fbpx

banner αεροδρομίου

«Γκλόρια»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Gloria Bell)       

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Χιλή (2018)
  • Σκηνοθεσία: Σεμπάστιαν Λέλιο
  • Με τους: Τζούλιαν Μουρ, Τζον Τορτόυρο, Μάικλ Σέρα,
  • Διάρκεια: 102’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η διαζευγμένη Γκλόρια (Τζούλιαν Μουρ – καλή), μάνα δυο ενήλικων τέκνων και γιαγιά ενός βρέφους, είναι ένα ελεύθερο πνεύμα που περνάει τις μέρες της σε μία συντηρητική δουλειά γραφείου ως ασφαλίστρια  και τις νύχτες της, ενίοτε, σε χορευτικές πίστες σε διάφορα κλαμπ, όπου ξεδίνει χορεύοντας στους disco ρυθμούς των επιτυχιών 70s και 80s.

Μετά τη γνωριμία της με τον πρώην στρατιωτικό, νυν ιδιοκτήτη πάρκου paint ball, Άρνολντ (Τζον Τορτούρο – καλός) σε μία νυχτερινή έξοδο της, βρίσκεται να ζει έναν αναπάντεχο έρωτα, με όλες τις χαρές και τις επιπλοκές των ραντεβού, της αναζήτησης ταυτότητας της και της οικογένειας. Μόνο που ο Άρνολντ έχει αδυναμία στις δυο βληματερές θυγατέρες του που του κάνουν την ζωή πατίνι. 

Ριμέικ της γνωστής, υπέροχης και βραβευμένης «Γκλόρια» του Χιλιανού σκηνοθέτη Σεμπάστιαν Λέλιο – πέρσι η ταινία του «Μια Φανταστική Γυναίκα» κράτησε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας – σε αμερικάνικη έκδοση αυτή την φορά σκηνοθετημένο ξανά από τον Λέλιο. Η Χιλιανή ηθοποιός Παουλίνα Γκαρσία που υποδύθηκε μοναδικά την ελεύθερη «Γκλόρια» το 2013 (όσοι δεν την έχετε δει, την προτείνω), παραδίδει την σκυτάλη στην Αμερικάνα Τζούλια Μουρ για να απολαύσουν και οι μεγαλοκυρίες των Η.Π.Α. τι εστί βερίκοκο στα fifty something.

Οι λόγοι που ένας σκηνοθέτης γυρίζει το ίδιο έργο σε διαφορετικές γλώσσες και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές είναι γνωστοί και δεν χρειάζονται επεξηγήσεις και αναλύσεις. Ο πρώτος τα χρήματα και ο δεύτερος είναι τα χρήματα. Το ταμπεραμέντο της Παουλίνα Γκαρσία αδιαμφισβήτητα είναι το «πυρ» απέναντι στον «πάγο», της εξαιρετικής κατά άλλα Μουρ και η Τζούλιαν δεν προσδίδει το κάτι τις παραπάνω στο όλο θέμα. Εάν ήταν μικρότερη ηλικιακά η Ντάιαν Κίτον σίγουρα είχε στο τσεπάκι της τον ρόλο, ακόμα κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτια του ο Λέλιο, ότι την σκηνοθέτησε ξανά γιατί του το ζήτησε η ίδια η Τζούλιαν Μουρ.   

Να έστηνε το ριμέικ κάποιο αμερικανάκι, φρέσκος σκηνοθέτης να το δεχθώ, αλλά ξανά ο Σεμπάστιαν; Είναι δηλαδή σαν να πουν στον Τζεφ Μπεκ να παίξει το  Superstition σε συναυλία στην μαύρη Ήπειρο και να το τραγουδήσει στα σουαχίλι…