fbpx

Η ηθοποιός Μαίρη Ραζή σε μια κουβέντα με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Από την πληθώρα θεατρικής δραστηριότητας θα προκύψουν οι δυνάμεις που θα καταθέσουν το στίγμα τους στο θεατρικό γίγνεσθαι

Σε ηλικία 7 ετών η Μαίρη Ραζή ήρθε από την Πόλη στην Ελλάδα με τους γονείς της και τη μεγαλύτερη αδελφή της. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία, φοίτησε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έκτοτε εργάσθηκε ανελλιπώς στο ελληνικό θέατρο ακολουθώντας  με πείσμα το όνειρό της σε πολλές παραστάσεις με τους Σωτήρη Μουστάκα, Θύμιο Καρακατσάνη, Θανάση Βέγγο, Κώστα Χατζηχρήστο, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιάννη Γκιωνάκη και τον Κώστα Καζάκο. Συνεργασίες που κρατά ως θησαυρό, γατί πολλά διδάχτηκε από τους σπουδαίους ηθοποιούς, που αναγνωρίζει ότι τη βοήθησαν  να προχωρήσει το ταξίδι της στο θεατρικό σανίδι.

Το 1981 παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα και μαζί απέκτησαν την μοναχοκόρη τους, Κοραλία Τσόγκα, ηθοποιό, η οποία προχωρεί θεαματικά και θα υποδυθεί τη Χριστίνα Ωνάση στην παράσταση Αριστοτέλης Ωνάσης που ετοιμάζει ο Σταμάτης Φασουλής για την προσεχή χειμερινή σαιζόν.

Το 1990 ίδρυσε το θέατρο «ΠΡΟΒΑ» στην οδό Ερμού και το 2001 τη δική της Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή.

Η Μαίρη Ραζή, η οποία αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της τηλεόρασης και του θεάτρου έζησε και τη χρυσή εποχή της μικρής οθόνης, κάνοντας ρόλους που άφησαν εποχή στις σειρές: «Μη μου γυρνάς την πλάτη», «Η αλεπού κι ο μπούφος».

Στις 11 Οκτωβρίου 2018 βραβεύτηκε για τη συνολική της παρουσία από τη Σχολή Δημοσιογραφίας και Τηλεόρασης New Media Studies by Stamatis Malelis στην Αθήνα.

Πάντα τη θυμάμαι με ένα χαμόγελο στα χείλη ακόμα και όταν εμφανίζονταν οι δυσχέρειες της ζωής. Έχει  τον τρόπο της να μην την αγγίζει τίποτα από τα δύσκολα της καθημερινότητας.

Έχουμε κοντά μας τη Μαίρη Ραζή, μια ηθοποιό τίμια με την τέχνη που υπηρετεί. Στο πέρασμα του χρόνου ωρίμασε μέσα από σκληρή δουλειά, δικαίωσε την ύπαρξή της και κέρδισε την αυτονομία της.

Μιλήστε μου για τη Ρόζα του Παναγιώτη Μέντη,  που παρουσιάζετε σε περιοδεία. Μια μεγάλη θεατρική σας επιτυχία για την  οποία είσθε υποψήφια από την Κορφιάτικη Ακαδημία για το πρώτο βραβείο ερμηνείας. Τι αντιπροσωπεύει, κα. Ραζή, για σας η Ρόζα Εσκενάζυ, τι σας συνδέει με αυτή την ανεξάρτητη ρεμπέτισσα και  ποιο διαχρονικό μήνυμα στέλνει κατά τη γνώμη σας στους σημερινούς καλλιτέχνες που βαδίζουν στους δρόμους του ρεμπέτικου;

Θα αρχίσω από το τέλος της ερώτησης. Δυστυχώς το ρεμπέτικο τείνει να γίνει ένα μουσειακό είδος μουσικής. Οι νέοι, ναι μεν το ακούν αλλά δεν το υπηρετούν, κι όταν λέω «υπηρετούν» δεν εννοώ ότι δεν υπάρχουν κομπανίες και σχήματα  που παίζουν ρεμπέτικο, αλλά ότι δεν υπάρχει ζωντανή δημιουργική διαδικασία. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν γράφονται πια ρεμπέτικα. Το ρεμπέτικο όμως έχει βαθιά τις ρίζες του μέσα μας και πιστεύω ότι κάποια στιγμή κάτι θα ξεπεταχτεί. Μέχρι τότε πρέπει να μείνουν ζωντανές οι μνήμες που καβαλάει. Ο πόνος, ο ξεριζωμός, ο έρωτας, η φτώχεια και φυσικά οι φωνές του. Η «Ρόζα Εσκενάζυ» του Π. Μέντη άφησε γερό αποτύπωμα στο θεατρικό γίγνεσθαι. Άγγιξε μεγάλο μέρος της θεατρόφιλης νεολαίας και τους σύστησε μια από τις σημαντικότερες φωνές της Ελλάδας. Όπως ξέρετε έχω γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Στεναχωρήθηκα πολύ που φύγαμε από την Πόλη, πληγώθηκα και δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα.

Δεν ήθελα να μιλάω ποτέ για την καταγωγή μου. Δεν έβλεπα ούτε μια τούρκικη ταινία, δεν άκουγα ούτε ένα τούρκικο τραγούδι, δεν ήθελα να δω ούτε μια φωτογραφία της Πόλης, γιατί έκλαιγα με μαύρο δάκρυ.

Επισκέφτηκα τη γενέτειρα μου έπειτα από τριάντα χρόνια. Τότε, αποφάσισα να παίξω μία Πολίτισσα ηρωίδα και κατέληξα στην Ρόζα Εσκενάζυ αφού προηγουμένως είχα παίξει στην τηλεοπτική σειρά «Η Ώρα η Καλή» μία Πολίτισα.

Η Ρόζα είναι μέσα στο κύτταρο μου. Ο τρόπος ζωής της, η ελευθερία της σκέψης της, η ελευθερία του κορμιού της. Θηλυκό, κομψή, κοκέτα όπως όλες οι Πολίτισες. Εγώ δεν είδα άβαφτη τη μάνα μου ποτέ.

Όλα τα ακούσματα που ανέσυρα από την αποθήκη της μνήμης μου: Τους τούρκικους αμανέδες, τους χοτζάδες, τους γιαουρτάδες, τους παλιατζήδες, τους τσιγγάνους, τις λατέρνες, τα τσιφτετέλια, τα νανουρίσματα, τα τούρκικα παιδικά τραγουδάκια, οι βυζαντινοί ψαλμοί. Όλα βγήκαν σαν ποταμάκι από μέσα μου. Έναν κόσμο και έναν πολιτισμό, που με μοναδικό τρόπο εκπροσώπησε η Ρόζα Εσκενάζυ.

Στους σημερινούς ρεμπέτες άφησα ένα στίγμα πολιτιστικό που με μοναδικό τρόπο εκπροσώπησε η Ρόζα Εσκενάζυ.

Κουβαλάτε τους ρόλους σας στην καθημερινότητά σας, με την έννοια ότι γίνονται παρέα σας;

Αναπόφευκτα αφού ζω, αναπνέω και κινούμαι μαζί τους. Οι ρόλοι δεν σταματούν μόνο πάνω στην σκηνή, τους κουβαλάμε συνεχώς. Μας συντροφεύουν, μας βασανίζουν, μας προβληματίζουν. Πολλές φορές αγωνίζομαι για την κάθε λέξη που λέω, για την κάθε κατάσταση που ερμηνεύω. Όταν προσεγγίζουμε έναν ρόλο βρίσκουμε μέσα μας τα αντικρίσματα για να τον πλάσουμε. Στο θέατρο έχουμε την τύχη να ζούμε χιλιάδες ζωές όχι μόνο μια. Τους ρόλους τους αγαπώ και μ’ αγαπούν. Σε κάθε παράσταση προσπαθώ να μην τους προδίδω ποτέ.

Ως γνήσια Κωνσταντινοπολίτισσα έχετε αφήσει την παρακάτω, μοναδική ρήση: «Είναι άβολο στην Ελλάδα να σε αποκαλούν τουρκόσπορο και στην Τουρκία Γκιαβούρ». Εσείς πώς νιώθετε και πώς σχολιάζετε τις συνεχείς υποχωρήσεις της Ελλάδα στις τουρκικές προκλήσεις, που μέρα με τη μέρα εντείνονται;

Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός στις τούρκικες προκλήσεις. Στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τους ανταγωνισμούς στην περιοχή, στους οποίους συμμετέχει σιωπηρώς όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση, ετοιμότητα και οι Έλληνες ενημερωμένοι. Οι συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας  από τους  γείτονες πρέπει να σταματήσουν.

Όπου κι αν πάτε η Πόλη σας ακολουθεί κα. Ραζή;  Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού ανεπιφύλακτα προτείνετε  το βιβλίο του Στέλιου Αντωνιάδη «Κωνσταντινούπολη – Η Πόλη που με Ακολουθεί»!

Θα ήταν παράλογο να μην με ακολουθεί . Είναι στα κύτταρα μου, στη μνήμη μου, στον τρόπο ζωής  μου.

Είχατε την τύχη να  μαθητεύσετε για ένα  διάστημα κοντά στον Κάρολο Κουν. Τι αποκομίσατε από αυτό τον μεγάλο θεατράνθρωπο, που άλλαξε τον ρου της ιστορίας του Ελληνικού Θεάτρου κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα;

Ναι, ήμουν τυχερή, πριν δώσω εισαγωγικές εξετάσεις στη σχολή του είχα δει μία παράσταση στο υπόγειο. Μαγεύτηκα και αποφάσισα να φοιτήσω στη σχολή του θεάτρου Τέχνης. Ο Κουν ήταν μεγάλος  μάγος. Σε έπειθε και του εμπιστευόσουν όλες τις υποκριτικές σου ικανότητες, ένιωθα σαν ένα μπουμπούκι  που σιγά σιγά άνθιζε. Έμαθα τις βάσεις, τις ρίζες, τα θεμέλια, την πειθαρχία, τη συνέπεια που χρειάζεται αυτή η δουλειά. Αποφοίτησα όμως από την δραματική σχολή Αθηνών και τη γαλλική φιλολογία.

Πέρασαν ήδη 35 χρόνια, από τότε που με τον σύντροφο της ζωής σας, τον Σωτήρη Τσόγκα, βουτήξατε στα βαθιά νερά και  ιδρύσατε το θέατρο «Πρόβα», το οποίο στο πέρασμα του χρόνου απέκτησε το δικό του φανατικό κοινό που σας ακολουθεί πιστά  και επικροτεί όλες τις επιλογές σας, έπειτα από σκληρό δουλειά. Τι άλλαξε από τότε μέχρι τώρα σε αυτή την ταραγμένη περίοδο που διανύουμε  στο θέατρο κα. Ραζή;

Άλλαξαν πολλά, άλλαξε το τοπίο .Υπάρχουν δύσκολες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες .Μεγάλη ανεργία. Οικονομική κρίση. Παρόλα αυτά το θέατρο διανύει μία άνθηση.  Οι νέοι καλλιτέχνες μπροστά στα τόσα προβλήματα έχουν έντονες εκφραστικές ανησυχίες, έτσι δημιουργήθηκαν πολλές μικρές ομάδες που τάραξαν τα νερά. Από την πληθώρα της θεατρικής δραστηριότητας θα προκύψουν οι δυνάμεις που θα καταθέσουν το στίγμα τους στο θεατρικό γίγνεσθαι.

Μπορεί ο κάθε ηθοποιός να παλέψει σήμερα για τα όνειρά του στο θέατρο;

Η δουλειά του ηθοποιού πάντα περνούσε κρίση. Πάντα υπήρχαν άνεργοι ηθοποιοί, πάντα πεινούσαμε και πάντα παλεύαμε.

