fbpx

«Η Ληστεία της Στοκχόλμης»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Stockholm)      

 

 

  • Είδος: Κωμωδία, δράση
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπουντρό
  • Με τους: Ίθαν Χοκ, Νούμι Ραπάς, Μάρκ Στρονγκ
  • Διάρκεια: 92΄
  • Διανομή: Seven Films

Στοκχόλμη, 1973. O Λαρς (Ίθαν Χοκ – καλός), ένας Αμερικανός πρώην κατάδικος, εισβάλλει στη μεγαλύτερη τράπεζα της Σουηδικής πρωτεύουσας με σκοπό, όχι μόνο να αδειάσει το χρηματοκιβώτιο, αλλά και να απαιτήσει από τις αρχές να ελευθερώσουν τον φυλακισμένο φίλο του Γκούναρ Σόρενσον (Μαρκ Στρονγκ – καλός).

Γοητεύοντας σταδιακά τους όμηρους υπαλλήλους της τράπεζας με την χαρισματική, ευαίσθητη, αλλά και λίγο ανισόρροπη προσωπικότητά του, θα τους κάνει, όχι μόνο να τον υπερασπιστούν, αλλά να θελήσουν να τον βοηθήσουν να ξεφύγει απ’ τον στενό κλοιό της αστυνομίας και να δραπετεύσει με εκατομμύρια.

Μία από τις υπαλλήλους μάλιστα, η Μπιάνκα (Νούμι Ράπας, καλή) θα αρχίσει να τρέφει αισθήματα απέναντί του.

Ο όρος «σύνδρομο της Στοκχόλμης» προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες, ο Γιαν-Έρικ Όλσσον και ο Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Ήταν η πρώτη ποινική εκδήλωση στη Σουηδία που καλύφθηκε ζωντανά στην τηλεόραση. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους, επαναλαμβάνοντας ότι ήταν περισσότερο φοβισμένοι από την αστυνομία παρά από τους ληστές κατά την διάρκεια της εξαήμερης ομηρίας τους. Είχαν σαφέστατα συμπαθήσει τους απαγωγείς τους, κάτι το οποίο έδωσε ακαδημαϊκό ενδιαφέρον στο ζήτημα. 

Αυτό είναι και το περιεχόμενο της ταινίας του βραβευμένου Καναδού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μπουντρό, που τον γνωρίσαμε το 2015 στο βιογραφικό «Η Επιστροφή ενός Θρύλου», πάλι με τον Ίθαν Χοκ στον ρόλο του θρυλικού, τρομπετίστα της τζαζ Τσετ Μπέκερ. Το σενάριο της ταινίας (γραμμένο από τον σκηνοθέτη) βασίστηκε σε άρθρο του δημοσιογράφου Ντάνιελ Λανγκ, δημοσιευμένο στην εφημερίδα New Yorker το 1974, με τον τίτλο «The Bank Drama». Το άρθρο εξιστορούσε πώς το 1973 οι όμηροι σε μια ληστεία τράπεζας στην Στοκχόλμη, δέθηκαν με τους απαγωγείς τους και στράφηκαν εναντίον των αρχών. και αυτό βλέπουμε. Την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ληστές και ομήρους, δίχως να υπάρχει αναμεταξύ τους βία και τρόμος. 

Το στήσιμο του Μπουντρό διακρίνεται από μια έντονη θεατρικότητα, καθώς όλη η πλοκή εκτυλίσσεται στους χώρους μιας τράπεζας, όπου εμφανίζονται από τα δεξιά ή τα αριστερά αστυνομικοί, μέλη των οικογενειών των ομήρων σαν να ξεπηδούν από πόρτες και διαδρόμους του σκηνικού στο θεατρικό πάλκο οι εξωγενείς πρωταγωνιστές που επηρεάζουν την υπόθεση. Αυτό έχει ένα γούστο γιατί σκέφτεσαι πως στην ήσυχη Σουηδία του 1973 κυριαρχεί η αθωότητα και τέλος πάντων η αστυνομία, μερικώς, διαθέτει μια ανθρωπιά.

Με τον Μπομπ Ντίλαν των seventies να άδει από ραδιοφώνου, ο πληθωρικός Ίαν Χοκ βγαίνει μπροστά σηκώνοντας όλη την ταινία επάνω του. Η απίθανη Νούμι Ραπάς («Το Κορίτσι με το Τατουάζ» στην αυθεντική σουηδική, κινηματογραφική έκδοση) είναι διαφορετική, απ΄ ότι την έχουμε συνηθίσει, υποδυόμενη την μικροαστή τραπεζοϋπάλληλο, όμηρο που γοητεύεται από τον χειμαρρώδη ληστή. Καλοβαλμένη ταινία χωρίς να υπογράφει υπερβάσεις στο είδος των heist movies, με χιούμορ και το στοιχείο της αφέλειας θετικά δουλεμένο.