24
Σαβ, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Η Μαριαλένα Σπυροπούλου σε μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

67

«…Νομίζω ότι η αγάπη είναι κατάκτηση της ωριμότητας, για όσους το κατορθώνουν. Οι νέοι νομίζουν ότι αγαπούν. Όλοι μας νομίζαμε ότι αγαπάμε στη νεότητα, μέχρι που καταλάγιασε η ορμή και ήρθαμε αντιμέτωποι με τις φαντασιώσεις μας και την πραγματικότητα. Ό,τι αντέχει αξίζει»


Η Μαριαλένα Σπυροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Εργάζεται ιδιωτικά ως ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια. Αρθρογραφεί στην Καθηµερινή της Κυριακής και στο περιοδικό Vogue.

Έπειτα από την πολυσυζητημένη νουβέλα της «Ρου» (εκδόσεις Μεταίχμιο) και με αφορμή την κυκλοφορία του νέου μυθιστορήματος της, «Τάισέ με», (υποψήφιο για τα βραβεία του Αναγνώστη, της Κλεψύδρας, της Εταιρείας Ελλήνων συγγραφέων και του Public), που παρουσιάσαμε στο Intownpost.com, συναντηθήκαμε με την ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα Μαριαλένα Σπυροπούλου και συζητήσαμε για το βιβλίο της, αλλά και για την αγάπη, τις γυναίκες τις σχέσεις και την οικογένεια.

Η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Μαριαλένα Σπυροπούλου


«Τάισέ με»: Τίτλος πιασιάρικος το δίχως άλλο του τελευταίου βιβλίου σας. Κεντρίζει το ενδιαφέρον ανάμεσα στα άλλα –τα γλυκερά– στις προθήκες, έτσι δεν είναι;

Αχ, αυτό δεν μπορώ εγώ να το απαντήσω. Νομίζω ότι όλα τα βιβλία βρίσκουν το πού απευθύνονται. Ευχή μου είναι να συναντηθεί και το δικό μου με ένα ευρύ κοινό αναγνωστών. Να σας εξομολογηθώ ότι ξεκινώ από τον τίτλο πάντα. Πριν να γράψω το βιβλίο έχω τον τίτλο. Και μετά δυσκολεύομαι να μετακινηθώ από αυτόν, γιατί υπήρξε η έμπνευσή μου. Το βιβλίο αυτό βγήκε από μέσα μου με αυτή την προστακτική. Να το ταΐσω και να με ταΐσει.

Και το εξώφυλλο ενδιαφέρον έργο του Γιώργου Ρόρρη. Μάλλον δική σας κι αυτή η επιλογή;

Δική μου επιλογή είναι. Φυσικά είμαστε σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο και τα συζητάμε όλα, αλλά νομίζω ότι τους άρεσε πολύ αυτός ο πίνακας. Επί τη ευκαιρία να ευχαριστήσω και δημόσια τον Γιώργο Ρόρρη για αυτή την προσφορά του εξωφύλλου. Δεν το είχα ολοκληρώσει το βιβλίο όταν συζητούσαμε ένα ανοιξιάτικο βράδυ σε μια ταβέρνα και του μιλούσα περί της υπόθεσης του βιβλίου. Ενθουσιάστηκε και μου είπε «σου έχω εξώφυλλο». Και μου έδειξε αυτό. Στην πορεία μού πρότεινε και άλλους πίνακές του, αλλά νομίζω η πρώτη πρόταση ήταν η οριστική.

Αλλά διαβάζοντας την ιστορία της Μαρίνας την έχετε πλάσει τόσο πειστικά που μοιάζει με υπαρκτό πρόσωπο. Μήπως σας ενέπνευσε η εξομολόγηση κάποιας ασθενούς σας; Αναρωτιέμαι.

