του Μαρξ, Ελεονώρα. Tι θα συμπληρώνατε από την πλευρά σας κα. Μοσχοχωρίτη  γι΄αυτή την υπέροχη σχέση;

Eκτός από τον έρωτα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλο, τους συνέδεε και η κοινή τους αντίληψη για τον κόσμο και την πολιτική. Υπήρξαν σύντροφοι και συνοδοιπόροι στην ιστορία του προλεταριάτου και στην εξέλιξη της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Και νομίζω ότι οι κοινές πεποιθήσεις και απόψεις για τη ζωή κρατούν ένα ζευγάρι ενωμένο.

Η εμπειρία του να σκηνοθετείς ένα έργο για την Τζένη Μαρξ, τη γυναίκα του Καρλ Μαρξ, που είναι ουσιαστική η ιστορία της ζωής τους, είναι  σαφώς εποικοδομητική. Ποιες σκέψεις γεννήθηκαν σε εσάς κατά τη διαδικασία της ιστορικής και καλλιτεχνικής αναδρομής που σας έβαλε το έργο;

Πρώτα απ’ όλα έμαθα την ιστορία δυο ανθρώπων που δεν την ήξερα. Μελέτησα πιο βαθιά κάποιες από τις θεωρίες του Μαρξ, προσπαθώντας να κατανοήσω το πνεύμα της φιλοσοφίας του και κυρίως να αντιληφθώ πως αυτές επηρέασαν τη γενικότερη εξέλιξη των διαφόρων πολιτικών θεωριών. Καλλιτεχνικά, πιο πολύ εστιάζω στο γεγονός της συνεργασίας με την Μαρία Κανελλοπούλου, που ήταν άκρως εποικοδομητική τόσο σε επίπεδο υποκριτικής διαδικασίας όσο και στο ότι η Μαρία είναι ένα  σκεπτόμενο πολιτικό ον, που ήξερε ακριβώς τι αντιπροσωπεύουν τα σημαινόμενα του κειμένου.

Ποια είναι η φράση του έργου από την οποία αντλήσατε δύναμη και θα φανεί χρήσιμη  και στο θεατρόφιλο κοινό και ποια  σημαντικά ζητήματα αναδεικνύονται από αυτό το σπουδαίο κείμενο;

Πολλές που δηλώνουν τον απίστευτο έρωτα αυτών των δυο ανθρώπων:

«Λατρεμένε μου Καρλ. Όλη μου η ύπαρξή , τα όνειρά μου και οι σκέψεις μου, όλα, όλα: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμπυκνώθηκαν σ’ένα σήμα, σ’ έναν ήχο, σ’ ένα τόνο και όταν αυτός αντηχήσει, τότε θ’ακουστεί μόνο αυτό: σ’αγαπώ, σ’αγαπώ..»

«Τζένη, γελώντας μπορεί να ρωτήσεις, γιατί, στην Τζένη, απευθύνω τα τραγούδια μου,
Αφού για σένα μόνον η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά, αφού σε κάθε λέξη βρίσκω τ’ όνομά σου, αφού χαρίζεις μελωδία σε κάθε ήχο, αφού η κάθε ανάσα σου είναι θαλπωρή
Υπέροχη και μαγική μου ύπαρξη.
Βλέπεις! Μπορώ να γεμίσω χιλιάδες τόμους, γράφοντας μονάχα τη λέξη Τζένη».

Τα παραπάνω συμπεριλαμβάνονται στα γράμματα που αντάλλαζαν κατά τη διάρκεια της κοινής ζωής τους.

 Έχετε ένα πολύ δυνατό βιογραφικό με σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα ,μάστερ (ΜΑ in Arts) Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας από το Goldsmiths University of  London και έχετε εκπονήσει τη διδακτορική σας διατριβή (Doctor of Philosophy) στο Brunel University of London. Πώς κρίνετε τη θεατρική παραγωγή της χώρας τα τελευταία χρόνια;

Σίγουρα ανεβαίνουν εξαιρετικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το επίπεδο των παραγωγών είναι ιδιαίτερα ανεβασμένο. Ωστόσο μέσα σε αυτό τον τεράστιο όγκο πληροφοριών, των οποίων γινόμαστε αποδέκτες, είτε ως θεατές, είτε ως καλλιτέχνες, νιώθω και εγώ εγκλωβισμένη, σε σχέση με αυτό που θέλω να εκφράσω κάθε φορά. Η υπερπληθώρα παραστάσεων, σε οδηγεί πολλές φορές, είτε σε βεβιασμένες, είτε σε επιλογές που κάνεις μόνο για να διαφέρεις και που τελικά δεν αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτό που θες να πεις.

Οι παραστάσεις σας είναι από τις πλέον επιτυχημένες. Ενδεικτικά αναφέρω τις τελευταίες «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0» και το «Γαμήλιο Εμβατήριο». Πώς νιώθετε που «σπάτε» ταμεία;

Μακάρι να πηγαίνουν καλά οι παραστάσεις που σκηνοθετώ τόσο καλλιτεχνικά όσο και εισπρακτικά, γιατί αυτό αμφισβητεί την παραπάνω απάντησή μου και πιθανό να σημαίνει ότι μέσα από τις παραστάσεις που σκηνοθετώ, υπάρχει ένα μέρος του κόσμου που εκφράζεται, βρίσκει απαντήσεις και γαληνεύει μέσα από αυτά που βλέπει.





Γαμήλιο Εμβατήριο

Οδός Αβύσσου, αριθμός 0

Τζένη και Μαρξ

«Νομίζω, ότι νιώθω πιο κοντά στα όνειρα που έκανα χρόνια μετά ως ενήλικας. Ως έφηβη δεν ήξερα ποια είμαι.»






«Η Τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε στο ανάστημά μα», αναφέρει σε έναν αφορισμό του ο Κάρολος Κουν, που άλλαξε τον ρου την ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Κι εσείς έχετε δηλώσει ότι θέλετε να του μοιάσετε, γιατί;

Θα επιθυμούσα βαθιά να μπορώ να κάνω Υψηλή Τέχνη όπως την εννοούσε ο Κάρολος Κουν. Προς το παρόν νιώθω βρέφος στις γνώσεις μου για το θέατρο.

Ο μεγάλος θεατράνθρωπος και σοφός Πήτερ Μπρουκ με τον οποίο και συναναστραφήκατε, όταν σπουδάζατε στο Λονδίνο  υποστήριζε, ότι «ο σκηνοθέτης πρέπει να παραμερίζει το εγώ του». Εσείς το επιτύχατε αυτό;

Άλλη μια συγκλονιστική προσωπικότητα. Τι να πω για τον τεράστιο θαυμασμό που νιώθω για αυτούς τους ανθρώπους, που εκτός από το απίστευτο ταλέντο, άντεξαν μέσα στις αντιξοότητες ενός πολύ δύσκολου, ανταγωνιστικού και εγωκεντρικού επαγγέλματος. Κάθε μέρα στο σπίτι, στο παιδί μου και στο θέατρο προσπαθώ να παραμερίζω το εγώ μου ώστε να υπάρχει συμβιβασμός. Δύσκολη και παρεξηγημένη λέξη, εξαιρετικά  όμως χρήσιμη και απελευθερωτική.

Στα χρόνια της βαριάς ύφεσης που βρίσκεται χώρα ποιος νομίζετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του θεάτρου;

Εκπαιδευτικός, Ξεσηκωτικός, Απελευθερωτικός και Επουλωτικός με αυτή τη σειρά.

Μπορούν οι ομότεχνοί σας να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια σήμερα;

Με μεγάλη δυσκολία όλοι μας. Πρέπει να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για να επιβιώσεις. Αλλά  μήπως και στα άλλα επαγγέλματα το ίδιο δεν ισχύει;

Θυμάστε ποιος ήταν ο κυριότερος λόγος που σας έκανε να περιπλανηθείτε στον κόσμο του θεάτρου;

Ναι το μεγάλο, ανεξήγητο κενό που ένιωθα μέσα μου και καλύφθηκε όταν άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο.

Νιώθετε εκπληρωμένους εκείνους τους στόχους που είχατε ως έφηβη;

Νομίζω ότι νιώθω πιο κοντά στα όνειρα που έκανα χρόνια μετά ως ενήλικας. Ως έφηβη δεν ήξερα ποια είμαι.

Τί προσδοκίες και όνειρα έχετε για το μέλλον;

Να είμαι μια καλή μητέρα μιας και δεν το γνωρίζω καλά το σπορ (έχω ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών) και φυσικά να εξελίσσομαι στη δουλειά μου ώστε να έχω προτάσεις και να δουλεύω συνέχεια.

Ο Μιχαήλ Μουτζουρίδης συζητάει με τον Γιώργο Παπαϊ...
Η Λουκία Δέρβη συζητάει με την Τίνα Πανώριου, έχον...

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares