fbpx

Η Γωγώ Ατζολετάκη συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…αν στέκεται ακόμα όρθια αυτή η χώρα, το οφείλει στους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους για τον συνάνθρωπο. Με κρύο, με βροχές, με καύσωνες, βοηθώντας ο καθένας με όποιο τρόπο μπορεί»

Περπάτησε στη γέφυρα της ομορφιάς και φόρεσε το στέμμα της βασίλισσας. Όμως η Γωγώ Ατζολετάκη δεν ζούσε σε μια πόλη που είχε μετατραπεί σε κλειστό δωμάτιο. Η ενασχόλησή της με τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και η καλλιέργεια που απέκτησε στο σχολείο άνοιξαν ευρείς ορίζοντες στη γνώση και στη φαντασία της. Κι όταν τα αντρικά βλέμματα δεν ξεκολλούσαν από πάνω της χαμογελούσε αδιάφορα,  γιατί γνώριζε καλά, ότι: «η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο».

Της άρεσε πολύ το θέατρο και αποφάσισε να στραφεί στην σπουδή της υποκριτικής, που την είδε σαν ένα ταξίδι στην αυτογνωσία, της οποίας ο ρόλος είναι «να φτιάξει έναν κόσμο που θα είναι υποφερτός» αλλά και «να δίνει παρηγοριά σε όσους έχει τσακίσει η ζωή», όπως υποστηρίζει ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ.

Έτσι, η Γωγώ  Ατζολετάκη έλαβε πολύ  σοβαρά υπόψη της τις συμβουλές των δασκάλων της στη Δραματική Σχολή, του Γιώργου Θεοδοσιάδη, που φοίτησε και συνέχισε να μελετά αδιάκοπα.

Στο θεατρικό σανίδι έκανε το ντεμπούτο της πλάι στο Γιάννη Γκιωνάκη στο έργο του Δημήτρη Ψαθά «Ο Αφελής».

Σε ηλικία 25 ετών απόκτησε την πρώτη της θεατρική στέγη και ανέβασε σημαντικά έργα από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας ρόλους ευρείας γκάμας. Άφησε το στίγμα της  στη μικρή οθόνη και το 1977 βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία  του Ερμή Βελόπουλου «Το Κλειστό Παράθυρο».

Στην πορεία καλλιέργησε το συγγραφικό της ταλέντο, αρχικά δουλεύοντας ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και στη συνέχεια γράφοντας τα βιβλία της που παίρνουν εξαιρετικές κριτικές. Στα δύσκολα χρόνια της κρίσης έκανε πράξη την αλληλεγγύη στηρίζοντας τους συνανθρώπους μας που έχουν γονατίσει.

Με σκληρή και επίπονη δουλειά κατάφερε να ξεχωρίσει στο θέατρο, στη λογοτεχνία, να γίνει πολύ καλή μητέρα και σπουδαία σύζυγος.

Σήμερα την έχουμε κοντά μας στο InTownPost.com και την ευχαριστούμε που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή τη συζήτηση, που σίγουρα είναι επικερδής για όλους μας.

Αυτή την περίοδο συμπρωταγωνιστείτε μαζί με τη Μαίρη Βιδάλη στην κωμωδία του Μολιέρου «Οι Ψευτοσπουδαίες».

Ναι, στο θέατρο «Διάχρονο». Και είναι μια από τις καλές στιγμές της καριέρας μου. Πραγματικά ευχαριστώ τη Μαίρη που μου έδωσε την ευκαιρία να ερμηνεύσω την Μολιερική «Φιλαμίντη» και να ξανασυναντηθώ με τον Μολιέρο. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν στις πτυχιακές εξετάσεις τις δραματικής σχολής. Ερμηνεύοντας την «Νικολέττα» στον «Αρχοντοχωριάτη» εξασφάλισα ένα άριστα στο πτυχίο μου. Τώρα πια βέβαια –μετά από τόσα χρόνια– δεν δίνω εξετάσεις ή μήπως δίνω; Ασφαλώς και δίνω. Ο ηθοποιός δίνει κάθε βράδυ εξετάσεις ενώπιον του κοινού.

Οι «Ψευτοσπουδαίες» είναι ένα έργο που διακωμωδεί τον τύπο του ψευτοδιανοούμενου και της ψευτοκουλτούρας, που μαστίζει και τη δική μας εποχή, όπως αναφέρεται. Κα Ατζολετάκη, τι φταίει κατά τη γνώμη σας, που φθάσαμε σε αυτή την παρακμή; Ή ήταν έτσι τα πράγματα και με την κρίση έπεσαν οι μάσκες και όλο αυτό που καλυπτόταν από το δήθεν βγήκε στην επιφάνεια;

Δυστυχώς, έτσι ήταν τα πράγματα. Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της κρίσης των αξιών. Και της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας. Για δεκαετίες ολόκληρες αυτός ο λαός –ο λαός μας– ωθήθηκε τεχνιέντως στις εύκολες λύσεις, στον εύκολο πλουτισμό, στη δημιουργία ενός «φαίνεσθαι» που δεν είχε καμιά σχέση με το «είναι», με την ουσία. Μέτρο για την αξιολόγηση ενός ανθρώπου δεν ήταν το γνωστικό και αξιακό του υπόβαθρο, αλλά ο πλούτος του. Η βίλα, η πισίνα, το τζιπ του, οι γκόμενές του. Κι έτσι επήλθε η διαφθορά και η έκπτωση σε όλα. Στην αισθητική, στην παιδεία, στον τρόπο διασκέδασης. Και έτσι βιώνουμε πια έναν παρακμιακό πολιτισμό.

Βεβαίως, να το αναφέρουμε κι αυτό, η ανάκαμψη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Διότι, έξις δευτέρα φύσις. Μετά απ’ όλη αυτή την ταλαιπωρία που περάσαμε και περνάμε ως χώρα και ως λαός, βλέπω τώρα μερικούς πολιτικούς μας πώς φωνασκούν και πώς αλληλοκατηγορούνται στην τηλεόραση και ντρέπομαι. Τέτοια φρασεολογία, τόσο χαμηλό επίπεδο, τόση έλλειψη σεβασμού απέναντι στο κοινό που τους παρακολουθεί. Τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα πάθη μας; Τόσο ανεπίδεκτοι μαθήσεως: Όχι! Δεν θέλω να με εκπροσωπούν τέτοιοι άνθρωποι στη Βουλή. Δεν θέλω να αποφασίζουν αυτοί για μένα!

Τελικά «Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο», όπως καταγγέλλει ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας;

Αναμφισβήτητα! Γιατί ο αμόρφωτος ηλίθιος είναι ένας απλός ηλίθιος. Μπορεί να αποβεί επιβλαβής, όμως έχει το ακαταλόγιστο, δεν θα ευθύνεται αυτός, αλλά η φύση του. Ο μορφωμένος ηλίθιος όμως είναι σε θέση να κάνει μεγάλη ζημιά. Γιατί προβάλλει ηλιθιωδώς τη μόρφωσή του, και μπορεί να παρασύρει κι άλλους πολλούς στον κατήφορο της ηλιθιότητας. Άσε, που αυτή η «ασθένεια» είναι και κολλητική μερικές φορές.

Σε ένα άλλο απόφθεγμά του ο Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν ή αλλιώς Μολιέρος σημειώνει: «Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι μια βολική αρετή». Ποια νομίζετε ότι είναι αυτή αρετή κα. Ατζολετάκη;

Μια πολύ βολική αρετή, κατά τη γνώμη μου, είναι η καλοσύνη. Τόσο απλή, τόσο γενναιόδωρη, τόσο ανέξοδη, τόσο επωφελής!

Κι ένα ακόμα απόφθεγμα του σπουδαίου δραματουργού, που θα μας έσωζε από πολλά δεινά, αν το λαμβάναμε σοβαρά υπόψη μας: «Πάντα να δείχνεις την μπροστινή πλευρά σου στους ανθρώπους…» Πόσο δύσκολο θεωρείτε ότι είναι για τους ανθρώπους να δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο;

Πολύ δύσκολο. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να κρύβεται. Να δημιουργεί προσωπεία και να καλύπτεται πίσω απ’ αυτά. Μια λειτουργία που, βεβαίως, έχει ως αφετηρία την ανασφάλεια. Φοβάται ο άνθρωπος πως αν αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο, θα είναι ευάλωτος και εύκολο θύμα στις προθέσεις των άλλων. Όμως, αυτός που είναι σίγουρος για τον εαυτό του, δεν έχει ανάγκη από μάσκες. Προβάλλεται με τον πραγματικό του χαρακτήρα και έτσι κερδίζει τον σεβασμό. Σεβασμός που αντέχει στο χρόνο και στις αναποδιές. Οι άλλοι –οι κρυπτόμενοι υπό τον ήλιον– κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή από μια αποκαθήλωση!

Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια εκδηλώσατε την αγάπη σας στον συνάνθρωπό σας που υποφέρει καταθέτοντας τη ψυχή σας στο Κοινωνικό Μαγειρείο του Δήμου Αγίας Παρασκευής. Παράλληλα δημιουργήσατε τη Δράση Αλληλεγγύης «Φιλόκοsμοs», που στηρίζει με είδη διατροφής, ρουχισμό και παιχνίδια ιδρύματα και άπορες οικογένειες. Πώς είναι δυνατόν όλες τις πράξεις ανθρωπιστικής βοηθείας, φιλανθρωπίας, συμπαθείας, εθελοντισμού ή ελεημοσύνης να τις συνδέουμε με τη λέξη αλληλεγγύη, που έχει άλλη έννοια στο λεξικό;

Δεν θέλω να προσβάλω τα λεξικά, όμως αλληλεγγύη στον δικό μου κώδικα ηθικής σημαίνει: εγγύς του άλλου, δηλαδή κοντά στον άλλον –τον συνάνθρωπο– στη θλίψη του, στη δυστυχία, στην ανάγκη του. Κοντά, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Όμως και οι άλλες λέξεις που αναφέρατε, είναι απολύτως συναφείς. Φιλανθρωπία σημαίνει «φιλώ τον άνθρωπο», δηλαδή: Αγαπώ τον άνθρωπο (καθότι στα αρχαία ελληνικά φιλώ = αγαπώ). Και η αγάπη μας για τον άνθρωπο μάς ωθεί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποφορτίσουμε στα δύσκολα. Επίσης, η ελεημοσύνη εννοεί το «έλεος» που οφείλουμε να έχουμε απέναντι στους δυστυχούντες και κατατρεγμένους. Με πράξεις – γιατί το ενδιαφέρον εκφράζεται πάντοτε με πράξεις και όχι με λόγια.

Όσο για τον «εθελοντισμό», μετά λόγου γνώσεως θα πω ότι, αν στέκεται ακόμα όρθια αυτή η χώρα, το οφείλει στους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους για τον συνάνθρωπο. Με κρύο, με βροχές, με καύσωνες, βοηθώντας ο καθένας με όποιο τρόπο μπορεί.

«…ακόμα κι αν τα καταφέρει μια γυναίκα να δραπετεύσει απ’ αυτή τη μέγγενη της βίας, πάντα θα φέρνει στην ψυχή της φρικτά και ανεξίτηλα αποτυπώματα»

Εκτός από καταξιωμένη και αγαπημένη ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης είσθε μια επιτυχημένη ραδιοφωνική παραγωγός, αρθρογράφος και συγγραφέας. Αλήθεια πότε ξεκίνησε η περιπέτειά σας με το γράψιμο;

Περιπέτεια… Μ’ άρεσε η λέξη! Θαρρώ, από τα σχολικά μου χρόνια, από εκείνες τις φοβερές «εκθέσεις ιδεών». Έγραφα πολύ καλές εκθέσεις –μια έκθεσή μου μάλιστα βραβεύτηκε– αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι με το γράψιμο θα έκανα δεύτερη καριέρα. Όμως, κάποια στιγμή, προέκυψε μια συνεργασία μου με τις εφημερίδες «Εβδόμη» και «Κυριακάτικη Ακρόπολη» και τότε άρχισα να γράφω επαγγελματικά. Τα χρονογραφήματα που έγραψα σ’ αυτές τις εφημερίδες αποτέλεσαν το περιεχόμενο του πρώτου μου βιβλίου, που κυκλοφόρησε το 1989 με τον τίτλο «Προσωπική απόδραση».

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1999, ήρθε έτσι το πράγμα που βρέθηκα να γράφω το βιβλίο «Ηθοποιός, Σκιά και Φως», ένα εγχειρίδιο για υποψήφιους και νέους ηθοποιούς. Δεν το επεδίωξα, προέκυψε μόνο του σαν να βάδιζα σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Και μετά, αποφάσισα να γράψω μυθιστόρημα. Το πρώτο μου με τον τίτλο «Σαν Άσπρο Πούπουλο σ’ Απέραντο Γαλάζιο», που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη. Από κει και πέρα άνοιξε ο δρόμος, για να γράψω και τα επόμενα Βέβαια, αυτό που με χαροποιεί είναι, ότι όλα μου τα βιβλία δημιούργησαν αίσθηση, πήραν πολύ καλές κριτικές και εξακολουθούν να διαβάζονται με ενδιαφέρον.

Τον Δεκέμβριο του 2009 βραβευτήκατε από τη Διεθνή Εταιρεία Στήριξης Οικογένειας για τη συμβολή σας στο τεράστιο πρόβλημα της γυναικείας και παιδικής κακοποίησης, θέμα που πραγματεύεστε και μέσα από τα βιβλία σας. Κατάμαυρο στίγμα, τραγικά επίκαιρο στη σύγχρονη κοινωνία, που τα περιστατικά βίας τις περισσότερες φορές δεν γίνονταν αντιληπτά ούτε καν στο στενό, οικογενειακό κύκλο. Ελπίζετε πως με την ανάπτυξη των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών, το κοινωνικό αυτό φαινόμενο θα μπορέσει κάποια στιγμή να μειωθεί;

Φοβάμαι πως οι Δομές δεν λύνουν το πρόβλημα. Βεβαίως κάναμε σημαντικότατα βήματα τις τελευταίες δεκαετίες, και τώρα πια υπάρχουν κάποιες διέξοδοι για τα θύματα της ενδο-οικογενειακής βίας, γυναίκες και παιδιά. Κάπου να καταφύγουν, να φιλοξενηθούν, να έχουν ψυχολογική και νομική στήριξη. Όμως οι Δομές έχουν καθαρά υποστηρικτική δράση. Το κακό πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του. Και για να χτυπηθεί, απαιτείται παιδεία, συνεχής ενημέρωση και πρόληψη.

Όταν έγραφα το μυθιστόρημά μου «Το Ζ της Ζωής» (με θέμα την κακοποίηση της γυναίκας) είχα συναντήσει –σε κάποια Στέγη κακοποιημένων γυναικών–  μια κοπέλα κατατρεγμένη και κακοποιημένη φρικτά από το σύζυγό της. Τη ρώτησα, πότε φάνηκαν τα πρώτα σημάδια βίας εκ μέρους του. «Στην περίοδο του αρραβώνα μας» απάντησε. Το φαντάζεστε; Αρραβωνιασμένοι ακόμα, της έριξε δυο-τρία χαστούκια, επειδή ζήλεψε τάχα μου. Όμως η μικρή δεν το θεώρησε σπουδαίο, μπορεί να το βρήκε και φυσικό, κι έτσι μπήκε σ’ ένα δρόμο χωρίς γυρισμό. Γιατί, ακόμα κι αν τα καταφέρει μια γυναίκα να δραπετεύσει απ’ αυτή τη μέγγενη της βίας, πάντα θα φέρνει στην ψυχή της φρικτά και ανεξίτηλα αποτυπώματα. Χρειάζεται προσοχή, λοιπόν.

Από την άλλη σκέφτομαι συχνά πως, σε μια εποχή που η βία εντείνεται, είναι επόμενο να αυξάνονται και τα περιστατικά ενδο-οικογενειακής βίας και κακοποίησης. Κι αυτό, φυσικά, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Όλος ο κόσμος ταλανίζεται απ’ αυτή τη μάστιγα. Με προεξάρχουσες τις χώρες της Μουσουλμανικής θρησκείας, όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως «περιουσιακό στοιχείο» του άντρα.

