fbpx

banner αεροδρομίου

Γιώτα Στεφάνου: Με την συγγραφέα μιλήσαμε για έρωτες και πάθη μοιραία, από τη Τίνα Πανώριου

 

 

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Οι σχέσεις των γυναικών πάντα είναι πολύπλοκες γιατί οι γυναίκες έχουν πιο σύνθετο ψυχισμό και έχουν την τάση να αναλύουν όλα τα συναισθήματά τους.  Κάνουν αυτοπαρατήρηση και αυτοανάλυση. Οπότε αναγνωρίζουν όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους»

Η Γιώτα Στεφάνου γεννήθηκε στη Λάρισα, σπούδασε Ιατρική στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα, όπου ασκεί την Παιδιατρική. Είναι μητέρα τριών παιδιών.

Έχει γράψει τα βιβλία «Τι κρύβεις;», (Α. Α. Λιβάνη), «Ο κάμπος με τις κούκλες», (Α. Α. Λιβάνη), «Η κυνηγός», (Α. Α. Λιβάνη), «Έρωτας που κυλάει δε χορταριάζει», (Α. Α. Λιβάνη)          

«Το ζευγάρι απέναντι δεν καβγαδίζει πια» είναι ο τίτλος του πέμπτου βιβλίου σας. Πιασιάρικος αναμφίβολα! Μεγάλο ρόλο παίζει ο τίτλος αλλά και το εξώφυλλο στην επιτυχία ενός έργου, δεν νομίζετε;

Ναι, είναι αλήθεια πως και ο τίτλος και το εξώφυλλο παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιτυχία ενός βιβλίου. Όπως παίζει ρόλο στο φλερτ η εξωτερική εμφάνιση. Για παράδειγμα, ο μέσος άντρας θα προτιμήσει μία καλοντυμένη και μακιγιαρισμένη γυναίκα από κάποια άλλη που είναι απεριποίητη. Μετά την καλή, πρώτη εντύπωση θα ασχοληθεί κάποιος με το «περιεχόμενο», είτε του βιβλίου, είτε του ατόμου. Αν και αρκετοί θα επιλέξουν να παραμείνουν στην …επιφάνεια και στο εξώφυλλο. Πράγμα άδικο, και για τα βιβλία αλλά και για τους ανθρώπους.

«Η μαμά έμεινε κολλημένη πάνω στον βράχο του εγωισμού της, χωρίς πόδια για να τρέξει, πίσω από την αγάπη, κοιτάζοντας τους ευκαιριακούς εραστές της που έφευγαν σαν καράβια και άφηναν τη καρδιά της ξεραμένη και δύσπιστη, αφού επιβεβαίωναν κι αυτοί με τη σειρά τους πως ο έρωτας είναι δύσκολος κι η αγάπη δεν αρκεί». Αναρωτιέμαι όμως κι εγώ γιατί η αγάπη να μην αρκεί;

Η αγάπη δεν αρκεί γιατί όσο αυθεντική και να είναι, όσο δυνατά και αν εκφραστεί, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί «στηρίγματα». Ποια; Πολλά… Τον συμβιβασμό με τη ρουτίνα μιας σχέσης, την αποδοχή της προσωπικότητας του άλλου, την αποδοχή πως ο σύντροφός μας είναι ένα άτομο διαφορετικό από μας, την ευελιξία – που οι περισσότεροι δεν διαθέτουμε στα ζητήματα «καρδιάς»-, τη… διπλωματία, την στρογγυλοποίηση των αιχμών που προκύπτουν μέσα σε μία σχέση, την καταπάτηση του «εγώ» μας, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αντέξει η αγάπη. Βαρύ, περίπλοκο, πολύπλοκο το έργο. Η αγάπη είναι σταυρόλεξο για γερούς λύτες. Και, στις μέρες μας, οι περισσότεροι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να την αναζητήσουν και να την υπερασπιστούν. Πού να τρέχουν τώρα…

«Υπήρχε κάτι ακόμα ζωντανό ανάμεσα τους (στην μητέρα και τον πατέρα της ηρωίδας). Λες και ήταν τόσο ζωντανό που τους εξαντλούσε». Μα το πάθος τρομάζει έτσι δεν είναι; Όλοι δεν το αντέχουν;

Το πάθος εξουθενώνει, αν είναι πράγματι πάθος. Γίνεται υπερκατανάλωση των ψυχικών εφεδρειών μας, καιγόμαστε, τσουρουφλιζόμαστε, διαλυόμαστε. Γι’ αυτό και συνήθως τα πάθη λήγουν με πανηγυρικά δυσάρεστο τέλος. Τον «σκότωσε» το πάθος του, λέμε συνήθως. Και είναι λογικό να προσπαθούμε να προστατευτούμε από τις σχέσεις πάθους. Ενώ τις επιθυμούμε, τις αποφεύγουμε. Γιατί το ένστικτο επιβίωσης μας φρενάρει από το να παραδοθούμε. Τζιζ, θα πάθεις ζημιά, άστο καλύτερα.

«Από το τηλέφωνο συντονιζόμασταν καλύτερα με την Λούλου. Ήμασταν καλύτερες αδελφές από μακριά. Πιο δεμένες, πιο εύθυμες, πιο εξομολογητικές». Παράξενη και πολύπλοκη κι αυτή η σχέση ιδιαίτερα ανάμεσα σε κορίτσια. Τα αγόρια είναι  πιο απλά;

Οι σχέσεις των γυναικών πάντα είναι πολύπλοκες γιατί οι γυναίκες έχουν πιο σύνθετο ψυχισμό και έχουν την τάση να αναλύουν όλα τα συναισθήματά τους.  Κάνουν αυτοπαρατήρηση και αυτοανάλυση. Οπότε αναγνωρίζουν όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους. Ανάμεσα στις γυναίκες υπάρχει συχνά ένας αόριστος εσωτερικός ανταγωνισμός, ακόμα και στις αδελφικές σχέσεις ή ακόμα και στη σχέση μάνας- κόρης. Οι άντρες είναι απλώς πιο «ίσιοι» και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός έχει αντικείμενο, πχ ζηλεύουν την επαγγελματική επιτυχία του φίλου ή την ομορφότερη γκόμενα του άλλου.

«Η Παιδιατρική είναι η αγάπη μου, η συγγραφή είναι ο έρωτάς μου. Είμαι παντρεμένη με την Παιδιατρική και την απατώ, κατά εξακολούθηση, με τη συγγραφή. Χωρίς καμία ενοχή!»

 «Το κακό με τους κεραυνοβόλους έρωτες είναι πως οι δυο εραστές δεν προλαβαίνουν να εγκαταστήσουν μεταξύ τους οικειότητα. Είναι σοκαριστικό, είναι αναζωογονητικό, αλλά δεν είναι και πολύ χρήσιμο». Λέτε;

Ο κεραυνοβόλος έρωτας, αν θέλει να δικαιολογήσει το όνομά του, χτυπάει σαν κεραυνός. Επειδή το μυαλό δεν συμμετέχει, αφού συμμετέχουν μόνο οι αισθήσεις και η » καρδιά», οι δύο εραστές μετά την κατανάλωση του πρώτου πάθους μένουν μετέωροι, χωρίς συντεταγμένες. Ο σύντροφός τους είναι αχαρτογράφητη γη, δεν τον γνωρίζουν στην πραγματικότητα, οπότε σύντομα νιώθουν «χαμένοι». Η καρδιά τους αναγνωρίζει το αντικείμενο του πόθου αλλά το μυαλό ( όταν ξυπνήσει από την παραζάλη) λέει: ποιος είναι αυτός ο ξένος; Για αυτό βλέπουμε συχνά το εξής παράδοξο: γάμοι που γίνανε από προξενιό, μετά από λογική επεξεργασία των προσόντων του άλλου, να κρατάνε στον χρόνο, να εξελίσσονται σε πραγματικά καλές σχέσεις, ενώ γάμοι που γίνανε πάνω στο πάθος να σβήνουν γρήγορα.

Οι προσδοκίες των ερωτευμένων ματαιώνονται και η απογοήτευση είναι μεγάλη. Ασήκωτη.  Οι μη ερωτευμένοι ξεκινούν χωρίς προσδοκίες έναν γάμο και η διάψευση δεν έρχεται τελικά ποτέ, αφού δεν είχαν επενδύσει τίποτα συναισθηματικό. Τσουλάει το πράγμα, λειτουργεί, γιατί «τι είχαν, τι έχασαν».

«Το πρόσωπο του είναι άγραφο από οποιοδήποτε συναίσθημα. Ίσως φταίει η τελετή. Οι γάμοι  προκαλούν απέχθεια στους άνδρες. Ειδικά οι δικοί τους». Μα γιατί όμως κυρία Στεφάνου; Αφού μετά οι περισσότεροι τουλάχιστον (σύζυγοι πια) παραδίνονται άνευ όρων σχεδόν;

Οι άντρες απεχθάνονται τον γάμο. Δεν έχω γνωρίσει άντρα να σκέφτεται τι κουστούμι θα φορέσει όταν παντρευτεί, (χαχαχαχα…). Στην πραγματικότητα θα ήθελαν να μην παντρευτούν ποτέ, ακόμα και όταν είναι τρελά ερωτευμένοι. Συνήθως υποκύπτουν στο «θέλω» της συντρόφου τους ή πιέζονται κοινωνικά, οπότε ενδίδουν. Μετά όμως βολεύονται στη συζυγική σχέση. Χαλαρώνουν, ξεκουράζονται συναισθηματικά, και, ναι, παραδίδονται. Τους αρέσει η φροντίδα (αυτή που είχαν κάποτε από τη μαμά τους και συνεχίζεται από τη σύζυγο). Για αυτό και όταν συνάπτουν εξωσυζυγικές σχέσεις συνεχίζουν μια χαρά τον γάμο τους. Μπορούν να ξεχωρίζουν τα πράγματα, τη λειτουργικότητα και τη συντροφικότητα του γάμου τους από την έξαψη της παράλληλης σχέσης. Δεν τα μπερδεύουν.

Κλείνοντας, μια αφελής  ερώτηση: Πώς συνάδει το γράψιμο παθιασμένων ερώτων με την ιατρική και δη την παιδιατρική, την κανονική σας εργασία;

Η Παιδιατρική είναι η αγάπη μου, η συγγραφή είναι ο έρωτάς μου. Είμαι παντρεμένη με την Παιδιατρική και την απατώ, κατά εξακολούθηση, με τη συγγραφή. Χωρίς καμία ενοχή!

Το βιβλίο της Γιώτας Στεφάνου:  «Το Ζευγάρι Απέναντι  Δεν Καβγαδίζει Πια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος