fbpx

«Ακίνητο Ποτάμι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ελλάδα, Γαλλία, Λετονία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Άγγελος Φραντζής
  • Σενάριο: Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Ιντρα Μπούρκοφσκα, Γιούρις Μπαρτκεβίτς
  • Διάρκεια: 113΄
  • Διανομή: Danaos Films

Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Άγγελου Φραντζή («Πολαρόιτ», «Το Όνειρο του Σκύλου», «Μέσα στο Δάσος»), με πρωταγωνίστρια την Κάτια Γκουλιώνη και τον Ανδρέα Κωνσταντίνου σε σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο τον Σπύρο Κρίμπαλη. Η παραγωγή είναι διεθνής και η ταινία, τo «Ακίνητο Ποτάμι», γυρίστηκε εξολοκλήρου στην χιονισμένη Ρωσία και στην επίσης ασπροντυμένη Λετονία. Εξαιρετική η φωτογραφία του Γάλλου Σιμόν Μποφίς (Μαχαίρι στην Καρδιά), καθότι είναι και ο μοναδικός ενδιαφέρον πόλος όλης της παραγωγής.

 Η Άννα και ο Πέτρος, ένα ζευγάρι από την Ελλάδα που πρόσφατα μετακόμισε σε μία βιομηχανική πόλη της Σιβηρίας λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων του Πέτρου, ανακαλύπτει με έκπληξη ότι η Άννα είναι έγκυος, χωρίς να έχουν ολοκληρωμένες σχέσεις το τελευταίο διάστημα.

Τον απάτησε; Μήπως έχουν πέσει θύματα συνομωσίας; Ή μήπως ευλογήθηκαν με ένα θαύμα; Αναζητώντας μια λογική εξήγηση, ο Πέτρος αμφισβητεί την Άννα, η οποία στρέφεται προς τη θρησκεία.

Ο μέχρι πρότινος ακλόνητος δεσμός τους βρίσκεται σε κρίση, καθώς η σχέση τους μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ανάμεσα στο ορθολογικό και το πνευματικό.

Όταν η οντολογία σε φιλοσοφικό επίπεδο επιχειρεί την σύγκρουση με το βαθύ θρησκευτικό πριγκιπάτο του ιερατικού δόγματος και η λογική επιδίδεται παραδίπλα σε ακατέργαστες τούμπες εντυπωσιασμού, ψάχνεις εναγωνίως, διάολε, να ανακαλύψεις τι στο καλό ήπιε ο σεναριογράφος και φυσικά τον κρυπτοχριστιανό, Greek orthodox σκηνοθέτη.

Δεν θα είναι λίγοι οι θεατές που ευλόγως θα αναρωτηθούν με ψιθυριστή απορία, ειδικά στο φινάλε, εάν πίσω από την παραγωγή ο βασικός, ανώνυμος χορηγός είναι η Μονή Πετράκη ή σύσσωμο το αθωνίτικο, Περιβόλι της Παναγιάς.

Εκτός της γενικότερης αφασίας και του σεναριακού αλαλούμ, που αυτοκρατορικά εξουσιάζουν την πλοκή της ιστορίας του Φραντζή, η ταινία, με την παρρησία εφηβικού θράσους, πλασάρεται ως φόρος τιμής στον Ταρκόφσκι. Τούτο να το εκλάβουμε έντρομοι ως αφορισμό προς τον μέγα Ρώσο σκηνοθέτη ή απλά ως απειλή;

Εδώ σταματώ το γράψιμο για την συγκεκριμένη ταινία, που μηδέ ειρμού, μηδέ πρωτοτυπίας, μηδέ φαντασίας κατασκευάστηκε και φυσικά καμία σχέση με τον Ταρκόφσκι έχει. Πάμε λοιπόν από την αρχή, εάν και εφόσον υπάρχει κάποιο σοβαρό και πρωτίστως ορατό σημείο εκκίνησης για το σύγχρονο, ελληνικό σινεμά.