fbpx

«Αγάπη Είναι»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(C’est ça l’amour / Real Love)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία : Κλερ Μπερζέ
  • Με τους: Μπουλί Λανέρ, Ζιστίν Λακρουά, Σαρά Χενοσμπέργκ
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: One From the Heart
  • Διακρίσεις: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Giornate degli Autori του Φεστιβάλ Βενετίας.

Ο πατέρας Μάριος (Μπουλί Λανέρ – καλός) προσπαθεί αλλά δυσκολεύεται τα μάλα να τα βγάλει πέρα με τις δυο έφηβες κόρες του και τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του μετά την απόφαση της συζύγου του να χωρίσουν.

Βρισκόμαστε στην πόλη Φορμπάχ ης βόρειας Γαλλίας κοντά στα σύνορα με την Γερμανία. Από τότε που η σύζυγος του αποφάσισε να φύγει από το σπίτι και να δει την ζωή της σε ρυθμούς ελευθερίας μακριά από την οικογενειακή καταπίεση, ο Μάριο αναλαμβάνει μόνος του τις κόρες του.

Η Φρίντα, 14 χρονών (Ζιστίν Λακρουά – καλή), τον κατηγορεί ότι είναι απόλυτα δική του η ευθύνη που έφυγε η μητέρα της. Η Νίκι, 17 χρονών (Σαρά Χενοσμπέργκ – καλή), ονειρεύεται την ανεξαρτησία της. Ταυτόχρονα, ο άμοιρος Μάριο περιμένει τη σύζυγο του να επιστρέψει κοντά του.

Η σκηνοθέτις Κλερ Μπερζέ, έπειτα από το βραβευμένο με την Χρυσή Κάμερα των Κανών «Party Girl» του 2014, εδώ, στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινίας της, βάζει σε πρώτο πλάνο ένα άνδρα που στο νέο, ότι η γυναίκα του τον εγκαταλείπει, τού έρχεται ο ουρανός σφοντύλι. Κάτι σαν κεραυνοπληξία, καθώς οι δυο έφηβες κόρες του παραμένουν στο σπίτι μαζί του και του κάνουν, εκτός των άλλων, την ζωή πατίνι. Καταλαβαίνεται λοιπόν, την ανελέητη συμπίεση που νοιώθει από τρεις δυνατές, γυναικείες προσωπικότητες, της πρώην γυναίκας του και των δυο θυγατέρων του, που γενικώς ψάχνονται.

Η Μπερζέ, όπως η ίδια αναφέρει: το σενάριο της ταινίας είναι κατά βάση το διαζύγιο των γονιών της και πώς εκείνη το βίωσε. Προφανώς ως κόρη, φαινομενικά, τοποθετείται προς την πλευρά του ταλαίπωρου μπαμπά, αλλά στην ουσία του πράγματος ανάβει την θρυαλλίδα που καταλήγει στην μπαρουταποθήκη που αφορά την ανεξαρτησία της γυναίκας. Εκκωφαντική η έκρηξη, καθώς στην ιστορία παρακολουθούμε τις απέλπιδες προσπάθειες του ανδρός, συζύγου και πατρός να εναρμονιστεί με τα σύγχρονα, κοινωνικά δεδομένα. Σε ό,τι μαλακία μπορεί να φανταστείς επιδίδεται το αρσενικό δίποδο όχι για προσαρμοστεί και να πάρει την απόφαση, πως το ταίρι του την «έκανε», αλλά για να επαναφέρει σώνει και καλά το θηλυκό στον νυμφώνα. Η ανδρική φιγούρα σε ένα σημαντικό ποσοστό γελοιοποιείται διακριτικά από την θέση της Μπερζέ .

Ο γνωστός Βέλγος ηθοποιός Μπουλί Λανέρ (Δύο Καρδιές – 2014) είναι καλός σε αυτό που καλείται να διεκπεραιώσει και οι δυο κινηματογραφικές θυγατέρες του, ερασιτέχνες ηθοποιοί και οι δυο, βγάζουν τους ρόλους τους ικανοποιητικά. Κατά τα άλλα τα «δόντια» της Κλερ Μπερζέ είναι φορτωμένα από ανδρική σάρκα. Κινηματογραφικό θέμα, που πλασάρεται συχνά και έντεχνα καμουφλαρισμένο στο μεγάλο, άσπρο σαν «σάβανο» πανί της 7ης Τέχνης.