fbpx

Αλμπέρτα Τσοπανάκη, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«… Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα, κι αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα και η εξέλιξη της τεχνολογίας στην κάθε εποχή. Κατά τα άλλα παραμένει πάντα η ίδια πικρή γεύση για το φθαρτό ον που λέγεται άνθρωπος»

Σε ένα υπέροχο μέρος ανάμεσα στο Μεταξουργείο και στο Γκάζι, στη γειτονιά που οι δρόμοι της έχουν ονόματα φιλοσόφων και ξεχωρίζει για τον πολιτισμικό της χαρακτήρα, εκεί που συναντιέται η Ανατολή με τη Δύση στέγασε πριν χρόνια τα θεατρικά της όνειρα η γνωστή ηθοποιός- σκηνοθέτης και συγγραφέας με ιδιαίτερη πένα, Αλμπέρτα Τσοπανάκη.

Πρόκειται για το θέατρο Παραμυθίας, που σε αυτό τον πραγματικό και τόσο αφόρητο κόσμο είναι το καταφύγιο αλλά και το εφαλτήριό της, που χρησιμοποιεί για  να βγάλει προς τα έξω τη δύναμή της, τις απόψεις της, τις θέσεις της. Η πορεία της δυναμικής καλλιτέχνιδας που αγωνίζεται χρόνια τώρα εμπεριέχει ένα στοιχείο δονκιχωτισμού, με την έννοια, τη στάση της να υπερασπίζεται, κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες, υποθέσεις άσχετες προς το προσωπικό της συμφέρον, κάτι που εισπράττει το θεατρόφιλο κοινό το οποίο και τη στηρίζει.

Η Αλμπέρτα δεν κυνηγάει χίμαιρες και κάθε σαιζόν κάνει δράσεις που συμβάλουν στο να αναδείξουν την προσπάθεια νεώτερων ομότεχνών της. Στο πλαίσιο παρουσίασης και ανάδειξης νέων θεατρικών έργων, θα πραγματοποιήσει στο θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθιάς 27 και Mυκάλης, Κεραμεικός) το πρόγραμμα «Θεατρικά Μονόπρακτα», από την Τρίτη 1 Οκτωβρίου, έως και την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2019.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε θεατρικές ομάδες. Οι ενδιαφερόμενες ομάδες μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή με νέα άπαιχτα θεατρικά μονόπρακτα νέων ή καταξιωμένων συγγραφέων, με διάρκεια από 5 έως 30 λεπτά και πρέπει να έχουν έτοιμο το θεατρικό τους έργο με επιλογή δικών τους συντελεστών, ηθοποιών. Τα σκηνικά αντικείμενα του χώρου θα πρέπει να είναι πρωτοποριακά-αφαιρετικά και να μην ξεπερνούν τρία  συνολικά αντικείμενα σκηνογραφίας.

Οι αιτήσεις συμμετοχής πρέπει να αποσταλούν έως και 27 Αυγούστου 2019 στο info@paramithias.gr. Γι΄ αυτή την πρωτοβουλία, που υποστηρικτές της είναι η Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος, ο Όμιλος UNESCO Πειραιώς και Νήσων, μιλά σήμερα η κα. Τσοπανάκη στο intownpost.com και για άλλα πολλά, για να ονειρευτούμε μαζί της που το έχουμε τόση ανάγκη.

Το θέατρό σας κα. Τσοπανάκη, το «Παραμυθίας», συνεχίζει να δίνει βήμα σε νέους δημιουργούς. Μετά τα παραμύθια, έρχεται η σειρά των θεατρικών μονόπρακτων. Αυτή είναι και η αλήθεια σας για την υποκριτική που υπηρετείτε με πάθος και συνέπεια. Πού στοχεύετε;

Από την αρχή της ίδρυσής του το Θέατρο Παραμυθίας, ως Πρωτοποριακό και Πειραματικό θέατρο νέων δημιουργών στον χώρο του Θεάτρου, παραμένει πιστό στον στόχο του που είναι να δίνει βήμα σε νέες θεατρικές ομάδες που πειραματίζονται και πρωτοπορούν στο σημερινό θεατρικό γίγνεσθαι. Έτσι, από 1η Οκτωβρίου 2019 έως και 9 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιείται φεστιβάλ θεατρικών μονόπρακτων με έργα νέων δημιουργών, κυρίως Ελλήνων, αλλά και καθιερωμένων συγγραφέων, προκειμένου να προβληθούν νέοι δημιουργοί συγγραφείς, όσο ηθοποιοί, σκηνοθέτες και μουσικοί.

Τα μονόπρακτα θα παρουσιάζονται καθημερινά για ένα 8ήμερο από τις 20:00 ως τις 23:00 στο Θέατρο Παραμυθία, ενώ θα υπάρχει μια αξιόλογη Επιτροπή από ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων. Παράλληλα τις θεατρικές ομάδες θα βαθμολογεί και το κοινό.

Και μετά το έργο σας «Φράνσις», που ήταν βασισμένο στη ζωή της διάσημης αμερικανίδας ηθοποιού, που έκανε μεγάλη αίσθηση στο θεατρόφιλο κοινό και εγκωμιάστηκε από την κριτική, τι άλλο να περιμένουμε με την εξαιρετική υπογραφή σας;

Από 4 Νοεμβρίου 2019 θα παιχτεί στο Θέατρο Παραμυθίας κάθε Κυριακή ένα νέο θεατρικό μου έργο «Ο Παπαγάλος», το οποίο διαπραγματεύεται με σουρεαλισμό  όλα εκείνα τα στοιχεία της ανθρωπότητας που επαναλαμβάνονται σε κάθε αιώνα και αντικατοπτρίζουν την ματαιότητα, την σκληρότητα του φθαρτού όντος που αποκαλείται άνθρωπος και που επαναλαμβάνει παπαγαλιστί τους ψίθυρους της κοινωνίας που τον έχουν εγκλωβίσει σε κανόνες, σε «πρέπει» μιας λογικής που στην πραγματικότητα του κατατρώει την σάρκα. Όλο αυτό εξελίσσεται μέσα σε ένα τσίρκο με πρωταγωνιστές έναν παπαγάλο που μιλάει και τον κινεί κουκλοπαίκτης, μια παρουσιάστρια και ιδιοκτήτρια του παπαγάλου, ενός τυχοδιώκτη και πανούργου μάνατζερ και ενός ζογκλέρ που τον υποδύεται ένας ραπ τραγουδιστής. Το έργο θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 20:30.

Η βαθιά ύφεση σας επηρέασε κα. Τσοπανάκη;

Επηρέασε νομίζω όλη την ανθρωπότητα. Για άλλη μια φορά μέσα στον αιώνα και μέσα στους αιώνες, έρχονται τα πάνω κάτω, που σημαίνει: φτου κι απ’ την αρχή, μια αναθεώρηση της ανθρωπότητας στο ποιοι αποφασίζουν τελικά για τη μοίρα μας. Ας προσέχαμε! Ας προσέχουμε ποιους ψηφίζουμε και τι είναι αυτό που τελικά ζητάμε από την εξουσία. Πιστεύω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα, κι αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα και η εξέλιξη της τεχνολογίας στην κάθε εποχή. Κατά τα άλλα παραμένει πάντα η ίδια πικρή γεύση για το φθαρτό ον που λέγεται άνθρωπος.

Σε παλιότερη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει, ότι περάσατε από την κατάσταση της μελαγχολίας. Τι θα συμβουλεύατε τους χιλιάδες Έλληνες που λόγω της κατάστασης έχουν υπερβεί τα όρια της και βρίσκονται στο κατώφλι της κατάθλιψης να κάνουν;

Να ζούνε απλά, να καλύπτουν μονάχα τις πραγματικές τους ανάγκες, να ονειρεύονται περισσότερο και να γελάνε πιο πολύ.

«Ποτέ δεν θα πρυτανεύσει η λογική στον κόσμο αυτό. Πιστεύω, ότι πάντα το μάρμαρο θα το πληρώνουν οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι και δεν είμαι απαισιόδοξη, κάθε άλλο. Είμαι πολύ σκεπτόμενη και εξαιρετικά ρεαλίστρια»

Πέρασαν ήδη 23 χρόνια από την ίδρυση του Θεάτρου Παραμυθίας, που είναι η πρώτη πειραματική σκηνή που δημιουργήθηκε στον Κεραμεικό και στις γύρω από αυτόν συνοικίες, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής. Όλη αυτή η προσπάθεια σάς στοίχισε σε κόπο, σε χρήμα αλλά ευτυχώς είχατε και τη στήριξη του κοινού για να σταθείτε στα πόδια σας. Αν γύρναγε ο χρόνος πίσω θα ξανακάνατε αυτό το εγχείρημα;΄

Ναι, θα ξαναέκανα ακριβώς τα ίδια. Διότι στην πραγματικότητα όλο αυτό εμπεριέχεται μέσα σε ένα άπιαστο όνειρο κι όσο κυνηγάς το όνειρό σου, τόσο αυτό ξεμακραίνει κι έτσι αναγκάζεσαι να τρέχεις ξοπίσω του λαχανιασμένη. Αυτό όμως σε κάνει να στέκεσαι στα πόδια σου. Διότι χωρίς το όνειρο πιστεύω, ότι απλά ο άνθρωπος μένει μισός.