Νομίζω θα φτάσω 100 χρονών, θα έχω γράψει και άλλα βιβλία και θα λέω στις συνεντεύξεις ότι δεν γράφω ποτέ δανειζόμενη στοιχεία από περιστατικά του γραφείου μου. Μπορεί ο κόσμος να εκπλήσσεται γιατί θεωρεί ότι έχω «έτοιμο» υλικό, αλλά πιστέψτε με «δεν μπλέκω τη δουλειά με τη διασκέδαση». Αστειεύομαι φυσικά. Δεν θα σας καλούσα ποτέ να κατοικήσετε στο κεφάλι μου, γιατί θα ζαλιζόσασταν. Έχω τόσο πολύ υλικό να γράφω για δυο ζωές. Σοβαρά όμως τώρα, δεν θα πάρω ποτέ υλικό από το γραφείο μου, εκτός και εάν γράψω επιστημονικό βιβλίο και ζητήσω την άδειά τους να δημοσιευτούν στοιχεία των αφηγήσεών τους.

Δεν νομίζω ότι ως συγγραφέας έχω πολλές ομοιότητες με τον Γιάλομ, για παράδειγμα, που έκανε κατά κύριο λόγο αυτού του είδους τη λογοτεχνία. Την οποία σέβομαι και έχω διαβάσει στο σύνολό της. Αλλά δεν βρίσκω κοινά. Εγώ θα έλεγα, ότι είμαι συγγραφέας πριν την ψυχαναλύτρια, που απλώς ήμουν τόσο «ασθενής» που η θεραπεία μου με οδήγησε στην απελευθέρωση της ασθένειάς μου, το να μου επιτραπεί δηλαδή να γράψω. Χρειαζόμουν μάλλον άδεια γιατρού. Εάν τη βρήκατε πειστική την ηρωίδα -το δέχομαι ως κοπλιμέντο- σημαίνει ότι κάτι κάνω καλά.

Η μαμά και η γιαγιά της πρωταγωνίστριάς σας στην ουσία είναι θύματα της εποχής τους; Γυναίκεςόμως θαρραλέες και βράχοι, έστω και σε βάρος της ίδιας τους της ζωής; Δεν ανταμώνουμε πιατέτοια πλάσματα, δεν συμφωνείτε; «Πότεξεμάθαμε να αγαπάμε; Ήξεραν οι παλιοί να αγαπάνε; Να κοπιάζουν ήξεραν. Σταδιακά το χάσαμε κι αυτό, ξεμάθαμε τον κόπο. Χάσαμε μάλλον τότε την αγάπη»;

Μια σειρά γυναικών διαφορετικών γενεών έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Νομίζω ότι όλες οι οικογένειες διαθέτουν τέτοιες φιγούρες. Δεν είμαι σίγουρη ότι δεν ανταμώνουμε πια τέτοιες αντίστοιχες. Μπορεί λίγο λιγότερο, λόγω των ευκολιών της ζωής ή της αύξησης των διαζυγίων, αλλά τελικά περνώντας τα χρόνια οι άνθρωποι αναγκάζονται να μεστώσουν, να αντέξουν ακόμα και όσα δεν άντεχαν στη νεότητα. Δείτε τώρα με την πανδημία πόσα πράγματα άλλαξαν για τη ζωή μας. Κάποιοι, φυσικά όχι όλοι, σκέφτηκαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Θεωρώ ότι η αγάπη είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Έχει σχέση με τον κόπο. Έχει σχέση με τον θυμό. Είναι η ικανότητα να επανορθώνεις. Να αντέχεις. Να κοπιάζεις. Να συναντάς την αγάπη ακόμα και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Νομίζω ότι η αγάπη είναι κατάκτηση της ωριμότητας, για όσους το κατορθώνουν. Οι νέοι νομίζουν ότι αγαπούν. Όλοι μας νομίζαμε ότι αγαπάμε στη νεότητα, μέχρι που καταλάγιασε η ορμή και ήρθαμε αντιμέτωποι με τις φαντασιώσεις μας και την πραγματικότητα. Ό,τι αντέχει αξίζει.

Η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Μαριαλένα Σπυροπούλου


«…ξέρετε ποιο είναι το πιο σημαντικό για τους γονείς; Να επιτρέψουν στα παιδιά τους να κάνουν λάθη. Να κάνουν τα ολόδικά τους λάθη. Αυτό θα απελευθέρωνε και τους γονείς και τα παιδιά και θα επέτρεπε στην αληθινή αγάπη να ανθίσει. Έχω μερικές αμφιβολίες για το αν η ελληνική οικογένεια ξέρει ουσιαστικά να αγαπά»


Εν αντιθέσει με τους γυναικείους χαρακτήρες στους άνδρες όμως και εσείς δεν χαρίζεστε στους μεγάλους – τουλάχιστον. Ίσως λίγο στο τέλος στον πλοίαρχο δείξατε μια τόση δα μικρή συμπάθεια;

Να το πούμε αυτό για τη «Ρου», για το προηγούμενο βιβλίο μου, θα συμφωνούσα απόλυτα. Εδώ έχω κάνει υπέρβαση. Με βρίσκω μεγαλόθυμη σε σχέση με τους ήρωες του βιβλίου! Τα λέω όλα αυτά χαριτολογώντας. Νομίζω ότι είμαι ισορροπημένη στις δόσεις. Ούτε στις γυναίκες δίνομαι. Καμία δεν είναι αγία ούτε ιδανική. Ίσα ίσα η Μαρίνα είναι πιο μυστήρια από τον Γιάννη. Τους άνδρες τους αγαπώ.

Και τους συγκεκριμένους ήρωες. Δεν είδατε στο δυστοπικό πώς παρουσιάζω τις γυναίκες; Καταστροφή! Είναι αλήθεια πάντως, ότι όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο τόσο πιο στερεοτυπικοί είναι οι άνδρες και οι γυναίκες. Για αυτό ο Γιάννης είναι πιο διαφορετικός από τον πατέρα της Μαρίνας. Είναι άλλη γενιά. Έχει αλλάξει ο κόσμος.

Το έργο σας ξεκινάει με πρόταση γάμου ενός σχεδόν ιδανικού νεαρού σε μια ψαγμένη λιγάκι πελαγωμένη, ενδιαφέρουσα όμως τύπισσα. Πάνω σε αυτό αναρωτιέται η μάνα της κοπέλας: «Μια μέρα θα με κοιτάξουν στα μάτια οι κόρες μου και θα με ρωτήσουν για τον γάμο. Τι να πω; Πως ο γάμος έχει μοναξιά; Νομίζεις πως άπαξ και παντρευτείς θα γεμίσει το σπίτι σου, θα γεμίσεις κι εσύ […] Κι ύστερα θα συνειδητοποιήσεις ότι ο καθένας μπορεί να συνεχίσει μια μοναχική πορεία μέσα στον γάμο […]». Από την εμπειρία σας ως ψυχοθεραπεύτρια τι νομίζετε; Δεν υπάρχει διαφυγή; Happy end;

Από την εμπειρία μου ως γυναίκα και ψυχοθεραπεύτρια θεωρώ ότι ο γάμος είναι το μόνο κατάλληλο πλαίσιο για να μεγαλώσουν αρμονικά τα παιδιά. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε γάμους που είναι πολεμικές ζώνες. Κατά τα άλλα, δεν είναι φτιαγμένος ο γάμος για τους συζύγους. Γιατί δεν μπορεί να τους γεμίσει, αν δεν μπορούν να γεμίσουν και μόνοι τους. Και όντως κάποιοι ζουν παράλληλες ζωές μέσα στον γάμο τους. Στην εποχή που ζούμε είναι αφύσικο δύο άνθρωποι που γνωρίστηκαν στα είκοσί τους ή στα τριάντα τους να παραμείνουν αφοσιωμένοι και μονογαμικοί σε όλη τους τη ζωή. Είναι άλλο το πλαίσιο της ζωής πια. Όταν όλα είναι στραμμένα προς τη διέγερση, την απόλαυση και την κατανάλωση, «ζητάμε» από δύο ανθρώπους να μη ζουν την εποχή τους σε σχέση με την ερωτική σχέση, αλλά να ξαναγυρνάνε στο 1950.

Από την άλλη, ο άνθρωπος έχει βαθιά ανάγκη για συντροφικότητα, δεν μπορεί να ζήσει μόνος. Κανείς δεν χωρίζει για παράδειγμα για να μείνει μόνος, για να ξαναφτιάξει τη ζωή του χωρίζει. Οπότε εδώ πρέπει να υπάρχει τεράστια γνώση, ωριμότητα, ψυχραιμία και αρκετή δόση χιούμορ για να κρατηθεί ένας γάμος. Επίσης οι γάμοι είναι όπως η ζωή, κάνουν κύκλους, έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Πρέπει να έχουν ευελιξία και ελαστικότητα. Τις καραντίνες τους και τις μέρες ευημερίας. Οφείλουν οι άνθρωποι να στοχάζονται πάνω σε αυτά τα ζητήματα και κυρίως πάνω στον εαυτό τους. Δεν πιστεύω στην ευτυχία, πιστεύω στη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης μοίρας, με στιγμές ευτυχίας. Πιστεύω πολύ στους γάμους, που επιτρέπουν στα μέλη να αναπνέουν, να ζουν και εξατομικευμένα, να διακρίνονται και να προοδεύουν.

Μια άλλη κουβέντα προς το τέλος της ιστορίας σας βαθιά με άγγιξε. Εκεί που η μάνα απολογείται στην κόρη: «Είναι πρόβλημα να με βλέπεις πιο πάνω από την Παναγία. Είμαι η μαμά σου. Δεν σου χρωστώ τίποτα άλλο». Δεν θα ήταν πιο «μαλακές» οι σχέσεις γονιού- παιδιού αν μιλούσαν από καρδιάς, χωρίς ταμπού μικροί-μεγάλοι;

Θα ήταν μεγάλη ευλογία μια μάνα να μπορεί να μιλήσει από καρδιάς στο παιδί της, χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα και χωρίς να αναζητά την εξιδανίκευση. Ουσιαστικά αυτό κατορθώνει αυτή η μάνα και για αυτό συγκινεί, να αναλαμβάνει τα τραύματα της ζωής της, χωρίς να τα μεταθέτει στις κόρες της, χωρίς να έχει απωθημένα και φυσικά χωρίς να νιώθει στο τέλος ενοχές. Αυτή είναι για μένα μια πορεία αυτοπραγμάτωσης. Δεν διαθέτει τίποτα το ιδανικό, διότι σφάλλουμε κάθε μέρα οι άνθρωποι, αλλά αποδεχόμαστε ότι κάναμε και λάθη, αλλά κάναμε και σωστά. Και το κυριότερο αυτά είναι τα δικά μας και όχι των άλλων.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο σημαντικό για τους γονείς; Να επιτρέψουν στα παιδιά τους να κάνουν λάθη. Να κάνουν τα ολόδικά τους λάθη. Αυτό θα απελευθέρωνε και τους γονείς και τα παιδιά και θα επέτρεπε στην αληθινή αγάπη να ανθίσει. Έχω μερικές αμφιβολίες για το αν η ελληνική οικογένεια ξέρει ουσιαστικά να αγαπά.

Το βιβλίο «Τάισε με» κυκλοφορεί από το εκδόσεις Μεταίχμιο


Η συγγραφέας Μαρία Κωνσταντοπούλου, συνέντευξη στη...
Ο Αντώνης Μιχ. Πρέκας, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares