19
Δευ, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Star Trek & X-Files Vs Star Wars: Ιδεολογική, Φιλοσοφική Σύγκρουση σε Γη και Διάστημα» (Μέρος 1ον) του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

-101

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν «προσγειωμένος» σε τούτο το «φανταστικό» ταξίδι σε Γη και διάστημα, περιγράφοντας δυο σειρές, που πριν περάσουν στις κινηματογραφικές, σκοτεινές αίθουσες, άφησαν την δική τους ανεξίτηλη ιστορία στα χρονικά της τηλεοπτικής, επιστημονικής φαντασίας, αλλά και σε μια αντίστοιχη που γεννήθηκε απ΄ ευθείας στο λευκό πανί της μεγάλης οθόνης και εκπροσώπησαν τις δυο διαφορετικές, απέναντι όχθες του φιλοσοφικού ποταμού:

«Star Trek» και «X-Files» εναντίον «Star Wars», όπου ο δικός τους πόλεμος είναι άκρως ιδεολογικός, θρησκευτικός και αφορά την παλαιά ιστορία της Γης, αλλά και αυτή του Διαστήματος σε σχέση με την ιδέα Άνθρωπος.

Το σπιτικό γυάλινο θαύμα

Σήμερα, ήδη βρισκόμαστε στην μετα-τηλεοπτική περίοδο, στη νέα τάξη πραγμάτων που προστάζει φωναχτά την καθολική διαγραφή των ανθρωπιστικών ιδεών, την ακύρωση των αρετών, των ανώτερων ιδανικών όχι απλά σκοτώνοντας, αλλά δολοφονώντας τήν από αρχαιοτάτων χρόνων απαζάρευτη θέση, ότι ο έμψυχος, πνευματικός άνθρωπος είναι ελεύθερο ον που προοδεύει με την εμπειρία της γνώσης και όχι της κατευθυνόμενης τροφής ή αλλιώς της εικονικής προπαγάνδας. Οι τηλεοπτικές εκπομπές και οι κινηματογραφικές ταινίες με σκοπό την διοχέτευση μηνυμάτων βίας, σεξισμού, περί εύκολου πλουτισμού, αλλά και της εξαθλίωσης της ανθρώπινης φύσης μόνο αρνητικά αποτελέσματα αποφέρουν, αποσυντονίζοντας την ισορροπία ανάμεσα στο λευκό και το μαύρο που αποζητά η ανθρώπινη συνείδηση, ώστε να αποκτήσει την ευθύγραμμη πορείας της. Δεν θα φορμάρω το εύκολο και δεδομένο έως απλουστευμένο γνωστό δίπολο, «καλού κακού», καθότι δεν ασπάζομαι τέτοιου είδους στιγματισμένες και ακραίες πεποιθήσεις, ορμώμενος, πάντα, από την ελληνική, κυρίαρχη θέση, ότι τα πάντα που συμβαίνουν, συμβαίνουν για το καλό και την πρόοδο της ανθρώπινης φυλής. Η σπουδαία ευκαιρία που δίνεται σε εμάς τους ανθρώπους, είναι να διακρίνουμε τους δρόμους και κατόπιν να επιλέγουμε.

Η πνευματική κατάρρευση, λοιπόν, η παραποίηση της πραγματικότητας και της αλήθειας, αλλά και η εμμονή της άρνησης, που συντελείται στα τηλεοπτικά προγράμματα, οι θολές νεοφιλοσοφίες, το κατασκευασμένο, πολιτικά ορθό (polliticaly corect) με έντονο το πρόβλημα του τραυλισμού στην εκφορά τους και, βέβαια, την συστηματική, βίαιη επιβολή νοσηρών καταστάσεων, μεθοδεύουν προσεκτικά την δημιουργία ενός δύσβατου πνευματικού και αξιακού δρόμου στα δισεκατομμύρια των φανατικών θεατών της μικρής και της μεγάλης οθόνης. Τα μηνύματα και οι θεωρίες, που έντεχνα εκπορεύονται  από τις κινούμενες εικόνες, πρωτίστως από τα σενάρια, δεσμεύουν την ανθρώπινη σκέψη και την εμποδίζουν να αποδράσει στο απέραντο της ελεύθερης δημιουργικής διάστασης. Το όραμα της κοινωνικής, ανθρώπινης αλληλεγγύης και της προόδου ξεψυχά πλέον ηττημένο στο βαρβαρικό απόφθεγμα: «ο θάνατος σου η ζωή μου» και το πνεύμα ψυχορραγεί στο υγρό κελί της βασανιστικής φυλακής του υλισμού από το: «κατανάλωσε οτιδήποτε με τον οιονδήποτε τρόπο». Ο τρόπος του ζην διαθέτει εμφανώς έναν αποφασισμένο οδηγό που γνωρίζει τα κατατόπια, καθοδηγώντας την σκέψη σε στρεβλά πρότυπα, όπως παλαιόθεν άλλωστε, μόνο που αυτή την φορά, η φιλοσοφία που θα μπορούσε να δημιουργήσει την ορθή πυξίδα προσανατολισμού, θάφτηκε βαθιά, κάτω από τα φαντασμαγορικά μπάζα της εφήμερης υποκουλτούρας.