Τί κρατήσατε από τους δασκάλους σας στη δραματική σχολή;

Την επιμονή τους να βγάλουν μεγάλους ηθοποιούς που θα ερμηνεύσουν μεγάλους ρόλους, δηλαδή στην πραγματικότητα αυτήν την ονειροπόληση που σε ταξιδεύει σε απέραντους κόσμους φαντασίας και ανεκπλήρωτων φαντασιώσεων. Η πραγματικότητα είναι ότι η τέχνη στην Ελλάδα αποτελεί και μόνον χόμπι, πράγμα που δεν διδάσκεται σε καμία δραματική σχολή, καθώς είμαστε μια μικρή χώρα με την πλειοψηφία της, δε, να επιμένει να κάνει καριέρα και να επιβιώσει σε μια χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, αλλά που αδυνατεί να τον τροφοδοτήσει. Έχω βαρεθεί να βλέπω ηθοποιούς με πολύ ταλέντο που για να επιβιώσουν δουλεύουν ως γκαρσόνια ή μπεημπισίτερ. Πιστεύω ακράδαντα ότι ένα τεράστιο κεφάλαιο της οικονομίας για την Ελλάδα θα ήταν να επενδύσει επάνω σε αυτό τον ελληνικό θησαυρό που αποτελείται από ταλαντούχους καλλιτέχνες σε ό,τι εμπεριέχει τέχνη. Αλλά δυστυχώς οι αρμόδιοι είναι άνθρωποι χωρίς ιδέες και έμπνευση, βαριούνται φοβερά να ψάξουν και να ασχοληθούν με τους ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων. Κάπου-κάπου υπάρχουν κάποια φωτεινά διαλείμματα, αλλά το ζήτημα χωλαίνει, καθώς οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται από την χώρα μας ως παλιάτσοι και επαίτες.

Έχετε μια αξιόλογη πορεία στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια, παρά την κρίση, παρατηρείται μια άνθιση παραστάσεων, προτάσεων και ενδιαφέροντος τόσο των ηθοποιών όσο και των θεατών. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; Και αν ναι, για ποιους λόγους πιστεύετε πως συμβαίνει;

Ναι, συμβαίνει αυτό και, σε κάθε εποχή κρίσης, δώστε στον λαό άρτον και θεάματα.

Η τέχνη της υποκριτικής δε σταμάτα να εξελίσσεται ποτέ και ο ηθοποιός αγωνίζεται για να επιτύχει το στόχο του. Εσάς ποιά ερεθίσματα εμπνέουν δημιουργικά την εξέλιξή σας;

Παρατηρώ τα πάντα γύρω μου πώς συμπεριφέρονται. Τους ανθρώπους κάθε κοινωνικής και οικονομικής τάξης, τα ζώα , τα πουλιά, τα ερπετά, την ζωή κάτω από την θάλασσα, τη φύση, τις πολιτικές εξελίξεις στον κόσμο και γενικά αντλώ ερεθίσματα από όλα αυτά και με το ένστικτο του καλλιτέχνη εμπνέομαι και αναπαράγω την έμπνευσή μου.

Ποιος θεωρείται ότι είναι ο ρόλος του θεάτρου στις δυσκολίες αυτών των καιρών;

Είναι, πιστεύω, να επαναφέρει τον εκτροχιασμένο άνθρωπο στην φυσική του κατάσταση, δηλαδή ότι ένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να φέρεται απολίτιστα. Αυτό το ρόλο πιστεύω έχει το θέατρο, να μας επαναφέρει στην πιο εξευγενισμένη φύση του ανθρώπου, όποια είναι αυτή και όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας.

Ποια ηρωίδα από το παγκόσμιο δραματολόγιο ονειρεύεστε κάποια μέρα να ζωντανέψετε επί σκηνής;

Την Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος», γιατί στέκομαι στη φράση της που πιστεύω ότι είναι μαγική και η μεγαλύτερη αλήθεια στο παγκόσμιο θέατρο. Είναι εκεί που λέει: «εγώ πάντα είχα εμπιστοσύνη στους ξένους».

Οι πρόσφατες εκλογές καταδίκασαν τη Χ.Α. Λέτε κάποτε να πρυτανεύσει η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο και να μην πληρώνουν πάντα τα μάρμαρο οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι;

Ποτέ δεν θα πρυτανεύσει η λογική στον κόσμο αυτό. Πιστεύω, ότι πάντα το μάρμαρο θα το πληρώνουν οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι και δεν είμαι απαισιόδοξη, κάθε άλλο. Είμαι πολύ σκεπτόμενη και εξαιρετικά ρεαλίστρια.

Ποια είναι οι ελπίδες σας για το μέλλον;

Οι επιθυμίες όλων μας για το μέλλον της ζωής μας, νομίζω πως θα πρέπει να είναι: «Να έχω όσο γίνεται μια καλή υγεία κι ένα καθαρό μυαλό, να μην επιτίθεμαι στο ανυποψίαστο περιβάλλον, τους φίλους μου, τους συγγενείς μου, τους συνεργάτες μου και στους αθώους ανθρώπους γύρω μου, που δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν αυτοί τα απωθημένα της όποιας ανασφάλειάς μου».

Αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μία ευχή σας, ποια θα ήταν αυτή;

Θα ήθελα ο κόσμος να σταματήσει να τρέφεται από τη σάρκα ζωντανών και αθώων ψυχών. Και να δει το αρνάκι και το γουρουνάκι και την αθώα αγελάδα, φιλαράκι τους και παρεΐτσα τους.