fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Η Ομορφιά της Ύπαρξης»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Om det Oändliga  / About Endlessness»          

 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Σουηδία, Γερμανία, Νορβηγία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ρόι Άντερσον
  • Με τους:, Μπενκτ Μπέργιους, Ανγια Μπρομς, Μαρί Μπούρμαν, Αμάντα Ντέιβις
  • Διάρκεια: 73΄
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βενετίας 2019
  • Προβολή της ταινίας: Αθήνα: «Άστυ» (Κοραή 4) και «Πτι Παλαί» (Ριζάρη 24) – Θεσσαλονίκη: Κινηματογράφος «Ολύμπιον»

Περιπλάνηση εντός μιας ονειρικής ατμόσφαιρας με ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο σφιχτά να επιπλέει στον ουρανό της διαλυμένης, από τον πόλεμο, Κολωνίας. Η αφήγηση αρχίζει και θυμίζει την Σεχραζάτ από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες».

Ασήμαντες στιγμές παίρνουν τη σημασία που κανονικά αρμόζει σε ιστορικά γεγονότα, όπως στον δρόμο προς ένα πάρτι γενεθλίων ένας πατέρας σταματά μέσα στη βροχή για να δέσει τα κορδόνια της κόρης του. Έφηβα κορίτσια χορεύουν έξω από ένα καφέ. Ένας ηττημένος στρατός κατευθύνεται προς ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, ένας πάστορα που δεν πιστεύει πια στον Θεό του.

Είναι το σινεμά που μας έχει συνηθίσει ο βραβευμένος Ρόι Άντερσον (Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Ύπαρξή του). Είναι το σινεμά του Σουηδού auter που αγαπώ προσωπικά, βγαλμένο από την σουρεαλιστική, γόνιμη μελαγχολία του, αυτή που τόσο αρτίστικα πλασμένη, ευδοκιμεί εντός της στιγμές που σε κάνουν να γελάς. Στοχασμός προ πάντων στην ανθρώπινη ύπαρξη, που μεταμορφώνεται σε εικόνα πλήρους αισθητικής με την πρόζα δωρική, απέριττη πλάι στην μουσική. Στις σκέψεις του Άντερσον «χορεύουν» οι άνθρωποι και αυτή τη φορά όλα είναι στάσιμα, ακίνητα σε μια παύση του ονείρου, σχεδόν χωρίς θερμοκρασία σώματος και για αυτό τον λόγο η υπέροχη, ψυχρή χρωματική του σε κάθε ζωγραφικό πλάνο αναδύει μια νεκρίλα, μια σιωπή θανάτου.

Ο Σουηδός δεν έγραψε σενάριο στην «Ομορφιά της Ύπαρξης»  αλλά προσέδωσε ζωή σε ό,τι τον απασχολεί και είναι, πρωτίστως ανθρώπινο, ξεκινώντας από την μετουσίωση και τον μετασχηματισμό των αισθημάτων. Τοποθετεί την ιστορία του ανθρώπου στην σύγχρονη διαδρομή του πλουτισμού, της τεχνολογίας και επηρεασμός από το Κίνημα της Αντικειμενικότητας, εκεί δηλαδή που η απαισιοδοξία είναι πηγή ζωής, δημιούργησε μια ονειρική ταινία εμβαπτισμένη στην ποίηση, αλλά και στο χιούμορ.

Ο Άντερσον δεν αναφέρεται στους χαμένους ανθρώπους, αλλά στους ηττημένους, αυτούς που απώλεσαν το όποιο ιδανικό, υποκύπτοντας στον χειρότερο θάνατο, τον πνευματικό, οπότε και τον αξιακό. Και ο ηττημένος πνευματικά άνθρωπος είναι αστείος, όπως και ο κακός άνθρωπος.

Ταινία γεωμετρικά κατασκευασμένη, καθώς όλες οι διαστάσεις της εργάζονται στην θέαση τρισδιάστατα και έχουν ισομετρία, ενώ σε κάθε πλάνο κυριαρχεί αχνά η προοπτική της αισιοδοξίας για να κερδηθεί το στοίχημα μιας ζωής χωρίς ελπίδα. Και αυτό είναι το οξύμωρο στην ταινία του Ρόι Άντερσον: το απαισιόδοξο να γεννά γόνιμα κίνητρα στον παρατηρητή.

Έτσι είναι και η αφηγηματική διάθεση του Άντερσον: άκρως παρατηρητική, που για πρώτη φορά χρησιμοποιεί voice over σε ταινία του, να λέει ήπια σε εμάς: «Είδα ένα άνδρα… είδα μια γυναίκα, είδα…», συστήνοντας ιστορίες στην άγρια όψη των θεμάτων ενός κόσμου που βυθίζεται στις θλιβερές σκιές του. Οι ηττημένοι άλλωστε έχουν το ενδιαφέρον και όχι οι νικητές που διαλύονται στο οξύ της νωθρότητας τους.

Υπέροχη ταινία, μόλις 73 λεπτών συμπυκνωμένης αλήθειας ενταγμένης σε ένα εικαστικό σύμπαν πραγματικά έργο τέχνης. Απολαύστε την!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη