fbpx

«Δημήτρης Λιμπερόπουλος: Ο Πρίγκιπας Πίσω Από τους Μύθους», της Νότας Διαμαντοπούλου

 

 

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

«…Φυσικά δεν ξεχνιέται η παγκόσμια αποκλειστική συνέντευξη που πήρα του Ωνάση πάνω στη θαλαμηγό του, όταν δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ήσαν στην παραλία. Είχε στην «Χριστίνα» την παντρεμένη Μαρία Κάλλας»

Τελειώνοντας τη διαδικτυακή μας κουβέντα ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος, μου γράφει: «ο Μάνος Χατζιδάκις μου είχε πει, αν γράψεις για μένα ΝΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙΣ το ίδιο λέω εγώ σε σένα». Του απαντώ πως αν δεν σεβόμουν τον Άνθρωπο, δεν θα ζητούσα να μου μιλήσει. Λίγες οι συνεντεύξεις που κάνω, λίγοι οι άνθρωποι που εκτιμώ και αυτούς τους τοποθετώ σε βάθρο και όχι σε αιματοβαμμένο βωμό για πρόσκαιρους οιωνούς.

Τον παρακολουθούσα στο facebook, όταν μια μέρα πήρα το κουράγιο, μετρώντας ένα, δύο, τρία και βγάζοντας μια βαθιά ανάσα, έτσι για το κουράγιο που ήθελε το εγχείρημα, του στέλνω μήνυμα πως θα ήθελα να κάνουμε μια κουβέντα για τον ίδιο. Η ώρα περνούσε και ήμουν προετοιμασμένη για το «όχι» σε όλες τις γλώσσες που μιλά ο κύριος Λιμπερόπουλος, έρχεται η θετική και λακωνική απάντηση: «στείλε τις ερωτήσεις». Χαράς ευαγγέλια!

Ο άνθρωπος, ο δημοσιογράφος, ο φύλακας των μυστικών πολλών διασημοτήτων, ο συγγραφέας 10 βιβλίων, να καταδεχτεί να μου απαντήσει; Με ρωτά αν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος και με περίσσιο θράσος του απαντώ «όχι φυσικά!». Ε τώρα λέω ήρθε η «πανταχούσα», θα με στείλει στα τσακίδια και δίκιο θα χει, αφού δεν απαντά σε ερωτήσεις στο ελληνικό διαδίκτυο. «μου αρέσει το «γλωσσάριο» που χρησιμοποιείς» μου γράφει. Ουφ Ανάσταση.

Την επομένη, το πρωί του στέλνω τις ερωτήσεις, με μια υποσημείωση, για τη μη επαγγελματική μου ιδιότητα ως δημοσιογράφος. Εκείνος δράττοντας την ευκαιρία λέει «κι εγώ ντρέπομαι ΣΗΜΕΡΑ να πω ότι είμαι δημοσιογράφος».

Κάμερα, φώτα, ήχος και πάμε. Όχι λάθος. Ερώτηση 1η και φύγαμε:

με Ρούντολφ Νουρέγιεφ και Μαργκο Φοντέιν
ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ : Είμαι η πιό δυστυχισμένη γυναίκα του κόσμου...

Τι σας έλειψε από τη ζωή και τι σας χόρτασε περισσότερο;

Μου έλειψαν τα παιδικά χρόνια, μεγάλωσα χωρίς αδέρφια σε αγρόκτημα, δεν είχα φίλους να παίξω… έκανα παρέα με το σκυλί μου, μια χελώνα… και με τα κραγιόνια μου – σκιτσάριζα από τριών χρονών. Με ρωτάς, τι χόρτασα στη ζωή μου… χαχαχα… μα δεν έχεις καταλάβει ότι το είδος άνθρωπος είναι αχόρταγο; Πόσο ένας δημοσιογράφος που παίρνει συνεντεύξεις από διάσημους και νομίζει ότι είναι κι αυτός σπουδαίος.

Μα για μένα και για πολλούς είναι σπουδαίος, ενόσω η νοητική του τιμή έχει ανοδική πορεία στο χρηματιστήριο Αξιών των δύσκολων καιρών που περνάμε, όχι γιατί μας θυμίζει τον πλούτο του Ωνάση, μα για τις ιδέες του βάθους που έβγαλε στην επιφάνεια.

Με τόση δουλειά (Δημοσιογραφία, βιβλία, εξόδους )προλαβαίνατε να έχετε προσωπική ζωή;

Η προσωπική μου ζωή ταυτίστηκε με εκείνη προσωπικοτήτων που όχι μόνο τις γνώριζα σε απόσταση αναπνοής, αλλά αρκετές διασημότητες με τιμήσανε με την φιλία τους και την εμπιστοσύνη τους. Και μπαίνοντας στη ζωή τους ένιωθα ότι συμμετείχα κι εγώ…. Αυτή ήταν πλέον η προσωπική μου ζωή.

Ο χρόνος, ο αφιερωμένος στην εργασία σας άφησε να ερωτευτείτε και να ανταποκριθείτε στα καθήκοντα ενός συντρόφου;

Και φλέρταρα και τσιλιμπούρδισα και ερωτεύτηκα και αρραβωνιάστηκα, αλλά δεν παντρεύτηκα. Και να μια εικόνα, νύχτα στη Νέα Υόρκη, η δικιά μου στο κρεβάτι, εγώ στη γραφομηχανή. Την ενοχλούσε το κλικ κλικ κλικ. και μου ζητάει να μη γράφω τη νύχτα. Μια, δυο, τρείς… κι ενώ είμαστε έτοιμοι να συνδέσουμε τις τύχες μας δια βίου – που λένε – καληνύχτα άνευ καλημέρας το πρωί.

Τι σας λείπει πιότερο από την εποχή που τα πράγματα φαίνονται σε μένα σήμερα πιο ανθρώπινα και πασπαλισμένα από τη χρυσόσκονη του χρόνου;

Με ξαναρώτησες τι μου έλειψε, ξανά απαντάω, συναισθηματικά τώρα. Μου έλειψαν τα παιδικά μου χρόνια, η εποχή της αθωότητας, με τους γονείς μου να με φροντίζουν και να μην έχω σκοτούρες επιβίωσης, η αγάπη τους, η στοργή τους, που μου λείπουν τώρα στα μαγκούφικα στερνά μου.

Πάρε τα κυάλια και κοίταξε στη παραλία τους συναδέλφους σου απ΄ όλο τον κόσμο... είναι ο θρίαμβός σου
Και τώρα που μου έβγαλες τα γυαλιά και είδες τα μάτια μου, τι κατάλαβες....
94 χρινων !

Ποια εφημερίδα, συνεργάτες και περιβάλλον θυμάστε με νοσταλγία;

Θυμάμαι με συγκίνηση το πρώτο μου σκίτσο και την πρώτη υπογραφή μου στην «Αθλητική Ηχώ». Την πρώτη αποστολή μου στο εξωτερικό (στην Αίγυπτο για το «Εμπρός» το 1951 ) και την συνάντησή μου με τον Μορίς Σεβαλιέ, που τον σκίτσαρα – κράτησε το σκίτσο και έκανα δεύτερο για μένα. Φυσικά δεν ξεχνιέται η παγκόσμια αποκλειστική συνέντευξη που πήρα του Ωνάση πάνω στη θαλαμηγό του (1959 ) όταν δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ήσαν στην παραλία. Είχε στην «Χριστίνα» την παντρεμένη Μαρία Κάλλας….

Και φυσικά θυμάται: «Και πως να ξεχάσω τους δυο μεγαλύτερους εφημεριδάδες – τον Στέφανο Κρανιώτη, αρχισυντάκτη στο « Έθνος» και τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, διευθυντή στην «Απογευματινή», που με άφησαν να γράφω ελεύθερα κι όχι με προδιαγραφές – συμφέροντα».

«δεν το πιστεύω ότι δέχτηκα να δώσω συνέντευξη στην Ελλάδα ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ»

Είχα και άλλες ερωτήσεις, μα ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος – το ΛΙ με Ι – , σαν λίμπερο- ελεύθερος, πάει να κάνει ένα τσιγαράκι στη ζούλα και να ξεκουραστεί. Τον αποχαιρετώ με ένα απόσπασμα του 6ου, αν δεν κάνω λάθος βιβλίου του «Η ντουλάπα της γιαγιάς».

«Κι όμως έκρυβα μέσα μου έναν άλλο εαυτό μου, που αντιστεκότανε στο βιαστικό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ, αυτό που σήμερα έχει θεριέψει -κυρίως στην τηλεόραση- κι έχει κατασπαράξει τη λογική, τον προβληματισμό, το γράψιμο…»