fbpx

banner αεροδρομίου

«Γεννιέται η Ευσπλαχνία», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου `δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες» – μου λέει –«γεννήθηκε η ευσπλαχνία».

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα …`χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ` αυτό».

Το πανανθρώπινο νόημα των Χριστουγέννων εκφράζεται μ’ έναν εκπληκτικό τρόπο στο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Γέννηση», που ανήκει στη Συλλογή «Ο αδελφός Ιησούς». Πρόκειται για μία σύνθεση, που πέρα από την ποιητική επιδεξιότητα του Τάσου Λειβαδίτη, καταδεικνύει τόσο το πνευματικό όσο και το ψυχικό μέγεθος και την υπεροχή του ποιητή.

Και μέσα στη βαθιά ύφεση γεννιέται καθημερινά η ευσπλαχνία. Κι αν πέσει στην αντίληψή μας θα πρέπει να την διατυμπανίσουμε για να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Η κα. Ερμιόνη προσπαθεί να εξοικειωθεί με τον πόνο που της προκάλεσε ο θάνατος του μοναχογιού της.

Η απόλυτη ψυχική καταρράκωση, που προκαλεί ο θάνατος του παιδιού σου μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από εκείνους που την έχουν βιώσει. Είναι κάρβουνο αναμμένο στα φυλλοκάρδια.

Τα δάκρυά της δεν θα στεγνώσουν ποτέ μέχρι να φύγει από αυτό τον κόσμο. Ωστόσο το παλεύει και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ακούγοντας την τελευταία επιθυμία του γιού της.

Θυμάται την παροιμία που της είχε πει η μητέρα της, όταν παιδούλα ακόμα άρχισε να καταλαβαίνει  τον κόσμο

Όποτε σου παρουσιάζεται η ευκαιρία να κάνεις το καλό, δεν πρέπει ποτέ να την αφήνεις να περνάει ανεκμετάλλευτη. Έτσι σκέφτεται θα αναπαυθεί και η ψυχούλα του μονάκριβού της, που τόσο βασανίστηκε από την επάρατο νόσο.

Τον είχε εντοπίσει καιρό, αλλά τα βάσανά της δεν την άφηναν να τον στηρίξει.

Ήταν ένας 45χρονος άντρας με πρόβλημα στο πόδι που ζητιάνευε στην κεντρική λεωφόρο. Δεν είχε κανένα στο κόσμο

Τον περιμάζεψε και του παραχώρησε το διαμέρισμα του γιού της, κάτω από το δικό της. Έφερε γιατρούς να τον δουν και το πόδι του και ο Νικόλας στο πέρασμα του χρόνου άρχισε να καλυτερεύει. Η κα. Ερμιόνη είχε την ψευδαίσθηση ότι ξαναγύρισε ο γιός της, αφού κατά σύμπτωση ο άντρας που περιέθαλψε είχε το ίδιο όνομα.

Ο άντρας , που άρχισε να νιώθει πολύ καλύτερα ζήτησε από την ευεργέτιδά του να του βρει μια δουλειά και έκανε και κάνει ό,τι μπορεί για να την ανακουφίσει και να την στηρίξει. Της ψωνίζει, της κάνει παρέα, τη συνοδεύει στους γιατρούς της, τρώνε πάντα μαζί και την ακολουθεί στους περιπάτους της. Κοντά της βρήκε την αγάπη της μάνας, που την είχε στερηθεί, αφού η δική του μητέρα πέθανε πάνω στη γέννα. Ο πατέρας του παντρεύτηκε και η μητριά του τον χτυπούσε, δεν του έδινε να φάει και τον τιμωρούσε. Μόνο για τα δικά της παιδιά φρόντιζε.

Οι πληγές του άντρα άρχισαν να επουλώνονται, γιατί η κα. Ερμιόνη έσκυψε επάνω του και τον βοήθησε να σηκωθεί.

Και πέρασαν αιώνες και η ευσπλαχνία δεν σταματάει να γεννιέται. Κι εμείς κάθε φορά που την βλέπουμε πρέπει να πέφτουμε τα γόνατα, όπως μας υποδεικνύει ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Όταν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι απ΄ ό,τι είμαστε, τα πάντα γύρω μας γίνονται επίσης καλύτερα.

Και μην ξεχνάμε , ότι «το μέτρο της πολιτισμένης συμπεριφοράς είναι η ευσπλαχνία» , όπως επισημαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας Πολ Θερό.

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου `δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες» – μου λέει –«γεννήθηκε η ευσπλαχνία».