28
Πεμ, Μάι

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Η Μαρία Κανελλοπούλου σε μια εκ βαθέων συζήτηση με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

«Αντίθετα από  την αντίληψη που επικράτησε στον χώρο, πως η κρίση ήταν ευκαιρία για να «καθαρίσει» το επάγγελμα, από  «παράσιτα», «ατάλαντους» και «περιττούς», προσωπικά πιστεύω πως η κρίση χρησιμοποιήθηκε, προκειμένου να καταργηθούν εργασιακά δικαιώματα, κατακτημένα με αγώνες, να αυξηθεί η εκμετάλλευση «ευπαθών» ομάδων…»

Ευσυνείδητη, ειλικρινής, τίμια στην θεατρική αλλά και στην πολιτική σκηνή η Μαρία Κανελλοπούλου. Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε πληθώρα θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών και σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές και πάντα ξεχώριζε με τις ερμηνείες της.

Ως πολιτικός, εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με 8.760 ψήφους, δεύτερη μετά τον πρόεδρο του κόμματος Αλέξη Τσίπρα, και παρατήθηκε λόγω μιας κατάστασης που δεν μπορούσε να διαχειριστεί, επιλέγοντας την ελευθερία της, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι σταμάτησε να στέκεται στο κόμμα της και να προσφέρει παντοιοτρόπως υμνώντας την ανατολή ενός νέου κόσμου γεμάτου δικαιοσύνη και αγάπη.

Από το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019 στη σκηνή του θεάτρου Olvio μπορούμε να την απολαύσουμε  να ενσαρκώνει τη Τζένη Μαρξ, στο νέο έργο της Σοφίας Αδαμίδου με τίτλο «Τζένη και Μαρξ», το οποίο είναι βασισμένο στην επιστολογραφία της Τζένης Μαρξ με το σύντροφό της και επαναστάτη, φιλόσοφο Καρλ Μαρξ.

Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, βραβευμένη με το φετινό «βραβείο Κουν» της Ένωσης Κριτικών, οδηγεί σκηνοθετικά την ηθοποιό Μαρία Κανελλοπούλου, με τη συνοδεία της πρωτότυπης μουσικής του Σταμάτη Κραουνάκη.

H Μαρία Κανελλοπούλου με τρακ πρωτοεμφανιζόμενης, είναι πανέτοιμη να κυριαρχήσει επάνω στο θεατρικό σανίδι εισχωρώντας μέσα στις πιο αδιόρατες σχισμές της ψυχής τής Τζένης Μαρξ, ρόλος που την γοήτευσε, ώστε να προβάλει την προτιμώμενη ηρωίδα, αυτό το ιστορικό πρόσωπο με το ύφος, το ήθος και τους ρυθμούς της.

Την ευχαριστώ πάρα πολύ που μέσα στις πρόβες τζενεράλε βρήκε το χρόνο να μας παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη.




Από την κακοφωνία της πολιτικής επιστρέψατε και πάλι, κα. Κανελλοπούλου, στην ορθοφωνία του θεάτρου, σε ένα χώρο που έχετε και σας έχει τιμήσει. Πώς  νιώθετε;

Η Τέχνη και η Πολιτική, ως γνωστόν, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας που τα παράγει, κι επειδή εμπλέκονται άνθρωποι, θα έλεγα πως «ορθοφωνίες» και «κακοφωνίες» συναντά κανείς και στους δύο χώρους. Ανήκω στην γενιά, που η πολιτική- με την ευρεία έννοια- δεν ήταν «εχθρική» απέναντι στην Τέχνη, το αντίθετο! Πως νιώθω; Με ειλικρίνεια θα απαντήσω, πως προς το παρόν, νιώθω… τρομοκρατημένη!!!

Θα ενσαρκώσατε την Τζένη φον Βεστφάλεν, την σύντροφο του Καρλ Μαρξ «μια οξυδερκή, ανήσυχη γυναίκα και σημαντική συγγραφέα». Μιλήστε μας αρχικά για το κείμενο και το τι αυτό αφορά.

Ξέροντας εκ των προτέρων, πως καμιά ζωή δεν μπορεί να χωρέσει σε έναν μονόλογο μιας ώρας και δέκα λεπτών, πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για τέτοιες ζωές και τέτοιες προσωπικότητες, επιλέγεις ποια κομμάτια θα φωτίσεις. Το έργο της Σοφίας Αδαμίδου, έχει βασιστεί στην πλούσια επιστολογραφία της Τζένης Μάρξ και σε ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής, φωτίζοντας κυρίως «το βάρος των καθημερινών, των εξευτελιστικών βασάνων»- για να χρησιμοποιήσω  μια  φράση της ηρωίδας. Σε ένα περιβάλλον  απερίγραπτης φτώχειας, επισφαλούς υγείας, τραγικών απωλειών, αγώνων, διώξεων, απελάσεων, εξοριών, ένας μεγάλος έρωτας και φυσικά ένα τεράστιο έργο.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για ένα έργο πολιτικό, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και φεμινιστικό. Ποια είναι η δική σας άποψη για τη θέση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία;

Είναι «εύκολο» να καταδικάζει κανείς φόνους, βιασμούς, επιθέσεις κατά οποιουδήποτε, άρα και κατά των γυναικών (αν και για τις γυναίκες υπάρχει πάντα μια αμφισημία «προκάλεσε…», «τα ήθελε…», «φορούσε…»). Αλλά είναι πολύ δύσκολο, να καταδικαστεί ο σεξισμός που «μεταμφιεσμένος» ξεχειλίζει από παντο. Κυρίως από την τηλεόραση. Και υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία, οι γυναίκες να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Παρακολουθώντας τα Μέσα Κοινωνικής Διαδικτύωσης, με ανατριχιάζουν οι «παρεμβάσεις» των γυναικών εναντίον άλλων γυναικών. Η Τζένη, αληθινά υπήρξε πρωτοπόρος σε ζητήματα υπεράσπισης και αλληλεγγύης του φύλου. Και μεγάλης εμπιστοσύνης στις δυνατότητές του. Κι αυτό σε μια εποχή που ο φεμινισμός δεν ήταν μόδα.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις και δυσκολίες του δικού σας ρόλου; Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά την ηρωίδα;

Για πολλούς και διάφορους λόγους, υποκειμενικούς και αντικειμενικούς, οι δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν τεράστιες. Ο πρώτος εξ αυτών των λόγων, είναι πως ανεβαίνω στη σκηνή, μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια, με ότι αυτό συνεπάγεται. «Ότι αφήνεις, σε αφήνει» λέει ο σοφός λαός και όσο με αφορά, αυτό ισχύει μέχρι κεραίας. Η δεύτερη δυσκολία, είναι το ίδιο  το εγχείρημα. Να πλησιάσεις, να προσπαθήσεις να «γίνεις», για μια ώρα και δέκα λεπτά έστω, ένα «μυθικό» πρόσωπο, να συνθέσεις υγκεκριμένες  πληροφορίες, συχνά αντικρουόμενες, να «κατοικηθείς» από  την ηρωίδα και να πείσεις πως κάτι «αφουγκράστηκες» απ’ αυτήν. Είμαι πολύ τυχερή μιας και «ταξίδεψαν» μαζί μου σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι, ο καθένας με τις δικές του καλλιτεχνικές «αποσκευές», άνθρωποι που αγαπώ και εκτιμώ εφ’ όλης της ύλης. Η Σοφία Αδαμίδου, η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, ο νεαρός Γιώργος Παπάς και φυσικά ο μοναδικός Σταμάτης Κραουνάκης με νότες-δώρο. Αληθινό δώρο. Πρόκειται για ένα ανοιχτό στοίχημα και ο χρόνος θα δείξει αν η απόπειρα άξιζε. Κι ο κόσμος φυσικά!

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας μία φράση από το έργο που σας συνεπήρε;

Ναι. Μπορώ! «Κάθε μέρα ήταν μια αιωνιότητα φόβου και βασάνου. Τα γράμματά σου, ήταν η μόνη αχτίδα φωτός στη ζωή μου.» Συγκλονιστική παραδοχή. Όλο το έργο!

Ποιοι νέοι, καλλιτεχνικοί δρόμοι θα λέγατε ότι ανοίγονται για εσάς μέσα από την πρώτη σας συνεργασία σας με τη Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη;

Είναι μεγάλη χαρά, η επαφή και η συνεργασία με νέους ανθρώπους που έχουν άποψη, όραμα και η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα. Ανήκω όμως στην κατηγορία των ανθρώπων, που δεν σχεδιάζουν απολύτως τίποτα, καθώς από πολύ νωρίς βίωσα το γνωστό: «ζωή είναι, αυτό που συμβαίνει, όσο εσύ σχεδιάζεις».

Στο έργο γίνεται αναφορά στο εμβληματικό έργο του Καρλ Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», που από την έκδοση του πρώτου του τόμου πέρασε ενάμιση αιώνας;

Δεν γίνεται να μιλήσεις γι’ αυτούς τους δύο, χωρίς αναφορά στο Κεφάλαιο. Ο Κάρλ Μάρξ, δούλεψε για το Κεφάλαιο σαράντα ολόκληρα χρόνια με την Τζένη δίπλα του σε πολλούς ρόλους. Σύντροφος, αγαπημένη, συνομιλήτρια, «γραμματέας». Η κάθε αναφορά στο Κεφάλαιο, με κάνει πάντα να σκέφτομαι, πόσο «παντοτινός» είναι ο Μάρξ, πόσο ανεπανάληπτο, ισχυρό και διαχρονικό είναι το έργο του και πόσο σημαντική είναι η Τζένη, καθώς εξ αρχής αντιλήφθηκε και ερωτεύτηκε τις «ακαταμάχητες διανοητικές του ικανότητες».

Θυμάστε την πρώτη σημαντική επαφή σας με το θέατρο;

Καθώς είμαι παιδί της Ελληνικής επαρχίας, η πρώτη μου επαφή με το θέατρο –και γι’ αυτό ιδιαίτερα σημαντική- είναι οι περιοδεύοντες θίασοι, ο απόηχος των περίφημων «μπουλουκιών», και το Θέατρο στο Ραδιόφωνο, Κυριακή μεσημέρι και Δευτέρα βράδυ. Σχεδόν Πανεπιστήμιο!

Μέσα από ποιο πρίσμα βλέπετε την κατάσταση στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο και πιο συγκεκριμένα, τις συνθήκες εργασίας για τους ίδιους τους ηθοποιούς;

Αντίθετα από  την αντίληψη που επικράτησε στον χώρο, πως η κρίση ήταν ευκαιρία για να «καθαρίσει» το επάγγελμα, από  «παράσιτα», «ατάλαντους» και «περιττούς», προσωπικά πιστεύω πως η κρίση χρησιμοποιήθηκε, προκειμένου να καταργηθούν εργασιακά δικαιώματα, κατακτημένα με αγώνες, να αυξηθεί η εκμετάλλευση «ευπαθών» ομάδων του κλάδου, να εξαφανιστούν οι συλλογικές συμβάσεις και να γίνει καθεστώς, η μαύρη, αδήλωτη, ανασφάλιστη εργασία. Πολύ νέοι,  συνταξιούχοι ή συνάδελφοι στο κατώφλι της σύνταξης, με λίγα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων στο χώρο του θεάματος, δοκιμάστηκαν και εξακολουθούν να δοκιμάζονται. Οι ελπίδες για «ανάκαμψη» είναι λιγοστές, αφού το άλλοτε κραταιό συνδικαλιστικό κίνημα του χώρου έχει υποχωρήσει δραματικά! Με ευθύνες! Προσωπικές και συλλογικές.




 «Δεν σταματώ να ονειρεύομαι, γιατί αυτό είναι το βασικό συστατικό του χαρακτήρα μου. Κι όπως λέει ο Ηράκλειτος, «ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας». Επιθυμώ και εύχομαι καλή υγεία και αξιοπρέπεια στην καθημερινότητα»







Πώς θα περιγράφατε το ιδανικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορείτε να υπάρξετε καλλιτεχνικά;

Ιδανικά, θα ήθελα να εργάζομαι –γιατί πρόκειται για εργασία και όχι  για χόμπι- σε συνθήκες αποδοχής, εμπιστοσύνης, ευγένειας και οικονομικής αξιοπρέπειας. Ένα τέτοιο περιβάλλον θα βοηθούσε τον κάθε «εμπλεκόμενο» να καταθέσει το πιο δημιουργικό, το πιο καλλιτεχνικό, το πιο θετικό του «φορτίο». Θα το ευχόμουν για όλους μας.

Παραιτηθήκατε από την βουλευτική σας θέση γιατί, όπως αισθανθήκατε, ότι δεν μπορούσατε να το διαχειριστείτε, λέγοντας χαρακτηριστικά: « Ήθελα να συνεχίσω τη ζωή μου από εκεί που την άφησα. Να κάνω για το κόμμα αυτά που έκανα και πριν γίνω βουλευτής αλλά χωρίς αυτή τη θέση η οποία είναι μια ηλεκτρική καρέκλα.» Μπράβο σας κα. Κανελλοπούλου! Λίγοι το κάνουν αυτό.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά! Η αλήθεια είναι πως έχω εισπράξει πολλά «μπράβο», για κάτι, που για μένα την συγκεκριμένη, πολύ δύσκολη στιγμή, ήταν αυτονόητο. Έγινα βουλευτής, την εποχή που η συμμετοχή στα ψηφοδέλτια του κόμματος, ήταν  καθήκον. Τότε  δηλαδή, που το επίδικο, ήταν η είσοδος μας ή όχι στη Βουλή, οπότε όλοι βοηθούσαμε, χωρίς να προσδοκούμε προσωπικά οφέλη, εφόσον  μας ζητούνταν κι εφόσον μπορούσαμε. Δεν θεώρησα καμιά στιγμή «ιδιοκτησία» μου, την βουλευτική έδρα, τις ψήφους, ή κάποια «προνόμια» που προέκυπταν εξ αυτών. Γεννήθηκα μη «προνομιούχος» και με μεγάλη ευκολία παραχώρησα στο κόμμα αυτά που του ανήκαν.

Με λίγα λόγια απέκτησα ξανά την ελευθερία, να  λέω και να κάνω αυτά που πιστεύω, χωρίς  κανένας να μου καταλογίζει, συμφέρον, ιδιοτέλεια, υλικά ή άλλα κέρδη και να μου χρεώνει την διακομματική, δυστυχώς, χυδαιότητα: «όλα για την καρέκλα». Να συμπληρώσω, πως παρά το όργιο της παραπληροφόρησης, για «βουλευτικές συνταξάρες» και «αξιώματα» που ακολούθησαν την παραίτηση μου, η σύνταξή μου προέρχεται από τα, περίπου, 11.000 ένσημα  του Ι.Κ.Α. του επαγγέλματος μου και αρνήθηκα κάθε τι που μου προτάθηκε έκτοτε, με εμμονή στην άποψη: «ούτε ένα ευρώ που να προκύπτει από την σχέση μου με το κόμμα».  Σας ευχαριστώ πολύ κ. Μιχαλιτσιάνου, που μου δίνετε  την ευκαιρία να το ξεκαθαρίσω.

Πώς βλέπετε την κατάσταση της χώρας μας; Είναι ουτοπία να πιστέψουμε ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες για το λαό μας;

Υπερασπίζομαι με πάθος το δικαίωμα στην ουτοπία και το όνειρο και εμπιστεύομαι τους νέους!

Ύστερα από τόσες επιτυχίες στην υποκριτική, ποια πράγματα θα λέγατε πως σήμερα σας κρατούν σε εγρήγορση ως καλλιτέχνη;

Χαίρομαι που αναφέρεστε στο θέατρο γιατί η τηλεόραση συσκοτίζει πρόσωπα και  ιστορίες. Πολλοί θεωρούν, πως η ζωή μας στο επάγγελμα, αρχίζει με τον πρώτο τηλεοπτικό μας ρόλο. Αυτό που με κρατά σε ετοιμότητα και ως καλλιτέχνη, είναι η σχέση μου με τους μαθητές μου. Η πρόταση που μου έγινε πριν από δεκαπέντε χρόνια, να διδάξω στην τότε, νεοσύστατη δραματική σχολή της κας. Έλντας Πανοπούλου, το «Art School Melissa», μου έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσω πολλά «παιδιά», να διδαχτώ απ’ αυτά, να μοιραστώ τις εμπειρίες μου μαζί τους, να ζήσω εξαιρετικά δημιουργικές στιγμές και στιγμές αληθινής αγάπης. Ευγνωμονώ!

Μιλήσατε για την υιοθεσία που δεν μπορέσατε να κάνετε και συγκλονίσατε. Σας πονάει πολύ αυτό το θέμα και τι πρέπει κατά τη γνώμη σας να αλλάξει στο ισχύον καθεστώς , που είναι τροχοπέδη για αυτούς που θέλουν να χαρίσουν την αγάπη τους σε ένα εγκαταλελειμμένο παιδί;

Οι ακάματες προσπάθειες προκειμένου να αλλάξει το καθεστώς αναδοχής και υιοθεσίας, που έγιναν από  την Θεανώ Φωτίου (επιτρέψτε μου την αναφορά, γιατί  όπως τα άσχημα, έτσι και τα καλά πράγματα που συμβαίνουν, έχουν ονοματεπώνυμα που δεν πρέπει να παραλείπονται για μικροκομματικούς λόγους), έδωσαν ένα  ικανοποιητικό, αποτέλεσμα. Με ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας, διαφάνεια, σαφήνεια, και εγγυήσεις για το μέλλον των παιδιών και την ευτυχία νέων οικογενειών. Αργά για μένα, αλλά έγκαιρα για πολλούς ανθρώπους, που ήδη απολαμβάνουν τα καλά της νέας νομοθεσίας. Με μεγάλη ανησυχία, πληροφορούμαι, πως μέσα σε διάφορα που «ξηλώνονται», χωρίς λογική, χωρίς επιχειρηματολογία, κινδυνεύει και το νέο καθεστώς της αναδοχής-υιοθεσίας. Αν αυτό συμβεί, θα πρόκειται για πολύ δυσάρεστη εξέλιξη, επιβεβαιώνοντας πως πίσω από το προηγούμενο καθεστώς, δεν κρύβονταν μόνον ανικανότητα αλλά και  συμφέροντα.

Πώς ονειρεύεστε ιδανικά τη συνέχεια; Υπάρχουν επιθυμίες και συγκεκριμένοι στόχοι που επιθυμείτε να κατακτήσετε;

Δεν σταματώ να ονειρεύομαι, γιατί αυτό είναι το βασικό συστατικό του χαρακτήρα μου. Κι όπως λέει ο Ηράκλειτος, «ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας»! Επιθυμώ και εύχομαι καλή υγεία και αξιοπρέπεια στην καθημερινότητα. Τα ίδια εύχομαι και σε σας κ. Μιχαλιτσιάνου κι από καρδιάς σας ευχαριστώ!

Η Πέρσα Κουμούτση σε μια κουβέντα με την Τίνα Πανώ...
Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη συζητάει με την Τίνα Πανώριου

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares