fbpx

Αυτά είναι τα πιο επιδραστικά progressive rock albums όλων των εποχών: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Είναι γνωστό πως ο Φεβρουάριος δεν φημίζεται τόσο για την μουσική του “δεινότητα”. Αν το καλοσκεφτείς μάλιστα, τα περισσότερα μουσικά δρώμενα λαμβάνουν χώρα ως επί το πλείστον τη θερινή περίοδο. Παρόλα αυτά, εμείς είμαστε εδώ για να σου θυμίζουμε σε κάθε  ευκαιρία ότι η μουσική είναι πανταχού παρούσα, ανεξαρτήτως τόπου, χρόνου και ψυχικής κατάστασης. Έτσι λοιπόν, πρέπει να σου εξομολογηθώ πως ξεκινώντας αυτό το αφιέρωμα είχα ως βασική μου ιδέα τη διαμόρφωση μιας λίστας η οποία θα έπρεπε να περιλάβει τα κορυφαία άλμπουμ της progressive rock σκηνής so far.

Κάτι τέτοιο όμως ξέρουμε και οι δύο καλά πως θα ήταν ανέφικτο καθώς σε ένα τόσο ραγδαία εξελισσόμενο είδος όπως η progressive, το να μιλήσεις για “top δίσκους όλων των εποχών” θα αποτελούσε ρίσκο. Επιπλέον, εντάξει…

Πως να τους συμπεριλάβεις όλους; (!)

Αναδιαμορφώνοντας λοιπόν, είμαι εδώ για να σου θυμίσω, από μια άλλη σκοπιά, τα πιο επιδραστικά progressive rock άλμπουμ που έχουν υπάρξει, τα οποία χάραξαν πορεία τόσο σε κοινό όσο και σε καλλιτέχνες… 

“The Dark Side of the Moon” – Pink Floyd

Ξεκινώντας κάπως βατά θα έλεγα, για τους πιο mainstream του είδους.

Τον Ιούνιο του 1972 οι Pink Floyd μπαίνουν στο στούντιο Abbey Road για να ξεκινήσουν την ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ, η οποία και ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 1973.

Η κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, με τους Floyd να εκτοξεύονται στην κορυφή του “Billboard 200” ήδη απ’ την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.

Ο δίσκος που τιτλοφορείται “The Dark Side of the Moon” περιείχε κομμάτια με άκρως πρωτοποριακά στοιχεία για την εποχή του, ενώ κάθε κομμάτι του συνοδευόταν από τις πιο εξελιγμένες τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί ως τότε σε ροκ άλμπουμ. Εκτός των κλασικών οργάνων είχαν χρησιμοποιηθεί εξωγενείς ήχοι, όπως ανθρώπινα ποδοβολητά ή παλιά ξυπνητήρια, κάτι που ήταν τολμηρό για την εποχή εκείνη.

Κομμάτια – ορόσημα της συγκεκριμένης δισκογραφικής δουλειάς ήταν μεταξύ άλλων τα “On the Road”,“Time” αλλά και “Brain Damage”.

Η πρωτοτυπία των ήχων αλλά και τα τόσο δυνατά μηνύματα που μετέδιδαν στο κοινό τα κομμάτια των Pink Floyd, ανταμείφθηκε στο δεκαπλάσιο, με το 15 φορές πλατινένιο “The Dark Side of the Moon” να κατέχει υψηλή θέση στη μουσική βιομηχανία ακόμα και σήμερα.

Mirage” – Camel

Γνωστό και μη εξαιρετέο, δεν θα μπορούσε να λείπει.

Την 1η Μαρτίου του 1974 το αγγλικό συγκρότημα της progressive rock, Camel, κυκλοφορεί το δεύτερο studio άλμπουμ του με τίτλο “Mirage”. Ο πολυσυζητημένος αυτός δίσκος αποτελείτο από μικρά “διαμάντια” συμπεριλαμβανομένων των “The White Rider” αλλά και “Lady Fantasy” ενώ συνολικά είχε πέντε tracks εκ των οποίων τα δύο ξεπερνούν τα 9 λεπτά σε διάρκεια.

Με πειραγμένους ήχους αλλά και έντονα ηλεκτρικά στοιχεία, οι Camel πρωτοπορούν αισθητά για την εποχή, ανοίγοντας δρόμο και για “τους επόμενους”. Στις 3 Ιουνίου του 2002 το συγκρότημα κυκλοφορεί έναν ακόμη δίσκο, αυτή τη φορά τη remastered edition του πολυπαιγμένου “Mirage” με τρία χορταστικά live tracks.

Το 2014 μάλιστα το “Mirage” βρέθηκε στην 51η θέση της λίστας του αγγλικού περιοδικού Prog με τα 100 καλύτερα progressive άλμπουμ όλων των εποχών.

Close to the Edge” – Yes

Και για όσους έχετε απορία, ακόμη δεν θα “ξεμακρύνουμε”…

Την ίδια εποχή στα early 70’s και πιο συγκεκριμένα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1972 το αγγλικό συγκρότημα Yes κυκλοφορεί το νέο του δίσκο με τίτλο “ Close to the Edge”. Πρόκειται για το πέμπτο κατά σειρά studio άλμπουμ του συγκροτήματος, ηχογραφημένο στα Advision Studio της Atlantic Records.

Περιλαμβάνει τρία main tracks με το ομότιτλο “Close to the Edge” στην πρώτη πλευρά και τα “Siberian Khatru”

και “And you and I” να ακολουθούν στην δεύτερη πλευρά του δίσκου.

Ο δίσκος των Yes δέχθηκε αμέσως την αναγνωρισιμότητα που του άρμοζε με το “Billboard 200” των Ηνωμένων Πολιτειών να τον κατατάσσει στην 3η θέση, αμέσως λίγο μετά την κυκλοφορία του, ενώ παράλληλα επιβραβεύθηκε από το “UK album chart” με την 4η θέση.

Ακόμα όμως κι αν παραμερίσουμε τους αριθμούς, το “Close to the Edge” χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως ένα εγχείρημα που ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του, κάτι που επαληθεύεται και στις μέρες μας.

OK Computer” – Radiohead

Προχωρώντας στον χρόνο, η διαρκώς μεταβαλλόμενη progressive rock ωριμάζει προοδευτικά και εδραιοποιείται πλέον με πιο γερές βάσεις στις συνειδήσεις και στα αυτιά του σύγχρονου ακροατηρίου.

Έτσι, το Μάιο του 1997 κάνει την εμφάνιση του το τρίτο άλμπουμ των Radiohead, ενός αγγλικού εναλλακτικού μέχρι πρότινος συγκροτήματος με τον τίτλο “OK Computer”.

Ο δίσκος “OK Computer” ήταν ο πρώτος ο οποίος ξέφευγε από το κλασικό κιθαρίστικο ύφος που χαρακτήριζε τους Radiohead, ενώ αποτέλεσε σταθμό για την μετέπειτα πορεία του συγκροτήματος, διαμορφώνοντας πολυεπίπεδα τον ήχο τους και οδηγώντας τον σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια.

Με κομμάτια όπως “Paranoid Android”, “Karma Police” και “No Surprises” οι Radiohead κατάφεραν και διαμόρφωσαν τον τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα που τους ακολουθεί μέχρι και σήμερα.

Το “OK Computer” επαινέθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς του τότε αλλά και του τώρα και τιμήθηκε με το βραβείο Grammy ως το καλύτερο άλμπουμ στην κατηγορία της εναλλακτικής progressive μουσικής σκηνής.

Latelarus” – Tool

Διαδεχόμενο το all-included άλμπουμ των Tool “Salival”, το “Latelarus” αποτελεί την πλέον επιδραστική progressive metal δουλειά, ενώ επιτάσσεται εξαιρετικά στις ανάγκες του “νέου μιλένιουμ”. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2001 και αποτελεί το τρίτο επίσημο άλμπουμ των αμερικάνων Tool.

Το “Latelarus” πούλησε πάνω από 550.000 αντίγραφα μόλις την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, ενώ επισφραγίστηκε ως διπλά πλατινένιο τον Αύγουστο του 2003. Περιλαμβάνοντας τα αμίμητα “Parabola”, “Schism”, “The Patient” αλλά και το ομότιτλο “Latelatus” οι Tool κάνουν έντονα αισθητή την ενδοσκοπική διάθεση που θέλουν να προκαλέσουν στο κοινό και εν τέλει καταφέρνουν να τη μεταδώσουν.

Το αξιοπρόσεκτο με το “Latelarus” είναι πως προκάλεσε αίσθηση όχι μόνο στους κλασικούς οπαδούς των Tool αλλά και σε ανθρώπους που μέχρι τότε δεν είχαν καμία απολύτως ιδέα για το φαινόμενο.

Η επιτυχία ενός άλμπουμ έχει πολλά πρόσωπα, όμως αυτό που  μετατρέπει μια πολύ καλή δουλειά σε κάτι ανεπανάληπτο και μοναδικό είναι σίγουρα η ανταπόκριση του κόσμου.

Η μουσική βιομηχανία είναι αχανής και οι απόψεις των ακροατών στα σημεία είναι δεδομένο ότι θα διίστανται.

Θεωρώ ότι τα παραπάνω άλμπουμ ξεχώρισαν, ξεχωρίζουν και θα ξεχωρίζουν για πολύ καιρό ακόμα.

…Σίγουρα πάντως ήταν μια καλή αρχή για να “ντύσουμε” μουσικά το Φεβρουάριο σου! 

 Φιλιά,

Μαρκέλλα