fbpx

banner αεροδρομίου

«Ήλιος και Θερινό Ηλίοστάσιο», γράφει ο Ἀνδρέας Μπλαμούτσης, ο Εὐπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Ἰτέα /Γαλαξίδι,22.6.2002

Ἀθῆναι, 22.5.2019

Βρεθήκαμε μέ φίλους ἐκδρομή στό Γαλαξίδι τό 2002, ἄν θυμᾶμαι καλά γύρω στίς 20 μέ 25 Ίουνίου, κι ὅπως κουβεντιάζαμε ἐκεῖ στήν ταβέρνα περί ἀνέμων καί ὑδάτων, ἦλθε ὁ λόγος στόν ἥλιο καί στό  θερινό ἡλιοστάσιο. Και ἐπειδή τὄχω μόνιμο «χουνέρι», ἄν κάτι δέν βρίσκεται πρόχειρο στό μυαλό μου, να ψάχνω στά κιτάπια μου νά βρῶ τίς δέουσες ἀπαντήσεις, ἐπεξηγήσεις, κι ἄν δέν τίς βρῶ ἔτοιμες, προσπαθῶ νά τίς «γεννήσω».

Ἀναζητῶντας λοιπόν, βρέθηκα μπροστά στόν «φωτοδότη καί ζωοδότη ἥλιο», ἀλλά καί σέ διαφόρους συμβολισμούς του. Ὁπότε, ἄρχισα σιγά-σιγά νά ξεκαθαρίζω τό τοπίο, να ξετυλίγω το κουβάρι.

Καλόν εἶναι νά γνωρίζετε, έσείς οἱ ἀναγνῶστες, a priori, ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι κάθε ἄποψις πού περιγράφεται δέν σημαίνει κι ὅτι τήν ἀποδέχομαι ὡς ἀπαραιτήτως ὀρθή. Ἄλλωστε δέν μπορῶ νά κρατηθῶ, ἀμέσως ἀποτυπώνω μανιωδῶς τίς αντιρρήσεις μου…φαίνεται ἄλλωστε.

Λέει λοιπόν ὁ «θεῖος» Δάντης, ὁ μέγας ἰταλός ποιητής «δέν ὑπάρχει πρᾶγμα ὁρατό σέ ὅλον τόν κόσμο, πιό ἄξιο και πιο κατάλληλο ὡς σύμβολο τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν ἥλιο, πού φωτίζει μέ ὁρατή ζωή πρῶτα τόν ἑαυτό του καί ἕπειτα ὅλα τά οὐράνια καί ἐγκόσμια σώματα» 1.

Ὁ ἥλιος λοιπόν, κατά πως λέν’,  εἶναι «ἡ ὑπερτάτη κοσμική δύναμις, ἡ παντεπόπτις θεότης ὡς καί ἡ δύναμίς της. Ἡ θεοφάνεια, ἡ ἀκίνητη ὕπαρξις, ἡ ύπαρξις τοῦ κόσμου, τό κέντρο τοῦ ὅντος καί τῆς ἐνορατικῆς γνώσεως, ἡ νόησις τοῦ κόσμου, ἡ φώτισις, τό μάτι τοῦ κόσμου καί τό μάτι τῆς ἡμέρας, ὁ ἀκατανίκητος, ἡ δόξα, ἡ λάμψι, ἡ δικαιοσύνη, ἡ βασιλική ἐξουσία. Εἶναι ἡ ὁρατή εἰκόνα τῆς Θείας Ἀγαθότητος , τό Ὑπερβατικό Ἀρχέτυπο τοῦ Φωτός.»2

Ὑπάρχει μιά παραδοσιακή διάκρισις μεταξύ τοῦ ὁρατοῦ καί τοῦ ἀοράτου ἡλίου, τοῦ αἰσθητοῦ καί τού νοητοῦ, τοῦ ἐξωτερικοῦ καί τοῦ ἐσωτερικοῦ.3  Στίς περισσότερες παραδόσεις ὁ Ήλιος εἶναι ὁ παγκόσμιος Πατέρας μέ τήν Σελήνη τήν παγκόσμια Μητέρα. Μέ ἐξαιρέσεις τήν ἰνδιάνικη παράδοσι, τήν τευτονική (δηλ. τήν ἀρχαία γερμανική), τήν ἰαπωνική, τήν παράδοσι τῆς ὠκεανίας καί τῶν Μαορί, ὅπου ἡ Σελήνη εἶναι ἀρσενική καί ὁ  Ἥλιος θηλυκή δύναμις.

Ὁ Ἥλιος καί ἡ βροχή εἶναι οἱ κύριες γονιμοποιές δυνάμεις, ἐξ’ οὗ καί ὁ νυμφίος ὡς ἥλιος καί ή νύμφη ὡς σεληνιακή θεά, ὁ Πατέρας Οὐρανός καί ἡ Μητέρα Γῆ. Ἐπειδή ἀνατέλλει καί δύει σταθερά καί ἐπειδή οἱ ἀκτῖνες του μπορεῖ νά εἶναι ζωοποιές ἤ καταστροφικές, ὁ Ἥλιος συμβολίζει τήν ζωή καί τόν θάνατο ἤ καλύτερα τήν ἀνανέωσι τῆς ζωῆς τῆς φύσεως μέσῳ τοῦ εἰκονικοῦ θανάτου καί τῆς ἀναβλαστήσεως τῆς φύσεως.

Ὁ ἥλιος τῆς ἀνοίξεως εἶναι sol invictus (ἥλιος ἀήττητος). Ἕνας ἡλιακός δίσκος, μέ χειμάρρους νεροῦ πού ξεχύνονται ἀπό αὐτόν, ἀντιπροσωπεύει τόν συνδυασμό τοῦ ἡλίου καί τοῦ ὕδατος, τῆς θερμότητος καί τῆς ὑγρασίας, ὡς ἀπαραιτήτων καί ἀναγκαίων γιά κάθε ζωή.

Ὁ ἀκτινωτός ἥλιος καί ἡ ἀκτινωτή καρδιά μετέχουν τοῦ ἰδίου συμβολισμοῦ τοῦ Κέντρου ὡς ἕδρας τῆς φωτίσεως καί τῆς διανοίας. Ὁ ἥλιος παλαίων μέ  ὄφιν ἀπεικονίζει τό φῶς νά καταπολεμᾶ τό σκότος καί τίς οὐράνιες δυνάμεις ἐναντίον τῶν χθονίων, ὡσάν ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις να εἶναι οἱ καλές και ὅλες οἱ χθόνιες οἱ κακές 4.

Ὁ ἥλιος πού στέκει ἀκίνητος εἶναι τό ἄχρονον, τό αἰώνιον Τῶρα,  τό nunc stans ( πού σημαίνει ἐσαεί σταθερός), εἶναι  φώτισις, ἡ διαφυγή ἀπό τόν Χρόνο καί τό περιβάλλον τῃς Ὑπάρξεως.  Ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη μαζί, ἀπεικονίζουν τήν ἀρσενική καί τήν θηλυκή δύναμη σέ σύζευξι.

Ἄλλα ἡλιακά σύμβολα εἶναι ὁ περιστρεφόμενος τροχός, ὁ δίσκος, ὁ κύκλος μέ σημειωμένο τό κέντρον αὐτοῦ, ὁ ἀκτινοβόλος κύκλος, ἡ σβάστικα δηλ. ἕνας τετράκτινος κύκλος μέ τεμάχια τῆς περιμέτρου στό ἄκρον τῶν ἀκτίνων, ἀκτῖνες εὐθεῖες ἤ κυματοειδεῖς πού παριστοῦν τό φῶς καί τήν θέρμη τοῦ ἡλίου, φωτεινά ἅρματα μέ ἡλιακούς θεούς πού ὁδηγοῦν λευκά ἤ χρυσά ἄλογα, ἡ διάσχισις τοῦ κόσμου μέ ἡλιακά πλοῖα, ἕνα ἀκτινοβόλο πρόσωπο, ἕνα μάτι (τό δεξί ὅταν ἡ θεότης εἶναι ἀρσενική καί τό ἀριστερό ὅταν ἡ θεότης εἶναι θηλυκή, τό δεξί γιά τόν ἥλιο τό ἀριστερό γιά τήν Σελήνη).

Ένας μπρούτζινος ἄνθρωπος, μιά ἀράχνη στό κέντρο τοῦ ἰστοῦ της μέ τίς ἀκτῖνες νά ἐκτείνονται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, ἡλιακά πτηνά καί ζῶα ὅπως ἀετός (στούς Ἀζτέκους συμβολίζει τόν Ἀνατέλλοντα Ἥλιο καί τήν οὐρανίαν ὅψιν ἐνῶ ὁ τίγρης ἤ ὁ πίπτων ἀετός εἶναι ἡ δύσις καί ἡ γηΐνη ὄψις), ἰέραξ, κύκνος, φοίνιξ, ἀλέκτωρ, λέων, κριός, λευκός ἤ χρυσοῦς ἵππος, ὅφις μέ πτερά ἤ πτερύγια (τό πτερωτό φίδι εἶναι ἡλιακόν σύμβολον), ὁ κινεζικός δράκων κλπ.

Ὁ λευκός ἥλιος συνδέεται μέ ἡλιακά ζῶα, ἀλλά ὁ μέλας ἥλιος (sol niger) συνδέεται μέ τόν ὅφι καί τίς χθόνιες δυνάμεις. Στούς πολιτισμούς τῶν κυνηγῶν ὁ ἥλιος εἶναι ὁ «Μεγάλος Κυνηγός». Ὁ ἥλιος μερικές φορές ἀπεικονίζεται ὡς ὁ καρπός πάνω στό Δένδρο τῆς Ζωῆς ἐνῶ τά «Παιδιά τοῦ Ἥλίου» εἶναι βασιλικοί ἐνσαρκωμένοι θεοί (οἱ Ἀζτέκοι καί οἱ Ἴνκας ἦσαν «παιδιά τοῦ Ἥλίου»).

Στούς Αἰγυπτίους ὁ ἀνατέλλων Ἥλιος εἶναι ὁ Ὧρος, μέ τόν Ρᾶ ὡς τόν Ἥλιο τοῦ Ζενίθ καί τόν Ὅσιρη ὡς τόν δύοντα Ἥλιο. Ὁ Ὧρος στήν σύγκρουσίν του μέ τόν Ἄποφι  (ὁ Σέθ ὡς ὅφις) εἶναι ἡ ἡλιακή δύναμις πού πολεμᾶ μέ τό σκότος. Ὁ πτερωτός ἡλιακός δίσκος εἶναι ἡ ἡλιακή δύναμις τοῦ Ρᾶ καί τοῦ Ἄτον καί ἡ ἀνανέωσις τῆς Ζωῆς.

Στούς Ἀλχημιστές ὁ Sol (ἥλιος) εἶναι ὁ νοῦς. Sol καί Luna (ἥλιος καί σελήνη) εἶναι ὁ χρυσός καί ὁ ἀργυρός, βασιλεῦς καί βασίλισσα, ψυχή καί σῶμα. Ὁ  Sol niger (ὁ μέλας/μαῦρος ἥλιος) εἶναι ἡ prima materia (πρώτη ὕλη). Τό πλανητικό σημεῖο τοῦ ἡλίου, ὁ κῦκλος μέ τό σημεῖον τοῦ Κέντρου  εἶναι σύμβολον τοῦ Μεγάλου Ἔργου.

Σέ μερικές φυλές στήν Ἀφρική ὁ ἥλιος εἶναι ἡ θηλυκή δύναμις, ἡ Μητέρα, ἐνῶ στούς Βουσμάνους (Bushman – δηλ. ἄνθρωπος τοῦ θαμνώδους δάσους) εἶναι ἡ ὑπερτάτη Θεότης. Στούς Βουδιστές εἶναι τό φῶς τοῦ Βούδα, ὁ Ἡλιακός Βούσας ἐνῶ στούς Ἑβραίους εἶναι ἡ Θεία Βούλησις καί καθοδήγησις.

Παρά τοῖς Ἕλλησιν ἥλιος εἶναι τό μάτι τοῦ Διός. Ὁ Ἀπόλλων, ὡς ἥλιος, σφαγιάζει τόν πύθωνα τοῦ σκότους.

Στόν Ὁρφισμό ὁ ἥλιος εἶναι ὁ «Πατήρ Πάντων», «ὁ μεγάλος γεννήτωρ καί τροφός τῶν πραγμάτων, κυβερενήτης τοῦ κόσμου». «Ὁ ἥλιος εἶναι ἡ καρδιά καί ἡ σελήνη τό ἥπαρ τοῦ σύμπαντος».

Κατά τούς Ἑρμητιστάς ὁ ἥλιος εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Δημιουργοῦ, ἐνῶ κατά τούς  Ιάπωνας ὁ ἥλιος εἶναι μία κυρία καί ἡ φιδίσια θεότης Άματεράσου, αὐτή πού κατέχει τόν μεγάλο ἥλιο, γεννημένη ἀπό τό ἀριστερό μάτι τοῦ Ἰζανάγκι, καί ἀπό τήν ὁποίαν ἰσχυρίζεται πώς κατάγεται ὁ Μικᾶδος       (ὁ Ἰάπων Αυτοκράτωρ), ὡς ἀνατέλλων ἥλιος, τό ἔμβλημα τῆς Ἰαπωνίας.

Κατά τούς Ἰνδούς, ὁ Θεός ζωογονητής, τό μάτι τοῦ Βάρουνα. Ό Ἴντρα εἶναι ἡλιακός καί κατανικᾶ τόν δράκοντα τοῦ χάους καί τοῦ σκότους, τόν Βριτρά. Ὁ Σιβά εἶναι ἐπίσης ὁ ἥλιος τοῦ ὁποίου οἱ ἀκτῖνες εἶναι ἡ δημιουργική Σάκτι πού φέρει ζωή στόν κόσμο.

Ὁ ἥλιος εἶναι ἡ «κοσμική θύρα», ἡ εἴσοδος στήν γνώσι καί τήν ἀθανασία.Τό τριπλοῦν δένδρο μέ τρεῖς ἡλίους ἀπεικονίζει τήν Τριμούρτι. Ἕνα δένδρο μέ δώδεκα ἡλίους ὑποδηλώνει τούς Ἁντιτγιᾶ, τά σημεῖα τοῦ Ζωδιακοῦ Κύκλου καί τούς μῆνες τοῦ ἔτους.

Κατά τούς Ἰνδιάνους ὁ ἥλιος εἶναι τό παγκόσμιο πνεῦμα (ὁ μεγάλος Βινετοῦ) ἡ καρδιά τοῦ οὐρανοῦ. Σέ κάποιες ἄλλες φυλές ὁ ἥλιος γίνεται θηλυκή ἀρχή, ἡ Μητέρα, ἐνῶ σέ ἄλλες ὁ Ἥλιος καί ἡ Σελήνη ἀπεικονίζονται ὡς ἄνδρας καί γυναίκα, ή ἁδελφός καί ἀδελφή. Ὁ Χορός τοῦ Ἡλίου εἶναι ἕνα ἀπό τἀ πιό σημαντικά τυπικά.

Κατά τούς Ἵνκας ὁ ἥλιος ἀπεικονίζετο μέ ἀνθρωπίνη μορφή, μέ πρόσωπο ὡς ἀκτινοβόλος χρυσοῦς δίσκος καί ἦταν «ὁ πρόγονος».

Στούς Πέρσες ὁ ἥλιος εἶναι τό μάτι τοῦ Ὃρμούζντ, αὐτός πού σέβεται τόν Ἥλιο πού εἶναι ἀθάνατος, λαμπρός, μέ γρήγορα ἄτια … σέβεται τόν Ὁρμούζντ ἤ τόν Ἄχουρα-Μάζντα.

Οἱ Κέλτες ἔχουν τόν ἥλιο ὡς θηλυκή δύναμι ἐνῶ οἱ Κινέζοι τό Γιάνγκ, ἡ Μεγάλη Ἀρσενική Ἀρχή, ὁ οὐρανός, τό μάτι τῆς ἡμέρας, ἡ ἐνεργητική δύναμις πού γονιμοποιεί τήν γῆν, ἡ ἐξουσία. Δέκα ἥλιοι σέ ἕνα δένδρο φανερώνουν τό τέλος ἑνός κύκλου. Ὁ ἀλέκτωρ, ὁ πετεινός, καί τό τρίποδο κόκκινο κοράκι ζοῦν στόν ἥλιο, ἀφοῦ τά τρία πόδια ἀντιπροσωπεύουν τόν ἀνατέλλοντα, τόν μεσημβρινό καί τόν δύοντα ἥλιον. 

Στούς Μαορί ὁ ἥλιος καί ἡ Σελήνη εἶναι τά δύο μάτια τοῦ Οὐρανοῦ.

Κατά τόν Μιθραϊσμό ὁ Μίθρα εἶναι ἡλιακός θεός. Ὁ ἥλιος, τό τέθριππο ἅρμα του καί οί φύλακες συνήθως ἀπεικονίζονται στά δεξιά, μέ τήν Σελήνη καί τούς Θυρωρούς στά ἀριστερά.

Κατά το Ισλάμ, ὁ ἥλιος εἶναι τό μάτι τοῦ Ἀλλάχ, ὁ παντεπόπτης, ὁ παντογνώστης (Σημ: Τίποτε δέν βλέπει, τίποτε δέν γνωρίζει, κι ἄν βλέπει ἤ γνωρίζει, ἐμᾶς δεν μᾶς ἀφορᾶ). Ὁ ἥλιος εἶναι ἡ ἀντανάκλασις τοῦ Ἡλίου πέρα ἀπό τό πέπλο. Ἡ καρδιά τοῦ σύμπαντος καί τό σημεῖον τοῦ Θεοῦ στόν Οὐρανό καί τήν Γῆ.

Πλάτων στήν Πολιτεία του τόν ὀνομάζει ὁ δημιουργός τοῦ ὀρατού, τῆς ἀναπαραγωγῆς, τῆς θρέψεως καί τῆς ἀναπτύξεως. Ἡ θέρμη καί τό φῶς τοῦ ἡλίου εἶναι δημιουργικότητα καί σοφία(Σημ: Ὄντως σοφή παρομοίωσις).

Κατά τούς Πυθαγορείους οἱ δέκα κῦκλοι εἶναι ἡ κυκλική τελείωσις (Σημ: Ὁ κῦκλος θεωρεῖται τέλειος ὡς μή ἔχων ἀρχή και τέλος)

Στούς Σκανδιναυούς ο ήλιος εμφανίζεται ως ηλιακός όφις και είναι το μάτι του Όντιν/Βόντεν, ο παντεπόπτης.

Στούς Σλάβους ὁ ἡλιακός θεός ἀπεικονίζεται ὡς ἕνας ὄμορφος νέος ἤ μερικές φορές ὡς ἀναγεννώμενος καί θνήσκων καθ’ ἡμέραν. Κατά τόν Σλαβικόν συμβολισμόν ἥλιος καί σελήνη μποροῦν νά ἀλλάζουν φῦλο.

Κατά τούς Σουμμερίους καί τούς Σημῖτες οἱ ἡλιακοί θεοί Σαμάς καί Ἀσσούρ παριστῶνται ὡς πτερωτοί ἡλιακοί δίσκοι.

Στόν Ταοϊσμό ὁ ἥλιος εἶναι γιάνγκ καί ἡ μεγάλη οὐράνια δύναμις. Ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη μαζί συμβολίζουν τήν ὑπερφυσικήν ύπαρξιν, πάντα ἀκτινοβόλο.

Στούς Τεύτονες (τούς ἀρχαίου ἀλλά καί συγχρόνους Γερμανούς) ὁ ἥλιος εἶναι θηλυκός καί  Μητέρα (die Sonne), ἐνῶ ἡ Σελήνη εἶναι ἀρσενική καί  Πατέρας (der Mond).

Κατά τόν Χριστιανισμό, ὁ ἥλιος συμβολίζει τόν θεό Πατέρα, δημιουργό, κυβερνήτη καί συντηρητή τοῦ σύμπαντος ἀκτινοβολῶντας φῶς καί ἀγάπη, ἐνῶ ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης. Ὁ ἥλιος συμβολίζει τόν Λόγο, τήν θεία οὐσία στόν ἄνθρωπο (Σημ: Ὁποία ἀνθρωπίνη ἔπαρσις καί ἀλαζονεία νά πιστεύη ὅτι ἔχει μέσα του θεία οὐσία μετατρέποντας ἔτσι τόν θεό εἰς ἄνθρωπο καί τόν ἄνθρωπο εἰς θεό. Ἀμφότερα ἀδικαιολόγητες φαντασιώσεις).

Ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη, ὅταν ἀπεικονίζονται μέ τήν σταύρωσι ἀντιπροσωπεύουν τίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ καί οἱ δυνάμεις τῆς Φύσεως ἀποδίδουν σεβασμό στόν Κύριο τοῦ Σύμπαντος (Σημ: Πεῖτε μου, ἀλήθεια, ὁ βιομήχανος κατασκευαστής τῶν αὐτοκινήτων παραμένει μετά τήν κατασκευή ἑνός ὀχήματος ὁ αἰώνιος ἰδιοκτήτης, κύριος, και κυρίαρχος αὐτοῦ; Ἐάν ἡ θεότης ἔφτιαξε τόν κόσμο, μέ ποιά λογική τήν θεωροῦμε μόνιμο καί πάγιο ἰδοκτήτη μας; Kαί γιατί να τῆς ὀφείλονται «εύχαριστίες, δοξολογίες καί ἄλλα τά ὁποῖα δεν ἀποδίδουμε στούς πραγματικούς γονεῖς μας, οἱ ὁποῖοι δεν τά διεκδικοῦν οὔτε τά προσμένουν ἀλλά χαίρονται μέχρις «έντροπῆς» ὅταν τούς ἀποδίδονται με ἀγάπη και ποτέ καθ’ὑποχρέωσιν).      

Ὅ  ἥλιος εἶναι ἡ διαμονή τοῦ ἀχαγγέλου Μιχαήλ μέ τήν Σελήνη ὡς Γαβριήλ (Σημ: Ἄλλη μία οὐτοπική και παρά φύσιν ἄποψιν. Τα μόνα ἄφυλα ὄντα εἶναι τά πνευματικά δημιουργήματα πού λέγονται «ἄγγελοι», δηλ. ἀγγελιαφόροι!)

 Ὁ Ἅγ. Θωμᾶς ὁ Ἀκινάτης ἀπεικονίζεται μέ τόν ἥλιο στό στῆθος του.

Στήν Ὠκεανία ὁ ἥλιος εἶναι στίς περισσότερες περιπτώσεις ἡ Μητέρα ὅλων, μέ τήν Σελήνην ὡς Πατέρα καί τά ἄστρα ὡς παιδιά. Σέ μερικά μέρη ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη εἶναι παιδιά τοῦ πρώτου ἀνδρός καί τῆς πρώτης γυναικός. Ὁ ἥλιος εἶναι ἡ μεγάλη κόρη ὀφθαλμοῦ.

Στό Χειμερινό Ἡλιοστάσιο ἡ Μεγάλη Μητέρα, Βασίλισσα τοῦ Οὐρανοῦ, γεννᾶ τόν Υἱό τοῦ Φωτός. Ἡ Παρθένος γεννᾶ, τό φῶς ἀναπτύσσει (Θάνατος καί Ἀνάστασις τοῦ Ὀσίριδος). Ἡ Πανσέληνος φαίνεται στό Ναδίρ της καί ἡ Παρθένος ὑψώνεται εἰς τήν Ἀνατολήν.

Ἡ Janua Coeli = ἡ Πύλη τοῦ Οὐρανοῦ δηλ. τό Χειμερινό Ἡλιοστάσιο στόν Αἰγόκερω, συμβολίζει τήν ἀνοδική καί ἀναπτυσσσομένη δύναμι τοῦ ἡλίου. Τό Θερινόν Ἡλιοστάσιον στόν Καρκίνο, ἡ Janua Ιnferni = ἡ πύλη τῆς Κολάσεως) εἶναι ἡ πύλη τῶν ἀθρώπων καί ἡ καθοδική καί φθίνουσα δύναμις τοῦ ἡλίου (Σημ: Μεγάλη ἔνστασις πρός τήν καθιερωθεῖσαν σχεδόν ἀπό τῆς δημιουργίας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς μειωτικῆς διά τόν ἄνθρωπον θεωρήσεως ὅτι ἀξίζει μόνον τά χειρότερα, τά κατώτερα, και ποτέ τά ἀνώτερα).

Μέ αὐτά τά λίγα περί Ἡλίου καί Ἡλιοστασίου χαιρετίζουμε ἄλλον ἕνα κῦκλο ζωῆς στό ἀπόγειό του στό Ζενίθ ἤ στό κατώγειόν του τό  Ναδίρ.

 

(1)   Δάντης: Ὁ μεγάλος αὐτός Ποιητής χάρισε ἕναν ἐξαιρετικό συμβολισμό στήν ἀνθρωπότητa κάνοντας ὅμως ἕνα συγγνωστό, ἴσως καί κατ’ἀνάγκην, λάθος: προσωποποίησε τήν Θεότητα

2  Ὁ προφανῶς  θρησκευτικῆς ἀντιλήψεως χαρακτηρισμός τῆς θεότητος μέ ἐκφράσεις πού συνοδεύουν συνήθως παλαιᾶς κοπῆς ἐξουσίες, περισσότερο ταιριάζει σέ φιλοσοφοῦντες  ἀπό τῆς πτώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἐντεῦθεν. Ἡ σύγχρονος φιλοσοφική σκέψις δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ τέτοιες «λυρικορομαντικές» περιγραφές σἄν τά ἐρωτικά ρομάντζα τῶν βιβλίων τσέπης τῆς δεκαετίας τοῦ ‘60…

3   Ὁ συμβολισμός τοῦ ὁρατοῦ  και τοῦ ἀοράτου ἡλίου εἶναι ἴσως ἡ πλέον πρόσφορος ἀποτύπωσις τοῦ γηΐνου καί ὁρατοῦ καθώς και παντός πνευματικοῦ καί ἀοράτου ἐν τῶ κόσμῳ.

4    Μέγιστον σφᾶλμα ἡ ἐκ τῶν προτέρων «χρέωσις» τῶν χθονίων δυνάμεων ὡς κακῶν,  διότι ἐάν πράγματι ἡ θεότης εἶναι δημιουργός «ὁρατῶν τε καί ἀοράτων» καί ἐπί πλέον φέρει καί τό έπίθετον Πανάγαθος δέν μπορεῖ νά ἔχει «παραγάγη  ἤ κατασκευάση» κακές δυνάμεις και μάλιστα νά τίς ἔχει χωροτάξη ἐκεῖ ποῦ διαβιοῦν τά τελειότερα δημιουργήματά του, οἱ Ἄνθρωποι. Κατά συνέπειαν, κακῶς ἔχει ἀποκτήσει τούς συμβολισμούς πού τοῦ  ἀποδίδονται καθ’ ὑπέρβασιν, ὑπερβολήν  καί κατάχρησιν γλωσσικῶν περιγραφῶν.  Εἷναι προφανήςἥ ἐπιρροή τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας κατά τήν ὁποίαν τά ἀνθρώπινα εἶναι ἀσήμαντα, ταπεινά και «κακά» ἐνῶ τά θεϊκά πάντοτε ἔξοχα, ἀνώτερα, ὑπέροχα, «καλά».

Το έργο στην πρώτη σελίδα του άρθρου είναι του Κοσταντίνο Σεντίνι (Costantino Cedini – Βενετία, περ. 1811) «Η Αυγή με τον Απόλλωνα Οδηγούν το Ηλιακό Άρμα»