«…η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο. Μπορεί να σου ανοίξει κάποιες πόρτες, όμως, εάν δεν υπάρχουν άλλα προσόντα αυτές οι πόρτες θα κλείσουν γρήγορα. Και η «διαδρομή» θα είναι μια απόσταση μερικών μέτρων»

Το αγαπημένο σας παραμύθι είναι «Ο Κοντορεβυθούλης». Αγαπάτε τον ήρωα γιατί τελικά κατάφερε να σκοτώσει το δράκο, το φόβο δηλαδή, και να επιστρέψει στο σπίτι με ένα θησαυρό, το πρώτο βήμα στην αυτονομία, στη γνώση. Εσείς κα. Ατζολετάκη καταφέρατε να νικήσετε τους δικούς σας φόβους;

Κανείς άνθρωπος δεν καταφέρνει να νικήσει τους φόβους του. Κι όποιος το ισχυρίζεται αυτό, ψεύδεται. Έχω γράψει σε ένα από τα βιβλία μου, στο «Δώδεκα και Πέντε Αμαρτωλές Ιστορίες», κάτι σχετικό: «Λένε πως η ψυχή μπαίνει στο σώμα στην αρχή ή στο μέσον της κύησης. Εγώ, όμως, είμαι βέβαιος, πως πριν από την ψυχή μπαίνει και θρονιάζεται μέσα μας ο Φόβος».

Και το πιστεύω αυτό. Ο φόβος είναι σύμφυτος με την ύπαρξή μας. Φοβόμαστε τα μεγάλα (μη χάσουμε τους αγαπημένους, μη χάσουμε τη δουλειά μας, μην αρρωστήσουμε σοβαρά, και ένα σωρό άλλα), φοβόμαστε όμως και τα μικρά: Μη γλιστρήσουμε και σπάσουμε κάνα πόδι, μη μας κλέψουνε, μη μας παρατήσει ο αγαπημένος μας. Συνεχώς φοβόμαστε κάτι, γι’ αυτό και η ζωή μας διακατέχεται από το άγχος. Ο άνθρωπος που έχει νικήσει τους φόβους του, έχει ακουμπήσει την αγιότητα.

Έχετε μια κόρη της Θεοδώρα. Φοβάσθε για το μέλλον της, όπως εξελίσσεται η κατάσταση στη χώρα μας;

Ασφαλώς και φοβάμαι. Είδατε; Πάλι ξαναγυρίσαμε στο φόβο (γέλια…) Έχω έννοια για όλα τα παιδιά αυτής της χώρας. Και γι’ αυτούς που σπουδάζουν, κι ένας Θεός ξέρει σε τι θ’ απασχοληθούν τελικά ή αν θ’ αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Σκέφτομαι κι αυτούς που βρίσκονται στην ηλικία της Θεοδώρας, άντρες και γυναίκες. Με τέτοιες συνθήκες που επικρατούν, πώς να αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια, παιδιά; Η ανεργία και η οικονομική ανασφάλεια θερίζουν. Δύσκολες, πολύ δύσκολες εποχές. Αυτή η κρίση μας αποδεκατίζει και ως Έθνος. Αν πορευτούμε έτσι, σε λίγο οι Έλληνες θα είμαστε μειονότητα στη χώρα μας.

Στο τελευταίο σας βιβλίο με τον τίτλο «Κι όμως Εμείς θα Πάμε στον Παράδεισο» (εκδόσεις Ιωλκός), μια συγκλονιστική ιστορία που αφορά τη σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης, αναρωτιέστε, εάν δικαιούνται έναν «Παράδεισο» όλοι αυτοί που έπραξαν φρικτά και ανόσια πράγματα». Τελικά που καταλήξατε;

Το θέμα δεν είναι πού κατέληξα εγώ. Το θέμα είναι πού τοποθετεί καθένας τον «Παράδεισό» του. Γιατί, υπάρχουν και οι άθεοι, που δεν πιστεύουν την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής, κατά συνέπεια δεν αποδέχονται τις έννοιες «Κόλαση» και «Παράδεισος».

Ο «Παράδεισος» σ’ αυτό μου το μυθιστόρημα, που έχει χαρακτηριστεί όντως «συγκλονιστικό», έχει συμβολική σημασία. Έχει την έννοια του «προσωπικού» μας Παράδεισου, όπως τον αντιλαμβάνεται ο καθένας. Κάποιοι γεύονται τον Παράδεισο μέσα απ’ τον έρωτα, κάποιοι άλλοι τον αναζητούν στη φύση, αρκετοί τον βρίσκουν μέσα στον πλούτο και στη χλιδή. Άλλοι μέσα από τη λατρεία του Θεού ελπίζουν ότι θα εξασφαλίσουν μια καλή θέση δίπλα στους αγγέλους. Φυσικά κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της, όμως – όπως το τοποθετώ εγώ– «Παράδεισος» είναι ο τόπος όπου χαίρεται και ικανοποιείται η ψυχή.

Όσο για τις ηρωίδες του μυθιστορήματός μου, η Μάρθα (η μητέρα) έχασε με φρικτό τρόπο τον «Παράδεισο» που είχε δημιουργήσει, ενώ η Ελισάβετ (η κόρη) κέρδισε το δικό της «Παράδεισο», όταν απολυτρώθηκε απ ‘όλ’ αυτά που την έδεναν με μια πνιγηρή και αβίωτη πραγματικότητα.

Είσθε παντρεμένη με τον δημοσιογράφο και καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Στέλιο Συρμόγλου. Πώς καταφέρατε να κάνετε το γάμο σας ένα παράδεισο, όπου οι συγκρούσεις με τον σύντροφο της ζωής σας να είναι εποικοδομητικές και όχι καταστροφικές;

Κάθε σχέση απαιτεί συνεχή καλλιέργεια και επαγρύπνιση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Βεβαίως οι συγκρούσεις δεν λείπουν ποτέ, όμως, με το πέρασμα των χρόνων, κατάλαβα πως το μυστικό μιας επιτυχημένης σχέσης είναι η υποχωρητικότητα. Να μην τραβάμε το σκοινί. Η ανελαστικότητα έχει διαλύσει και τους πιο μεγάλους έρωτες και τις πιο αρμονικές σχέσεις. Κι άμα τα πράγματα ζορίζουν πολύ, ένας περίπατος στον καθαρό αέρα είναι το καλύτερο φάρμακο. Άνοιξε την πόρτα, μείνε λίγο μόνος σου, δώσε χρόνο στο θυμό να καταλαγιάσει κι όταν γυρίσεις πίσω, σίγουρα θα έχει αποφορτιστεί η ατμόσφαιρα. Και να μάθουμε να ζητάμε «συγγνώμη». Πολύ βασικό αυτό!

Είσαστε μια πολύ όμορφη γυναίκα. Το 1971 μάλιστα κατακτήσατε με την ομορφιά σας τον τίτλο της Σταρ Ελλάς. Έπαιξε ρόλο η εξωτερική σας εμφάνιση στη διαδρομή σας;

Φαντάζομαι πως έπαιξε κάποιο ρόλο. Όμως η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο. Μπορεί να σου ανοίξει κάποιες πόρτες, όμως, εάν δεν υπάρχουν άλλα προσόντα αυτές οι πόρτες θα κλείσουν γρήγορα. Και η «διαδρομή» θα είναι μια απόσταση μερικών μέτρων.

Σε ποιόν οφείλετε το πλάσιμο του ταλέντου σας;

Στη σκληρή δουλειά. Από δασκάλους και συνεργάτες πήρα κάποια στοιχεία, κάποιες πρώτες γνώσεις. Αλλά, μόνο η δουλειά καλλιεργεί το φυσικό τάλαντο. Ποτέ όμως δεν κουράστηκα, ούτε παραπονέθηκα γι’ αυτό. Γιατί, από τη φύση μου, είμαι εργασιομανής και τελειομανής.

Τα επόμενα σχέδια σας στο σανίδι ποια είναι;

 Ααα… δεν κάνω σχέδια πια. Έχω βιώσει τόσες ανατροπές, που πλέον αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα φέρει ο καιρός. Ελπίζοντας, βέβαια, πως στην επόμενη στροφή θα με περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη. Κι αν δεν έρθει όμως, δε θα τα βάψω μαύρα. Αρκούμαι και είμαι ευγνώμων γι’ αυτά που έχω και δεν γκρινιάζω ποτέ γι’ αυτά που δεν έχω!