fbpx

banner αεροδρομίου

Η Νατάσα Παπαμιχαήλ συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Είναι υποχρέωσή μας να σταθούμε αντάξιοι των προγόνων μας και να λειτουργήσουμε προσθετικά και εξελικτικά. Για να το καταφέρουμε αυτό, είναι απαραίτητο να έχουμε τις γνώσεις, όμως εξίσου απαραίτητο είναι να ζούμε, με ανάλογη αξιοπρέπεια, την καθημερινότητά μας»

Οι εμφανίσεις και οι παραστάσεις της  Νατάσας Παπαμιχαήλ Χορογράφου- performer– ηθοποιού- σκηνοθέτη –  μιας τετραθλήτριας της τέχνης, καταλήγουν σε ένα εντυπωσιακό χειροκρότημα, που δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβράβευση του κοινού. Και έπονται οι εξαιρετικές κριτικές να σημαδεύουν την επιτυχημένη διαδρομή της και να επισφραγίζουν τις επιλογές της ως καλλιτεχνικής διευθύντριας του θεάτρου «Olvio», που αγγίζουν βαθιά τους θεατρόφιλους.

Αυτή την περίοδο η Νατάσα Παπαμιχαήλ και οι συνεργάτες της δουλεύουν σε υπερεντατικούς ρυθμούς ώστε να είναι πανέτοιμοι για την πρεμιέρα του έργου  το «Υπόγειο» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ι Ζουρνέτ, που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο 16 Μαρτίου 2019.

Το Intownpost φιλοξενεί σήμερα την κα. Παπαμιχαήλ και αφουγκράζεται τις αγωνίες της αυτή την αβυσσαλέα εποχή.

Στο θέατρο OLVIO, ένα από τα ωραιότερα θέατρα της Αθήνας που είστε Καλλιτεχνική Διευθύντρια κα Παπαμιχαήλ, επενδύετε στην τέχνη, όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως μέσο ανύψωσης του νου και το κοινό το αναγνωρίζει. Κρατώντας αυτή τη στάση ανταπεξέρχεστε στο οικονομικό κομμάτι, με τόσες παραγωγές σε αυτή την εποχή της βαθιάς ύφεσης;

Κάθε φορά παίζουμε με τα όριά μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε οικονομικά σε αυτή τη δύσκολη εποχή για το θέατρο. Η αρχική μας απόφαση, στην οποία εμμένουμε ακόμη, είναι ότι θα μείνουμε πιστοί στους αρχικούς μας στόχους χωρίς εκπτώσεις, μέχρι τελικής πτώσης, γιατί έτσι, ΖΟΥΜΕ.

Σκηνοθετείτε κι ερμηνεύετε στην παράσταση του έργου «Υπόγειο» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ι Ζουρνέτ, που θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 16 Μαρτίου 2019. Είναι το έργο του Καταλανού συγγραφέα, μια επώδυνη κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή, όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου της παράστασης;

Είναι πράγματι μια επώδυνη κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή, γραμμένη και δοσμένη από τον συγγραφέα με εντελώς συμβολικό τρόπο. Περιέχει όλα τα στάδια που περνάει ο άνθρωπος προκειμένου να έρθει σε επαφή με τον κρυμμένο εαυτό του, καθώς και όλες τις αντιστάσεις και δυσκολίες που συναντά, όταν αποφασίζει να φτάσει στην αλήθεια του. Στη σκηνή, όλη αυτή η διαδικασία έρχεται μπροστά στον θεατή με τη μορφή μιας τυχαίας συνάντησης δύο άγνωστων ανδρών, που όμως μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.

Η αγάπη, το μίσος, η ζωή, ο θάνατος, τα βιώματα και οι συμπεριφορές, που συνθέτουν έναν αναπάντεχο κύκλο ζωής, είναι αυτά που μας απασχολούν στο εξαιρετικό αυτό έργο του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ι Ζουρνέτ.

