16
Πεμ, Ιουλ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Γυρεύοντας μιαν Έξοδο Κινδύνου, του Νάσου Καββαθά

Αυτές τις μέρες, με χρόνο στα χέρια μου/μας, περιπαίζω που και που στα κιτς-αρισμένα χαλάσματα της 'ποπ' αισθητικής, του κοινού γούστου, των παπαγαλιστών της τηλεόρασης, της πλειοψηφίας. Κι ενώ γράφω άλλα πράγματα, κάνω διάλειμμα και γράφω κάτι για την γενική Πνευματική Αποτυχία. Και λέω 'διάλειμμα' γιατί είναι εύκολο να γράψεις επικρίσεις.

Ο καθένας το κάνει πια: παίζουν σε ένα αχανές τοπίο από (δικά τους) χαλάσματα, τα χαλάσματα της πνευματικής (τους) αποτυχίας, παραληρώντας δίχως νόημα. Τη θέση των 'σοφών' της παλιάς κουλτούρας έχουν πάρει celebrities, life-style-ίστες: ο μάγειρας (σεφ), η κομμώτρια, η πρώην μοντέλο, η τέως βιζιτού παρουσιάστρια – η τηλεοπτική πανίδα.

Απλά: με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας γίνεται πιο high definition η γενική –ρημαγμένη- πνευματική εικόνα, πιο γκροτέσκα ελκυστική (!) όπως την επιβάλλουν τα μέσα, η τηλεόραση, το υπερόπλο της επιβολής.

Θ' αλλάζουν όλα γύρω σου

Η συγγραφή απ 'την άλλη είναι και διασκέδαση, ειλικρινά, γράφοντας συνεχώς αυτές τις μέρες, πολλές απ' τις παραστάσεις που περνούν από το νου είναι στ' αλήθεια κωμικές, δίνουν άφθονο υλικό. Συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να γράψω μια ολόκληρη σειρά από κωμικά σκετς, βασισμένα στο 'apocalyptic' τσίρκο που είναι 'Η ζωή σύμφωνα με την τηλεόραση'.

Γράψε λοιπόν. Χωρίς φόβο και πάθος, βέβαια. Σαν γραπτός περίπατος, στα χαλάσματα. Και ίσως κάποιοι να διασκεδάσουν διαβάζοντας, όπως εγώ, για τα Blues του Νεοπλουτισμού ή τα Blues της Κυτταρίτιδας, για τα 'βαλκανικά photoshop-εγκλήματα' και γι' άλλα φαιδρά (βλ. παρακάτω).  

Έτσι κι αλλιώς: Δε  νομίζω ν' αλλάξει κάτι προς το καλύτερο όταν λήξει ο 'εγκλεισμός' at large. Το αντίθετο: η ανθρωπόμαζα θα επιστρέψει δριμύτερη. Και μακάρι να διαψευστώ. 

Τα Blues του Νεόπλουτου

Δεν έχω κάτι προσωπικό με την αοιδό. Έχει τύχει μάλιστα να πω και καναδυό τραγούδια που έχει πει εκείνη 'πρώτη εκτέλεση'. Το 'Διθέσιο' δεν είναι ένα απ' αυτά, (Το 'Έξοδος Κινδύνου' είναι ένα). Άκουσα προ ολίγου κάποιον να εξυμνεί το τραγούδι 'Διθέσιο'. Well.. Τι είναι το 'Διθέσιο' αν όχι 'Τα Blues του Νεόπλουτου'; Διάφοροι αφελέστατοι το θεωρούν 'κάτι' ως τραγούδι, ενώ εγώ το βλέπω ισάξιο με το 'Gucci φόρεμα'. Το ένα προσπαθεί να απενοχοποιήσει την αγορά ενός διθέσιου σπορ αμαξιού – το άλλο πουλάει ρούχα μόδας με 'μάρκα'. Ναι, ξέρω, είμαι πεζός, το κομμάτι έχει 'βάθος', μιλάει για χωρισμό.

Πρέπει να κατανοήσει κανείς ότι όταν λέμε «Βάλε ένα τραγούδι της Πρωτοψάλτη» ή «Βάλε ένα του Νταλάρα, του Καλατζή, του Μπιθικώτση», είναι σχεδόν πάντα Λάθος αυτό που λέμε. Τα τραγούδια είναι των συνθετών τους – μουσική και στίχοι. Κι ενώ η τραγουδίστρια τα έχει πει μάλλον 'οκ', (στο στούντιο), αυτό που σου αρέσει –ή όχι- είναι η μουσική και οι στίχοι (και η ενορχήστρωση σε σημαντικό μέρος).

Έτσι, τα τραγούδια της Πρωτοψάλτη που σου αρέσουν είναι μάλλον τραγούδια του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου. Κι ο Κραουνάκης δήλωσε ξεκάθαρα τη θέση του σχετικά με την πρόσφατη φιέστα 'ντροπής'. Όπως κι η ίδια έσπευσε να δώσει κάποιες 'εξηγήσεις', μήπως μαζευτούν τα ασυμμάζευτα. 

Η 'Πτώση του Τείχους' μεταξύ 'Έντεχνου' και 'Σκυλάδικου'

Φαντάσου την Τσανακλίδου να κάνει ντουέτο με τον Τερλέγκα. Λοιπόν, η Πρωτοψάλτη το έκανε αυτό με το Ρέμο. Το ντουέτο 'Σ' αγαπώ' είναι εμβληματικό αφού απέδειξε ότι Έντεχνο και Λαϊκοσκυλέ είναι Ένα και το Αυτό. Είναι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι που εμπορεύονται και το ένα και το άλλο. Οπότε, αυτό ακόμη και τίμιο το λες. 

Μπορείς να πεις ότι παλιότερα οι 'έντεχνοι' μιζέριαζαν με λίγο περισσότερο 'ύφος' από τον 'ούγκα' σκύλο. Τώρα πια, έχουν αναμιχθεί, αδιαχώριστα. Απλά, οι σκυλούδες τρέξανε λίγο πιο επίμονα στα γυμναστήρια για να μπορούν να βάλουν το 'τολμηρό μίνι' ενώ οι πιο τεμπέλες 'έντεχνες' διάβασαν ένα βιβλίο παραπάνω, (τύπου 'νέο-άρλεκιν', μη φανταστείς και κανέναν Βολταίρο). Η κυτταρίτιδα και τα τοπικά παχάκια δεν έφυγαν με το άρλεκιν, ούτε με τις νυχτερινές επισκέψεις στο ψυγείο. Τα Blues της κυτταρίτιδας λοιπόν. Ο καψουρο-στίχος έγινε λίγο πιο 'ποιητικός', επιπέδου 'άρλεκιν' πάντα.

Τραγούδια για το τίποτα γραμμένα

Έτσι, έχουμε Ένα Είδος πια, απλά: «50 Shades of grey» απ' αυτό. (Να τονίσω ότι την εν λόγω ταινία-πατάτα έτρεξαν να την δουν αμφότερες, σκυλούδες και έντεχνες!). Ένα Είδος, Μία Αισθητική, σε μια μέτρια γκάμα του γκρι. Ίδιος χυλός. Οι μεν χοροπηδηχτά, οι δε με ύφος περισυλλογής.

Κι άλλο ντουέτο

Ποιος θα έκανε ζωντανές εμφανίσεις 'ντουέτο' με κάποιον που έχει στιγματιστεί ως sexual abuser; Ας τ' αφήσω εδώ αυτό.

Photoshop Crimes – Τhe Balkan Way

Υπήρχαν ακόμα τα κεντρικά δισκάδικα, 2008. Απ' τη μία έβλεπες το όρθιο πανό με τη διαφήμιση για 'Τα Καλύτερα Τραγούδια' της Βέμπο κι απ' την άλλη το αντίστοιχο πανό με τα '30 χρόνια δισκογραφία' της Πρωτοψάλτη. Στης Βέμπο το πανό: μια φωτογραφία της τραγουδίστριας γύρω στα 40-45 της χρόνια, μια χαρά νορμάλ γυναίκα και μια χαρά φωτογραφία. Στο άλλο: η αοιδός σε 'σημερινή' της φωτογραφία, στα 50 της, (δε θυμάμαι αν ίσως κρατούσε και λαμπάδα 'ολυμπιακή'), και τρέχει σαν σπρίντερ, ντυμένη με αθλητική φόρμα αν θυμάμαι καλά, σκέτο κοριτσάκι). H φωτογραφία δε, ήταν πιο πολύ διαφημιστικό του ίδιου του photoshop παρά της συλλογής των τραγουδιών που διαφήμιζε. Χαχαχαχα.. (Οκ, Best of είναι, ό,τι φωτογραφίες θέλουν βάζουν!) 

Και ενώ κανονικά θα μου άρεσε το μήνυμα της φωτογραφίας, (ενεργητικότητα, fitness, για πάντα νέοι), είναι 'styling over matter'. Έχω πάει σε παρουσίαση δίσκου της Πρωτοψάλτη, τότε, την ίδια εποχή. Δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος στη φωτογραφία.

Άλλο ένα photoshop crime, σε μια ατέλειωτη σειρά: Άντζελα Δημητρίου, Βίσση, οι πάντες, μέχρι σήμερα, έντεχνοι, ροκ, σκύλοι. Και πρέπει να πω: photoshop crimes βαλκανικού επιπέδου, με ένα-δυο κλικ παραπάνω rendering. Όχι, η Πρωτοψάλτη δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο, καλύτερο ή χειρότερο από τις άλλες φίρμες της εποχής της, ή τις τωρινές φίρμες.

Η Πινακοθήκη των Ηλιθίων (τίτλος θεατρικού έργου του Ν.Τσιφόρου)

Οι γιγαντοαφίσσες της Λεωφόρου Πέτρου Ράλλη, της Ιεράς Οδού είναι η Δημόσια Πινακοθήκη της Τρέχουσας Αισθητικής. Εκεί που συνυπάρχουν η Αρβανιτάκη με τον Ρουβά, Η Πέγκυ Ζήνα με την Δήμητρα Γαλάνη, με τους θίασους από τα 'τσικό' τους, μικρότερους σε μέγεθος, σαν τους Ούμπα-Λούμπα του 'Εργοστάσιου Σοκολάτας'. Willy Wonka! Ο Νταλάρας με τον Σφακιανάκη - βλέπεις, δεν υπάρχει στ' αλήθεια μεγάλη διαφορά. Θα πληρώσεις τραπέζι με μπουκάλι και φιστίκια, φαγητό, πανέρια με τριαντάφυλλα από στέφανα. Ανακύκλωση.

Κι αφού στην έξοδο παραδώσει τα κλειδιά σου ο φουσκωτός του πάρκινγκ, μισοπιωμένος ή ντίρλα όπως είσαι, μπορεί να σε πιάσει και κάποια μικρή 'υπαρξιακή κρίση' μέσα στο 'ακριβό σου διθέσιο' ή το τζιπ-τανκ (που αγόρασες 'για να τριπάρεις'. Και 'για να τη βγεις πιο μπροστά').

Κι εσύ θα καις στον ύπνο σου, 

Γυρεύοντας μιαν Έξοδο Κινδύνου. 

Υπάκουοι Ξερόλες!, Του Νάσου Καββαθά
Η ΕΡΤ δημιούργησε το «Ertflix» και είναι δωρεάν γι...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares