fbpx

«Η Κομπίνα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Hustle)          

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Κρις Άντισον
  • Με τους: Αν Χάθαγουεϊ, Ρέμπελ Γουίλσον, Άλεξ Σαρπ
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Η Τζόσεφιν Τσέστερφιλντ (Αν Χάθαγουεϊ) είναι η μοιραία γυναίκα με τη χλιδάτη ζωή και το κομοπολίτικο lifestyle, η οποία λειτουργεί σαν κομψό αρπακτικό, ξαφρίζοντας διαμάντια και περιουσίες ευκατάστατων αντρών στην λουσάτη γαλλική Ριβιέρα, οι οποίοι πέφτουν στη γοητεία της μέσα από τις ευρηματικές της κομπίνες.

Στο δρόμο της θα βρεθεί η Πένι Ραστ (Ρέμπελ Γουίλσον), η οποία ειδικεύεται σε αυτοσχέδιες μικροκομπίνες, χωρίς στρατηγική και ιδιαίτερες φιλοδοξίες. – αρκεί η αρπαχτή να φτάνει για να τα βγάζει πέρα. Η Πένι αποφασίζει να «ανοίξει τις προοπτικές της και να ταξιδέψει στην Γαλλία με στόχο τα πορτοφόλια των ευκατάστατων Ευρωπαίων.

Η άξεστη και αχαλίνωτη συμπεριφορά της θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδια ακριβείας της Τζόσεφιν, οπότε, αντί να απαλλαγεί από το «παράσιτο» αναλαμβάνει να την εκπαιδεύσει, μεταμορφώνοντας την χύμα και ευτραφή μικρο-απατεώνισσα  σε κυριλέ συνεργό, για να δημιουργήσουν ένα αταίριαστο ντουέτο, που σκοπεύει στο πουγκί ενός δισεκατομμυριούχου του επιχειρηματικού χώρου της τεχνολογίας.

 

Remake του εκπληκτικού «Απατεώνες και Τζέντλεμεν» (Dirty Rotten Scoundrels  – 1988) με τον Μάικλ Κέιν και τον Στιβ Μάρτιν, το οποίο ήταν remake των υπέροχων «Ιστοριών του Κρεβατιού» (Bedtime Story – 1964) με τον Μάρλον Μπράντο και τον Ντέιβιντ Νίβεν. Και οι δυο αξέχαστες ταινίες βασίστηκαν σε μια ιδέα του Στάνλεϊ Σαπίρο και του Πολ Χένινγκ, γράφοντας εποχή η κάθε μια για ξεχωριστούς λόγους.

Η εν λόγω «Κομπίνα» του 2019, δεν έχει άνδρες ήρωες-απατεώνες που ξελογιάζουν πλούσιες, ηλικιωμένες κυρίες, αλλά εφάπτεται στο γυναικείο ταπεραμέντο της λεπτεπίλεπτης Αν Χάθαγουεϊ να ενδύεται όλο χάρη και στιλ σούπερ ντούπερ ρούχα και αξεσουάρ και σε αυτόν του αμπλαούμπλα και ψιλοκαφριλέ χαρακτήρα της Ρέμπελ Γουίλσον που προσπαθεί να βγάλει γέλιο.

Η Αμερικάνα Χάθαγουεϊ στην ταινία, εμφανώς βασανίζεται με την αγγλική προφορά, ενώ επιδίδεται βουλιμικά στο σπορ της πασαρέλας.

Η Αυστραλή Γουίλσον, συμπαθέστατη κατά άλλα στον χώρο της κωμωδίας, απλά μιμείται τον Στιβ Μάρτιν στο θηλυκό του, χωρίς όμως το αέρινο και αεικίνητο στοιχείο του σπουδαίου, κωμικού ηθοποιού.  

Ο 49χρονος, Ουαλός ηθοποιός Κρις Άντισον ντεμπουτάρει σκηνοθετικά στην μεγάλη οθόνη με ένα φιλμ ορόσημο στον χώρο της αμερικάνικης κωμωδίας καταστάσεων (τεράστια τόλμη το εγχείρημα), διακοσμημένο ερμηνευτικά και στις δυο παλαιότερες εκδοχές του από αιθέριες μορφές του παγκόσμιου σινεμά.

Το αποτέλεσμα που γευτήκαμε είναι ένα άνευρο φιλμ, χωρίς έμπνευση που από τα χείλη μου δεν γλίστρησε ούτε μισό δράμι μειδιάματος. Πολύ κρίμα, όταν όμορφες ταινίες στραπατσάρονται με αυτόν τρόπο στο τέμενος της κονόμας.