fbpx

banner αεροδρομίου

«Ελένη Καστάνη: Δεν θα άλλαζα τα Εξάρχεια με τίποτα», της Νότας Διαμαντοπούλου

 

 

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

«…Έπρεπε να απαντήσω σε κάποια βασικά ερωτήματα στο κεφάλι ενός δωδεκάχρονου, που δεν μπορεί να απαντήσει ένας μεγάλος. Ωστόσο βρήκα απαντήσεις μέσα μου και νομίζω ότι διάλεξα το χαρούμενο τρόπο σε αυτή τη ζωή και το έκανα και επάγγελμα»

Τη γνωριμία με την Ελένη Καστάνη, την μετράω κάπου είκοσι χρόνια και..Ένα γλυκό και αντάμα δυναμικό κορίτσι. Ένα ανοιχτό σπίτι στα Εξάρχεια, εκεί όπου ήταν και το παλιό της. Κόσμος πηγαινοέρχονταν, γέλια, τσακωμοί δημιουργικοί μεταξύ του Ρέππα και του Παπαθανασίου, ήταν η εποχή του «Δις εξαμαρτείν». Και η κυρία Ερμιόνη, η μητέρα της. Διακριτική παρουσία, με την κρητική της προφορά και την Κρήτη όλη μέσα της. Οι λιχουδιές που μοίραζε απλόχερα, είχαν τη γλύκα της στήριξης της κόρη της.

Η Ελένη κουμπάρα μαζί με τον άντρα της τον Γιάννη στον πρώτο μου γάμο. Ήταν η εποχή της εγκυμοσύνης της. Λίγους μήνες μετά χαλασμός Κυρίου στο μαιευτήριο. Ο Κωστής ήρθε στη ζωή της. Το καινούργιο σπίτι γεμάτο παιχνίδια, εν πλήρη αταξία, μα περίσσια ευτυχία για το μικρό πλασματάκι. Οι γάμοι και των δυο μας έληξαν, μα η αγκαλιά της Ελένης είναι απάγκιο, ζωντανή και ζεστή.

Κλείσαμε ραντεβού στο Θέατρο Θησείον, μετά την πρόβα, όπου από τις 6 Μαίου και για δέκα παραστάσεις  η Ελένη Καστάνη θα βρίσκεται εκεί με το έργο «Μαμά» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, με την Ευγενία Σαμαρά και σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλειμάν.

Γελαστή, μα κάπου εκεί στην άκρη του ματιού καραδοκεί η συγκίνηση και ίσως και ένα δάκρυ. Η ζωή της Ελένης, παρ’ όλες τις σταδιακές επιτυχίες που την καταξίωσαν και την έχρησαν πρωταγωνίστρια, δεν ήταν ποτέ ροζ.

Τι κρύβει το γελαστό, γλυκό, παιχνιδιάρικο πρόσωπο που βλέπουμε στις οθόνες, στη σκηνή, στον κινηματογράφο, αναρωτιέμαι:

Ένα άλλο πρόσωπο, ένα δεύτερο, πολύ πιο μαζεμένο, πολύ πιο μοναχικό, όχι τόσο χαρούμενο και φωτεινό. Υπάρχει κάτι σκοτεινό από πίσω, που έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγάλωσα, με το πώς έζησα. Βέβαια σαν όχημα έχω διαλέξει το χαρούμενο, το θετικό για να επιβιώσω. Με καθόρισε το ότι έμεινα ορφανή από μπαμπά και με οδήγησε σε μια σκέψη διαφορετική και σε ένα ψάξιμο της ζωής από μικρό παιδί. Έπρεπε να απαντήσω σε κάποια βασικά ερωτήματα στο κεφάλι ενός δωδεκάχρονου, που δεν μπορεί να απαντήσει ένας μεγάλος. Ωστόσο βρήκα απαντήσεις μέσα μου και νομίζω ότι διάλεξα το χαρούμενο τρόπο σε αυτή τη ζωή και το έκανα και επάγγελμα.

Ένα μυστικό στην τηλεόραση:

Παίζαμε μια κωμωδία πολύ επιτυχημένη «Τα κορίτσια με τα μαύρα» και είχε έρθει ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ήθελε να κάνει μια εκπομπή για τους κωμικούς ηθοποιούς και το δισυπόστατο τους. Τότε του είπα: έχω να σου πω μια ιστορία για κατάθλιψη. Άλλωστε ο πατέρας μου τι ήταν; Μια κατάθλιψη σοβαρή. Και ο πατέρας εκείνα τα χρόνια που δεν ξέραμε ένα τέτοιο πράγμα είχε, πολύ σοβαρό. Γιατί δεν υπήρχε κάτι εμφανές μέσα στο σπίτι ώστε να καταλάβουμε.

Αυτό ήταν και το δύσκολο για μένα να εξηγηθεί. Πως μπορεί ένας άνθρωπος, να ξυπνήσει ένα πρωί σε ένα σχετικώς ήρεμο περιβάλλον και να κάνει αυτό το πράγμα. Έτσι αποφάσισα να το πω σε μια σοβαρή εκπομπή, που θα παίζονταν αργά το βράδυ. Το είπα λοιπόν, γιατί σκέφτηκα πως εάν έστω και ένας άνθρωπος το δει και βοηθηθεί, είτε είναι κάποιος που το έχει βιώσει, είτε είναι κάποιος – πατέρας ή μητέρα – που μπορεί να σκέφτεται την αυτοκτονία σαν λύση, μήπως μπορεί να προβληματιστεί για το πόσο μπορεί να επηρεάσει αυτούς που μένουν πίσω.

Πάντως, για την Ελένη Καστάνη «δεν είναι όλα για όλους». Συχνά θέτει όρο για τηλεοπτικές εμφανίσεις της να μην αγγίζεται το θέμα του θανάτου του πατέρα της.

«…λέω και στο παιδί μου: Σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου, ανακαλύψεις πως αυτό που σπουδάζεις δεν σ αρέσει, δεν σε καλύπτει, θα την κάνεις με χίλια»

"Δεκαπενταύγουστος" του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

Κωμωδία – δράμα ή και τα δύο μαζί;

Αγαπώ την κωμωδία. Τα κομμάτια που έχω δουλέψει ως ηθοποιός είναι κατά 80 % κωμικά και ένα 20%  δραματικά. Βέβαια βαθιά η βάση μέσα είναι το δραματικό στοιχείο. Αν δεν έχεις βιώσει τον πόνο δεν μπορείς να βγάλεις γέλιο. Στην πραγματικότητα είναι σαν να τραβάς μια κλωστή, ένα νήμα πιο πέρα. Έτσι το δραματικό γίνεται αστείο.

Πόσο εύκολο είναι να βγάλεις το γέλιο απ’τον θεατή:

Ως επαγγελματίας αισθάνομαι πως η κωμωδία έχει τη χαρά. Είναι πολύ μετρήσιμη η σχέση σου με τον κόσμο. Πάντα στο θέατρο ο τρίτος είναι ο θεατής. Το κοινό με την κωμωδία συμμετέχει τρομερά. Το αισθάνεσαι, είναι πολύ πιο εμφανής η συμμετοχή. Είναι ωραίο αυτό, είναι γοητευτικό και συνάμα πάρα πολύ δύσκολο, πάρα πολύ ψυχοφθόρο. Υπάρχουν φορές που θεωρώ πως πρέπει να μετακινήσω πεντακόσιους ανθρώπους ,να τους  παρασύρω σε μια χαρά και αυτό εμπεριέχει από μένα τρομερό δόσιμο.

Και μετά;

τη ζωή μου εκτός θεάτρου, είμαι πολύ πιο εγκρατής. Θα γυρίσω στο σπίτι και θέλω ησυχία, λιγοστά φώτα, να μην με ενοχλούν παραπάνω πράγματα γιατί θέλω να ηρεμήσω. Να ξαναγυρίσω στην πραγματικότητα. Θέλω ηρεμία, ησυχία και γείωση. Πρέπει να γειωθώ, να δω ότι δεν είμαι και κάτι ξεχωριστό, δεν κάνω και κάτι το τρομερό. Δεν είμαστε και τίποτα σπουδαίο. Μια δουλειά είναι κι αυτή.

Από τη Βιομηχανική στο θέατρο:

Το πτυχίο της Βιομηχανικής δεν το πήρα ποτέ. Είμαι αιώνια φοιτήτρια!!! Όλος αυτός ο προβληματισμός που είχα ως παιδί, που με οδήγησε στο να αντιληφθώ ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που θέλουμε και όχι αυτά που έχουν τοποθετήσει κάποιοι άλλοι στο μυαλό μας. Ίσως οι γονείς μας, οι καταστάσεις που ζούμε, ίσως η κοινωνία. Έτσι αποφάσισα να αποτολμήσω αυτό που ήθελα να κάνω, την πρώτη μου επιθυμία. Αυτό που εξακολουθώ να θέλω να κάνω

Πως ήρθε αυτή η επιθυμία;

Μεγάλωσα στη Σητεία και εκεί δεν υπήρχε θέατρο. Στα δέκα μου χρόνια είχαμε έρθει στην Αθήνα με τους γονείς μου και εκεί πρωτοσυναντώ την αυλαία. Όταν άνοιξε νόμισα πως θα σταματήσει η καρδιά μου. Ήταν σαν να ανακάλυπτα αυτό που ήθελα να κάνω. Μέχρι τότε έβλεπα μόνο σινεμά. Μα σαν είδα τη ζωντανή παράσταση έγινε επιλογή, σωματική ανάγκη, επιβίωση.

Πιστεύω όμως πως και το γεγονός της  έλλειψης του πατέρα μου με τόσο δραματικό τρόπο, με επηρέασε κι αυτό πολύ. Δεν ήθελα να ξυπνήσω σαν και εκείνον μια μέρα, στο πενήντα δύο μου χρόνια για να πω «τι έκανα;» Αυτό λέω και στο παιδί μου: Σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου, ανακαλύψεις πως αυτό που σπουδάζεις δεν σ αρέσει, δεν σε καλύπτει, θα την κάνεις με χίλια.

Το σινεμά:

Ο «Δεκαπενταύγουστος» είναι ένα point στην καριέρα  μου. Συγκινούμαι τώρα. Το οφείλω αυτό στον Κωνσταντίνο ( Γιάνναρης ), γιατί είναι πολύ σπουδαίος  και πολύ δυνατός άνθρωπος. Για μένα είναι ένας Θεός. Τόλμησε να πάρει εμένα που ήμουν χαρακτηρισμένη σε εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Άνθρωποι της καριέρας της:

Έχω μια πολύ στενή σχέση, αδερφική σχεδόν με τον Μιχάλη  Ρέππα. Οι δρόμοι μας ήταν σχεδόν παράλληλοι, εγώ στη Βιομηχανική ο Μιχάλης στο Μαθηματικό. Πηγαίναμε σινεμά, θέατρα όσο ήμασταν φοιτητές. Στα πρώτα μου βήματα με βοήθησε πολύ και το ένα έφερνε το άλλο. Μετά έρχεται το Θεσσαλικό Θέατρο και ο Τσιάνος.

Αργότερα με είδε η Καλογεροπούλου και έπαιξα με τον Φασουλή. Γνώρισα τον Σταμάτη που τον θαύμαζα πολλά χρόνια. Εκεί με είδε και Θοδωρής Πετρόπουλος  που τότε έγραφε μαζί με τον Ρήγα και με πήραν στο πρώτο σήριαλ « Η Ελίζα και οι άλλοι». Ουσιαστικά τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεόραση τον πήρα απ τον Ρήγα στο «Τι ψυχή θα παραδώσεις». Μια σειρά μύθος με έξι επεισόδια.

«…Το σπίτι μου ας πούμε το χουν κάνει μια μουντζούρα με τα συνθήματα. Αλλά καμιά φορά πρέπει να διαβάζεις και κανένα σύνθημα για να ξυπνάς»

«Μαμά» στο Θέατρο Θησείον: 

Το έργο είναι πολύ ενδιαφέρον. Είναι μια μάνα, πάρα πολύ μάνα. Έχει ένα τρικ στην γραφή του το κείμενο, που το κάνει πολύ κινηματογραφικό. Παίζει με το παρόν, το παρελθόν, με τη σειρά των σκηνών, με τη σχέση μάνας κόρης πάρα πολύ. Μια σχέση που διαιωνίζεται. Στη ζωή δεν έχω κόρη και δεν ξέρω αυτή τη σχέση αλλά το έργο έχει πολύ ενδιαφέρον. Έχει μια έκπληξη στο τέλος πολύ έντονη, που καταλαβαίνει ο θεατής τι παρακολουθούσε τόση ώρα. Η χαρά μου όμως είναι στο ότι βρίσκομαι με δύο νέους ανθρώπους. Ο Γιώργος Σουλειμάν που σκηνοθετεί και η Ευγενία Σαμαρά που την έβλεπα και την θαύμαζα.

Καλοκαίρι με «Μαρία Πενταγιώτισσα»:

Το καλοκαίρι θα δουλέψω με έναν νέο σκηνοθέτη που είναι καταπληκτικός, τον Μάνο Καρατζογιάννη. Είδα την παράσταση τον χειμώνα, τον «Ηχο του όπλου» και τρελάθηκα. Θα ανεβάσουμε Μποστ. Τον Μποστ τον έχω κάτι σαν Ευαγγέλιο. Το χιούμορ του αγγίζει πολύ λεπτά νεύρα του μυαλού μου. Θα ήθελα να ήμουν ο Μποστ. Ο παραλογισμός του, η εξυπνάδα του, η ευφυία του, η λιτότητά του, η υπερβολή του».

Εξάρχεια:

Δεν θα άλλαζα τα Εξάρχεια με τίποτα και θα πω και κάτι πολύ πρωτοποριακό εδώ. Εγώ δεν ξέρω τι θα έκανα για να καθαρίσω τα Εξάρχεια, αλλά τους υγιείς αναρχικούς  θα τους ήθελα μέσα. Σίγουρα θα έδιωχνα τα ναρκωτικά. Αλλά αυτό που κρατά τα Εξάρχεια ζωντανά θα το διατηρούσα. Είμαι ένα κομμάτι της περιοχής. Δεν μπορώ να πω: «στην πυρά όλα αυτά». Το σπίτι μου ας πούμε το χουν κάνει μια μουντζούρα με τα συνθήματα. Αλλά καμιά φορά πρέπει να διαβάζεις και κανένα σύνθημα για να ξυπνάς.

                                  Marta Barcelo «Μαμά®»

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Ηλένια Δουλαδίρη Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη Πρωτότυπη Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Οργάνωση παραγωγής: Εύα Πολυχρονιάδου Φωτογραφίες: Νίκος Ζήκος Artwork: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς Βοηθός Σκηνοθέτη: Σπύρος Σιακαντάρης

 Ερμηνεύουν: Μαμά: Ελένη Καστάνη Κόρη: Ευγενία Σαμαρά

Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες: Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)