fbpx

banner αεροδρομίου

Αθηνά Παππά, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Τίποτα στη ζωή δεν κατακτιέται με ευκολία. Είναι όμως τόσο μεγάλη η χαρά όταν τα καταφέρνεις! Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά δεν με βοήθησε κανείς. Δεν είχα «πλάτες» όπως λένε»

Η Αθηνά Παππά κατοικεί  στη σκέψη μου ως μια ηθοποιός, η οποία  έχει μια τόσο έντονη παρουσία πάνω στο θεατρικό σανίδι, που καταφέρνει να αφοπλίζει όλους τους ρόλους που της δίδονται, μαγεύοντας το περιβάλλον.

Ευτύχησε να έχει δασκάλους, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίνως Βολανάκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης που την πίστεψαν και την εμπιστεύτηκαν για να φθάσει να μας κάνει καλύτερους η τέχνη της. Ακολουθώντας την εποχή της παρακολούθησε όλα τα νέα ρεύματα παίρνοντας μέρος σε σεμινάρια εδώ και την Γερμανία για το αρχαίο δράμα, τον Σαίξπηρ, το σύγχρονο αμερικανικό θέατρο, το Live Art Theater και συνεχίζει να τρέφεται με τη γνώση αλλά και το ταλέντο της.

Με αφοσίωση στα ανθρώπινα που καταπιέζονται από την εξουσία και έγνοια για το κοινό, η Αθηνά Παππά, αυτή η νεράιδα του μύθου, δικαιώνει την ευαίσθητη ποιητική της ιδιοσυγκρασία και ως σκηνοθέτης, αλλά και στα κείμενα που γράφει.

Σήμερα βρίσκεται απέναντί μου και αυτά τα μάτια της αποκαλύπτουν τις ομορφιές της τέχνης της, τις ασχήμιες του κόσμου με βαθύ παράπονο, την ελπίδα που θέτει σε λειτουργία το ανέμελο, που τόσο το έχουμε ανάγκη, ενώ από τα λεγόμενά ξεπηδάει  μια φλόγα που κυριεύει τα αυτιά και το νου.

Τον περασμένο  χειμώνα κα. Παππά σας συναντήσαμε στην παράσταση «Τι Με Κοιτάς Έτσι;», των Ρόδη –Κυφωνίδη, η οποία αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς και θα συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά, στο θέατρο Αλκμήνη, από τις 16 Οκτωβρίου 2019, κάθε Τετάρτη στις 21.30. Νιώθετε άγχος με όλες αυτές τις εγκωμιαστικές κριτικές  ή μεγαλύτερη ευθύνη;

Μεγαλύτερη ευθύνη φυσικά!  Όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και η ευθύνη απέναντι σε όλα και κυρίως απέναντι στον εαυτό σου. Χαίρομαι που θα αναμετρηθώ πάλι με την ηρωίδα του έργου και νιώθω ότι θέλω να την πάω ακόμα λίγο πιο πέρα. Να την κάνω να χαίρεται που προσπαθώ να είμαι συνεπής μαζί της και να την ξελογιάσω με τα καπρίτσια της, να την κάνω να γελάσει μαζί της, να κλάψει, να φωνάξει. Να την κάνω να με «κοιτάξει έτσι».

Στην παράσταση περνάνε όλα τα είδη του θεάτρου (κωμωδία, δράμα, μπουρλέσκ, καμπαρέ) διαδεχόμενα το ένα το άλλο χωρίς να αφήνουν περιθώρια πλήξης στον θεατή και ταυτόχρονα τον καθιστούν συνένοχο στο δράμα της ηρωίδας. Τί δυσκολίες αντιμετωπίσατε για να φθάσετε στο επιθυμητό αποτέλεσμα;

Τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω κάθε φορά που καταγίνομαι με ένα ρόλο. Πόσο, μάλλον δε, όταν γνωρίζεις ότι ο χαρακτήρας αυτός που θα υποδυθείς  ήταν υπαρκτό πρόσωπο και όχι αποκύημα της φαντασίας του συγγραφέα.

Ωστόσο το πλησίασμα της γυναίκας αυτής έγινε μέσα από την δική μου προσωπικότητα. Τι εννοώ. Πάντα μέσα από μας αναβιώνουν οι ρόλοι , οι φιγούρες των έργων. Η γυναίκα αυτή θα ήταν λίγο διαφορετική αν την έκανε άλλη ηθοποιός γιατί ακριβώς θα ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος που θα πλησίαζε η θα συνομιλούσε μαζί της διαφορετικά ,ακόμα και αν η καθοδήγηση ήταν ίδια. Μέσα από την  υποκριτική παιδεία που έχω, έμαθα να προσεγγίζω τον ρόλο με ένα «κλείσιμο του ματιού» στον θεατή, ότι, δηλαδή, πίσω από τον ρόλο πάντα είμαστε εμείς. Ο Κωνσταντίνος Ρόδης που το σκηνοθέτησε, πρώην μαθητής μου, κινήθηκε στην ίδια γραμμή.

Ενσαρκώνετε μια πανέμορφη γυναίκα, όπως εσείς κα. Παππά, που όμως πάσχει από μανιοκατάθλιψη και προσπαθεί μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοχειρίας να διηγηθεί την ζωή της με σαρκασμό και αυτοσαρκασμό. Τέτοιες περιπτώσεις συναντάμε καθημερινά τριγύρω και συχνά σαστίζουμε, γιατί δεν γνωρίζουμε πώς να τις αντιμετωπίσουμε. Μήπως μόνο η αγάπη είναι το φάρμακο γι΄ αυτά τα βαθιά διαταραγμένα άτομα, για να πάψουν να ζουν στο περιθώριο;

Δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Η αγάπη ως αυτούσια λέξη είναι σαν ένα μπαλόνι διαλεκτικής. Αν η αγάπη δεν εμπεριέχει ενδιαφέρον το οποίο οφείλει να είναι μη ναρκισσιστικό, μόνο τότε το ενδιαφέρον των συνανθρώπων μας έχει ουσία. Το να δρούμε για τον άλλον είναι ένα σημείο το οποίο πολλές φορές υπερβαίνει τις ανθρώπινες δυνατότητες και οφείλει να οδηγήσει στην ψυχολογική οδό.

Μιλάμε για ένα μονόλογο, που «η υποκριτική εδώ παίζει σε λεπτές αποχρώσεις και σε μεγάλου βάθους βουτιές», όπως εύστοχα έχετε σχολιάσει. Άνθρωπος είσθε. Αν μια μέρα δεν έχετε τη ψυχική δύναμη πως το αντιμετωπίζετε;

Λόγω των σπουδών μου έχω μάθει να μεταδίδω το συναίσθημα του ρόλου στον θεατή  ανεξαρτήτως του τι νιώθω η βιώνω εγώ στην προσωπική μου ζωή. Αυτό φυσικά δεν είναι εύκολο αλλά με τα χρόνια  την εμπειρία και την αποστασιοποίηση του ρόλου από την προσωπική ζωή επιτυγχάνεται.

Εν τέλει τί εισπράξατε από την προσωπική σας συνομιλία με αυτή τη γυναίκα, που είναι και υπαρκτό πρόσωπο, με την έννοια ότι η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα;

Η συνομιλία μου με αυτή την γυναίκα δεν σταμάτησε και δεν θα σταματήσει μέχρι το τέλος των παραστάσεων. Κάθε φορά που την συναντώ πάνω στη σκηνή συνομιλώ μαζί της και κάποιες φορές νοιώθω ότι με κρίνει με το βλέμμα της, άλλες φορές θετικά και άλλες αρνητικά. Είναι μια διαλεκτική μάχη που γίνεται εκ των έσω και που φτάνει στον θεατή μόνο αυτό που τελικά επιλέγουμε να ακουστεί. Είναι μια συνωμοτική διαδικασία μεταξύ μας που καθόρισε και καθορίζει την σχέση μας πάνω και κάτω από την σκηνή. Είναι η συνομιλία δυο γυναικών που έχουν να πουν πολλά η μια στην άλλη και που πολλές φορές οι ιστορίες τους μοιάζουν, φαίνονται οικείες. Τα συναισθήματα που αναβλύζουν είναι πολλά. Αγάπη, μίσος , κατανόηση, χαρά, πίκρα, γέλιο, θλίψη.

Πολλές φορές νιώθω να με ακολουθεί στο δρόμο που πάω για το θέατρο και εκεί πιάνω τον εαυτό μου να της το απαγορεύει, γιατί το πριν και το μετά την παράσταση ανήκουν μόνο σε μένα. Αλίμονο αν αφήναμε τους ρόλους να καθορίζουν την ζωή μας. Θα ήταν ανησυχητικό.

Από μικρή θέλατε να μπείτε στον κόσμο του θεάτρου χωρίς καν να έχετε συνειδητοποιήσει, τί σημαίνει ηθοποιός και κυνηγήσατε το όνειρό σας. Ήταν ανηφορικός ο δρόμος που διαβήκατε;

Το φαντασιωσικό ασυνείδητο της παιδικής μου ηλικίας έγινε συνειδητή πραγματικότητα μεγαλώνοντας. Δηλαδή πριν πάω στη σχολή ήξερα ότι αυτό που επέλεξα είναι δύσκολο και ο δρόμος ανηφορικός. Δεν έτρεφα ψευδαισθήσεις. Έχτισα «πέτρα- πέτρα» το δικό μου οικοδόμημα και βασίστηκα μόνο στις δικές μου δυνάμεις. Τίποτα στη ζωή δεν κατακτιέται με ευκολία. Είναι όμως τόσο μεγάλη η χαρά όταν τα καταφέρνεις! Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό,αλλά δεν με βοήθησε κανείς. Δεν είχα «πλάτες» όπως λένε.

«Με απωθεί η ίντριγκα, οι δολοπλοκίες, το ψέμα και η υποκρισία που κυριαρχούν σε ένα θέαμα αλλά με ελκύει το καλό αποτέλεσμα ακόμα και αν έχει βασιστεί σε όλα τα προαναφερθέντα»

Οι σπουδές σας στο Πολιτικό της Νομικής , που φοιτήσατε ακούγοντας τη συμβουλή του πατέρα σας, πέρα από τις γνώσεις που σας προσέφεραν, σε τι σας χρησίμευσαν;

Χρησίμευσαν στο να αποκτήσω μεθοδολογία, να συνειδητοποιήσω τον λόγο της γνώσης και της επίγνωσης και να αποκτήσω, λόγω αυτού, μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ενδυνάμωσαν τον στόχο και τον σκοπό να ασχοληθώ με το θέατρο και γενικότερα με την τέχνη καλλιεργώντας περισσότερο το πνεύμα μου. Έτσι δεν παρέμεινα στην επιθυμία αλλά πέρασα στην πράξη πραγματοποιώντας το όνειρό μου.

Υπήρξαν δυσκολίες στην μέχρι τώρα πορεία σας, ειδικά την περίοδο της κρίσης που φθάσατε να πείτε, ότι τίποτα πια δεν είναι δεδομένο;

Στην λεγόμενη τεχνική κρίση η οποία αίφνης δημιουργήθηκε στην Ελλάδα

(ενώ προϋπήρχε από τα μέσα της δεκαετίας του 90 με το λεγόμενο οικονομικό θαύμα), ένας δημιουργός ανεξαρτήτου κρίσης η μη, είναι σε καθημερινή κρίση σε σχέση με αυτό που επιδιώκει να κάνει θέλοντας να επιβεβαιώσει το «εγώ» του δια μέσου του κοινού και το κοινό κρίνει. Συνεπώς η όποια κρίση για τους δημιουργούς είναι μια δεδομένη κοινωνική κατάσταση. Εάν αντιληφθούμε ότι η τέχνη είναι μια επαναστατική πράξη αντικουλτούρας τίποτα δεν είναι δεδομένο γιατί τα δεδομένα ανατρέπονται καθημερινά.

Η αναγνώριση της καλλιτεχνικής αξίας σας, σας έχει κάνει να είστε πλέον πιο   επιλεκτική;

Επιλεκτική ήμουν πάντα από τότε που ξεκίνησα, ίσως γιατί ξεκίνησα με τις καλύτερες των προϋποθέσεων. Με δασκάλους όπως ο Μ. Χατζιδάκις, Μ. Βολανάκης. Μ. Κακογιάννης δεν μπορεί παρά να είσαι επιλεκτικός και να καλλιεργήσεις την αισθητική σου. Αλλά όταν μιλάμε για αξία, για ποια αξία μιλάμε; Η αξία στην Τέχνη στην καπιταλιστική οικονομία που ζούμε(η μόνη η οποία  επιβίωσε) υπάρχει λόγω της υπεραξίας. Η υπεραξία επιφέρει το κέρδος, η υπεραξία επιφέρει την δόξα. Απλά η λεγόμενη υπεραξία είναι μια σπέκουλα της Τέχνης.

Πώς βλέπετε την πρωτοπορία στο θέατρο σήμερα; Υπάρχει κάτι καινοτόμο ή περισσότερο συναντάμε μια διαρκή ανακύκλωση;

Ο ναρκισσισμός δημιουργεί μια φαύλη ανακύκλωση της Τέχνης. Μόνον όταν ξεπεράσουμε τον ναρκισσισμό μας εξιδανικεύοντας τον σε μορφή Τέχνης ή δημιουργίας αν θέλετε, μόνον τότε δεν έχουμε την διαστροφική  επανάληψη της ανακύκλωσης.

Τι θαυμάζετε στο ελληνικό θέαμα σήμερα και τις σας απωθεί;

Θαυμάζω τους ανθρώπους που αποτελούν το θέαμα και όχι το θέαμα αυτό καθ εαυτό. Όλους αυτούς που εργάζονται γι αυτό κάτω από δύσκολες συνθήκες, είτε είναι πάνω στην σκηνή είτε είναι από αυτούς που βρίσκονται πίσω από αυτήν.

Με απωθεί η ίντριγκα, οι δολοπλοκίες, το ψέμα και η υποκρισία που κυριαρχούν σε ένα θέαμα αλλά με ελκύει το καλό αποτέλεσμα ακόμα και αν έχει βασιστεί σε όλα τα προαναφερθέντα και αυτό γιατί  κρίνοντας ως θεατής δεν γνωρίζεις ποτέ τι γίνεται στα παρασκήνια αλλά μόνο αυτό που βλέπεις μετράει. Καλώς η κακώς εκ του αποτελέσματος κρινόμαστε. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ ενδιέφερε το «Κολοσσαίον» ως θέαμα.

«…έχω και τις σκοτεινές πλευρές; Πιστέψτε με, δε μπορώ να τις ξορκίσω ίσως γιατί το φως και το σκοτάδι είναι αλληλένδετα, ίσως γιατί φως και σκοτάδι είναι η αρχή του κινηματογράφου, ίσως γιατί παρ όλο που κυριαρχεί το φως το χρειάζομαι το σκοτάδι για να ηρεμώ για να συνομιλώ με τους φόβους μου για να μπορώ να χαίρομαι την καθαρότητα του φωτός»

Εκτός σκηνής τι σας γεμίζει ; Βρίσκετε την ηρεμία κοντά στην οικογένειά σας;

Αντί του γεμίσματος θα προτιμούσα την λέξη μέθεξη. Πράγματι, οι άνθρωποι στις διαπροσωπικές μας σχέσεις δύνανται δια μέσου της επικοινωνίας να δημιουργούν ερεθίσματα ώστε να επιβεβαιώνονται τα συναισθήματά τους. Η επιβεβαίωση των συναισθημάτων δημιουργεί την μέθεξη. Άρα την ηρεμία. Οι άνθρωποι που έχω επιλέξει ως οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των φίλων μου, με ηρεμούν και χάρη στην ύπαρξή τους κάνουν την ζωή μου πολύτιμη.

Είσθε μια εξαιρετική μητέρα. Αγωνιάτε για το μέλλον των παιδιών σας αυτή την εποχή που η παγκοσμιοποίηση μας έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο;

Δεν υπάρχει σαφής ορισμός και απόλυτος προσδιορισμός της μητρότητας, οπόυε δεν γνωρίζω αν είμαι εξαιρετική μητέρα. Είμαι μια γυναίκα που έμαθα την μητρότητα από την στιγμή που γέννησα τα παιδιά μου. Προσπάθησα να αποβάλλω τους φόβους μου και έκανα αρκετά λάθη, τα οποία όμως με οδήγησαν στο να μπορώ να εξελίξω την σχέση μου μαζί τους η οποία βασίζεται στην κατανόηση και την συνεχή δυνατότητα επικοινωνίας ,με νέους τρόπους και τακτικές. Στην αρχή με παιγχνίδι και  αργότερα δείχνοντάς τους τον έξω κόσμο, κρατώντας τα συναισθηματικά  ασφαλή και μαθαίνοντάς τα την σταδιακή απομάκρυνση και την ικανότητα της αυτονομίας. Προσπάθησα και ακόμα προσπαθώ –η σχέση αυτή είναι  άρρηκτη- να τους κληροδοτήσω τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου και μαζί με την εκπαίδευση που έχουν πάρει από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια αλλά και από τον κοινωνικό περίγυρο, να  είναι, κοινωνικά, συνειδητοποιημένοι πολίτες.

Ως εκ τούτου δεν αγωνιώ για τα παιδιά μου αλλά για τον κόσμο που ζούμε, για τις φυσικές καταστροφές του πλανήτη, για την ανερχόμενη βία, για το χαμηλό  πνευματικό επίπεδο, για την άνοδο του ρατσισμού  των διακρίσεων και της ακροδεξιάς.

Η τέχνη περιβάλει ποιητικά τη ζωή σας;

Η ποίηση βρίσκεται παντού σε όλα τα σημαντικά και ασήμαντα. Τα δύο νόμπελ που έχουμε αποκτήσει ως χώρα είναι στην ποίηση. Η ποίηση στον πολιτισμό αυτού του λαού έδινε πάντα το έναυσμα για ένα πολιτιστικό άλμα.

Φαίνεται ότι κυριαρχεί το φως στη ζωή σας. Πως καταφέρατε να ξορκίσετε τις σκοτεινές σας πλευρές;

Μπα, έχω και τις σκοτεινές πλευρές; Πιστέψτε με, δε μπορώ να τις ξορκίσω ίσως γιατί το φως και το σκοτάδι είναι αλληλένδετα, ίσως γιατί φως και σκοτάδι είναι η αρχή του κινηματογράφου, ίσως γιατί παρ όλο που κυριαρχεί το φως το χρειάζομαι το σκοτάδι για να ηρεμώ για να συνομιλώ με τους φόβους μου για να μπορώ να χαίρομαι την καθαρότητα του φωτός ή ίσως γιατί η Τέχνη που οδηγεί τη ζωή μου, οδηγεί από το σκοτάδι στο φως!

Παρακολουθώντας σας καλλιτεχνικές εξελίξεις, πώς βλέπετε το ελληνικό θέατρο σήμερα; Ποια η γνώμη σας για τον τρόπο που διαμορφώνεται, αλλά και για αυτά που εν τέλει προσφέρει;

Το θέατρο διαμορφώνεται και οφείλει να εξελίσσεται όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, ανάλογα με τις κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις μιας χώρας αλλά και ολόκληρης της οικουμένης. Στην προκειμένη όλα αυτά τα χρόνια της «κρίσης», παρόλο που υπήρξε μείωσης της κρατικής δαπάνης για πολιτιστικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές δράσεις, το θέατρο συνεχίζει και υπάρχει. Υπάρχει  μέσα από ένα επαναπροσδιορισμό καλλιτεχνικής δημιουργίας, τόσο σε μεγάλους πολιτιστικούς οργανισμούς, όσο κι σε μικρές ομάδες που δημιουργούνται από την ανάγκη νέων παιδιών να διοχετεύσουν την ενέργεια και την φαντασία τους στον χώρο της Τέχνης. Αυτό επιτυγχάνεται με ανανεωτικές και ριζοσπαστικές συνεργασίες  αλλά και  με την αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων εξασφάλισης οικονομικών πόρων μια και οι κρατικές επιχορηγήσεις είναι ανεπαρκείς.

Άλλες φορές  το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον και καινοτόμο και άλλες -τις περισσότερες δυστυχώς- οπισθοδρομικό και κακόγουστο. Ωστόσο όπως και να έχει, το θέατρο προσέφερε πάντα στον τόπο που γεννήθηκε και θα συνεχίσει να προσφέρει πολιτισμό.

«Η τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε στο ανάστημά μας», υποστήριζε ο Κάρολος Κουν και θεωρώ, ότι αυτό, εσείς κα. Παππά, το κάνετε πράξη. Φέρνει σε άβολη θέση αυτό έναν καλλιτέχνη;

Κατ αρχάς σας ευχαριστώ που το πιστεύετε αυτό. Θα σας απαντούσα εντίμως ότι αυτό προσπαθώ και επιδιώκω κάθε φορά να το φέρω εις πέρας.

Αν και δεν υπάρχει ορισμός της Τέχνης, η Τέχνη είναι μεγάλη και είναι μια αναγκαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης για να εκφραστεί, να αποκαλύψει, να εμβαθύνει, να ερμηνεύσει, να μεταρρυθμίσει , να απογειώσει . Η Τέχνη είναι πλούτος, μαγεία. Είναι η αποκάλυψη του είναι μας. Η τέχνη είναι ένα προνόμιο που έχουμε και σαφώς οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε με σεβασμό.

Κάθε τι που μας ξεπερνάει μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Κάνοντας Τέχνη, οφείλουμε να ψηλώνουμε, να χαιρόμαστε που δημιουργούμε, και να προσπαθούμε  να διανύσουμε την απόσταση που μας χωρίζει,  για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και ο Όρσον Γουέλς είχε βγάλει το δικό του συμπέρασμα περί τέχνης συνοψίζοντας: «Ο εχθρός της τέχνης είναι η απουσία ορίων». Εσείς κα. Παππά νιώσατε ποτέ να έχετε ξεπεράσει τα όριά σας;

Ο Όρσον Γουέλς ίσως  το ανέφερε αυτό επειδή ακριβώς η δημιουργία ξεπερνά τα όρια. Αυτό επέτυχε με την συγκλονιστική ταινία: «Πολίτης Κέιν», ένα αριστούργημα της 7ης Τέχνης. Το έργο αυτό μπορεί στην εποχή του να αποτέλεσε μια παταγώδη αποτυχία, να κυνηγήθηκε από τον Χίρστ, επειδή αναφερόταν σε αυτόν, αλλά η δημιουργία άνευ ορίων χαρακτηρίζει την διαχρονικότητα της τέχνης.

Πώς ονειρεύεστε την καλλιτεχνική σας συνέχεια; Υπάρχουν σκέψεις και επιδιώξεις για το μέλλον;

Έχω ήδη κλείσει μια συνεργασία με την ομάδα «Οιχοποιοί» όπου γράφω τα κείμενα και σκηνοθετώ. Η παράσταση λέγεται: «Η Τραγωδία αλλιώς» και αφορά μια ομάδα καλλιτεχνών που απαρτίζεται από ηθοποιούς, μουσικούς, χορευτές και εικαστικούς και προσπαθεί να βρει τις ρίζες την εθνική της ταυτότητα, μέσα από την αρχαία ελληνική τραγωδία, αποδομώντας την και χτίζοντας την από την αρχή. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Αίθουσα Θεάτρου της Α.Σ.Κ.Τ από τον ερχόμενο Νοέμβριο.

Στον ίδιο χώρο θα παρουσιάσω την δεύτερη θεατρική περίοδο το έργο του Ανδρέα Στάικου: «Άλκηστις και όνειρα γλυκά». Το έργο είναι μια συνδιαλλαγή του συγγραφέα με τον αρχαίο μύθο και την Ευριπίδεια εκδοχή. Είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, ανάμεσα στην αρετή και στην διαστροφή. Είναι ένα ξέφρενο κωμικοτραγικό παραμύθι.