fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Η Αντιπροσωπεία»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Delegacioni)

 

 

  • Είδος: Πολιτική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Αλβανία, Γαλλία, Ελλάδα, Κόσσοβο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπουγιάρ Αλιμάνι
  • Με τους: Ντρίτζιμ Τζέπα, Ρίτσαρντ Σάμελ, Βίκτορ Ζούστι, Μπισλίμ Μπουκάι, Σελμάν Λοκάι, Τζέβντετ Φέρι, Ροβένα Λούλε
  • Διάρκεια: 77’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Μέγα Βραβείο & Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Φεστιβάλ Βαρσοβίας – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας & Επιτροπής Φεστιβάλ Τεργέστης

Το φθινόπωρο του 1990 στη Αλβανία, μια ομάδα διπλωματών από τη Δύση καταφθάνουν στα Τίρανα για να διερευνήσουν τυχόν καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κομμουνιστικό καθεστώς, που είναι ακόμη στην εξουσία. Ο καθηγητής Λέο είναι πολιτικός κρατούμενος που βρίσκεται υπό κράτηση εδώ και 16 χρόνια. Το υπουργείο Εσωτερικών αναγκάζεται να βγάλει τον καθηγητή στα κρυφά από την απόμακρη, ορεινή φυλακή του για να συναντήσει τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας, τον οποίο γνώρισε στα φοιτητικά του χρόνια, τη δεκαετία του ’60.

Υποτίθεται, πως ο Λέο οδηγείται εκεί για να επιβεβαιώσει πως δεν γίνεται καμία παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Αλλά μόλις διαπιστώνει τα σχέδια των συνοδών του, αποφασίζει να μην παίξει το παιχνίδι τους. Τίποτα δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο.

Στο πολιτικό περιβάλλον του απομονωτισμού της μετά Χότζα Αλβανίας και επί θητείας του Ραμίζ Αλία, που υπογράφει και την συμφωνία του Ελσίνκι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κινείται η πλοκή της ταινίας του Αλβανού σκηνοθέτη Μπουγιάρ Αλιμάνι.

Ο Αλιμανί που το 1992 μετανάστευσε στην Ελλάδα, όπου και εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές ελληνικές ταινίες στήνει  ελεύθερα τον φακό του στο σενάριο του συμπατριώτη του Αρτάν Μιναρόλι, φτιάχνοντας μια καλοκινηματογραφημένη πολιτική ταινία δίχως να δημιουργεί κενά, αλλά συντηρώντας την γνωστή, τραυματική μόντα του βαλκανικού σινεμά με τα επίμονα πλάνα.

Υπάρχει ενδιαφέρον στο plot, καθώς για τα δεινά της χώρας δεν είναι υπαίτιος ένας μόνο άνθρωπος αλλά η γενικότερη αλλοτρίωση από το σύστημα προς στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν αντέδρασαν. Ανοιχτές, καθαρές λήψεις, αλλά και κοντινά κάδρα προσδίδουν ένα ενδιαφέρον στην εξέλιξη της ιστορίας που είναι εστιασμένη ανθρωποκεντρικά και όχι ιδεαλιστικά.

Η νομενκλατούρα από την μια πλευρά με τα αμετανόητα, εθνικιστικά σκυλιά της, να βλέπουν ανήσυχα το παιχνίδι να μετασχηματίζεται λόγω των ριζικών αλλαγών στο ανατολικό μπλοκ, αλλά και των πιέσεων στο βαλκανικό ταμπλό με την είσοδο-εισβολή νέων παιχτών από την Δύση. Από την άλλη πλευρά, όπως συνήθως συμβαίνει στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, υπάρχουν οι αντικαθεστωτικοί στην απομόνωση, τα βασανιστήρια και στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Μπουγιάρ Αλιμάνι χρησιμοποιώντας τα γήινα, μουντά χρώματα στην φωτογραφία του ζωγραφίζει κινηματογραφικά την αναλγησία εκείνης της σκοτεινής περιόδου για την όμορο χώρα, ενώ οι συμμετοχές των ηθοποιών είναι καθ΄ όλα έντιμες. 

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη