fbpx

banner αεροδρομίου

«Ατμοσφαιρικές ιστορίες για γκάνγκαστερς και κατά συρροή δολοφόνους», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 14

Τί μεγέθους ή βάρους ως πέπων είναι ο σύγχρονος Έλληνας; Ή μάλλον για πόσο πέπονα τον κοστολογούν, τον μετρούν οι διάφοροι «ειδήμονες» γύρω του; Στις ελληνικές ταινίες, όταν πέφτει κάποια έξυπνη ατάκα ή ανακαλύπτουν την απάντηση σε ένα ερώτημα ή σε ένα γρίφο, απαντάει με το γνωστό υφάκι ο Κώστας Βουτσάς ή ο Νίκος Ρίζος: «Μπράβο, ξουράφι είσαι!»

Αυτό το «ξουράφι» στην αυθεντική του, ακονισμένη ερμηνεία πόσο άραγε είναι το ειδικό βάρος της ευφυΐας του και πόσο ελαφρόμυαλο είναι στην σκωπτική του διάσταση; Η αλήθεια είναι, ότι δεν μ΄ αρέσει να θέτω ερωτήματα σε θέματα που ήδη είναι γνωστά και οι απαντήσεις ξεκάθαρες. Για κάποιους που θεωρούν, ότι έχουν το «παιχνίδι» στα χέρια τους και κινούν τα νήματα των καταστάσεων, αυτό που αισθάνονται για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι πραγματικά ανατριχιαστικό. Πέπονες και «ξουράφια» είμαστε για κάποιους που ρυθμίζουν, ανάλογα το περιβάλλον και την εποχή, την ένταση στην σπείρα των εξελίξεων. Και γιατί να μην είμαστε άλλωστε, αφού γνωρίζουμε τις κινήσεις στο ταμπλό αλλά δεν αντιδρούμε.

Αυτή είναι η πραγματική δική μας οδύνη. Να γνωρίζεις και να μην αντιδράς, αφήνοντας τα γεγονότα να προχωρούν όπως θέλουν όλοι εκείνοι που αυξομειώνουν τις κοινωνικο-πολιτικές εντάσεις κατά το δοκούν, πλασάροντας στην αγορά των συνειδήσεων ό,τι αυτοί νομίζουν καλύτερο για εμάς. Πραγματικά τώρα, αναλογιστήκαμε, έστω στο ελάχιστο, το βάρος της ευθύνης που φέρουμε όταν γνωρίζουμε ότι μπορούμε να αποτρέψουμε κάτι το αρνητικό και δεν το πράττουμε; Έχουμε κατά νου την ακριβή γνώση στον ορισμό του «λάθους» και πως λειτουργεί ενεργειακά όχι μόνο στην οντότητα μας, αλλά στο γενικότερο πλαίσιο; Αλήθεια τώρα, το έχουμε αυτό ή όχι;

Το ημερολόγιο της ενσάρκωσής μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι γεμάτο κοκκινάδια, λάθη, όπως τα λένε οι διορθωτές γραπτών, από εσφαλμένες σκέψεις και αδιέξοδες πράξεις. Δεν μας στεναχωρεί όμως καθόλου, γιατί όπως ο πλανήτης γυρίζει από το γέλιο, έτσι και η ζωή προοδεύει από τα λάθη της. Είναι σημαντικό να μην βλέπεις το «κακό» σε μια πράξη, αλλά μόνο την καλή πλευρά του γεγονότος, ανεξαρτήτου της έκβασης, ακυρώνοντας το «λάθος» και αυτόματα μετουσιώνοντας το σε θετικό. Δηλαδή, ως απλό παράδειγμα να αναφέρω: Αφήσαμε την ανθρωπότητα να την ελέγχουν κάποιοι επιτήδειοι, μια συμμορία, ας πούμε, κι εμείς οι πέπονες, τα «ξουράφια», που έχουμε την δύναμη να αλλάζουμε τις καταστάσεις δεν κάνουμε τίποτα και πειθήνια συμμετέχουμε στην καταστροφή της.

Η ανθρωπότητα με γεωμετρική και αριθμητική λογική δυνητικά θα διαλυθεί οσονούπω, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, καθότι η Γαία ως ζωντανός οργανισμός που είναι και απροστάτευτος – την έχουμε αγνοήσει, ταλαιπωρήσει και προδώσει εντελώς – φυσικό είναι να αμυνθεί. Όπερ σημαίνει καταστροφές βιβλικών διαστάσεων θα λάβουν χώρα, αρρώστιες, λοιμοί, καταποντισμοί, τα τέσσερα στοιχεία θα σπείρουν τον όλεθρο παντού, θα έρθει το πάνω κάτω, το μέσα θα βγει έξω, η μέρα θα γίνει νύχτα και η νύχτα έρεβος, αυτά και άλλα τρομακτικά, να μην τα περιγράφω, χειρότερα απ’ ό,τι βλέπουμε στις γνωστές κινηματογραφικές ταινίες καταστροφολογικού ύφους.   

Παρακαλώ μην πανικοβάλλεστε. Το γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς, πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, καθότι το βήμα που έχουμε υιοθετήσει τους τελευταίους αιώνες μόνο σε έναν τέτοιου είδους προορισμό καταλήγει. Έχω άδικο; Θαρρώ πως όχι! Κι όμως σε αυτό το τρομερό «κακό», που θα συμβεί, που όμοιο του δεν έχει γίνει ποτέ, προσέξτε, υπάρχει το μέγα καλό, που πρέπει να το δούμε με ψυχραιμία και γενναιότητα, εάν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί. Ποιο είναι; Θα εξαφανιστεί ο άθλιος άνθρωπος, ο βλαξ άνθρωπος, ο «πέπονας» άνθρωπος, ο άνθρωπος «ξουράφι», όλοι δηλαδή εμείς οι άνθρωποι θα πάμε στον αγύριστο, εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, να κλείσει η πόρτα πίσω μας και το κλειδί να πεταχτεί στο μάτι του Θεού να μην ξανανοίξει ποτέ.

Θα αφήσουμε, επιτέλους, ελεύθερο στην ηρεμία του τούτο τον πανέμορφο και θείο πλανήτη να συνέλθει από τα μύρια κακά που του έχουμε προκαλέσει και αμέσως να συνεχίσει απρόσκοπτα την εργασία του από εκεί που την διέκοψε, όταν εμφανίστηκε ο πρώτος, χαμηλός, ασυνείδητος άνθρωπος με τα χυδαία και εφήμερα θέλω του, την ψευτιά του, το θράσος του, την απάθεια του, την ανευθυνότητα του, την προδοσία του. Αμπρακατάμπρα!!!

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

  «Οι Σκιές του Μπρούκλιν»

(Motherless Brooklyn)     

 

 

  • Είδος: Αστυνομική, noir περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Έντουαρντ Νόρτον
  • Με τους: Έντουαρτ Νόρτον, Μπρους Γουίλις, Γουίλεμ Νταφόε, Άλεκ Μπάλντουιν
  • Διάρκεια: 144’
  • Διανομή: Tanweer

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ο Λάιονελ Έσρογκ (Έντουαρντ Νόρτον – καλός), είναι ένας μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ με σύνδρομο Τουρέτ, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο του μέντορα και μοναδικού φίλου του, Φρανκ Μίνα (Μπρους Γουίλις – καλός αν και η συμμετοχή του είναι ολιγόχρονη). Έχοντας ελάχιστα στοιχεία και ένα ψυχαναγκαστικό μυαλό στη διάθεση του, ο Λάιονελ ανακαλύπτει τα καλά φυλαγμένα μυστικά που κρατούν σε ισορροπία τη μοίρα ολόκληρης της πόλης.

Σε μία μυστηριώδη διαδρομή από τα ποτισμένα με αλκοόλ τζαζ κλαμπς του Χάρλεμ ως τις σκληρές φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν και τα πολυτελή σαλόνια των εμπόρων εξουσίας, ο Λάιονελ έρχεται αντιμέτωπος με κακοποιούς, διαφθορά και τον πιο επικίνδυνο άνδρα της πόλης για να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του και να σώσει τη γυναίκα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρας του.

Σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ (Motherless Brooklyn) το οποίο το μεταφέρει στην μεγάλη ο Έντουαρντ Νόρτον. Ο Νόρτον, επίσης, σκηνοθετεί την ταινία και με περίτεχνο σάλτο από τον βατήρα των αξιώσεων, βουτάει στην απαιτητική, πισίνα του ατμοσφαιρικού noir police story και τα καταφέρνει.

Ο Έντουαρντ Νόρτον πρωταγωνιστεί κιόλας, ερμηνεύοντας τον κεντρικό, ντεντέκτιβ ήρωα του Τζόναθαν Λέθεμ με το σύνδρομο Τουρέτ (κληρονομική νευροψυχιατρική διαταραχή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ). Και εδώ τα καταφέρνει υπέροχα, καθότι τον «προβληματικό» και τον «σπαστικό» με τα διάφορα τικ, ο Νόρτον τον έχει αποδώσει δις στο παρελθόν άκρως επιτυχημένα. Η πρώτη είναι στο ερμηνευτικό του ντεμπούτο στην μεγάλη οθόνη το 1996 με τον «Φόβο Ενστίκτου» δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ και η δεύτερη το 2001 με το «Score», πλάι στον Μάρλον Μπράντο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Άριστη απόδοση της ατμόσφαιρας των 50’s, ευθυγραμμισμένη στην εντέλεια η παραγωγή, γοητευτικό καστ, υπέροχα τα πρωινά και νυχτερινά κάδρα του Άγγλου, διευθυντή φωτογραφίας Ντικ Πόουπ, που ο Νόρτον έχει δουλέψει ξανά μαζί του στον «Μάγο Αϊζενχάιμ». Το μεγάλο ατού, τώρα είναι η μουσική της ταινίας, η αδάμαστη τζαζ που θρυμματίζει τα φυλλοκάρδια, αναφερόμενη σε δυναμικές Μάιλς Ντέιβις, Τσάρλι Πάρκερ και Τσετ Μπέκερ, αλλά και η μελωδική παρουσία του μοναδικού  Τομ Γιόρκ των Raidiohead, που γράφει και παίζει το κεντρικό θέμα της ταινίας, κατόπιν παράκλησης στον καλλιτέχνη από τον ίδιο τον Έντουαρντ Νόρτον.

Εκεί που «λυγίζει» το θέμα στην δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του εξαιρετικού ηθοποιού (πρώτη σκηνοθετική δουλειά είναι το «Πιστά Ερωτευμένοι» του 2000) είναι στην ανελέητη τελειομανία του Νόρτον με αποτέλεσμα να μην είναι συμμαζεμένη σωστά η ταινία. Με φανερό το άγχος να είναι όλα φτιαγμένα στην πένα, από ένα σημείο και έπειτα ο ρυθμός χαμηλώνει την ένταση του και τα 144 λεπτά προβολής κάπου αρχίζουν να φαίνονται ατελείωτα.            

«Το Χρυσό Γάντι»

«Der goldene Handschuh»          

 

 

  • Είδος: Βιογραφία, θρίλερ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
  • Με τους: Γιόνας Ντάσλερ, Μαργκαρέτε Τίσελ, Κατιά Σταντ, Αδάμ Μπουσδούκος
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Στο Αμβούργο της δεκαετίας του ’70, ο Φρις «Φίτε» Χόνκα (Γιόνας Ντάσλερ – εξαιρετικός) φαίνεται ένα αξιολύπητο, χαμένο κορμί όπως τόσοι άλλοι γύρω του. Ο άνδρας με το παραμορφωμένο πρόσωπο περνάει τις νύχτες του μεθώντας στο καταγώγιο «Το Χρυσό Γάντι» κυνηγώντας μοναχικές γυναίκες για λίγη συντροφιά. Κανείς από τους θαμώνες δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι ο φαινομενικά άκακος Φίτε είναι στην πραγματικότητα ένα τέρας, ένας κατά συρροή δολοφόνος δίχως οίκτο.

Το σινεμά του βραβευμένου Τουρκο-Γερμανού σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν είναι πολιτικό και κάθε ταινία του, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την κοινωνική επιδερμίδα του θέματος του, ως συνήθως, εδράζεται ο πολιτισμικός ανθόκηπος του Ακίν («Μαζί ή Τίποτα», «Soul Kitchen», «Βερολίνο, Αντίο», «Μαζί, Ποτέ!»). Ως καλός αφηγητής, λοιπόν, γνωρίζει ικανοποιητικά τους θριλερικούς, σκηνοθετικούς χειρισμούς που προσδίδουν αγωνία και στο «Χρυσό Γάντι» αλλάζει ρότα επιδιδόμενος σκηνοθετικά σε μια κινηματογραφική πραγματεία περί κτηνωδίας, φόβου και υπανθρωπισμού, βασιζόμενος στο βραβευμένο, ομότιτλο μπεστ σέλερ του Χάις Στρουνκ.

Ο Φρις Χόνκα ή «Φίτε» είναι το όν που κατακρεούργησε, κυριολεκτικώς, τέσσερες ηλικιωμένες πόρνες, υπό την επήρεια άφθονου αλκοόλ και τα περισσότερα μέλη τους τα φυλούσε στο διαμέρισμα του, ώσπου μια πυρκαγιά στο κτήριο αποκάλυψε τον κτηνάνθρωπο, τον πιο γνωστό κατά συρροή δολοφόνο της μεταναζιστικής Γερμανίας. Ο 23χρονος Γερμανός ηθοποιός Γιόνας Ντάσλερ καθολικά μεταμορφωμένος, υποδύεται άψογα τον κατά πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία Χόνκα, ενώ όλος ο διάκοσμος είναι μια εκπληκτική εργασία της παραγωγής ώστε να μοιάζει απόλυτα με τους χώρους που διέμενε, σύχναζε και δρούσε ο εγκληματίας.

Σκηνές που ο ρεαλισμός τους σφίγγει το στομάχι, ενώ η σκέψη μου είναι απασχολημένη ελάχιστα, ψάχνοντας τους λόγους που οδήγησαν τον Ακίν να φτιάξει μια τέτοιου είδους ταινία δίχως πλοκή, αλλά με έντονη βία, τοποθετώντας τον θεατή στο κάθισμα να παρακολουθεί το απόλυτο έρεβος στον πυθμένα της ζωής ενός νοσηρού, ανθρώπινου μυαλού. Απαντώ από μόνος μου, πως κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο σύμπαν του ρεαλιστικού τρόμου, γιατί όχι και ο Φατίχ Ακίν.

  «Ιστορία Γάμου»

(Marriage Story)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019), για την μικρή οθόνη Netflix
  • Σκηνοθεσία: Νόα Μπόμπακ
  • Με τους: Άνταμ Ντράιβερ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Λόρα Ντερν, Άλαν Άλντα
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Odeon και για την μικρή οθόνη Netflix (έναρξη: 6 Δεκεμβρίου 2019)

Ο Τσάρλι (Άνταμ Ντράιβερ – καλός), ένας θεατρικός σκηνοθέτης στην εναλλακτική σκηνή της Νέας Υόρκης και η Νικόλ (Σκάρλετ Γιόχανσον – καλή), μια υποσχόμενη ηθοποιός που δεν έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο της, περιγράφουν εναλλάξ το τι αγαπούν ο ένας στον άλλο, μετά από δέκα χρόνια γάμου. Τα λεγόμενά τους συνοδεύονται από ένα μοντάζ των προσωπικών τους στιγμών, που αποπνέουν μια αίσθηση απόλυτης φυσικότητας: σαν μια γλυκιά αδιάκριτη ματιά στη ζωή που βρίσκει πάντα τον τρόπο να διαβρώσει τα ανθρώπινα αισθήματα.

Δράμα διαζυγίου που ισορροπεί ανάμεσα στο δάκρυ και το χαμόγελο, καθώς αφορά ζευγάρια με καλές αμοιβές εργασίας και γερό κομπόδεμα για να έχουν να ροκανίζουν οι δικηγόροι, ουχί ανδρόγυνα που παλεύουν στα βασικά μισθά, στην δουλεία της υπερεργασίας και θέλουν να χωρίσουν.

Δεν γράφω παραπάνω καθότι η ταινία όπως εξηγώ και στον «Ιρλανδό» είναι και αυτή από την πλατφόρμα Netflix και θα βγει στις μικρές οθόνες την 6η Δεκεμβρίου 2019. Υπομονή κυρίες μου!   

«Η Ανιές με τα Λόγια της Βαρντά »

(Agnes by Varda)

 

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ βιογραφία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ανιές Βαρντά
  • Διάρκεια: 115’
  • Διανομή: Seven Films

Η Ανιές Βαρντά, φωτογράφος, installation artist και πρωτοπόρος της Nouvelle Vague, αποτελεί  θεσμό για το γαλλικό κινηματογράφο. Λίγο πριν το θάνατο της, κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και χρησιμοποιώντας φωτογραφίες κι αποσπάσματα από τις ταινίες της μίλησε η ίδια για το ανορθόδοξο έργο της. 

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε δύο μέρη- στο πρώτο αναφέρεται στην «αναλογική περίοδο» από το 1954 έως το 2000.  Στο δεύτερο μέρος, η Βαρντά εστιάζει στη χρονική περίοδο από το 2000 έως το 2018 και μας δείχνει πως χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για να περιγράψει τον κόσμο με το μοναδικό της τρόπο. 

Η δραστήρια κυρία της Nouvelle Vague, που έφυγε τον Μάρτιο του 2019 από τον κόσμο των ανθρώπων σε ηλικία 91 χρόνων με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στην πορεία της, γύρισε η ίδια ένα ντοκιμαντέρ δυο επεισοδίων για την γαλλική τηλεόραση, κάτι σαν masterclass, παρουσιάζοντας το συνολικό, κινηματογραφικό και φωτογραφικό της έργο, ώστε να την θυμούνται οι συμπατριώτες της.

Οι υπερφίαλοι Γάλλοι, αφού έπαιξε στην μικρή οθόνη το ντοκιμαντέρ πήραν το τηλεοπτικό υλικό το μόνταραν κατάλληλα και το «σερβίρισαν» στην μεγάλη οθόνη, βλέποντας ο θεατής για ένα δίωρο την Βαρντά σόλο να μιλάει για τις ταινίες της με αποσπάσματα από τις ταινίες της, για τις εκθέσεις της και τις φωτογραφίες της. Αμιγώς τηλεοπτικό προϊόν, ακόμα και ως ντοκιμαντέρ το οποίο το έριξαν στην κινηματογραφική διανομή. Ποιος θα επισκεφθεί σκοτεινή αίθουσα να παρακολουθήσει έναν άνθρωπο να μιλά τόση ώρα καθισμένη σε καρέκλα και δίπλα της το τραπεζάκι με το κλαρωτό τραπεζομάντηλο; Τι διαολεμένες τσαπατσουλιές είναι αυτές…Ενεός!!!