fbpx

«Ημέρα της Γυναίκας: Μια Υποκρισία», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

 

 

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Γλυκές μου Σταχτοπούτες, που ολημερίς παλεύετε για τον επιούσιο, παρακαλώ σας, μη βγείτε σαν ένα τσούρμο από μαινάδες, τη μέρα τούτη, που οι πατριάρχες μάς υποβίβασαν σε μαριονέτες. Δεν είσαστε εξωτικά πουλιά, ροδάνθια της ειρωνείας ενός μύθου.

Μια μέρα μας αξίζει μόνο; Η 8η του Μάρτη; Είναι η αληθινή ζωή εκεί έξω, κάθε μέρα. Προς τι ο διαχωρισμός; Έχουμε σάρκα και οστά, μυαλό και καρδιά, πάθος και λύσσα, δημιουργία. Δεν πιστεύω σε όλες αυτές τις αηδίες, περί συλλόγων γυναικών.  Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες μας έβγαλαν απ το σπίτι. Οι πόλεμοι, η έλλειψη ανδρικών εργατικών χεριών, η ανεπάρκεια.

Κοντύναμε τα φορέματα γιατί δεν υπήρχαν αρκετά υφάσματα για να σκουπίζουμε τους δρόμους. Καπνίζουμε γιατί η βιομηχανία πρέπει να πουλήσει. Η έξοδος μας είναι το κέρδος τους.

Αν με εθιμοτυπικά τερτίπια τού φορέσετε την μπροστοποδιά, την επαύριο θα έχετε τεράστιες απώλειες με ελάχιστο κέρδος. Πάλι θα ξυπνήσετε χαράματα για να φτιασιδώσετε το μουτράκι, να καλύψετε το μαύρο κύκλο κάτω απ το μάτι μετά από άγρυπνες νύχτες. Θα πάτε σούπερ μάρκετ, τα παιδιά στο σχολείο, τις δουλειές του σπιτιού, για να πέσετε ξερές στο κρεβάτι.

Αν κοιτάξω το ημερολόγιο, ξέρω πως γιορτάζω τον Δεκαπενταύγουστο. Αν κοιτάξω τη ζωή μου ξέρω πως προσπαθώ να γιορτάσω τη στιγμή. Και ναι πιστέψτε με είναι λίγες. Απαλλάσσω αυτά τα μικρά μυαλά, που θέλοντας να με φροντίσουν, μου φόρεσαν άλλη μια επέτειο.

Θα γιορτάζω πάντα τη Φαίδρα, την Αντιγόνη, την Κλυταιμνήστρα, τη Μήδεια, την Κική, την Άννα, τη Τζένη, την Ελένη. Καμιά τους δεν προσμένει τούτη τη μέρα, ούτε έναν πρίγκιπα στο πιάτο. Η καθεμιά ορίζει τα θέλω και την ουσία της ζήσης της.

Αυτό το λίγο, γιατί έχει και ήλιο έξω. Γιορτάστε τον.