fbpx

«Αλαντίν»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Aladdin)     

 

  • Είδος: Μουσική περιπέτεια (και μεταγλωττισμένο και σε 3D)
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι
  • Με τους: Ναόμι Σκοτ, Γουίλ Σμιθ, Μπίλι Μάγκνουσεν, Μένα Μασούντ, Μάργουαν Κενζάρι
  • Διάρκεια: 128΄
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Οι γνωστές, μαγικές περιπέτειες του γοητευτικού, καλόκαρδου αλητάκου του δρόμου Αλαντίν (Μένα Μασούντ), της θαρραλέας και αποφασιστικής πριγκίπισσας Γιασμίν (Ναόμι Σκοτ), φυσικά,  του σκωπτικού τζίνι (Γουίλ Σμιθ – καλός), αλλά και του μοχθηρού βεζίρη Τζαφάρ (Μάργουαν Κενζάρι).

Όλα τα παραπάνω με μουσική, τραγούδι και χορευτικά.

Με νέες ηχογραφήσεις των αυθεντικών τραγουδιών της πανέμορφης, πρώτης ταινίας animation Αλαντίν (1992) της Ντίσνεϊ που έχουν γράψει ιστορία, όπως το «A Whole New World» (Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού), αλλά και νέα τραγούδια, το soundtrack της νέας live-action ταινίας παραγωγής, πάλι, της Ντίσνεϊ ήρθε για να προσελκύσει στις αίθουσες μικρούς και μεγάλους θεατές. Καθώς ο χαρακτήρας του κλέφτη της Βαγδάτης είναι ένας νεαρός της πιάτσας, που μαζί με την συνεργό του μαϊμού κλέβει για να ζήσει, χαρίζει παράλληλα τροφή σε φτωχούς, η Ντίσνεϊ αποφάσισε να δώσει τα σκηνοθετικά ηνία στον αγαπητό, Άγγλο Γκάι Ρίστι («Σέρλοκ Χολμς», «Δυο Καπνισμένες Κάνες», «Η Αρπαχτή», «Κωδικό όνομα U.N.C.L.E.», «Βασιλιάς Αρθούρος: Ο Θρύλος του Σπαθιού»).

Όπου, δηλαδή, σοκάκι, ρούγα και αλάνια, ο Ρίτσι στήνει το δικό του πανηγύρι δράσης και περιπέτειας με τα παρκούρ, τις διαφυγές στα στενά, τα ακροβατικά, το νευρικό, δίχως ανάσα μοντάζ. Έτσι, τουλάχιστον μας έμαθε και για αυτό τον αγαπήσαμε, ακόμα και στην δική του εκδοχή που αφορούσε τον βασιλιά Αρθούρο υποστηρίζει το όλο θέμα. Εδώ όμως είναι ένα εξωτικό παραμύθι με την μαγεία του, τα σέα και τα μέα του και ως γνωστόν το σωστό συστατικό του καλού παραμυθιού, που έχει ανάγκη την φαντασμαγορία του, είναι η καλή αφήγηση και πάνω απ΄ όλα η ατμόσφαιρα. Πόσο μάλιστα όταν η ιστορία εκτυλίσσεται σε παραμυθένιο χαλιφάτο. Σε αυτά ο Ρίτσι, δυστυχώς, έχασε το τόπι.

Εφέ στο εφέ, οι φουλ έντονες χρωματικές στις εικόνες, ο γαλαζωπός Γουίλ Σμιθ ως τζίνι – ο άνθρωπος, πάραυτα το υποστηρίζει – τα τραγούδια και τα ερμαφρόδιτα χορευτικά στιλ Μπόλιγουντ και αμερικάνικου μιούζικαλ, καταλήγουν σε έναν αχταρμά, σε ένα επιφανειακό, κινηματογραφικό παραμύθι άνευ ψυχούλας.

Η υπογραφή του σκηνοθέτη Γκάι Ρίτσι είναι ανύπαρκτη και το δημιούργημα του άκρως φοβισμένο έως συμβατικό. Τα παραμύθια της Χαλιμάς, dear, όπως και κάθε παραμύθι θέλουν εσωτερική υπέρβαση και αυτό το στοιχείο στην ταινία λάμπει δια της απουσίας του.