28
Σαβ, Μαρ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Η Αλμπέρτα Τσοπανάκη, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 «…Πιστεύω, ότι ένας άνθρωπος που παίρνει αγάπη είναι πολύ πιο εύκολο να δώσει αγάπη» «Parrot» (=Παπαγάλος), είναι τo νέο θεατρικό έργο της ανατρεπτικής συγγραφέως, ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Αλμπέρτας Τσοπανάκη, στο θέατρο «Παραμυθίας»,το πρώτο θέατρο που ιδρύθηκε στον Κεραμικό το 1995 επί της οδού Παραμυθίας 27. Η εμψυχώτριά του, η Αλμπέρτα Τσοπανάκη το κρατάει με νύχια και με δόντια όλα αυτά τα χρόνια της βαριάς ύφεσης έχοντας πλάι της το θεατρόφιλο κοινό, που την στηρίζει στην προσπάθειά της για ποιοτικό θέατρο. Το φρεσκογραμμένο έργο της Αλμπέρτας, που είναι μουσικοθεατρικό, εξελίσσεται μέσα σε ένα τσίρκο μεταφέροντας με μαύρο χιούμορ, ανατροπές και χολιγουντιανό σασπένς τις επαναλαμβανόμενες συνήθειες της ανθρωπότητας με πρωταγωνιστή έναν παπαγάλο, που στην πραγματικότητα γίνεται φερέφωνο της ανθρώπινης φωνής, μιμούμενος ό,τι επικρατεί και συνηθίζεται  στο ανθρώπινο σκέπτεσθαι και πράττειν.

Γιατί, κα Τσοπανάκη, επιλέξατε έναν παπαγάλο ως κεντρικό ήρωα του νέου έργου σας; Ο ρόλος του παπαγάλου είναι καθαρά συμβολικός. Αντιπροσωπεύει και εκπροσωπεί το ανθρώπινο είδος το οποίο με μεγάλη ευκολία και τις περισσότερες φορές, χωρίς να σκέφτεται, υιοθετεί και αναπαράγει τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ανθρωπότητας και μιας κοινωνίας καταναλωτικής. Οι ανάγκες του ανθρώπου σίγουρα δεν είναι αυτές που μας έχει επιβάλει η βιομηχανοποίηση και η εμπορευσιμότητα και κυνηγώντας το τέλειο πρότυπο της ανθρώπινης ύπαρξης στην εποχή μας, που θέλει τον άνθρωπο να κυνηγάει το χρήμα και τη δόξα προκειμένου να ολοκληρωθεί και να γίνει αποδεκτός στα σημερινά πρότυπα, καταλήγει με ψυχικά νοσήματα, με ανασφάλειες, φοβίες και τελικά δυστυχής. Αυτό θέλω να εκφράσω.

Μιλάμε για ένα πολιτικό έργο στο οποίο βλέπουμε ακόμα και τον πλανητάρχη και τους ισχυρούς της γης να παίζουν στις πλάτες των λαών. Ακριβώς έτσι. Ο μάνατζερ του παπαγάλου αντιπροσωπεύει τις τρεις υπερδυνάμεις: Ρωσία ,Κίνα και Αμερική. Και έπονται οι ευρωπαϊκές χώρες, που πια φυτοζωούν απροστάτευτες με μια Γερμανία που τις εμπλέκει, για μια ακόμα φορά, ως λεία ανυπεράσπιστη στα δόντια των ισχυρών.

Πείτε μου ποιο είναι το πρώτο σας θεατρικό έργο και από ποια ηλικία ξεκινήσατε α γράφετε; Ήμουν 7 ετών στη δευτέρα δημοτικού και έγραψα ένα έργο το οποίο παρουσιάστηκε στο δημοτικό θέατρο του Πειραιά, που την εποχή εκείνη το σχολείο της μητέρας μου, όπως και άλλα σχολεία ιδιωτικά στον Πειραιά, έκαναν τις σχολικές τους εορτές. Το έργο λεγόταν «Ο Αχινός και το μπαρμπούνι». Ο αχινός είχε αγαπήσει το μπαρμπούνι αλλά δεν μπορούσε να το πλησιάσει πολύ κοντά για να μην το πληγώσει. Αυτό λοιπόν είχε μια τεράστια πλοκή κάτω από τη θάλασσα. Έπαιζαν μαζί δελφίνια, μαρίδες, γαρίδες, καβούρια αλλά και ένα πλήθος από τσούχτρες. Στη συνέχεια θυμάμαι να γράφω από παιδί ιστορίες που τις γεννούσε η φαντασία μου και να τις διηγούμαι στις συμμαθήτριές μου. Θυμάμαι κάποια φορά είχα αναστατώσει ολόκληρο το σχολείο της μητέρα μου αφού έβαλα ένα μεγαλύτερο παιδί του σχολείου να της τηλεφωνήσει και να πει ότι με είχαν απαγάγει και αν δεν έδινε για λύτρα 150 δραχμές θα με κρατούσαν εκεί. Οι συμμαθητές μου με κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα κάθε φορά που τους έλεγα αυτά που μου συνέβαιναν και τα οποία ήταν όλα φυσικά επινοήματα της φαντασίας μου.

Μεγάλη και η συμμετοχή σας στη μικρή οθόνη.

Έχω γράψει πολλά σίριαλ κατά το παρελθόν για τον Αντ1, το Mega, την ΕΤ1 και την ΕΤ2. Ενδεικτικά αναφέρω τα «Εσύ αποφασίζεις», «Άκρως κουφό κολλέγιο», «Απίστευτα και ελληνικά», «Εκδίκηση», επεισόδια για τη «Γενιά των σαράντα», «Το κουκλόσπιτο», «Το σπίτι στο τέλος του δρόμου». «Πέντε παρά δέκα», «Η γυναίκα στο φως», καθώς και ντοκιμαντέρ. Σήμερα η τηλεόραση περνάει μια απίστευτη κρίση. Γίνονται ελάχιστες σειρές και τα χρήματά της είναι πολύ λίγα σε σχέση με την εποχή της άνθησής της.

Τί θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια; Θα λέγατε ότι η παιδική σας ηλικία καθόρισε την πορεία στη ζωή σας; Πήρα πάρα πολύ αγάπη από τους γονείς μου, οι οποίοι θα έλεγα ότι με μεγάλωσαν κακομαθημένα. Δεν μου είπαν όχι σε τίποτα. Η μητέρα μου είχε ιδιωτικό σχολείο στον Πειραιά και ήταν δασκάλα και δασκάλα μου. Για αυτήν ήταν αδύνατο να μου επιβάλει τάξη, έκανα το σχολείο άνω κάτω αφού είχα επιβάλει και καθιερώσει στους συμμαθητές μου να κάνουμε θεατρικές παραστάσεις όπου εγώ μοίραζα και τους ρόλους. Συνέχεια ήμουν ανυπάκουο κορίτσι, όμως με πάρα πολλές ευαισθησίες, αφού θυμάμαι από μικρή να μοιράζω τις σοκολάτες μου, τα φαγητά μου και τα ρούχα μου σε παιδιά που είχαν ανάγκη. Όλη αυτή την αγάπη και την ανεξαρτησία που πήρα από την οικογένειά μου, που διαμόρφωσε ένα χαρακτήρα και θα έλεγα πως δεν είμαι συμβατικό άτομο, ωστόσο πιστεύω πως είμαι δίκαιη και διαισθητική. Έχω λάβει πολύ αγάπη στη ζωή μου όχι μόνο από τους γονείς μου, αλλά και από τους φίλου και τις σχέσεις μου. Πιστεύω, ότι ένας άνθρωπος που παίρνει αγάπη είναι πολύ πιο εύκολο να δώσει αγάπη.

«…Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει από τέχνη δεν μπορεί να είναι ούτε ολοκληρωμένος, ούτε πολιτισμένος»

Τι ρόλο παίζει για εσάς ο έρωτας. Ο έρωτας για μια συγγραφέα είναι πηγή έμπνευσης,  εφόσον δεν υπάρχει μυθιστόρημα, θεατρικό έργο, κινηματογραφική ταινία που να μην αναφέρεται. Ο έρωτας δεν έχει να κάνει μόνο με έναν άνθρωπο είναι μια ιδέα. Πιστεύω, ότι ο φαντασιακός έρωτας, δηλαδή ο πλατωνικός, είναι μια μεγάλη κινητήριος δύναμη γιατί  προσφέρει το ιδανικό, το τέλειο την μυθοπλασία. Τον έρωτα μπορεί να το συναντήσεις σε δεκάδες πράγματα όχι απαραίτητα σε έναν άντρα ή μια γυναίκα ή ομόφυλα ζευγάρια. Ερωτάς για εμένα σημαίνει να παθιάζεσαι με ό,τι κάνεις κάθε φορά. Ακόμη και μια βόλτα σε ένα μεγάλο παζάρι γεμάτο με ωραία υφάσματα, πολύχρωμα αντικείμενα και μικροπωλητές που τα διαλαλούν. Για εμένα αυτή η βόλτα είναι ερωτική. Όπως ένα ταξίδι σε μια άγνωστη πατρίδα. Κάθε τι γύρο μας μπορεί να αποτελεί ερωτικό στοιχείο.

Τι σε πληγώνει περισσότερο στον κόσμο και στους ανθρώπους; Με στεναχωρεί να βλέπω ανθρώπους που δεν γνωρίζουν και δεν περιλαμβάνει η ζωή τους την τέχνη σε όλες τις μορφές της. Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει από τέχνη δεν μπορεί να είναι ούτε ολοκληρωμένος, ούτε πολιτισμένος. Στεναχωριέμαι αφάνταστα όταν συναντώ τέτοιους ανθρώπους και δεν υπάρχει κανένα σημείο επικοινωνίας. Αυτό με πληγώνει.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Σκέπτομαι χρόνια τώρα να σκηνοθετήσω μια ταινία μεγάλου μήκους της οποίας το θέμα έχει να κάνει με αληθινή ιστορία που συνέβη στην Μάνη 1929. Της οποίας τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν αρχές φθινόπωρου του 2020.

Κωνσταντίνος Σκόπας: Συνέντευξη σε Α’ Πρόσωπο στην...
Χριστόφορος Κάσδαγλης, μια κουβέντα με την Τίνα Πα...

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares