fbpx

«Γκοτζίλα ΙΙ: Ο Βασιλιάς των Τεράτων»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Godzilla: King of the Monsters)    

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Μάικλ Ντάκερτι
  • Με τους: Μίλι Μπόμπι Μπράουν, Βέρα Φαρμίγκα, Κάιλ Τσάντλερ, Ζανγκ Ζιγί, Κεν Γουατανάμπε, Τσαρλς Ντανς, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ, Τόμας Μίντλντιτς, Αίσα Χιντς
  • Διάρκεια: 132’
  • Διανομή: Tanweer

Το ζευγάρι των επιστημόνων, που στο πρώτο μέρος του Γκοζίλα του 2014 έχασε το ένα από τα δυο τέκνα του, ανταμώνει ξανά με την θυγατέρα στην εφηβεία και την μητέρα να έχει ανακαλύψει υπερσύγχρονη συσκευή που επικοινωνεί με τα τέρατα.  

Ο οργανισμός Μόναρκ, μια κρυφή ζωολογική ομάδα με πακτωλό χρημάτων που δουλεύει για το κράτος, επιστρατεύει την μάνα εφευρέτη για να αρχίσει τον διάλογο με ένα από τα τέρατα που είναι περιορισμένο σε ειδικές εγκαταστάσεις. Πάνω που ξεκίνησαν η επιστήμονας και το τέρας να κουβεντιάζουν μια τρομοκρατική οργάνωση οικολογικών απόψεων περί ισορροπίας και διάσωσης του πλανήτη Γη, κλέβει την συσκευή, απάγει την μάνα και την κόρη με σκοπό να απελευθερώσει την τερατική συμμορία εναντίον της ανθρωπότητας για να σταματήσει η μόλυνση και η κακοποίηση της Γης από τους ανθρώπους και ο πλανήτης να αναγεννηθεί.

Η Μόθρα, ο Ρόνταν και η ερεβώδης τρικέφαλη Γκιντόρα θα έρθουν αντιμέτωποι με τον Γκοτζίλα.

Το 1954, όταν ο ιαπωνικός, πλαστικός Gojira (Γκότζιρα) έκανε την εμφάνιση του στις κινηματογραφικές οθόνες κατάκτησε μεμιάς τις καρδιές μας ως το απόλυτο τέρας καταστροφής, κατά πολύ χειρότερο και από τον γοριλοτεράστιο βασιλιά Κονγκ. Πλήθος παραγωγών με τον Γκότζιρα λειτουργούσε σαν μαγεμένος αυλός στην cult διάθεση του κάθε κινηματογραφόφιλου και ο Γκότζιρα, που μετασχηματίστηκε σε Γκοτζίλα κρατούσε ευάερο θεωρείο στις καρδίες μας.

Δεν είναι λίγο να βλέπεις έναν μυθικών διατάσεων δεινόσαυρο να ισοπεδώνει στο ατσούμπαλο πέρασμα του ολόκληρες πόλεις (μινιατούρες τότε) και να τα βάζει με ομόσταυλα τέρατα σε μονομαχίες μέχρι θανάτου. Δράση και καταστροφή που δεν είχε καμιά σχέση με τον ερωτίλο Κινγκ Κονγκ, καθώς ο Γκοτζίλα δεν δίνει ούτε τσακιστό σεντ για την ανθρώπινη ύπαρξη. Έβγαινε στην πιάτσα και γινόταν γενική ανακαίνιση στον πλανήτη. Ε, μετά μπήκαν τα αμερικανάκια στο παιχνίδι γιατί είδαν πως έχει «ψωμί» το θέμα και άρχισε η στυγνή εμπορευματοποίηση, οπότε το τραχύ, cult άρωμα του πρωτόλειου θεάματος ξεθύμανε αισθητά στην ατμόσφαιρα του αδιάφορου και του ανούσιου.

Έτσι και στο νούμερο δυο αυτού του franchise (δεν συμπεριλαμβάνω τον Γκοτζίλα του Ρόναλντ Έμεριχ, 1998), που έστησε ένα ψηφιακό πανδαιμόνιο καταστροφής βάζοντας σε κώδωνα κενού αέρος όλο το συναίσθημα του θεατή, πλασάροντας και καλά, διάφορα μηνύματα οικολογικού ενδιαφέροντος και τρίχες κατσαρές.

Άφησε το τέρας να κάνει καλά αυτό που ξέρει και πέτα από την μέση την γαρνιτούρα που ονομάζεται άνθρωπος. Ούτως ή αλλιώς η ανθρώπινη παρουσία σε τέτοιου είδους ταινίες είναι αναλώσιμη και όχι ηρωική.

Τα τέρατα έτσι και βγουν, όπως στις ιαπωνικές παραγωγές, θα τα κάνουν όλα οικόπεδο και θα σταματήσουν μόνο όταν καταλάβουν ότι δεν έχουν αντίπαλο ή ενδιαφέρον. Κοντός ψαλμός αλληλούια: Σίγουρα θα δούμε σύντομα τον ζημιάρη Γκοτζίλα με τον καζανόβα Κινγκ Κονγκ να σφάζονται για τα μάτια μιας ωραίας. Το δεύτερο μέρος του Γκοτζίλα, πάντως δεν είναι ταινία με τέρατα, αλλά ταινία τεράτογλου.