fbpx

Γιώργος Σιδέρης, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…δεν είμαι κατάλληλος να μιλάω για υποσχέσεις. Δεν μου πάνε έτσι και αλλιώς. Δεν συμμετέχω στα κοινά γιατί ΘΑ κάνω. Συμμετέχω επειδή θέλω να συνδράμω. Με ό, τι μου αναλογεί στη ζωή αυτή »

Ο Γιώργος Σιδέρης, είναι ένα φρέσκο πρόσωπο στην πολιτική με πολύ πλούσιο βιογραφικό. Είναι υποψήφιος στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές με το  κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη, ΜέΡΑ25 στην γενέθλια και πάντα αγαπημένη περιφέρεια Β’ Πειραιά για να συμπλεύσει με τους απέξω, με τους οποίους μοιραζόνται αγωνίες και λαχτάρες.

Ο ίδιος συστήνεται, εκφράζει τις θέσεις του και εξηγεί για ποιους λόγους κατεβαίνει υποψήφιος στην πολιτική κονίστρα:

«Ζω 45 χρόνια στις γειτονιές αυτές, των «απ’ όξω», των ανθρώπων που δεν τα έφαγαν ούτε μόνοι τους, ούτε παρέα με κανέναν. Που δεν έχουν την πολυτέλεια να διάγουν τον βίο των εκπροσώπων τους. Που τρέμουν κάθε πρώτη του μηνός στη σκέψη πως ο μνημονιακός μισθός τους θα φύγει ολόκληρος στις υποχρεώσεις προκειμένου να «βγουν» ορθολογιστικές οι στατιστικές των ψευδο – τεχνοκρατών. Νιώθω την ανάγκη να εργαστώ για αυτούς τους ανθρώπους που η ζωή, οι ιδέες, η αισθητική τους λειτούργησαν απαγορευτικά στο να υπακούσω ή να προσκυνήσω ένα σύστημα αξιών που σε καθιστά θεατή της ζωής σου. Που καθιστά την ζωή όλων μας ένα μαραμένο πικροβότανο…»

Ο Γιώργος Σιδέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε δημοσιογραφία και ευρωπαϊκό πολιτισμό. Εργάστηκε ανελλιπώς 20 χρόνια κυρίως ως υπάλληλος βιβλιοπωλείων.

Συνεργάστηκε με τη Νίνα Γουδέλη, τον Θάνο Αλεξανδρή και  τη Σεμίνα Διγενή. 

Έγραψε και εξέδωσε τρία βιβλία. Υπήρξε για 10 χρόνια στενός συνεργάτης της Ζωής Λάσκαρη. Εργάστηκε στο τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του Βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκης.

Έχει δυο συντρόφους, τον μποξεράκο Πάρη και την πιτμπουλίνα Μπέτυ. Λατρεύει τη Μάνη και τους περιπάτους στις γειτονιές του Πειραιά.

Πνευματικοί του πατέρες υπήρξαν από την εφηβεία του ο Μίλαν Κούντερα και ο Νόαμ Τσόμσκι, Παλεύει καθημερινά να κάνει τον κόσμο λίγο ομορφότερο και στη συζήτησή μας υπερασπίζεται με πάθος τις αλήθειες του και δηλώνει ανυπακοή σε ένα εθνικό και ευρωπαϊκό σύστημα κατασκευής στατιστικών και απαξίωσης των ανθρώπων. 

Πώς από την ορθοφωνία του θεάτρου, κύριε Σιδέρη, επιλέξατε την κακοφωνία της πολιτικής;

Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, κυρία Μιχαλιτσιάνου. Αν δηλαδή στο θέατρο επικρατεί η «ορθοφωνία» που νομίζω πως υπαινίσσεστε και υπό την μεταφορική της έννοια. Δυστυχώς και στο θέατρο φοβάμαι πως επικρατεί μια ιδιότυπη «κακοφωνία». Δεν εξαιρείται, δυστυχώς, το θέατρο από τους μηχανισμούς που έχουν κάνει «κατάληψη» στην υπόλοιπη ζωή μας. Και εκεί μικρές ολιγαρχίες, μικρές παρεούλες κάνουν τα δικά τους κουμάντα, μοιράζουν την τράπουλα στους ίδιους ανθρώπους. Βοήθησε πολύ αυτό που έκανα. Η δουλειά που έκανα, εννοώ.

Οι επαφές, οι γνωριμίες, οι συναναστροφές. Βοήθησε στο να παρατηρώ, να αντλώ πληροφορίες. Και ταυτόχρονα να ριζοσπαστικοποιούμαι και να συνειδητοποιώ, με απέραντη θλίψη, πόσο τεράστιο είναι το χάος που με χωρίζει από αυτές τις «κακοφωνίες». Όχι μόνο του θεάτρου, φυσικά. Και όταν ήρθε η στιγμή, τώρα δηλαδή, αποφάσισα πως θέλω να «μοιράσω» τη δύναμη μου – αυτή που μου αναλογεί – με όλους αυτούς που στέκονται λογοκριμένοι, συμπιεσμένοι, παραιτημένοι και απογοητευμένοι στο περιθώριο αυτών των μικρών ομάδων που διαχειρίζονται τις εργασιακές μας τύχες ή τα ταλέντα μας. Βαρέθηκα το μιλητό. Και το δικό μου και όλων. Θέλω να γίνει κάτι.

Κατεβαίνοντας στον πολιτικό στίβο τι σας εκφράζει στο ΜέΡΑ25 και το εναγκαλιστήκατε;

Δεν είμαι πολιτικός, είμαι πολίτης. Και στο ΜέΡΑ25 δεν με εκφράζει μόνο κατά γράμμα το πρόγραμμα του. Με εκφράζει και ο τρόπος που λειτουργεί, ο τρόπος που δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα, να εκλέγεται δηλαδή και ας μην είναι μέρος ή παραφυάδα ή αυλή ή ευνοούμενος μιας κάποιας παρέας. Με εκφράζει απόλυτα αυτή η ανάδυση των κανονικών ανθρώπων στο προσκήνιο. Των ανθρώπων που δεν ήθελαν να ανήκουν σε «παρέες» μηχανισμών. Μπορεί να μην είναι όλοι τέτοιο στο ΜέΡΑ25, αλλά σίγουρα είναι πολλοί.

Τον γραμματέα του ΜέΡΑ25, κύριο Γιάνη Βαρουφάκη, έχει σημαδέψει η ανάμνηση «του οδυνηρού και δαπανηρού 2015» που οδήγησε στην συνθηκολόγηση Τσίπρα τον Ιούλιο του 2015. Τι έχετε να πείτε επ’ αυτού;

Από αρχαιοτάτων χρόνων η χώρα μας έχει ροπή στην κατασκευή μυθολογιών τέτοιων που να εξυπηρετούν μια επίπλαστη κανονικότητα και το απλοϊκό χολιγουντιανό σχήμα του «καλού» και του «κακού», του θύτη και του θύματος. Ο Βαρουφάκης είναι ο μοναδικός υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων της κρίσης που εναντιώθηκε στις ντόπιες και αλλοδαπές τρόικες, που δεν υπέγραψε κανένα μνημόνιο και που επομένως έπρεπε να «τιμωρηθεί» με την απόδοση σε αυτόν ενός ρόλου, μιας ιδιότητας οπωσδήποτε γραφικής. Εγωπαθής, νάρκισσος και διάφορα άλλα που εκτός από ανόητα δεν απαντούν και σε καμία ουσία. Αυτό παλεύουν με κάθε τρόπο. Τη στοχοποίηση του για πράγματα επινοημένα, ψευδή, προκειμένου να επιβιώσει το τραυματισμένο βαριά σύστημα.

Μα γνωρίζετε, κυρία Μιχαλιτσιάνου, πώς λειτουργεί το σύστημα αυτό. Ποιο κόστος; Δεν υπάρχει κόστος Βαρουφάκη. Και το ΑΕΠ και το χρέος έχουν μείνει ακριβώς τα ίδια όπως ήταν και πριν το 2015. Τα ταμειακά του κράτους ήταν λίγο καλύτερα όταν παραιτήθηκε ο Βαρουφάκης. Πρόσφατα η ΕΛΣΤΑΤ έδωσε στη δημοσιότητα τα επίσημα στοιχεία σχετικά με την πορεία του χρέους καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ποιος Βαρουφάκης λοιπόν; Το ζητούμενο είναι να τιμωρηθεί ένας. Να φορτωθεί κάποιος την καταστροφή. Και αντί να συζητάμε για τις υποχωρήσεις των κυβερνήσεων της κρίσης,  αντί να συζητάμε για τα πρόσωπα που έχουν υπογράψει κάτω από τις συμφωνίες ταπείνωσης ενός ολόκληρου λαού, συζητάμε για τον άνθρωπο που εναντιώθηκε σε ένα ξεχαρβάλωμα.

Αυτό είναι αυτό που λέω «διατάραξη της κανονικής κανονικότητας». Το κανονικό το εμφανίζουν ως μη κανονικό και το μη κανονικό ως αυτονόητη κιόλας κανονικότητα. Όσο για την συνθηκολόγηση Τσίπρα, όπως είχε προβλέψει η Ναόμι Κλάιν το 2013, θα την πληρώσει καταστροφικά. Και την πλήρωσε.

Για τη συμφωνία των Πρεσπών, στην οποία βρέθηκε απέναντι ο ελληνικός λαός και την απέρριψε, ο κύριος Βαρουφάκης είπε ότι ήταν «μια καλή συμφωνία και να προσπαθήσουμε να μην καταπέσει». Που βρίσκεται κατά την γνώμη σας το «πολύ καλή»;

Από πού προκύπτει πως ο ελληνικός λαός απέρριψε την συμφωνία των Πρεσπών; Δημοψήφισμα έγινε για άλλους λόγους και έγινε το 2015. Άλλο πράγμα απέρριψε ο ελληνικός λαός. Και τον έγραψαν τον ελληνικό λαό κανονικά. Ο ελληνικός λαός είναι έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι. Σε ποια επίσημα στοιχεία αποτυπώνεται η απόρριψη της συμφωνίας των Πρεσπών έστω και από μια κάποια πλειοψηφία; Στις δημοσκοπήσεις; Στις συγκεντρώσεις; Που;

Ο Βαρουφάκης είπε πως είναι μια καλή συμφωνία και ο κύριος Κουμουτσάκος είπε πρόσφατα πως η ΝΔ δεν θα την αμφισβητήσει. Να τα λέμε και αυτά γιατί εκεί πάνω, στη δήθεν μελλοντική ακύρωση της, χτίστηκαν δεκάδες χιλιάδες ντεμέκ πατριωτικές καριέρες. Ναι, είναι μια καλή συμφωνία, κυρία Μιχαλιτσιάνου και το ΜέΡΑ25 την χαιρετίζει ως συμφέρουσα για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή και ως ένα πολύ θετικό βήμα ενάντια στην εθνικιστική υστερία των γειτόνων μας. Το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό είναι αναφαίρετο αλλά ο αλυτρωτισμός και άρα ο επεκτατισμός είναι καταδικαστέος.

Και για να ελαφρύνουμε το κλίμα, κύριε Σιδέρη, πώς θα σχολιάζατε τη ρήση της Σίρλει Μακ Λέιν «Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να δίνεις βάση στα λόγια κάποιου που είναι είτε ερωτευμένος, είτε μεθυσμένος, είτε υποψήφιος σε εκλογές»;

Μου φαίνεται τρομερό να καλούμαι να σχολιάσω την Σίρλει Μακ Λέιν. Ξέρετε, η Μακ Λέιν έκανε αυτό που δυστυχώς δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες επαγγελματίες πολιτικοί. Αποσύρθηκε στο right timing. Το λέει η μεγαλύτερη ηρωίδα, κατά τη γνώμη μου, του Τέννεσι Ουίλιαμς: να ξέρεις πότε να αποσυρθείς, αυτό χαρακτηρίζεται σοφία από το τέρας αυτό του θεάτρου.

Σωστά τα λέει η Μακ Λέιν αλλά το να μην δίνεις βάση στα λόγια ενός υποψηφίου προϋποθέτει πως αυτός κάτι υπόσχεται – όπως άλλωστε και ο ερωτευμένος. Η διαφορά, νομίζω, είναι πως στον έρωτα η υπόσχεση έχει μια διάσταση αθανασίας. Έχει ένα «πάντα» μέσα της. Ίσως εξίσου πρόστυχο με τις πολιτικές υποσχέσεις αλλά όχι τόσο εφήμερο και τόσο αυτοαναιρούμενο. Αλλά δεν είμαι κατάλληλος να μιλάω για υποσχέσεις. Δεν μου πάνε έτσι και αλλιώς. Δεν συμμετέχω στα κοινά γιατί ΘΑ κάνω. Συμμετέχω επειδή θέλω να συνδράμω. Με ό, τι μου αναλογεί στη ζωή αυτή.

Ο Γιώργος Σιδέρης με την ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη

«…Δεν χρειάζεται να είσαι απόγονος του Τειρεσία για να δεις αυτό που από μόνο του δεν θέλει να κρύβεται. Το είπα και πριν, είναι όλα τόσο μεθοδικά σχεδιασμένα στις Βρυξέλλες – και δεν το λέω καθόλου συνωμοσιολογικά – που ο δημόσιος βίος δεν μας επιφυλάσσει καμία έκπληξη. Λιτότητα, φόροι, μισθοί ταπείνωσης»

Ο Γιώργος Σιδέρης με την ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη

Και για το απόφθεγμα του Γιώργου Σεφέρη: «Μπορεί πολιτική να σημαίνει την Τέχνη του να κάνεις, δημόσια, πράγματα που ντρέπεσαι να κάνεις ή και να ομολογήσεις στο σπίτι σου», τι θα λέγατε;

Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο Σεφέρης όταν τα έλεγε αυτά. Η καθαρόαιμη, η ειλικρινής αφοσίωση στο δημόσιο βίο προϋποθέτει ένα «στέγνωμα», ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών από τις αγωνίες και τις λαχτάρες του ιδιωτικού. Το πιστεύω απόλυτα αυτό. Με βάλατε σε σκέψεις όμως με τον Σεφέρη και τελικά μάλλον θα καταλήξω στον αγαπημένο μου Μανόλη Αναγνωστάκη. «Δεν θέλω να γνωρίζω πάρα πολύ τους ανθρώπους».

Εκτός από δημοσιογραφία, κύριε Σιδέρη, έχετε σπουδάσει και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. «Η Ευρώπη θα μπορούσε σήμερα να αποτελεί ένα ομοσπονδιακό κράτος και όχι ένα φρενοκομείο εθνικισμών. Ο εθνικισμός είναι παιδική αρρώστια – η ιλαρά της ανθρωπότητας…», όπως έλεγε ο Άλμπερ Αϊνστάιν σε μια άποψη που αν και κατέθεσε το 1930 είναι τραγικά επίκαιρη;

Αυτό περίπου είπε το 2015 ο Βαρουφάκης στον Σόιμπλε. Το τι θα έπρεπε να συνιστά η κυριολεκτικά Ενωμένη Ευρώπη. Μια ομοσπονδία λαών, μια ομοσπονδία φτιαγμένη από και για τους λαούς. Για να πάρει την απάντηση πως «αυτά είναι ζητήματα που θα απασχολήσουν τις κυβερνήσεις σε 15 – 20 χρόνια. Τα προβλήματα τώρα είναι άλλα».

Ποιος το έθρεψε αυτό το φρενοκομείο, κυρία Μιχαλιτσιάνου; Ποιος το δημιούργησε; Ποιες πολιτικές; Συνεχώς συζητάμε για τα γύρω – γύρω από το πρόβλημα, τα επουσιώδη, δεν εξυπηρετεί τις ολιγαρχίες να συζητηθεί η ουσία. Παρατηρούνε το φαινόμενο των εθνικισμών και κάνουνε σχοινοτενείς αναλύσεις οι τάχαμου ειδικοί και το επόμενο δευτερόλεπτο υπερασπίζονται τις λιτότητες, τα πλεονάσματα και την αποκατάσταση της νεοφιλελεύθερης τάξης όπου αυτή είτε κινδυνεύει είτε δεν έχει εφαρμοστεί. Γιατί ο κόσμος στρέφεται εκεί, στην υστερία για μια εθνική «καθαρότητα»; Γιατί βρίσκεται σε απόγνωση, είναι κατακυριευμένος από το θυμικό του, γιατί ψυχορραγεί από τις πολιτικές αυτές της ανθρώπινης απαξίωσης και της θεοποίησης των αριθμών και εκεί βρίσκουν, στους τυχάρπαστους καλοθελητές, το βαρβιτουρικό του θυμού τους.

Όσο κυριαρχεί αυτό το μοντέλο Ευρώπης, όπου δέκα τραπεζίτες και άλλες δέκα πολυεθνικές αποφασίζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες για τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων άλλο τόσο θα φρενοποιείται η κοινωνία. Είναι χρέος μας, συνειδησιακό πρωτίστως, να εμποδίσουμε την απαξίωση του Ευρωπαϊκού οράματος όπως διατυπώθηκε στην ιδρυτική του διακήρυξη. Και να είστε σίγουρη πως το ΜέΡΑ25 είναι απόλυτα προσηλωμένο προς αυτή την κατεύθυνση.

Υπήρξατε επί δέκα χρόνια στενός συνεργάτης της αξέχαστης Ζωής Λάσκαρη και καλλιτεχνικός διευθυντής της ομώνυμης θεατρικής σκηνής της. Ποιες μνήμες κρατήσατε ζωντανές από αυτό το ταξίδι;

Δεν είμαι άνθρωπος που αναπολώ. Το ταξίδι και το βίωμα τα κάνω πάντα μέρος του οπλοστασίου του παρόντος. Με την Ζωή είχαμε τεράστιες συγκρούσεις, τρομερές διαφωνίες. Μας χώριζε το χάος. Σπανίως συμφωνούσαμε, δίχως αυτό να ακυρώνει ή να υπονομεύει την δημιουργικότητα ή την επαγγελματική μας σχέση. Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε το τέλειο στη δουλειά της. Η εργασία δίπλα της ήταν ίσως το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής μου. Κατά κυριολεξία. Και μου έμαθε, εμπράκτως, τη σημασία του να αφοσιώνεσαι στη δουλειά σου και να αγνοείς τα βέλη των τοξοτών που πέφτουν βροχή επάνω σου.

Ζει για πάντα στις καρδιές μας η Ζωίτσα αλλά αν ήταν σήμερα στη ζωή πιστεύετε πως θα επικροτούσε την απόφαση σας να ασχοληθείτε με την πολιτική;

Δεν το έχω σκεφτεί καθόλου. Δεν παίρνω αποφάσεις έχοντας κατά νου την γνώμη των άλλων αλλά αυτό που μου υπαγορεύει η συνείδηση μου. Κάποιοι με ρώτησαν, τι θα έλεγε ο πατέρας σου αν ζούσε που ήταν λάτρης του καραμανλισμού;

Σκεφτείτε, κυρία Μιχαλιτσιάνου, δεν σκέφτομαι καν τι θα έλεγε ο πατέρας μου, που τον λάτρευα σαν είδωλο. Για να σας απαντήσω όμως, η Ζωή πιστεύω πως θα επικροτούσε την απόφαση μου, αλλά μάλλον θα προτιμούσε να είμαι υποψήφιος με κάποιο άλλο συγκεκριμένο κόμμα. Και μάλλον εκεί – και πάλι – θα τσακωνόμασταν.

Είναι παρακινδυνευμένο να κάνετε τώρα πρόβλεψη για το αποτέλεσμα των εκλογών;

Σιγά την πρόβλεψη. Δεν χρειάζεται να είσαι απόγονος του Τειρεσία για να δεις αυτό που από μόνο του δεν θέλει να κρύβεται. Το είπα και πριν, είναι όλα τόσο μεθοδικά σχεδιασμένα στις Βρυξέλλες – και δεν το λέω καθόλου συνωμοσιολογικά – που ο δημόσιος βίος δεν μας επιφυλάσσει καμία έκπληξη. Λιτότητα, φόροι, μισθοί ταπείνωσης.  Προσδοκώ μόνο την είσοδο του ΜέΡΑ25 στη Βουλή για να υπάρχει μια ουσιώδης αντιπολίτευση, ένα φρένο σε όλα αυτά τα ανεξέλεγκτα φρενήρη νεοφιλελεύθερα σχέδια.