fbpx

«Διονύσης Χαριτόπουλος: «Σχέσεις» στην Αναμονή», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Περιμένοντας τα βασανιστικά τρία τέταρτα της ώρας, τα αποτελέσματα της μαστογραφίας, δεν ανάβω τσιγάρο – κυρία -. Βγάζω απ την τσάντα ένα βιβλίο. Ναι έχω κάνει τις προμήθειές μου πριν το φετινό τσεκ απ. Είχα αγοράσει βιβλία ανάλαφρα, γιατί κάθε χρόνο και χειρότερα. Περισσότερες εξετάσεις, αγωνία, ντελίριο, φόβος, πανικός και νοσοφοβία.

Σα να το ήξερα πως θα μου ανεβάσει την αδρεναλίνη ο σιορ Διονύσης και τον πήρα μαζί μου εκείνη τη μέρα. Και όταν η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο ο εγκέφαλος ξεχνά τον πόνο. Α όχι, δεν τον είχα πλερώσει ακριβά. Λιγότερο κι από ένα πακέτο τσιγάρα. Μικρό βιβλίο, μεγάλα γράμματα. Ούτε τα γυαλιά δεν χρειαζόταν να έχω μαζί μου.

«Σχέσεις» ο τίτλος του βιβλίου. Σχέσεις γραμμένες από έναν άντρα και μάλιστα Έλληνα! Που ομολογεί σε συνέντευξη του πως «ο Πειραιάς και η μάνα μου, ήταν οι δύο πόλοι που με διαμόρφωσαν». Μαμάκιας εξ ορισμού. Ο λύκος κι αν εγέρασε…. Πέραν του ότι το θέμα έχει εξαντληθεί από συγγραφείς, της κεντροευρωπαικής σχολής κυρίως, τα τηλέφωνα που «ανάβουν» και κρατάνε μέχρι τις πρωινές ώρες με φίλες το χουν αποτελειώσει!

Ναι και τον «Άρη» τον έχω διαβάσει και τα «Παιδιά της Χελιδόνας» και «Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι». Μα τούτο που το ονομάζει και δοκίμιο, μου κατσε πολύ στραβά. Λες και έχουν βαλθεί όλα τα παλικαράκια, των εβδομήντα και άνω, να βωμολοχούν, να πλασάρουν αντριλίκι, να κατακρεουργούν τη γυναικεία φύση προσποιούμενοι πως την αποθεώνουν.

Λιλή Ζωγράφου

Βιβλιοκριτικός δεν είμαι και ούτε θα το ήθελα. Λατρεύω την παραγωγή έργου. Στην όποια του μορφή. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ρε κορούδες κάποια κομμάτια από τούτο δω το «πόνημα». Στα περιεχόμενα θα δείτε έντεκα κατηγορίες. Εδώ θα σταθώ μόνο στο  1ο κεφάλαιο. Τα υπόλοιπα θα μείνουν στα αζήτητα, του ιδανικού της Μαλβίνας που του ανέβασε τις μετοχές, μένοντας στο πλάι του.

 «Φύλα». Ο Χαριτόπουλος έχει «λαχανέψει» τη Λιλή Ζωγράφου, χωρίς μεγάλη επιτυχία, από το βιβλίο της «Από τη Μήδεια στην Σταχτοπούτα η ιστορία του φαλλού». 

Έχει διαστρεβλώσει τις πηγές της Λιλής, ανακατεύει κι έναν κομουνισμό, την καταγωγή της οικογένειας του Ένγκελς και βγάζει συμπεράσματα του τύπου: «Για χιλιετίες ολόκληρες οι γυναίκες έχασαν την ανθρώπινη υπόσταση τους». ΛΑΘΟΣ. Στον Ελλαδικό χώρο για τρεις (3) χιλιετίες οι γυναίκες μπαίνουν στο περιθώριο με το τέλος της Κρητομινωικής εποχής και την είσοδο των Αχαιών.

Στο ίδιο κεφάλαιο «Ο άνδρας αξιώνει μονογαμία. Επειδή αποκτά ιδιοκτησία». ΣΩΣΤΟ εν μέρει. Μα τι τον έκανε να αποκτήσει ιδιοκτησία; 

1Ο): Η επίγνωση της ανδρικής συμμετοχής στην τεκνοποίηση. Για χιλιάδες αιώνες ο άντρας δεν ήταν γνώστης του σπέρματος του.

2ο): Ανάμεσα στα 40.000 και 10.000 χρόνια πριν  εφευρέθηκαν νέα κυνηγετικά εργαλεία, έργο των ανδρών . Εδώ έχουμε την πρώτη γυναικεία υποβάθμιση.

3ο): Το άροτρο. Όλα τα παραπάνω δεν θα ήταν αρκετά αν οι Έλληνες δεν κουβαλούσαν το άροτρο. Ως τότε η καλλιέργεια της γης γινόταν με τη σκαπάνη και μόνο απ τη γυναίκα.

Τελειώνοντας το πρώτο κεφάλαιο συνοψίζει: «Το αίσθημα μητρότητας των γυναικών είναι τόσο επιτακτικό, όσο η σεξουαλική επιθυμία των ανδρών». Τι μου λέει λοιπόν εδώ; Να κάτσω σπίτι, να γεννοβολάω τα παιδιά που το ακόρεστο κατά τον συγγραφέα, σπέρμα θα ρέει μέσα μου και σε όσες άλλες μπορεί να το μοιράσει. Άρα θα γίνω το δοχείο χωρίς επιλογή, κοιτώντας μόνο σε μια κατεύθυνση: να αυξάνω τον πληθυσμό μέσα απ τις αρσενικές ορμές.  Να απαλλάξω τον εργασιακό χώρο απ την παρουσία μου και να λειτουργώ μόνο μέσα απ τα ένστικτά μου (μητρικά ). Αρνούμαι να γίνω ο παραγιός της φύσης.