fbpx

«Η νταντά από τον ουρανό κατεβαίνει για δεύτερη φορά στη Γη χριστουγεννιάτικα» οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Παλαιότερα λέγαμε γελώντας κομμάτι ειρωνικά, για τα διάφορα παρατραβηγμένα γεγονότα και στιγμιότυπα της ζωής, πως «έλα ρε, αυτά ούτε στο σινεμά δεν γίνονται!» Στην εποχή του ζόφου, δηλαδή στην παρούσα κατάσταση, ό,τι συγκρούεται με τους οφθαλμούς μας κι ό,τι ηχεί στα ώτα μας καθημερινά, αποφαινόμαστε μετά θαυμασμού και σφυριχτών επιφωνημάτων: «ρε συ, αυτό είναι σενάριο για να γυριστεί ταινία!» Όπερ σημαίνει, σε μπακαλίστικη αριθμητική, πως η ζωή ξεπέρασε σε ρεαλισμό και φαντασία την 7η Τέχνη.

Σπουδαίες ημέρες του ηλιακού έτους θα διανύσουμε το επταήμερο που ακολουθεί με κορυφαίο γεγονός την νίκη του φωτός επί του σκότους στο επερχόμενο χειμερινό ηλιοστάσιο. Μια διαδικασία που εορτάζεται από την βαθιά αρχαιότητα έως σήμερα, προσκαλώντας τον Άνθρωπο να βρίσκεται σε ηρεμία, χαρά και τα συναισθήματα του πλήρως εναρμονισμένα με αυτή την ουράνια μετάβαση.

Οικογένεια, φίλοι, αγαπημένα πρόσωπα, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι δρόμοι που διανύουμε, που σίγουρα είναι, να αγκαλιάσουν πνευματικά και υλικά τις οντότητές μας και με την σειρά μας να αγκαλιάσουμε κι εμείς εκείνους, προσφέροντας μόνο ψυχική ευφορία και απέραντη φιλότητα.

Υπάρχει έλλειμμα καλών στιγμών, κι αυτό έχουμε ανάγκη να δώσουμε αλλά και να λάβουμε. Όπως διαβλέπω, κι εσείς το ίδιο με εμένα αισθάνεστε, τα προβλήματα δεν θα επιλυθούν άμεσα μηδέ θα παραμείνουν στάσιμα, αλλά ολοένα θα αυξάνονται. Για αυτό τον λόγο, τις ελάχιστες σε διάρκεια ημέρες που ακολουθούν ας διακόψουμε την αναφορική πορεία μας, δημιουργώντας μια μικρή ανάπαυλα, μια όαση χαράς, ας πούμε, κόντρα στην μιζέρια και ότι διαθέτουμε στις ψυχικές και τις υλικές αποθήκες μας να το διοχετεύσουμε στους δικούς μας ανθρώπους και εκείνοι σε εμάς. Το έχουμε ανάγκη, το επιζητούμε και σίγουρα μπορούμε. Το κέρδος θα είναι άμεσο και τρισμέγιστο.

Εύχομαι από ψυχής, Καλές Γιορτές σε όλους μας, πάντα με Χαρά. Κι όταν υπάρχει αληθινή και πηγαία Χαρά υπάρχει σωματική και πνευματική Υγεία. Να είστε συνεχώς υπέροχοι και ακμαίοι.

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε!

«Η Μαίρη Πόπινς Επιστρέφει»

(Mary Poppins Returns)

 

  • Είδος: Φαντασία, Μιούζικαλ (και μεταγλωττισμένο)
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ρομπ Μάρσαλ
  • Με τους: Έμιλι Μπλαντ, Λιν-Μάνουελ Μιράντα, Μπεν Γουίσο, Έμιλι Μόρτιμερ, Τζούλι Γουόλτερς, Μέριλ Στριπ, Ντικ Βαν Ντάικ, Κόλιν Φερθ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Πέρασαν μόλις 54 κινηματογραφικά χρόνια από τότε που η χαμογελαστή και γλυκά αυστηρή νταντά κατέβηκε για πρώτη φορά από τους ουρανούς στη Γη για να σφυρηλατήσει τους χαρακτήρες του πιτσιρικά Μάικλ και της αδελφής του Τζέιν.

Τότε, αγαπητοί μου, το 1964 ήταν η φωνάρα, η περσόνα, η υπέροχη, ζαχαρένια Τζούλι Άντριους στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως Μαίρη Πόπινς, που άφησε σύξυλους μικρούς και μεγάλους με την παρουσία της στο άσπρο πανί, σημαδεύοντας κατάστηθα την αγγελική ηρωίδα-παιδαγωγό της Αυστραλής συγγραφέως Πάμελα Λίντον Τράβερς.

Η Πόπινς ήταν και θα είναι εις τους αιώνες των αιώνων, τουλάχιστον για κάμποσες γενιές, η μοναδική και απίθανη Τζούλι Άντριους. Επαναλαμβάνω: Η φωνάρα!!!

Και μην ξεχνάμε, πως η μεταφορά του μυθιστορήματος της Τράβερς στο σινεμά σε μορφή μιούζικαλ για όλες τις ηλικίες επιτελέσθηκε από έναν άνθρωπο που το Είναι του και όλη του η ζωή απλώθηκε καταλυτικά στο σύμπαν του φανταστικού κόσμου των μικρών ανθρώπων και των ανθρώπων που ποτέ δεν μεγάλωσαν ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας.

Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ αυτοπροσώπως επιμελήθηκε την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Τράβερς. Ηταν δαιμόνιος, μια μεγαλοφυΐα με αρκετά αρνητικά στοιχεία και σκέψεις, αλλά η φωτεινή Μαίρη Πόπινς (γραμμένη το 1934) πέρασε στο σελιλόιντ το μήνυμα της ξεκάθαρα σε μια εποχή, που άνοιγαν οι πύλες των μεγάλων εξελίξεων παγκοσμίως.

Τώρα, επέστρεψε στον κόσμο των ανθρώπων, ξανά με το ίδιο ομπρελικό μεταφορικό μέσο από τα ουράνια νέφη, αυτή την φορά με την Έμιλι Μπλάντ. Την ωραία, Έμιλι που ξαναζωγραφίζει για τις νέες γενιές την Μαίρη Πόπινς με ομορφιά, χάρη, πειθαρχεία, χρώματα, μαγεία, χορό, καινούργια τραγούδια, δίχως, όμως εκείνη την σπιρτάδα, την σπίθα που γινόταν φλόγα και έκαιγε καρδιές. Φυσικά άνευ φωνητικού εύρους η Έμιλι, όπως εκείνο της Τζούλι, τα καταφέρνει περίφημα.

Τίποτα από το παλιό δεν υπάρχει στο καινούργιο, ούτε η καπνιά των καπνοδοχοκαθαριστών, που έδωσαν την θέση τους σε χαρούμενους φανοκόρους με αρχηγό τον καταπληκτικό μουσικό και θεατρικό ηθοποιό  Λιν-Μάνουελ Μιράντα δίπλα στην Μπλαντ.

Πολλές οι εκπλήξεις σε συμμετοχές ηθοποιών, φαντασμαγορία, θαύματα και ο σκηνοθέτης των βραβευμένων νέο-μιούζικαλ Ρομπ Μάρσαλ («Chicago», «Nine», «Τα Μυστικα του Δάσους»), προσπαθεί για το καλύτερο ώστε να καλύψει την μαγεία της παλιάς Πόπινς, δίνοντας μια καινούργια γραφή άνευ όμως θαλπωρής, ζεστασιάς, ψυχικής φροντίδας, κερδίζοντας απλά το παιχνίδι του εντυπώσεων στο επίπεδο της κινηματογραφικής παραγωγής. Είναι μια άριστη κινηματογραφική δουλειά με εσωτερικό κενό, όπως δηλαδή ένα δελεαστικό ζαχαρωτό δίχως ζάχαρη.

Ακόμα κι αν η πραγματικά εξαιρετική Έμιλι Μπλαντ επαναλαμβάνει συνεχώς, πως «Όλα είναι πιθανά, ακόμα και τα απίθανα», εμείς, οι των παλαιών πτήσεων της Τζούλι Άντριους, του σκηνοθέτη Ρόμπερτ Στίβενσον και του Γουόλτ Ντίσνεϊ ενεργοποιήσαμε το μαγικό, όπως μας είχε μάθει τότε η δική μας Πόπινς: «A spoonful of sugar helps the medicine go down, the medicine go down, the medicine go down…» και απολαύσαμε την ταινία.

Η καλή δουλειά του Μάρσαλ αμέσως μπήκε υποψήφια σε 4 κατηγορίες για Χρυσές Σφαίρες: Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδίας ή Μιούζικαλ), Μουσικής για τον Μάρκ Σάιμαν, Α’ Γυναικείου Ρόλου για την Έμιλι Μπλάντ και  Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τον Λιν-Μάνουελ Μιράντα.

Δείτε το αξίζει, ει δυνατόν όχι μεταγλωττισμένο.

Αγγλία, δεκαετία 1930. Ο Μάικλ Μπανκς ήταν μικρό παιδί όταν η τέλεια νταντά Μαίρη Πόπινς εμφανίστηκε στη ζωή του, αλλά τώρα πια μεγάλωσε και έχει κάνει τρία δικά του παιδιά. Οι καιροί είναι δύσκολοι στο Λονδίνο της Οικονομικής Ύφεσης και η οικογένεια του παλεύει να ξεπεράσει μία σημαντική απώλεια.

Τα παιδιά του Μάικλ αναλαμβάνουν ευθύνες που τα αναγκάζουν να μεγαλώσουν πριν την ώρα τους, ενώ κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο, όταν η πάντα νέα και αινιγματική νταντά με τις μοναδικές μαγικές ικανότητες εισβάλει στη ζωή τους.

Παρέα με τον Τζακ, έναν αιώνια αισιόδοξο φανοκόρο, παρασέρνει τα παιδιά της οικογένειας Μπανκς σε μία σειρά από φαντασμαγορικές περιπέτειες. Το γέλιο, η αγάπη για τη ζωή, και η ανεμελιά επιστρέφουν στις καρδιές και το σπιτικό των Μπανκς.

«Bumblebee»

 

  • Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Περιπέτεια, Δράση
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τράβις Νάιτ
  • Με τους: Χέιλι Στάινφελντ, Τζον Σένα, Τζον Ορτίζ, Πάμελα Άντλον
  • Διάρκεια: 114’
  • Διανομή: Odeon

 

 

Ένα ακόμα τεραστίων διαστάσεων κινηματογραφικό franchise δράσης και επιστημονικής φαντασίας παραδίδει στο φιλοθεάμον κοινό και τους φανατικούς του είδους μια διαφορετική εκδοχή των Τransformers.

Ναι μεν το ύφος εντάσσεται στο ήδη γνωστό πνεύμα των μεταλλικών ηρώων από το διάστημα, η συγκεκριμένη ιστορία της σεναριογράφου της θριλερικής «Εγκλωβισμένης», της Αγγλο-Ταιβανέζας Κριστίνα Χόντσον δομεί τα σιδερικά και τα ορυκτέλαια των πολεμιστών Τransformers σε ένα prequel της σειράς αλειμμένο φουλ στην εϊτίλα, σαν φόρο τιμής, λέμε τώρα, σε μια χρονική περίοδο που προφανώς λατρεύει η γραφιάς.

Μουσικές, στιλ, συμπεριφορές, ντυσίματα, αντανακλαστικά στα νεανικά φλερτ, γκάτζετς και όλος ο διάκοσμος της ιστορίας «μυρίζει» eighties με μοναδική εξαίρεση το συμπαθέστατο απ΄ όλους τους Τransformers, τον κίτρινο, πολεμιστή Β-127, τον άφωνο, αφοσιωμένο και συναισθηματικό Bumblebee (εδώ μαθαίνουμε πως έχασε την φωνή του και πως κληρονόμησε αυτό το ζουζούνικο όνομα), ο οποίος μεταμορφώνεται σε Σκαραβαίο (Φολκς Βάγκεν), δηλαδή σε έναν κίτρινο Χέρμπι, χωρίς το νούμερο «53», κάτι σαν πνεύμα λαμαρίνας αυτοκινήτου από τα seventies.

Κατά τα άλλα η 22χρονη Καλιφορνέζα Χέιλι Στάινφελντ (υποψήφια για Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου στο «Αληθινό Θράσος» των αδελφών Κοέν, τότε ήταν μόλις 14 χρόνων) με τον αέρα του φακού διεκπεραιώνει τον ρόλο της Τσάρλι με ευκολία και άνεση.

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης του εξαιρετικού animation «Ο Κούμπο και Οι Δύο Χορδές» (2016), Τράβις Νάιτ ακολουθεί την αγαπησιάρικη γραφίδα της Κριστίνα Χόντσον και φτάνει την ταινία στο τέρμα της με πολύ καλή γεύση. Σωστά ζυγισμένη η δράση, το συναίσθημα και η περιπέτεια από τον Νάιτ, δίνοντας μια πιο cool τρυφερή οπτική στο σιδερομάνι, τα ορυκτέλαια και την βαβούρα που επικρατεί στο γενικό ύφος της σειράς.

Μακράν το καλύτερο Τransformers που έχω δει.

 

Ο πολεμιστής και έμπιστος του Όπτιμους Πράιμ, ο Ότομποτ Β-127 με το έντονο, κίτρινο χρώμα, έπειτα από τον μεγάλο πόλεμο με τα Ντισέπτικονς και την ήττα των Ότομποτς, λαμβάνει την διαταγή από τον Πράιμ να επισκεφθεί έναν ασφαλή πλανήτη, που ονομάζεται Γη, με την ελπίδα να βρει καταφύγιο εκείνος και οι συμπολεμιστές του.  

Έπειτα από μια σκληρή μάχη με Ντισέπτικονς, στην Γη αυτή την φορά, ο Β-127 τραυματίζεται και χάνει την μνήμη, την φωνή του, οπότε και τα δεδομένα, που αφορούσαν τον λόγο για τον οποίο βρέθηκε στον πλανήτη. Καταλήγει, τελικά, σε μια μάντρα με παρατημένα αυτοκίνητα σε μικρή παραλιακή πόλη της Καλιφόρνιας.

Η Τσάρλι (Χέιλι Στάινφελντ – καλή), που έχει χάσει τον αγαπημένο της πατέρα και είναι μια καλή μηχανικός για την ηλικία της, λίγο πριν κλείσει τα 18 και ενώ αναζητά τη θέση της σε αυτό τον κόσμο, ανακαλύπτει έναν παρατημένο, ημι-διαλυμένο, κίτρινο σκαραβαίο τον οποίο ο ιδιοκτήτης και θείος της τον προσφέρει ως δώρο για τα γενέθλια της,

Στο γκαράζ του σπιτιού της και ψάχνοντας το αυτοκίνητο γίνεται μάρτυρας της μεταμόρφωσης του σκαραβαίου σε χτυπημένο και γεμάτο σημάδια Β-127 με αμνησία και δίχως φωνή. Καθώς η Τσάρλι τον επισκευάζει, συνειδητοποιεί ότι αυτό που έχει απέναντι της δεν είναι ένας συνηθισμένος κίτρινος σκαραβαίος, αλλά μια μηχανή με καρδιά, συναισθήματα και ψυχή. Και η περιπέτεια αρχίζει, ενώ η Γη κινδυνεύει να κατακτηθεί από τα αδίστακτα και φονικά Ντισέπτικονς.

«Η Επόμενη Μέρα μιας Σχέσης»

(The Day After)

 

  • Είδος: Δραμεντί (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Νότια Κορέα (2017)
  • Σκηνοθεσία: Χονγκ Σανγκ-σου
  • Με τους: Κουόν Χάε-γιο, Κιμ Μιν-χε, Κιμ Σάε-μπγιούκ, Γιο Γιουν-χε
  • Διάρκεια: 91’
  • Διανομή: Ama Films

Ταινία του παραγωγικότατου Νοτιοκορεάτη Χονγκ Σανγκ-σου, κάτι σαν τον Γούντι Άλεν της ασιατικής χώρας, που κάνει τέχνη (ασπρόμαυρη), προσπαθώντας το ασήμαντο να το μετατρέψει σε σημαντικό και λες, μα είναι δυνατόν να ξοδεύεις χρόνο για να γυρίσεις μια τέτοια ταινία;

Δεν λέω, ωραία η φωτογραφία, άψογοι οι πρωταγωνιστές, φυσικότατες οι ερμηνείες τους, ωραία στησίματα, καλλιτεχνικά, μονοκάμερα πλάνα, ενταγμένα όμως μέσα σε μια φλύαρη ατμόσφαιρα καταγραφής μονοδιάστατων συναισθημάτων με τραυλή αφήγηση και κουραστική διεκπεραίωση. Καταλήγουμε, λοιπόν, πως το καλλιτεχνικό «κομμάτι» εκτός της καλής μαγειρικής του, θέλει και καλά να σερβιριστεί και δίκαια να μοιραστεί σε χρόνους και ποσότητα.

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης εμφανώς πνίγεται στο δικό του αερόπηχτο, ερωτικό σύστημα, κάτι σαν να αυτοβιογραφείται, έχοντας απέναντι του την πραγματική μούσα του, την ηθοποιό Κιμ Μιν-χε, που ασχολείται μαζί της γκονταρικά και κάτι παραπάνω. Το αποτέλεσμα είναι, ότι το αδύναμο σενάριο κεφαλοκτυπιέται μέχρι αναισθησίας με τα ωραία κινηματογραφικά καρέ. That’s all!   

Κουαρτέτο χαρακτήρων: ενός άντρα, του Μπονγκγουάν, κριτικού λογοτεχνίας και ιδιοκτήτη ενός μικρού εκδοτικού οίκου, και τριών γυναικών, της Χαεγιού, συζύγου του Μπονγκγουάν, η οποία ανακαλύπτει ένα ερωτικό σημείωμα, προφανώς απευθυνόμενο σε κάποια άλλη, της Τσανγκσούκ, πρώην υπαλλήλου στον εκδοτικό οίκο και πρώην ερωμένης του εκδότη, και της Αρεούμ (που σημαίνει ομορφιά στα κορεάτικα, όπως μας πληροφορεί η ταινία, κι είναι απολύτως ταιριαστό για την Κιμ Μινχί, την τελευταία μούσα του σκηνοθέτη), μιας εκκολαπτόμενης συγγραφέως και καινούργιας υπαλλήλου στον εκδοτικό οίκο.

Οι πορείες τους θα διασταυρωθούν την πρώτη (και τελευταία) μέρα της τελευταίας στη νέα της δουλειά και τα πράγματα θα μπλέξουν, η σύζυγος θα επιτεθεί στη νέα υπάλληλο, νομίζοντας πως αυτή είναι η ερωμένη.

«Ποιος θα σου Τραγουδήσει»

(Quién te Cantará)

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Γαλλία – Ισπανία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Κάρλος Βερμούτ
  • Με τους: Νάγιουα Νίμρι, Έβα Γιοράτς, Κάρμε Ελίας, Ναταλία Ντε Μολίνα
  • Διάρκεια: 124’
  • Διανομή: Weird Wave

Στιλ, βλέμμα στραμμένο στην γυναικεία μορφή, σεναριακή πλοκή να μοιάζει με ροζ γραφή μυθιστορήματος του συρμού. Ο Ισπανός σκηνοθέτης Κάρλος Βερμούτ, που εγκωμιάστηκε από τον ποιμενάρχη του κινηματογραφικού είδους, Πέδρο Αλμοδοβάρ, κάτι σαν τον νέο μεσσία του κινηματογράφου της Ιβηρικής χερσονήσου, κατόπιν της προ τεσσάρων χρόνων επιτυχίας του «Magical Girl», που ήταν και το βάπτισμα πυρός, ορμάει πιο προπονημένος και αποφασισμένος στους υγρούς δρόμους του γυναικείου πάθους.

Όλα είναι εντάξει και νοικοκυρεμένα αποφαίνεται η επιδερμική εκτίμηση της πρώτης ματιάς στην ταινία του Βερμούτ. Σκηνοθεσία, ερμηνεία, φαταλιτέ και ντιβισμός στην πρώτη γραμμή, ψυχοπάθεια και συναίσθημα στα μετόπισθεν, τραγούδι και ανθρωπιά στο μέσον, μπολιασμένα απευθείας στο νευρικό σύστημα της ταινίας με το virus του δήθεν που δεν εξολοθρεύεται ούτε με ισχυρό antivirus.

Το συγκεκριμένο είδος του σινεμά μόνο ο πνευματοδεμένος Πέδρο μπορεί να το διαχειριστεί. Η φιέστα στο ευρύ και συνάμα παγιδευμένο με νάρκες  φάσμα της ποπ κουλτούρας, με το εξωφρενικό να στάζει δάκρυ και αίμα πάνω σε υπέροχα τραγούδια είναι και θα είναι απόλυτο κατασκεύασμα του Αλμοδοβάρ. Ο Βερμούτ όσο κι αν προσπαθεί να πιάσει τον «αρχιμανδρίτη» και να μην αναζητήσει την δική του ταυτότητα, θα καταλήγει να νερώνει το ποτό του τόσο, που στο τέλος δεν θα πίνεται.

Η Λίλα Κασάν, μια επιτυχημένη Ισπανίδα τραγουδίστρια, ετοιμάζεται να επανέλθει θριαμβευτικά στην ενεργό δράση μετά από μια δεκαετία μυστηριώδους σιωπής, αλλά την παραμονή της μεγάλης της συναυλίας χάνει τη μνήμη της σε ένα ατύχημα. Η Βιολέτα, μια τραγουδίστρια καραόκε που λυτρώνεται από τη θλιβερή της ζωή κάθε φορά που ερμηνεύει επί σκηνής τα τραγούδια της Κασάν, αναλαμβάνει να θυμίσει στη σταρ τις διαστάσεις της θρυλικής της περσόνας, μαθαίνοντάς της απ’ την αρχή να τραγουδά.

Προβάλλονται επίσης:

Το γιορτινό ζόμπι μιούζικαλ «Η Άννα και η Αποκάλυψη» του Τζον ΜακΦέιλ (Odeon)

Η ελληνική κωμωδία καταστάσεων «The Bachelor 3» Γιάννη Παπαδάκου (Village)