Και εν τέλει η κατάβαση στο «Υπόγειο» μπορεί να είναι λύτρωση, κάθαρση, εξιλέωση ή ακόμη και εγκλωβισμός;

Θα κατεβούμε στο Υπόγειο. Πως είναι;

– Εξαρτάται… από σένα.

Χρησιμοποιώ δύο φράσεις από το τέλος του έργου σαν απάντηση. Νομίζω εξαρτάται από το πόσο διατεθειμένος είναι ο καθένας μας, να πλησιάσει την προσωπική του αλήθεια.

Και τι αφήνει πίσω του ως παρακαταθήκη το «Υπόγειο»;

Τη σημασία που έχει η αναζήτηση του άγνωστου, κρυμμένου εαυτού μας για την προσωπική εξέλιξη.

Κατά τη γνώμη μου, η κατάβαση στο υπόγειο είναι ο μόνος δρόμος προς την ατομική ελευθερία, άρα ο μόνος τρόπος να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής και τις σχέσεις μας.

Ο συγγραφέας αγαπητός στη χώρα μας έχει στενούς δεσμούς με Έλληνες, που αγαπούν το θέατρο και που είναι συνεχώς δίπλα του. Εκείνο δε, που με συγκλόνισε, διαβάζοντας τη συνέντευξή του, είναι η άποψή του για τους μεγάλες ποιητές της αρχαιότητας: «…Οφείλει να έχει διαβάσει ολόκληρο τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη όποιος άνθρωπος από οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη αγαπά πραγματικά το θέατρο. Και τον Αριστοφάνη! Ο Ευριπίδης, τόσο κοντά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, με συνεπαίρνει όλο και περισσότερο. Φυσικά όμως, ο βασιλιάς είναι ο Αισχύλος. Τους διαβάζω στα καταλανικά, γιατί δε γνωρίζω νέα ελληνικά». Έχετε να πείτε κάτι επ΄ αυτού κα. Παπαμιχαήλ;

Είναι σπουδαία η παρακαταθήκη που άφησαν οι ποιητές και οι φιλόσοφοι της Αρχαίας Ελλάδας σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι φωτισμένοι καλλιτέχνες και επιστήμονες απ’ όλα τα μέρη της γης, γνωρίζουν και αγαπούν την Αρχαία και Σύγχρονη Ελλάδα. Είναι υποχρέωσή μας να σταθούμε αντάξιοι των προγόνων μας και να λειτουργήσουμε προσθετικά και εξελικτικά. Για να το καταφέρουμε αυτό, είναι απαραίτητο να έχουμε τις γνώσεις, όμως εξίσου απαραίτητο είναι να ζούμε, με ανάλογη αξιοπρέπεια, την καθημερινότητά μας.

«Η Τέχνη είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο. Η φύση δεν την έχει ανάγκη… η φύση είναι Τέχνη από μόνη της.»

Ο Χριστόδουλος Στυλιανού, η Νατάσα Παπαμιχαήλ και ο Δημήτρης Μαύρος, στην παράσταση του έργου «Υπόγειο» που ανεβαίνει στο θέατρο Olvio.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την τέχνη της Τερψιχόρης και το θέατρο; Υπήρξαν επιρροές από το οικογενειακό σας περιβάλλον;

Αυτή πάντα είναι μια δύσκολη ερώτηση καθώς τη στιγμή που αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με το χορό σχεδόν δεν τη θυμάμαι. Επειδή δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου χωρίς τον χορό, μπορώ να σας πω, ότι ήταν για εμένα η φυσική εξέλιξη της ζωής. Για να γίνει κανείς χορευτής πρέπει να μπει σε ένα πλαίσιο από πολύ μικρός, να μάθει να λειτουργεί μέσα σε μια ομάδα, να εξελίσσει καθημερινά τις δεξιότητες του μυαλού και του σώματος, μέσα από μια διαδικασία που ελευθερώνει έκφραση και συναισθήματα. ‘Έτσι, λοιπόν, όταν στα 18 αποφάσισα πια να ασχοληθώ επαγγελματικά με την τέχνη της Τερψιχόρης, ήμουν πεπεισμένη πως ο Χορός είναι η πιο ολοκληρωμένη μορφή έκφρασης.Το οικογενειακό μου περιβάλλον ήταν πολύ υποστηρικτικό και αυτό βοήθησε πολύ.

Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή κατά τη διαδικασία δημιουργίας μιας παράστασης;

Η στιγμή που νιώθει κανείς την ιερότητα του στόχου που υπηρετεί, δηλαδή της παράστασης, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Η στιγμή που νιώθει κανείς ουσιαστικά ελεύθερος, να εκτεθεί και να ξεπεράσει τα όριά του μέσα στην πρόβα.

Μέσα σε ολόκληρη την καλλιτεχνική σας διαδρομή έχετε ξεχωρίσει κάποιες πιο συγκεκριμένες περιόδους δουλειάς και για ποιους λόγους;

Όλες ήταν εξίσου σημαντικές. Από όλες πήρα πολλά και σε όλες έδωσα ότι καλύτερο μπορούσα.

Ποιος είναι ο κύριος προβληματισμός ή η ιδέα με την οποία «αποπειράστε» στην τέχνη σας γενικότερα;

Η επικοινωνία μέσα από την αλήθεια νομίζω ότι πάντα με απασχολούσε και με απασχολεί στη ζωή, επομένως και στην τέχνη μου.

Μπορούμε να πούμε ότι η τέχνη είναι η δύναμη που θα αλλάξει τον κόσμο;

Αυτό πιστεύω και γι’ αυτό είμαι εδώ. Η αισθητική είναι το μεγαλύτερο αγαθό για τον άνθρωπο. Η τέχνη διαμορφώνει συνείδηση, ευαισθησία και σεβασμό για τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Αν η ασχήμια εκλείψει, σίγουρα ο κόσμος θα αλλάξει προς το καλύτερο.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει επηρεάσει γενικότερα τις συνθήκες και το πλαίσιο δημιουργίας και διακίνησης της τέχνης;

Όλα τα είδη κρίσης έχουν στόχο να υποβαθμίσουν την Τέχνη, καθώς πιστεύω πως μια οικονομική κρίση είναι το επακόλουθο μιας κρίσης συνείδησης. Όταν λοιπόν σε μια συνείδηση σε κρίση έρθει σαν επισφράγιση η οικονομική, τότε ο άνθρωπος νομίζει πως η τέχνη είναι περιττή. Φαντάζεστε όμως έναν κόσμο χωρίς μουσική; Χωρίς ρυθμό; Η Τέχνη είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο. Η φύση δεν την έχει ανάγκη… η φύση είναι Τέχνη από μόνη της.

Πιστεύετε ότι οι νέοι που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο μπορούν να μετατρέψουν την κρίση σε μια ευκαιρία; Με την έννοια να προχωρήσουν μπροστά με δύναμη και ορμή και να δώσουν αλλά και να πάρουν ανάσες πνευματικής ανακούφισης;

Οι νέοι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Είναι το μέλλον και δεν πρέπει να τους σταματάει τίποτα. Να βάζουν στόχους και να μην τους εγκαταλείπουν. Το θέατρο και γενικά η τέχνη είναι ζωή και πρέπει να στηρίζεται από ζωντανούς οργανισμούς, οι οποίοι θα παίρνουν ανάσες πνευματικής ανακούφισης, χωρίς ποτέ να παραλείπουν την υποχρέωση που έχουν απέναντι στον εαυτό τους, να γίνει η εξέλιξη τους, τρόπος ζωής.

Υπάρχει κάτι με το οποίο θα θέλατε να πειραματιστείτε κα. Παπαμιχαήλ και δεν το έχετε επιχειρήσει ακόμη;

Υπάρχει κάτι, που όμως δεν μπορώ να αποκαλύψω.

Έχετε σκεφθεί που θα θέλατε να μας οδηγήσει αυτή η περιπέτεια στο πλαίσιο του θεατρικού διαλόγου;

Προς το παρόν θα μας οδηγήσει στο «Υπόγειο»…

1 thought on “Η Νατάσα Παπαμιχαήλ συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου”

Τα σχόλια είναι κλειστά.