fbpx

Ελένη Ράντου, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Στο σανίδι είχα πάντα τόσο άγχος. Μέχρι πρόσφατα τρέμαν τα χέρια μου. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όταν μπήκε και η παραγωγή στο κάδρο, το να παίζω άρχισε να γίνεται λυτρωτικό. Για 2 ώρες κανείς δεν μου ζητάει λεφτά, κανείς δεν προσπαθεί να με ξεγελάσει, να με κοροϊδέψει, τεράστια  ανακούφιση. Ξαφνικά το να παίζεις είναι σαν εκεχειρία σ έναν πόλεμο» 

Η Ελένη Ράντου είναι η ηθοποιός που σε γοητεύει. Έντονη παρουσία στο προσκήνιο του ονείρου, που σημαδεύει καταλυτικά τους ρόλους της. «Ανεπανάληπτη» φωνάζουν οι θεατές που παρακολουθούν τις παραστάσεις της, το έχω ακούσει, γιατί εισπράττουν, ότι η τέχνη της τους κάνει καλύτερους.

Η κα. Ράντου έχει προσφέρει αμέτρητες υπέροχες στιγμές στο κοινό της, που γεμίζει ασφυκτικά το θέατρο «Διάνα». Είναι αυτό που λένε: ηθοποιός που κάνει τη διαφορά και βεβαίως δεν μπορείς να την κατατάξεις σε κατηγορία.

Δυναμική προσωπικότητα, μεθοδική, προσεκτική και πάντα ορμητική υποκριτικά, με φινέτσα , κύρος και λάμψη, στοιχεία που την ξεχωρίζουν για να κάνει αυτή την αξιοζήλευτη καριέρα.

Γεννημένη πρωταγωνίστρια, κι ας μη φαντάστηκε ποτέ τον εαυτό της στο θέατρο, όπως οι πιο πολλοί ομότεχνοί της ευτύχησε να παίξει ό, τι ονειρεύτηκε.

Θιασάρχης, ηθοποιός, μεταφράστρια και σεναριογράφος άνοιξε τα δικά της φτερά και έδωσε παραστάσεις που τις χαρακτηρίζει το πάθος και η ευφυΐα. Γιατί σε κάθε άνοιγμα της  αυλαίας ζυμώνει τη ψυχή της, που εκπέμπει ένα φως , κάτι σαν το διπλό φεγγάρι τον Αύγουστο και κυριαρχεί πάμφωτη επάνω στο θεατρικό σανίδι.

Την ερχόμενη σαιζόν θα τη δούμε και πάλι στο ρόλο της πλούσιας χρεωκοπημένης Νεοϋορκέζας,  «Τζάσμιν» , που μετά τη διάλυση του γάμου της και την οικονομική καταστροφή του άντρα της Αλ (Μάξιμος Μουμούρης) προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή…

Την ευχαριστώ θερμά, που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή την  συνέντευξη, όπου οι απαντήσεις της την καθιστούν άκρως ενδιαφέρουσα.

Πήρατε αμέσως την έγκριση του Γούντυ Άλεν για να μεταφέρετε επί σκηνής κα. Ράντου το κινηματογραφικό «Blue Jasmine» σε παγκόσμια πρώτη και η θεατρική σας διασκευή τον ενθουσίασε και όχι μόνο. Και μετά το πρώτο χειροκρότημα του δημιουργού ήρθε η σειρά του θεατρόφιλου κοινού, που σας αποθέωσε. Σαράντα χιλιάδες θεατές είδαν την παράστασή σας σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, που ευτυχώς θα έχει και συνέχεια από τις 11 Οκτωβρίου 2019 έως τις 19 Ιανουαρίου 2020 στο θέατρο «Διάνα», ενώ κατόπιν μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Ράδιο Σίτι, γιατί λόγω του αδιαχώρητου που σημειώθηκε, πάρα πολλοί  δεν κατάφεραν να βρουν το πολυπόθητο εισιτήριο. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε και επιλέξατε να μεταφέρετε στο θεατρικό σανίδι τη συγκεκριμένη ταινία;

Αγαπώ πολύ τα ολοκληρωμένα έργα. Αυτά που δεν αποτυπώνουν ένα στιγμιότυπο. Η Τζάσμιν είναι ολοκληρωμένη εμπειρία. Ένας ολόκληρος κύκλος ζωής. Σε συνθήκη δραματικών αλλαγών στις ζωές των ηρώων. Αυτή η συνθήκη με ενδιαφέρει πολύ. Πώς αντιδρούν οι άνθρωποι , όταν συμβαίνουν δραματικές αλλαγές. Κάπου διάβασα ότι ο επιτυχημένος άνθρωπος στο μέλλον δεν θα είναι ούτε ο πιο έξυπνος, ούτε ο πιο ταλαντούχος. Θα είναι αυτός που προσαρμόζεται στις τεράστιες αλλαγές. Η ανασφάλεια των ανθρώπων μπροστά στις αλλαγές πυροδοτεί πολύ ενδιαφέρουσες  καταστάσεις. Κωμικοτραγικές.  Κι έπειτα για να σου πω και το άλλο, όταν διαλέγω ένα ξένο έργο βάζω πάντα ένα πήχη. Να είναι καλύτερο από κάποιο που θα είχα γράψει εγώ. Η Τζάσμιν είναι. Είναι ευφυές έργο.

Τι συμβολίζει σήμερα η Τζάσμιν, που της δώσατε άλλη πνοή με την υπέροχη ερμηνεία σας;

Δεν ξέρω αν συμβολίζει κάτι. Αναζήτηση είναι. Πάντα αναζητώ μέσα απ τα έργα μια αλήθεια που θα με βοηθήσει να εξηγήσω το μικρό μου σύμπαν. Πολλές φορές κατανοώ από την απάντηση την ερώτηση που με βασανίζει. Δεν είναι πάντα πολύ συνειδητή επιλογή. Όταν όμως συναντηθώ με κάτι που με αγγίζει βαθιά τότε ο έρωτας είναι ακαριαίος. Έτσι έγινε και με τη Τζάσμιν. Η ταυτότητα της είναι αποτέλεσμα ενός παρελθόντος που δεν υφίσταται πλέον. Αν επιτρέψεις την ταυτότητα σου να την διαμορφώνουν εξωτερικοί μόνο παράγοντες – η βοήθεια των ξένων- όταν η εξωτερική συνθήκη αλλάζει τότε είσαι έρημος. Την ερημιά που νοιώθουμε όταν χάνουμε τα δεδομένα μας νομίζω ότι ερευνώ.

Το έργο  αγγίζει φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας, όπως το χρήμα, που εύστοχα έχετε σχολιάσει, «βγάζει τον σκοτεινό εαυτό μας και όχι μόνο στους πλούσιους: γεννά μεγάλο κανιβαλισμό και στους φτωχούς». Ο Όσκαρ Ουάιλντ σε ένα απόφθεγμά του αναφέρει σχετικά: «Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω». Εσείς τι λέτε κα. Ράντου;

Ο πολιτισμός μας, από τότε που επιβλήθηκε το χρήμα, έγινε τόσο χρηματοκεντρικός, καθόρισε αξίες, ήθη, συμπεριφορές, αισθητικές. Το χρήμα και η ζωή που υπόσχεται είναι ο σύγχρονος δαίμονας μας. Ο καθένας αναμετριέται μαζί του με το δικό του τρόπο. Ως καλλιτέχνη με ενδιαφέρει πολύ η ανθρώπινη σαγήνη που προκαλεί. Έχω σχέση αγάπης-μίσους μαζί του. Σιχαίνομαι την εξάρτηση απ αυτό, την εκμετάλλευση που δημιουργεί και αγαπώ τις δυνατότητες που δίνει. Θέλει πολύ σοφούς ανθρώπους η διαχείρισή του. Και δυστυχώς η ανθρώπινη φύση μόνο για τη σοφία της δε φημίζεται.

Αν και θα ήσασταν περιζήτητη κα. Ράντου στη λεγόμενη πρώτη εθνική του θεάτρου αποφασίσατε να πάρετε το ρίσκο της επιχείρησης σε μια αγορά, που έχει γονατίσει μέσα στη βαθιά ύφεση. Τι σας δημιουργεί αυτή η ευθύνη;

Η αναπηρία μου να υπηρετήσω κάτι που δεν θα μου αρέσει. Να περιμένω τη πρόταση κάποιου άλλου. Η παραγωγή μου έδωσε την πολυτέλεια να κάνω στο θέατρο μόνο αυτό που αγαπώ. Το τίμημα είναι τεράστιο αλλά με τα χρόνια νοιώθω ότι άξιζε τον κόπο. Έπειτα υπάρχει κι ένας άλλος λόγος. Στο σανίδι είχα πάντα τόσο άγχος. Μέχρι πρόσφατα τρέμαν τα χέρια μου. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όταν μπήκε και η παραγωγή στο κάδρο, το να παίζω άρχισε να γίνεται λυτρωτικό. Για 2 ώρες κανείς δεν μου ζητάει λεφτά, κανείς δεν προσπαθεί να με ξεγελάσει, να με κοροϊδέψει….. τεράστια  ανακούφιση. Ξαφνικά το να παίζεις είναι σαν εκεχειρία σ έναν πόλεμο.

«Νομίζω, πως θα οδηγηθούμε σε μια τεράστια ψαλίδα μεταξύ εχόντων και μη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια συντρώγαμε όλοι στο ίδιο τραπέζι . Αυτό θα αλλάξει οριστικά νομίζω. Και αυτό θα διαμορφώσει δυο τόσο διαφορετικές πραγματικότητες  που φοβάμαι ότι η μια δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με την άλλη»

Μοιραστείτε μαζί μας μία στιγμή πάνω στην πορεία των 18 χρόνων ως ηθοποιός, μεταφράστρια, σεναριογράφος και θιασάρχης, που σας σημάδεψε ανεξίτηλα.

Η μέρα μετά την κηδεία του πατέρα μου που έπρεπε να παίξω. Ήταν σε μια επιθεώρηση- πρώτη και τελευταία φορά που δοκίμαζα το είδος- είχα ένα κείμενο που δεν μου άρεσε, δεν νομίζω ότι το υπηρετούσα και καλά.  Ήταν ένα βάσανο και για μένα και για το κοινό. Εκείνη λοιπόν την ημέρα, για κάποιο λόγο που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω, ο κόσμος άρχισε να γελάει, να χειροκροτεί, να γίνεται χαμός… βγήκαν όλοι οι ηθοποιοί από τα καμαρίνια. Ούτε κι εγώ ξέρω τι είχε γίνει.

Πως κρίνετε την ελληνική θεατρική πραγματικότητα;

Νομίζω αυτή η καινούρια γενιά ψάχνει να βρει τη δική της ταυτότητα. Κι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον. Πάντα η ελληνική θεατρική αγορά στηριζόταν στα δάνεια απ έξω. Τι γίνεται έξω να το κάνουμε κι εμείς. Τώρα βλέπω μια τάση μεγαλύτερης εσωστρέφειας. Ίσως και μια τάση μεγαλύτερης μοναξιάς. Οι δε ηθοποιοί, λόγω της έλλειψης σπουδαίων σκηνοθετών τείνουν να γίνουν άνθρωποι ορχήστρα. Δεν ξέρω που θα βγάλει αλλά το θέατρο έχει πάντα τη μαγική ικανότητα να επιβιώνει.

Βλέποντας σας στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» και σε άλλες τηλεοπτικές σειρές, που έκαναν μεγάλη επιτυχία και επαναλαμβάνονται , μπορεί να μην έχετε αλλάξει εξωτερικά, εσωτερικά όμως;

Ουουου!!!!!!!!!! 20 χρόνια μετά αν δεν είχα αλλάξει κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Νομίζω ότι τότε νόμιζα ότι ήξερα πολύ περισσότερα πράγματα, ήμουν σίγουρη. Τώρα νοιώθω, ότι τελικά ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε. Είμαι σίγουρη για πολύ λιγότερα.

Είσαστε πάντα σε ετοιμότητα να αντιληφθείτε και να δράσετε αλλά είσθε και μια απίστευτη περίπτωση υπομονής και δύναμης κα. Ράντου. Σε όλα αυτά οφείλεται η  ευτυχισμένη οικογένεια που δημιουργήσατε με τον μεγάλο ρόκερ Βασίλη Παπακωνσταντίνου;

Είναι ένας τεράστιος αγώνας η ζωή. Έχω φάει πολλές κατραπακιές. Αλλά έχω ξανασηκωθεί. Και ναι. Το σταθερό οικογενειακό περιβάλλον μου έχει δώσει περισσότερη ισορροπία από όση μου χει πάρει.

Η κόρη σας, η υπέροχη Νικολέτα, 23 χρονών σήμερα, ακολουθεί το δρόμο της ζωγραφικής και όπως φημολογείται έχει ταλέντο. Πως έχει φιλοτεχνήσει «τον παράδεισο που θα μας βάλει μέσα»;

Είμαι μεγάλη θαυμάστρια της τέχνης της. Είναι τόσο δύσκολο αυτό που κάνει. Τόσο προσωπικό. Τόσο βαθύ. Και συγχρόνως τόσο καθηλωτικό. Είναι τόσο αφοσιωμένη στην τέχνη της…. Πολλές φορές νοιώθω πολύ λίγη απέναντι της.

Εδώ και μία 10ετία  στην Ελλάδα βιώνουμε  μια κρίση που δεν γνωρίζουμε αν κάποτε θα ξεσπάσει. Οι κυβερνώντες μιλάνε για ανάπτυξη κι όμως ακόμα υπάρχουν συμπολίτες μας που ψάχνουν την τροφή τους στους κάδους απορριμμάτων. Πού νομίζετε ότι θα μας βγάλει αυτή κατάσταση;

Νομίζω, πως θα οδηγηθούμε σε μια τεράστια ψαλίδα μεταξύ εχόντων και μη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια συντρώγαμε όλοι στο ίδιο τραπέζι . Αυτό θα αλλάξει οριστικά νομίζω. Και αυτό θα διαμορφώσει δυο τόσο διαφορετικές πραγματικότητες  που φοβάμαι ότι η μια δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με την άλλη. Εκεί κάπου αν δεν γίνει κάποιος πόλεμος , μπορεί να γίνει και κάποια  εξέγερση. Πριν από την απόλυτη εξαθλίωση όμως δεν βλέπω να κουνιέται τίποτα. Κι εμείς τώρα είμαστε στο πριν. Ο κόσμος είναι σα να έχει πάρει χάπια καταστολής. Σα να μη βρίσκει καμία διαφυγή. Ξέρει τι έρχεται και κάθεται απλά και το περιμένει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συγκλονιστική ερμηνεία σας στην παράσταση του έργου «Για μια Ανάσα» που ανεβάσατε στο Διάνα το 2016 μιλούσε για την κατάρρευση της Ευρώπης και για τα αδιέξοδα του δυτικού ανθρώπου. Θα τα καταφέρουμε νομίζετε κάποτε να βγούμε από αυτό τον τυφλό δρόμο;

Θέλει πολύ δρόμο, δυστυχώς. Η ανθρώπινη αντίδραση δεν έχει τους ρυθμούς της τεχνολογίας. Κι εμείς ακόμα δεν έχουμε κάνει τόση δουλειά με τον εαυτό μας. Είμαστε ανεκπαίδευτοι για τόσο μεγάλες προκλήσεις. Όταν είναι να παρθούν σημαντικές αποφάσεις κοιτάζει ο καθένας το μικροσυμφέρον του. Αδυνατούμε να δούμε όλη την εικόνα.

Τα όνειρα της γενιάς σας και της κάθε γενιάς και ο αγώνας για ένα καλύτερο μέλλον θα πιάσουν κάποτε τόπο;

Τα όνειρα είναι για να βάζουν ένα υψηλό πήχη. Σπάνια πραγματοποιούνται. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ο πήχης έχει κατέβει πολύ χαμηλά. Μεταπολεμικά θα είμαστε η πρώτη γενιά που παραδίδει στα παιδιά της χειρότερη κατάσταση από αυτή που παρέλαβε. Μεγαλύτερη ανασφάλεια, περισσότερα αδιέξοδα…

Ως βαθιά πολιτικοποιημένη καλλιτέχνης, τι έχετε να πείτε για τη νέα βουλή που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου;

Χαίρομαι που έφυγε η χρυσή αυγή από τη βουλή. Ήταν μια κακιά στιγμή μας. Από την άλλη σκέφτομαι πως αν δεν είχε μπει στη βουλή ίσως να μην είχε αποκαλυφθεί. Ίσως ήταν για καλό που αυτές οι συμπεριφορές είχαν και πρόσωπο. Και εικόνα.

Πόση αλήθεια κρύβει η ατάκα του Γούντυ Αλεν «Το ταλέντο είναι θέμα τύχης. Το σημαντικό πράγμα στην ζωή είναι το κουράγιο»;

Το ταλέντο είναι και θέμα δουλειάς. Όχι μόνο τύχης. Αλλά για το κουράγιο συμφωνώ απόλυτα!!!

Και η άποψή που πέρασε ο σκηνοθέτης μέσα από το «Νευρικό εραστή»: «Στη ζωή υπάρχουν οι φριχτοί και οι αξιολύπητοι. Οι φριχτοί είναι οι αβοήθητες περιπτώσεις, ξέρεις, οι τυφλοί, οι ανάπηροι. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν στη ζωή, είναι απίστευτο. Οι αξιολύπητοι είναι όλοι οι υπόλοιποι. Οπότε πρέπει να είσαι ευγνώμων αν είσαι αξιολύπητος» τί σας λέει;

Νομίζω ότι κάτι άλλο θέλει να πει ο ποιητής. Είναι τόσο τραγική με ένα τρόπο η μοίρα όλων μας, ώστε το να κομπάζουμε ότι ανήκουμε στους προνομιούχους είναι ύβρις.

Ποιο είναι το δικό σας «moto»;

Έχω αλλάξει πολλά στην πορεία τόσων χρόνων. Πρώτα ήταν, το αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου, μετά το, αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς μην περιμένεις να σε ξύσουν άλλοι. Μετά τα μνημόνια είναι, το έν οίδα ότι ουδέν οίδα.

Και μετά τη Τζάσμιν, τι κα. Ράντου;

Θέλω να ξανακάτσω να γράψω. Μετά τον Κατάδικο μου δεν έχω βρει το χρόνο να στρωθώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου. Δεν μπορούσα να αποτυπώσω τίποτα. Τώρα που έχει καταλαγιάσει κάπως η μπόρα θέλω να ξαναστρωθώ και να αρχίσω τα ατέλειωτα ξενύχτια μας αναζητώντας το – μετά-. Μετά τον Κατάδικο μου, μετά απ όλα όσα έχουμε περάσει δε μ’ αρέσει να κοιτάω άλλο το πριν. Έχω ανάγκη το μετά.