fbpx

banner αεροδρομίου

Δημήτρης Ρήτας, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Δυστυχώς, κανείς πολιτικός δεν κατόρθωσε ως τώρα να χτυπήσει το «ρουσφέτι»»

Ο Δημήτρης Ρήτας  κατάγεται από τον  Άγιο Γεώργιο Καρδίτσας. Σπούδασε με Κρατική Υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Γρηγόρη Βαφιά.

Υπηρέτησε ως καθηγητής λογοτεχνίας σε σχολές της Αεροπορίας, καθηγητής στη Σχολή Νηπιαγωγών Καρδίτσας, σε Γυμνάσια και Λύκεια και Προϊστάμενος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Καρδίτσας.

Είναι συγγραφέας θεατρικών, λογοτεχνικών και επιστημονικών έργων.

Με την ηθογραφική του κωμωδία «Ο μπάρμπας μου ο Μαχούλιας» κέρδισε το Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο Θεάτρου.

Είναι ο ιδρυτής και Διευθυντής του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας. Γράφει, σκηνοθετεί και παίζει θεατρικά έργα, κυρίως ηθογραφικές κωμωδίες, που τιμούν και προβάλλουν τη λαϊκή μας παράδοση και συντελούν στη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, σε μια εποχή που ο ξενόφερτος τρόπος ζωής επηρεάζει αρνητικά την κοινωνία μας και, κυρίως, τους νέους μας. Γι’ αυτό, τιμήθηκε με τιμητική διάκριση από το Υπουργείο Παιδείας για την προσφορά του στη λαϊκή παράδοση. Δεκάδες Δήμοι και άλλοι φορείς του απένειμαν τιμητικές πλακέτες, εκτιμώντας την προσφορά του.

Χαρακτηριστικά: Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, προσκάλεσε και δέχτηκε τον Δημήτρη Ρήτα, στο Προεδρικό Μέγαρο στις 20 Ιουλίου 2004, αποδίδοντας του θερμά συγχαρητήρια για την προσφορά του στον πολιτισμό.

Είναι στιχουργός με πολλές και μεγάλες επιτυχίες, συνεργάτης γνωστών και μεγάλων συνθετών, όπως οι: Απόστολος Καλδάρας, Χρήστος Νικολόπουλος, Θανάσης Πολυκανδριώτης, και τραγουδιστών όπως: Βοσκόπουλος, Γαϊτάνος, Γλυκερία, Θαλασσινός, Κόκοτας, Κούκα, Λύδια, Μενιδιάτης, Μητροπάνος, Μοσχολιού, Πάνου, Πάριος, Πουλόπουλος, Σακελλαρίου, Στανίση.

Το intownpost φιλοξενεί τον κ. Ρήτα με αφορμή την παράσταση που θα ανεβεί στις 6 Σεπτεμβρίου 2019: «Κύριε Υπουργέ τι Έγινε με το Θέμα μ;» με το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας στη Γλυφάδα και μας μιλά εφ΄ όλης της ύλης.

Ο Δημήτρης Ρήτας με τον πρώην Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον αείμνηστο Κωστή Στεφανόπουλο
Ο Δημήτρης Ρήτας και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ

Κάνοντας έναν απολογισμό του έργου του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας το οποίο διευθύνετε, τι στοιχεία θα δίνατε στη δημοσιότητα;

Το Θέατρό μας δεν είναι Δημοτικό, αλλά αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Δεν επιχορηγείται ούτε από το Υπουργείο Πολιτισμού ούτε από τον Δήμο Καρδίτσας. Δεν έκοψε ποτέ εισιτήρια για λογαριασμό του. Τα έξοδά του τα καλύπτουν οι Δήμοι και οι φορείς που το προσκαλούν για παραστάσεις. Ως τώρα, από το 198 έως το2019, πραγματοποίησε 1.536 παραστάσεις, σε 656 μικρές και μεγάλες πόλεις, πεδινά και ορεινά χωριά, πραγματικά αετοφωλιές, σχολεία, διανύοντας 400.000 χλμ, και είχε 1.000.000 και πλέον θεατές.

Δημιουργεί θεατρόφιλο κοινό στην επαρχία και συμβάλλει θετικά στην πολιτιστική αναβάθμισή της και στην αποκέντρωση, δίνοντας ώθηση στην τουριστική και την οικονομική ανάπτυξή της.  Έχουμε κάνει  δύο περιοδείες στη Γερμανία και μία στην Ελβετία. Γι’ αυτό, το Θέατρό μας σύμφωνα με Κοινή Υπουργική Απόφαση, (ΚΥΑ), των Υπουργών Πολιτισμού και Οικονομικών, καθορίστηκε ως νομικό πρόσωπο που επιδιώκει πολιτιστικούς σκοπούς, απόφαση που δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ.

Πραγματοποίησε τεράστιο κοινωνικό έργο, δίνοντας, δωρεάν, εκατοντάδες παραστάσεις για φιλανθρωπικούς σκοπούς, σε Φυλακές ανηλίκων κι ενηλίκων, Νοσοκομεία, ΚΑΠΗ, Ειδικά Σχολεία και Ιδρύματα για παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες, Στρατόπεδα, κοινωνικά παντοπωλεία. Γι’ αυτό, το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας το ενέταξε στους φορείς που προσφέρουν κοινωνική φροντίδα και εθελοντισμό. Έδωσε  εκατοντάδες, δωρεάν, παραστάσεις σε Σχολεία, και βοήθησε στο ανέβασμα μαθητικών και φοιτητικών θεατρικών παραστάσεων και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων, προσφέροντας, αφιλοκερδώς, γνώσεις και την υποδομή του (σκηνικά, κοστούμια, μικροφωνική). Γι’ αυτό, συγχαίρουν εγγράφως το Θέατρό μας Υπουργοί Παιδείας και Διευθυντές Σχολείων.

Προσφέρετε στη  θεατρική αποκέντρωση κάνοντας πράξη το όραμα της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη στην οποία οφείλουμε τον θεσμό των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, φέρνοντας την πολιτιστική άνοιξη στην ελληνική επαρχία. Τι αναζητά νομίζετε, κ. Ρήτα, ο κόσμος σήμερα από το θέατρο, που είναι τόσο εξουθενωμένος λόγω της βαθιάς ύφεσης;

Το Θέατρό μας συνδέεται και οφείλει πολλά στην αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη ως Υπουργό Πολιτισμού. Το 1988 κέρδισα το Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο θεάτρου με την ηθογραφική  κωμωδία μου «Ο μπάρμπας μου ο Μαχούλιας». Συναντηθήκαμε στο Υπουργείο και, μετά από ενημέρωση για τις δραστηριότητές μας και την προσφορά μας, ενέκρινε ένα ποσό χρημάτων με το οποίο αγοράσαμε  ένα μικρό λεωφορείο 13 θέσεων για τις μετακινήσεις μας, κυρίως στα ορεινά κι απομακρυσμένα χωριά. Εκείνο που διαπιστώνω στις παραστάσεις μας είναι ότι ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη από γέλιο. Προτιμά τις κωμωδίες. Κι εμείς με τις κωμωδίες μας τους προσφέρουμε άφθονο και αβίαστο γέλιο. «Είστε ψυχοθεραπευτές με το γέλιο και τη χαρά που προσφέρετε απλόχερα στους θεατές σας», μας είπε ένας δικηγόρος του Αρείου Πάγου, στην Γρανίτσα Ευρυτανίας, φέτος το καλοκαίρι.

Η κωμωδία είναι το είδος που έχει τον πρώτο λόγο στο ρεπερτόριο του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας και δη έργα γραμμένα από εσάς τα οποία, μαθαίνω, έχουν μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Έχετε κατά νου να εντάξετε και κωμωδίες από το ελληνικό και παγκόσμιο δραματολόγιο στο ρεπερτόριο του θεάτρου;

Όταν η ομάδα νικάει, δεν ενδείκνυται αλλαγή. Αφού οι κωμωδίες μου έχουν μεγάλη επιτυχία και άριστες κριτικές, δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε. Το έκανα αυτό στην αρχή. Έβλεπα ότι μετά από 20 περίπου παραστάσεις έπρεπε να ανεβάσω άλλη. Οι κωμωδίες μου περιέχουν στοιχεία πολιτικής σάτιρας, χωρίς ακρότητες, και ηθογραφικά, στοιχεία που τιμούν και προβάλλουν τη λαϊκή μας παράδοση, συντελούν στη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, σε μια εποχή που ο ξενόφερτος τρόπος ζωής επηρεάζει αρνητικά όλους μας και ιδιαίτερα τους νέους μας. Οι ηθοποιοί είναι άριστα εκπαιδευμένοι και χρησιμοποιούν κατά τρόπο ιδανικό την ντοπιολαλιά.

Γράφετε τα έργα, τα σκηνοθετείτε και παίζετε σε αυτά, ενώ από την θέση που κατέχετε απορρέουν τόσες υποχρεώσεις. Πώς αντέχετε στους ώμους τόσο μεγάλο βάρος, όσο κι αν είναι δημιουργική η ευθύνη;

Αυτό είναι πράγματι ένα πρόβλημα. Οι παραστάσεις μας γίνονται κυρίως το καλοκαίρι. Κάθε Σεπτέμβρη που λήγει η περιοδεία είμαι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Θέλω αρκετές μέρες να επανέλθω στα φυσιολογικά επίπεδα. Δεν είναι μόνο η σωματική κούραση, αλλά και η ψυχολογική, το άγχος της προετοιμασίας, το πώς θα κυλήσει η παράσταση και οι αστάθμητοι παράγοντες που τυχόν εμφανιστούν . Όσοι ασχολούνται με το θέατρο με καταλαβαίνουν. Η αγάπη για το θέατρο και η αγάπη και τα συγχαρητήρια των θεατών μού δίνουν δύναμη.

Υπάρχει κρατικός φορέας που στηρίζει οικονομικά την προσπάθειά σας;

Ο Αντιπεριφερειάρχης Καρδίτσας κ. Βασίλης Τσιάκος, κάθε χρόνο, καλύπτει τα έξοδα 5-6 παραστάσεων σε χωριά του Νομού. Δήμοι από όλη την Ελλάδα μας προσκαλούν για παραστάσεις και καλύπτουν τα έξοδα κι έτσι μπορούμε και συνεχίζουμε λιτά και φτωχικά, αλλά πετυχημένα.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 2019 θα δώσετε παράταση στη Γλυφάδα. Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που θα αναμετρηθείτε με το αθηναϊκό κοινό. Πώς νιώθετε;

Μας αρέσει πολύ αυτή η αναμέτρηση με το αθηναϊκό κοινό. Ως τώρα, παίξαμε σε δεκάδες Δήμους της Αττικής: Άγ. Ανάργυροι, Άγ. Δημήτριος, Αιγάλεω, Αχαρνών, Γαλάτσι, Ζεφύρι, Καισαριανή, Κηφισιά, Περιστέρι, Πεύκη, κλπ και στα μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας: Παλλάς, Περοκέ, Ελυζέ. Εντυπωσιάσαμε το αθηναϊκό κοινό, προσφέραμε άφθονο γέλιο, χαρά και χειροκροτηθήκαμε θερμά από όλους τους θεατές. Ελπίζουμε, ότι κάτι ανάλογο θα κάνουμε και στην παράστασή μας στη Γλυφάδα. Πριν από τρεις μήνες παίξαμε στο Δημοτικό θέατρο «Άννα και Μαρία Καλουτά», προσκαλεσμένοι από τον Δήμο Αθηναίων, ενώπιον Υπουργών, Βουλευτών και εκατοντάδων θεατών με πολύ μεγάλη επιτυχία. Εκτιμούμε ότι θα τα καταφέρουμε και στη Γλυφάδα.

«Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;», είναι ο τίτλος της κωμωδίας που θα παρουσιάσετε. Πιστεύετε ότι η πολιτική της ρουσφετολογίας δεν θα τελειώσει ποτέ σε αυτό τον τόπο;

Η αξιοκρατία και ισοπολιτεία, οι ακρογωνιαίοι λίθοι της δημοκρατίας, εάν εφαρμοστούν, η Ελλάδα θα γίνει ευρωπαϊκό κράτος πρότυπο. Ο Θουκυδίδης μιλούσε για αξιοκρατία και ισοπολιτεία, πριν από 2.500 χρόνια. Δυστυχώς, κανείς πολιτικός δεν κατόρθωσε ως τώρα να χτυπήσει το «ρουσφέτι». Μακάρι να βρεθεί κάποιος να το θελήσει και να το κατορθώσει για το καλό της πατρίδας μας. Η κωμωδία αυτή αρέσει πολύ. Την παρουσιάσαμε σε 408 πόλεις, χωριά, σχολεία, φυλακές, ΚΑΠΗ, Ιδρύματα, γηροκομεία σε όλη την Ελλάδα, πραγματικό πολιτιστικό επίτευγμα για ένα νεοελληνικό έργο, παιγμένο από  επαρχιακό θέατρο.