«…Πιστεύω, ότι η κατάσταση θα αλλάξει μόνο αν δεν καθόμαστε σε έναν καναπέ και δεν γκρινιάζουμε για τα κυκλώματα, τις γνωριμίες. Η μιζέρια είναι κακό πράμα»

Δάσκαλοι και μαθητές στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή

Νιώθετε εκπληρωμένους εκείνους τους στόχους που είχατε ως  έφηβη;

Όπως κάθε νέος άνθρωπος, είχα πολλά όνειρα και πολλούς στόχους. Ακολούθησα πιστά και οργανωμένα ότι επιθυμούσα να κάνω για να ολοκληρώσω τις εσωτερικές μου ανάγκες, να βρω τον εαυτό μου, να καταλάβω τις ανησυχίες μου. Ακολούθησα στη ζωή μου το ένστικτό μου. Κανένα εμπόδιο δεν ήταν ικανό να με αποπροσανατολίσει από την πορεία μου. Δεν το βάζω κάτω εύκολα, δεν απογοητεύομαι, είμαι απρόβλεπτη και διεκδικητική. Θαυμάζω το πείσμα και την υπομονή μου. Ακόμα και τώρα, έχω τις ανησυχίες μίας έφηβης. Μ’ αρέσει να δημιουργώ, να αγωνίζομαι και να προχωράω.

Το 2001 ιδρύσατε τη δική σας Ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης Μαίρης Ραζή, την οποία και διευθύνετε μέχρι σήμερα μεταδίδοντας τη γνώση σας σε νέες και νέους που θέλουν να παίξουν και να σκηνοθετήσουν. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει  στην ιδέα της διδασκαλίας;

Από μικρή ήθελα να γίνω δασκάλα. Έτσι παράλληλα με την δραματική σπούδαζα και γαλλική φιλολογία. Όταν την τελείωσα με διόρισαν στην Ξάνθη αλλά δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα και προτίμησα να δουλέψω στο θέατρο. Μ’ αρέσει πολύ η διδασκαλία γιατί μεταφέρω στις νεότερες γενιές τις γνώσεις μου, τις εμπειρίες μου, τις μεθόδους και τις τεχνικές που κατέχω.

Σε πολλούς αξιόλογους συναδέλφους δεν αρέσει η διδασκαλία ίσως επειδή σέβονται πολύ την εργασία του δασκάλου, του εκπαιδευτικού, αλλά θα ήταν τόσο χρήσιμοι στην εξέλιξη της υποκριτικής. Νομίζω, ότι η υποκριτική δεν είναι συνταγή μαγειρέματος, δηλαδή θα βάλεις τόσο αλάτι και τόσο πιπέρι και θα γίνεις καλός ηθοποιός. Η υποκριτική είναι σύνθετη  τέχνη και κάθε σπουδαστής είναι μία διαφορετική προσωπικότητα με διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις μία ίδια συνταγή για όλους.

Φυσικά κάθε μάθημα είναι πρόβα, πρέπει να μην υπάρχει ούτε μία απουσία. Μπορείς να λείψεις από τη πρόβα; Όχι βέβαια. Ως καθηγητής πρέπει να προσεγγίζεις τον κάθε σπουδαστή με ευγένεια, σεβασμό, με κατανόηση, χωρίς πίεση, χωρίς νεύρα για να πετύχεις την εμπιστοσύνη του παιδιού που θα σου καταθέσει την ψυχή του.

Είστε μία ηθοποιός με μια ιδιαίτερα αξιόλογη πορεία. Πόσο δεσμευτικό είναι αυτό στον τρόπο με τον οποίο επιλέγετε κάθε φορά το επόμενο σας βήμα;

Η επιλογή του επόμενου βήματος μου είναι η εσωτερική μου ανάγκη. Παίζω αυτό που με εκφράζει. Πιστεύω ότι κάθε έργο που παίζω θα έχει επιτυχία και αυτή τη θετική μου ενέργεια εισπράττει το κοινό, που ακολουθεί τη σταθερή πορεία μου και με την αγάπη του έχει χαρίσει σε μένα πολλές επιτυχίες. Το στίγμα μου είναι πεντακάθαρο και επιλέγω πάντα αυτό που «θέλω» μακριά από ταμειακές επιταγές. Όταν δεν προδίδεις το κοινό δεν σε προδίδει και αυτό.

Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια έχουμε χιλιάδες ηθοποιούς που δουλεύουν για ψίχουλα και ελάχιστους που μπορούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Δυστυχώς όλα τα επαγγέλματα πέρασαν δύσκολα με την οικονομική κρίση. Οι ηθοποιοί είμαστε σαν τις κατσαρίδες, επιβιώνουμε σε όλες τις δυσκολίες γιατί μας τρέφει η αγάπη και η πίστη που έχουμε στο θέατρο. Προτιμώ έναν ευτυχισμένο παρά έναν τακτοποιημένο ή δυστυχισμένο νέο που δεν έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα. Οι νέοι πρέπει να τολμούν, να μην φοβούνται αν θα πεινάσουν επειδή διάλεξαν ότι τους εκφράζει. Και οι γονείς νομίζω, ότι πρέπει να βοηθούν και να στηρίζουν τα παιδιά τους κι ας διάλεξαν μία «δουλειά» που δεν τους εξασφαλίζει πάντα ένα καλό μεροκάματο. Ξέρω, ότι όποιος θέλει έχει όραμα πάντα μπορεί. Πάντα θα βρει μία λύση.

Όλη η Ελλάδα δουλεύει για ψίχουλα. Πιστεύω, ότι η κατάσταση θα αλλάξει μόνο αν δεν καθόμαστε σε έναν καναπέ και δεν γκρινιάζουμε για τα κυκλώματα, τις γνωριμίες. Η μιζέρια είναι κακό πράμα. Και η συγκεκριμένη δουλειά θέλει κυνηγητό, οι νέοι να στέλνουν βιογραφικά, να τρέχουν για να τους γνωρίσουν κάποιοι επιχειρηματίες, να παρακολουθούν θέατρο και να δημιουργούν δικές τους ομάδες.

«…. Έπαιξα σε πολλά αρχαία θέατρα αλλά δεν έχω παίξει στην Επίδαυρο. Αυτή είναι μία από τις επιθυμίες μου»

Συμφωνείτε με το απόφθεγμα  του Σαίξπηρ, ότι «Ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή και όλοι, άντρες και γυναίκες, απλά ηθοποιοί. Έχουν τις εισόδους τους και τις εξόδους τους. Και ο κάθε άνθρωπος στον καιρό του παίζει πολλούς ρόλους, καθώς οι πράξεις όπου εμφανίζεται είναι οι εφτά ηλικίες»;

Ε, Αλήθεια λέει. Ναι η ζωή είναι μία θεατρική σκηνή. Πολλές φορές η ζωή ξεπερνάει το θέατρο.

Η κόρη σας, η Κοραλία Τσόγκα, ιδιαίτερα ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα της μέσα στη βαθιά ύφεση. Σας φοβίζει το μέλλον της;

Σιγά μη με φοβίζει. Η Κοραλία προχωράει μια χαρά, δουλεύει πολύ, κάνει αυτό που της αρέσει και χαίρομαι που είναι τόσο ευτυχισμένη υλοποιώντας τα όνειρα της.

Σε μια Ελλάδα που αγκομαχάει μέρα τη μέρα ν’ αναγεννηθεί από τις στάχτες της, πόσο ωφέλιμη είναι η τέχνη;

Χωρίς τέχνη, τι θα κάναμε; Αν είναι ωφέλιμη; Μα φυσικά, αλλιώς δεν θα μας χώραγαν τα ψυχιατρεία. Ακούς ένα τραγούδι και ξεχνιέσαι, βλέπεις ένα χορό, μία παράσταση, έναν πίνακα, διαβάζεις ένα μυθιστόρημα και μεταφέρεσαι αλλού, άσε η ποίηση. Χωρίς τέχνη, χωρίς εσωτερική αγαλλίαση, χωρίς ευφορία, ευθυμία ο άνθρωπος θα ήταν ένα ζώο. Σπίτι δουλειά και δουλειά σπίτι. Είμαι τυχερή που υπηρετώ το θέατρο, γιατί λέω ότι είναι ο βασιλιάς των τεχνών. Έχει πολλές συμπυκνωμένες τέχνες. Μέσα σε δύο ώρες φεύγεις από την σκληρή πραγματικότητα και μεταφέρεσαι στους χώρους της φαντασίας και της μαγείας.

Ποιό γνωμικό σας συντροφεύει;

«Δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω» και «Η δουλειά ποτέ δεν θα σε προδώσει».

Πολύ καλή η διαφήμιση στην οποία πρωταγωνιστείτε και σίγουρα θα απογειώσει το προϊόν. Πέρα από την οικονομική απολαβή, ποιος άλλος λόγος σας έπεισε να πείτε το ναι σε μια τηλεοπτική καμπάνια;

Σας ευχαριστώ. Πρέπει να ομολογήσω ότι στην καριέρα μου είχα αρκετές προτάσεις για να διαφημίσω κάποιο προϊόν αλλά δεν ήθελα. Η συγκεκριμένη διαφήμιση είχε ένα εξαιρετικό κείμενο, πανέξυπνο. Η οικονομική απολαβή δεν με ενδιέφερε, με έπεισαν: ο σκηνοθέτης και όλοι οι συντελεστές. Επίσης, ο καφές που είναι προσωπική και ιδιαίτερη στιγμή του κάθε ανθρώπου και που αυτή μάρκα καφέ αναδεικνύει με τις διαφημίσεις της.

Μ’ αρέσει να σέβομαι τα αντικείμενα που είναι συνδεδεμένα με διάφορες στιγμές της ζωής μας. Νομίζει κανείς ότι έχουν ψυχή. Η διατήρηση, η συντήρηση, ο σεβασμός των άψυχων αντικειμένων, τα ζωντανεύει και τους δίνει μία άλλη χρήση, μία άλλη προοπτική, μία διαχρονικότητα, νικάνε το χρόνο. Αγαπώ τα παλιά κτίρια. Γι αυτό στέγασα την σχολή και το θέατρο Πρόβα σε ένα διατηρητέο κόσμημα στην οδό Ηπείρου και Αχαρνών στην καρδιά της Αθήνας.

Ποιοι είναι οι μεγάλοι σας προσωπικοί στόχοι; Τι εύχεστε και τι ονειρεύεστε για το μέλλον;

Έχω πάντα όνειρα, βάζω στόχους και προσπαθώ να τους πραγματοποιήσω. Εύχομαι να είμαστε όλοι υγιείς και να παλεύουμε γι αυτό. Να προσέχουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας. Θέλω να είναι καλά η Κοραλία μου και να προχωράει στη δουλειά της. Θέλω ειρήνη σε όλη την γη. Βλέπω πάντα μπροστά αλλά χωρίς να ξεχνάω το παρελθόν γιατί χωρίς μνήμη υπάρχει βαρβαρότητα.

Επαγγελματικά ενώ έχω συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς και ενώ έχω παίξει 58 ρόλους στο ελεύθερο θέατρο καμία κρατική σκηνή μέχρι τώρα δεν με χρειάστηκε. Έπαιξα σε πολλά αρχαία θέατρα αλλά δεν έχω παίξει στην Επίδαυρο. Αυτή είναι μία από τις επιθυμίες μου. Ονειρεύομαι πολύ, γι αυτό θέλω το διατηρητέο κτίριο που στεγάζει την δραματική σχολή και το θέατρο Πρόβα  να είναι πάντα ζωντανό, με πολύ κοινό, πολλούς μαθητές στη σχολή και στα παιδικά εργαστήρια. Θέλω την σκυτάλη να πάρουν οι νεώτεροι και να συνεχίσουν το έργο το δικό μου και του Σωτήρη Τσόγκα.

Η Μαίρη Ραζή Με τον Σταμάτη Κραουνάκη