Ο υποψήφιος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μάικ Δουκάκης με την σύζυγό του, ο Κρις Σπύρου και ο Δημήτρης Ρήτας
Ο Δημήτρης Ρήτας με τον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδος, Κώστα Σαμαρά

«…Νιώθω όμως μία πίκρα γιατί το Υπουργείο Πολιτισμού γιατί εδώ και πολλά χρόνια, δεν μας ενίσχυσε ούτε με ένα ευρώ, παρά τις αιτήσεις μας. Γενικά η Πολιτεία δεν νοιάζεται και πολύ για τον Πολιτισμό»

Ο Δημήτρης Ρήτας με τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο
Ο Δημήτρης Ρήτας με τον Γιάννη Πάριο
Ο Δημήτρης Ρήτας με τον Νίκο Ξανθόπουλο
Ο Δημήτρης Ρήτας με τον συνθέτη Απόστολο Καλδάρα
Μίνως Βολωνάκης, Σπύρος Αρσένης Δημήτρης Ρήτας (απονομή Α΄ Πανελλήνιου Βραβείου Θεάτρου, Ιθάκη, 1988)
Από την παράσταση: Δημήτρης Ρήτας (Υπουργός), Απόστολος Ρήτας (ψηφοφόρος)

Με την ευκαιρία σας μεταφέρω μια σκηνή από την πιο επίκαιρη ασπρόμαυρη ταινία: Καθώς ο πολυάσχολος υπουργός προβάρει τον πολιτικό του λόγο με μοναδικό ακροατή έναν γάιδαρο, προφητεύει την πάγια τακτική των πολιτικών αρχόντων της χώρας με την ατάκα, «Θα σας εξαφανίσωμεν», αντί «θα σας εξασφαλίσωμεν». Ο  Μαυρογιαλούρος στο «Υπάρχει και φιλότιμο», σε σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου, δίνει πολιτικά ρέστα με αυτή και με άλλες διάσημες ατάκες, όπως το «Φάγανε, φάγανε, φάγανε..» Αποτέλεσε για σας, κ. Ρήτα, πηγή έμπνευσης αυτή η ταινία;

 Πηγή έμπνευσης για μένα ήταν κυρίως η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο μπάρμπας μου, η θεία μου, ο παππούς μου, η γιαγιά μου, οι συγχωριανοί μου, γενικά το περιβάλλον των απλών ανθρώπων της επαρχίας και κυρίως του χωριού μου (Άγιος Γεώργιος Καρδίτσας) και του κάθε ελληνικού χωριού. Επίσης, προσωπικά βιώματα.

Επισκέπτομαι ως απλός ψηφοφόρος Υπουργικά γραφεία και καταγράφω τα πάντα: πώς λειτουργεί ο Υπουργός, ο Διευθυντής του γραφείου του, πώς αντιδρά ο ψηφοφόρος που ικανοποιείται το αίτημά του, ο άλλος που δεν εξυπηρετείται, αλλά και τι συζητούν οι ψηφοφόροι περιμένοντας τον Υπουργό. «Δούλευες σε Υπουργικό γραφείο;» με ρώτησε ο νυν Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας, στο τέλος μιας παράστασης σε ένα ορεινό χωριό των Ιωαννίνων πάνω στο βουνό Ολύτσικα. «Όχι» του λέω. «Οι διάλογοί σου είναι αυθεντικοί», μου λέει. Του είπα τον τρόπο γραφής.

Την κωμωδία αυτή την είδαν πολλοί Υπουργοί και Βουλευτές από διάφορα κόμματα, έμειναν όλοι τους έκπληκτοι και με συγχάρηκαν θερμά. Στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις κωμωδίες μου είναι ο απλός και κατανοητός τρόπος γραφής, όπου ο λόγος ρέει ευχάριστα. «Το θεατρικό σου κείμενο είναι για μελοποίηση», μου είπε ο Χρήστος Νικολόπουλος όταν είδε για πρώτη φορά την κωμωδία μου «Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;». Με βοηθάει το ότι είμαι και στιχουργός.

Οι  επιλογές σας  σε ό, τι αφορά τα πρόσωπα των ηθοποιών είναι  χαμηλού προφίλ. Αν δεν κάνω λάθος δεν υπήρξε ούτε ένα πρόσωπο που να περιλαμβάνεται στους γνωστούς ‘’κράχτες’’  από τα σήριαλ της τηλεόρασης. Γιατί;

Οι κωμωδίες μου είναι γραμμένες στη χαρακτηριστική θεσσαλική διάλεκτο, στην ντοπιολαλιά μας, αλλά χωρίς καμιά λεκτική ασάφεια για τον θεατή. Φιλόλογος είμαι κι αυτό το προσέχω ιδιαίτερα. Ένας Αθηναίος ή ένας που μεγάλωσε σε κάποια πόλη, είναι αδύνατο να αποδώσει τους ρόλους των κωμωδιών μου. Θα τον προδώσει η προφορά και θα είναι αστείος. Ως  Θεσσαλός που είμαι, δεν μπορώ να παίξω π.χ. τον Ερωτόκριτο, λόγω προφοράς. Οι ηθοποιοί μου είναι ντόπια ταλέντα που τους εκπαιδεύω εντατικά και κάνουν θαύματα πάνω στη σκηνή. Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ υποβολέα, γιατί ο υποβολέας, πιστεύω, λειτουργεί αρνητικά για τον ηθοποιό. Κάνω κάτι άλλο, που αποδεικνύεται έξυπνο και βοηθάει. Οι ηθοποιοί μαθαίνουν και τους ρόλους των άλλων με τους οποίους διαλέγονται. Έτσι, αν ξεχάσει κάτι κάποιος, τον επαναφέρει ο άλλος. Επί πλέον, αν έχουμε κάποια απουσία, τον ρόλο του, με κάποια τροποποίηση, τον παίζει ένας άλλος της ομάδας μας.

Τη μουσική και τα τραγούδια που επενδύουν τις κωμωδίες σας έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες, ο Χρήστος Νικολόπουλος. Ποια είναι η σχέση σας με το τραγούδι και με τον ίδιο το δημιουργό;

Από μικρός έγραφα στίχους. Φοιτητής της Φιλοσοφικής, αριστούχος και με κρατική υποτροφία (ΙΚΥ), έγραψα το πρώτο μου τραγούδι. Είναι το «Λες κι Οργώνω μες στα Βράχια», σε μουσική Απόστολου Καλδάρα και το τραγουδά η Βίκυ Μοσχολιού. Έγινε τεράστια επιτυχία κι έτσι μπήκα πανηγυρικά στον χώρο του τραγουδιού. Στη συνέχεια στίχους μου μελοποίησαν και ο Χρήστος Νικολόπουλος, Θανάσης Πολυκανδριώτης και τραγούδησαν οι: Βοσκόπουλος, Γλυκερία, Κόκοτας, Κούκα, Λύδια, Μενιδιάτης, Μητροπάνος, Μοσχολιού, Πάνου, Πάριος, Πουλόπουλος, Σακελλαρίου, Στανίση και πολλοί άλλοι.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο φίλος και συνεργάτης Χρήστος Νικολόπουλος, εκτιμώντας την εν γένει προσφορά μου,  έγραψε, αφιλοκερδώς, τη μουσική και τα τραγούδια όλων των κωμωδιών μου, σε στίχους μου και τραγούδησαν, αφιλοκερδώς, Αηδονίδης, Γαϊτάνος, Γλυκερία, Θαλασσινός, Κετιμέ, Κυρίτσης και Λάλεζας τους οποίους ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία και βοήθειά τους.

Είστε ευχαριστημένος από τη μέχρι στιγμής διαδρομή σας  ή θεωρείτε ότι θα μπορούσατε να είχατε φθάσει πιο ψηλά;

 Νομίζω ότι η πολιτιστική, κοινωνική και μορφωτική προσφορά μου, αλλά και των συνεργατών μου είναι πολύ αξιόλογη και νιώθω μια ικανοποίηση ότι προσφέρω σημαντικά στην περιοχή μου και στην πατρίδα μου. Νιώθω όμως μία πίκρα γιατί το Υπουργείο Πολιτισμού γιατί εδώ και πολλά χρόνια, δεν μας ενίσχυσε ούτε με ένα ευρώ, παρά τις αιτήσεις μας. Γενικά η Πολιτεία δεν νοιάζεται και πολύ για τον Πολιτισμό.

Για το Θέατρό μας, όπως προανέφερα, η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη ως Υπουργός Πολιτισμού στήριξε πραγματικά το Θέατρό μας. Είναι εκείνη που πίστευε πραγματικά στην πολιτιστική αναβάθμιση της επαρχίας και στην αποκέντρωση. Γι’ αυτό συχνά τη μνημονεύουμε στις παραστάσεις μας. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στο να αγαπάς αυτό που κάνεις. Αγαπώ αυτή την ενασχόληση με το θέατρο και με βοηθάει ότι είμαι φιλόλογος και τελείωσα και τη δραματική Σχολή του Γρηγόρη Βαφιά. Πιστεύω δε, ότι αν είχα πραγματική υποστήριξη από την Πολιτεία θα έκανα πολύ περισσότερα.

Την πολιτιστική μου επανάσταση στην περιοχή μου, σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη την έκανα με τους συνεργάτες μου στο μέτρο των δυνατοτήτων. Ευγνωμονώ τους ανθρώπους που με στήριξαν στην πολιτιστική μου προσπάθεια. Υπάρχουν όμως και άλλοι που αδιαφόρησαν και άλλοι που με αδίκησαν. «Πάσι αδείν χαλεπόν εστίν» (είναι δύσκολο να αρέσει κανείς σε όλους), έλεγε ο φιλόσοφος Σωκράτης.

Έχετε να παραθέσετε παραλειπόμενα από παραστάσεις σας.

Παίζαμε σ’ ένα χωριό των Αγράφων. Αετοφωλιά. Μετά την παράσταση, έρχεται μία γριά ενενήντα ετών. Μου προτείνει το χέρι της. Της το σφίγγω. «Συγχαρητήρια», μου λέει, σκύβει και φιλά το χέρι μου.

«Τι κάνεις, γιαγιά;» της λέω ξαφνιασμένος.

«Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να δω κι εγώ θέατρο στη ζωή μου, παιδί μου, ευχαριστώ και σένα, που μας το έφερες στο χωριό», μου απάντησε. Έλαμπε από χαρά κι εγώ έλαμπα περισσότερο από εκείνη για τη χαρά που της δώσαμε.

 Σ’ ένα ορεινό χωριό, πάλι, μετά την παράσταση και κατά τη διάρκεια του φαγητού, έρχεται ένας Κοινοτικός Σύμβουλος κάποιας ηλικίας και με ρωτάει: «Αυτοί που έπαιζαν θέατρο πού πήγαν;»

«Εδώ είναι», του λέω.

«Πού;» με ξαναρωτάει.

«Εδώ, όλοι τρώνε», του απαντώ.

«Όχι αυτοί που τρώνε, αλλά εκείνοι που έπαιζαν».

«Αυτοί είναι», του ξαναλέω.

«Μη με κοροϊδεύεις εμένα, φίλε μου», λέει ενοχλημένος. «Πού είναι ο «Μαχούλιας;»

«Είναι απέναντι σου, να τος», τον διαβεβαιώνω, δείχνοντας τον πρωταγωνιστή.

«Με κοροϊδεύεις. Αυτός είναι παιδί. Εγώ θέλω να δω τον «Μαχούλια», τον γέρο με τα άσπρα μαλλιά και το μουστάκι που έπαιζε», επιμένει.

Του εξήγησα ότι αυτός ο νέος που έβλεπε απέναντί του, χωρίς μουστάκι, έγινε γέρος, με το μακιγιάζ, που του έγινε και του βάλαμε και μουστάκι.

«Μωρέ, τι είχαν να δουν τα μάτια μ’!», μου λέει με έκπληξη.

Αμφιβάλλω όμως αν με πίστεψε. Βλέπετε ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε θέατρο.