Η μικρή οθόνη αναβαθμίστηκε σε στρατηγό - σχεδιαστή να προσανατολίζει ρυθμιστικά πλέον τους ανθρώπους άοπλους στις αποφασιστικές μάχες της πνευματικής δράσης. Η τηλεόραση της νέας χιλιετίας είναι ο ενορχηστρωτής τής σύγχρονης ηλεκτρονικής κουλτούρας και με σύμμαχο το ευκολόχρηστο διαδίκτυο θα σταθούν απέναντι στο μεγάλο δίλλημα, για το αν ο άνθρωπος, τελικά, θα εκτοξευθεί στα ουράνια ή θα χαθεί για πάντα στα σκότη της χθόνιας γης. Η σπιτική, γυάλινη συσκευή, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως άλλωστε και ο κινηματογράφος, μετασχηματίστηκαν από πεδία ψυχαγωγίας σε απλή διασκέδαση και ακόμα ως τα γερά, λαϊκά εργαλεία ενός ισχυρού εγκλωβισμού ικανά να καθορίζουν ολοένα τα όρια, τις τάσεις και τις επιθυμίες του σημερινού ανθρώπου.

Έπειτα από μια δεκαετία σκληρών δοκιμών ανθεκτικότητας, τα λεγόμενα crash tests, με την αυγή της νέας χιλιετίας στην κοινωνία των ανθρώπων, η «ελεύθερη» τηλεόραση, εισέρχεται με άριστα δέκα στο απολυτήριο, πλήρως μεταλλαγμένη, κι από οικογενειακή ψυχαγωγία, που ήταν ο πρωταρχικός της σκοπός, μεταμορφώνεται σε ένα κέρας να ξερνάει τοξικά δηλητήρια στις θεμελιώδεις αρχές των ανθρώπων τηλεθεατών. Τώρα, μάλιστα, που ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την τηλεοπτική επιδερμίδα το οργουελικό μήνυμα «κατανάλωσε, τρόμαξε - κατανάλωσε, να φοβάσαι - κατανάλωσε, μην ψάχνεις – κατανάλωσε είσαι αιχμάλωτος», γίνεται ολοένα και πιο έντονο – προφητικός ο Τζον Κάρπερντερ στην ταινία του: «Ζουν Ανάμεσα Μας» (They Live) – είναι μετρημένες στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού οι τηλεοπτικές σειρές, που έπεσαν σαν φωτεινά ιάματα στην αυξανόμενη πνευματική δηλητηρίαση, φανερώνοντας νέους, ξεκάθαρους ορίζοντες, ίσως, απελευθερώνοντας από τον λήθαργο κάποιους θεατές.

Το ανθρώπινο βλέμμα, σήμερα, μαγνητισμένο «ηρεμεί», ολοένα περισσότερο με την επαφή του στις γυάλινες επιφάνειες των τηλεοράσεων, των φορητών τηλεφώνων, των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το «μαγικό» γυάλινο μάτι μυσταγωγεί, οδηγώντας στο ομιχλώδες άβατο την παραδομένη πνευματική δύναμη για να λάβει το χρίσμα και «μυρωμένη» από τα πλουμιστά, ευτελή πρότυπα μιμείται, αντιγράφει, επιβάλλει. Στην μεγαλειώδη ταινία του εξαιρετικού, Αυστραλού σκηνοθέτη Πίτερ Γουίαρ: «Ζωντανή Μετάδοση» (The Truman Show – 1998), το «μάτι του θεού» δεν είναι ουράνιο αλλά επίγειο, καλά προστατευμένο σε έναν τεχνητό θόλο να κουμαντάρει επιδέξια τις επιθυμίες των εκατομμυρίων τηλεθεατών με όχημα την ζωντανή μετάδοση της ζωής ενός αιχμάλωτου Αδάμ στον ψευδοφτιαγμένο, προκάτ κήπο της Εδέμ. Τι κολασμένη ειρωνεία, καθώς σήμερα ο ίδιος ο τηλεθεατής άνθρωπος είναι ο πρωταγωνιστής και συνάμα ο παρατηρητής των κατορθωμάτων του.

Ο Τζιμ Κάρεϊ στην ταινία του Πίτερ Γουίαρ «Ζωντανή Μετάδοση» (The Truman Show – 1998)

Τελικά, το «θαύμα» που ονομάζουμε τηλεόραση είναι καταστροφικό; Ερώτημα απλό, πιθανώς αφελές, που το στέλνει αυθόρμητα κατά καιρούς στον ώριμο ενήλικα ο εντός μου πιτσιρικάς, όταν, τότε, στην αυγή της δεκαετίας του εβδομήντα, η Υπηρεσία Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων, η γνωστή και μη εξαιρετέα «ΥΕΝΕΔ», πρόβαλλε το «Star Trek» (Ταξίδι στα Αστέρια) σε μια Ελλάδα που σφάδαζε, ως συνήθως, από αφόρητους, πολιτικούς πόνους, καθώς είχε απολέσει ξανά την υποτιθέμενη δημοκρατική της ταυτότητα. Εντελώς αδιάφορος για την κλινική κατάσταση της πατρίδας μου και το γυψοειδές περίβλημά της, στεκόμουν με αγωνία, αγέρωχος, όρθιος απέναντι στον τηλεοπτικό ασπρόμαυρο, ανεξερεύνητο πλανήτη, δίπλα στον Κάπτεν Κερκ, τον Δόκτορα Σποκ, τον Μπόουνς, επαναλαμβάνοντας δυνατά, να ακουστούν σε όλο το σπίτι οι πρώτες αγγλικές μου λέξεις, δηλαδή, ότι το εντυπωσιακό άκουγα από τους ήρωες της σειράς, όπως: «Live Long and Prosper» ή «The Ship it's Υours Mr Sulu», μα η πιο φαντασμαγορική από όλες ήταν εκείνο το «Beam Us Up Scotty». Κανείς δεν μπορούσε να προδιαγράψει, ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί του «Star Trek», το μέγεθος της επιτυχίας, αλλά και της πνευματικής κληρονομιάς που θα άφηνε πίσω της σε εκατομμύρια τηλεθεατές του πλανήτη η συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του εξήντα.

Τα ματάκια του πιτσιρικά άνοιξαν διάπλατα και μαζί τους άνοιξαν οι σελίδες των βιβλίων αστρονομίας, ιστορίας, λογοτεχνίας και τα λογής αναγνώσματα επιστημονικής φαντασίας. Ακόμα κι αυτοί που ορθώνουν άκαρπα τις φωνές τού ορθολογισμού και βασανίζονται να αποδεχθούν την ακραία πιθανότητα, ότι μπορεί να συμβαίνουν ή να συμβούν παρόμοια γεγονότα σε ουρανό και Γη, ακόμα κι αυτοί αποδέχτηκαν χαμογελώντας, πάντα με κατανόηση, την ομορφιά και τον δομημένο επιστημονικό και φιλοσοφικό λόγο της σειράς. Ποιός στην ευχή ήξερε το 1966 για την τηλεμεταφορά, την ταχύτητα δίνης, την κβαντική φυσική και ποιος στα κομμάτια γνώριζε για τα παράλληλα σύμπαντα και τις άγνωστες ενέργειες στα αιθερικά σώματα των πλανητών που επηρέαζαν μηχανές και ανθρώπους;

Προσπερνώντας την απλή φιλολογία της φτηνής, τηλεοπτικής τροφής, τόσο το «Star Trek», όσο και τα μεταγενέστερα «X-Files» με μια επαρκή αναπνοή βούτηξαν σε προσπελάσιμα φιλοσοφικά ποτάμια, εκεί που η δική μας Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, πρόσφερε γενναιόδωρα, εξανθρωπίζοντας τον γήινο πολιτισμό. Μην βιάζεστε να βγάλετε επιπόλαια συμπεράσματα, γιατί θα είναι στενάχωρο στο τέλος να συνειδητοποιήσετε, πως η ελευθερία, η φιλότητα, η αλήθεια, η δικαιοσύνη, η αμφισβήτηση μέσα από την διαδικασία της αναζήτησης και της ολοκλήρωσης της έμψυχης, ανθρώπινης φυλής εφαρμόστηκε και διαδόθηκε ιστορικά από ανθρώπους που κατοικούσαν πριν πολλά χρόνια στην σημαντική, θαλασσινή χώρα του Ήλιου, αυτή που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα. Μην βιαστείτε, επίσης, να κρίνετε επιπόλαια την σκέψη μου και, παρακαλώ πολύ, αφήστε το ανθρώπινο προνόμιο της καλοπροαίρετης άποψης να κυλήσει ήρεμα και ελεύθερα στο κέντρο της ωραιότητας κάθε λογικού όντος, που σηκώνει ψηλά το κεφάλι και απελευθερώνει το βλέμμα του στον νυχτερινό έναστρο ουρανό, ψιθυρίζοντας εκστασιασμένος: «είμαστε οι μόνοι σ΄ αυτή την απεραντοσύνη;»

Είμαι σίγουρος ό,τι το ίδιο αναρωτήθηκαν ο Ιάσονας, ο Ορφέας και οι σύντροφοί τους στο κατάστρωμα της Αργούς όταν ταξίδευαν στην μυστικιστική Κολχίδα και κοιτούσαν μαγεμένοι τους αστερισμούς. Μια τέτοιου μεγέθους απορία θα εκστόμισε πολλές νύχτες και ο Οδυσσέας στο πλήρωμα του, βάζοντας πλώρη για την μυητική αναζήτησή της προσωπικής του Ιθάκης. Άλλες τόσες φορές έθεσε το ίδιο ερώτημα και ο Μέγας Αλέξανδρος στο επιστημονικό επιτελείο του, στους χαρτογράφους και στον εαυτό του, όταν στην εκστρατεία του αντίκριζε διαφορετικούς ουρανούς μακριά από την πατρίδα του. Ο δε Παυσανίας στις «Περιηγήσεις» του, δεν ήταν ένας ταξιδιώτης τουριστικών προορισμών με καλό φαγητό και κρασί, αλλά ο ακριβής καταγραφέας ενός ιστορικού παρελθόντος μιας γης που ο Άνθρωπος της ιερουργούσε με ιέρεια την τροφό Φύση, έχοντας στα κάτω άκρα του βάση ιερή και στην κορφή του κεφαλιού του πλήθος αστέρων.

Ακριβώς το ίδιο εκστασιασμένοι ένοιωθαν ο Κερκ μαζί με τον Σποκ όταν η μεγάλη οθόνη της γέφυρας του Έντερπραϊζ φανέρωνε μπροστά τους ένα νέο και ανεξερεύνητο αστρικό σύμπλεγμα, έτη φωτός μακριά από την γη, χρονολογημένο δισεκατομμυρίων χρόνων, έτοιμοι να γευτούν το παρελθόν, την ιστορία και το παρόν του. Η ίδια έκσταση, που μεταμορφονώταν σε βασανιστικό ερώτημα στοίχειωσε τα ψυχικά δώματα του αποφασισμένου Μόλντερ και της δύσπιστης Σκάλι, όταν η εμμονή του Αμερικανού πράκτορα του FBI για την απόδειξη εξωγήινης ύπαρξης τον οδηγούσε στα άδυτα του παράδοξου, του μεταφυσικού και της παγκόσμιας συνωμοσίας, ψάχνοντας για την αλήθεια. Η γνώση μέσα από την αναζήτηση νέων κόσμων, ορατών και αοράτων είναι ο πλούτος κάθε ανθρώπινης ύπαρξης και σε απελευθερώνει παντοτινά από τα εφήμερα δεσμά της υλικής διάστασης.

Γουίλιαμ Σάτνερ (Κάπτεν Κερκ) και Λέοναρντ Νιμόι (Δρ Σποκ) στην τηλεοπτική σειρά του 1966 «Star Trek» (Ταξίδι στα Αστέρια), του Τζιν Ρόντεμπερι

Αλήθεια, πόσο βλαβερό φαντάζει στην πνευματική μας υγεία να αναφέρω ξεκάθαρα, ότι οι πρώτοι που ένιωσαν την επιθυμία να προχωρήσουν πιο μακριά από αυτό που έβλεπαν και αντιλαμβανόταν το βλέμμα τους ήταν οι Έλληνες; Περίπου το 40.000 το 30.000 το 20.000 και το 10.000 π.Χ., περίοδοι που οι ιστορικοί - με την βιάση της προχειρότητας και του ακαδημαϊκού, θρησκευτικού φόβου - ονομάζουν ελληνική προϊστορία, όταν ακόμα η γεωγραφία της γης ήταν αχανής, αμέτρητη και άγνωστη, γεμάτη μυστήριο και προκλήσεις, όταν έμοιαζε, περίπου, σαν το ανεξερεύνητο διάστημα του «Star Trek», άρχισε η πρώτη ελληνική εξάπλωση στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι μακρινοί μας πρόγονοί ξεκίνησαν τα ταξίδια τους προς την Ανατολή, την Δύση, τον Νότο και τον Βορρά. Η έμψυχη φυλή της θάλασσας, όπως την ονόμαζαν, απλώθηκε ολούθε και διέδωσε τον πολιτισμό. Ο Αγήνωρ με την Τηλέφασα και τα τέκνα τους, την Ευρώπη, τον Φοίνικα, τον Κύλικα, τον Κάδμο, ακόμα οι Κρήτες, οι Πελασγοί, ο Διόνυσος, ο Ηρακλής, ο Παν, ο Μήδος διέσχισαν θάλασσες και ξηρές σαν ηλιακές ακτίνες στα πέρατα του πλανήτη και δημιούργησαν τις πρώτες μεγάλες αποικίες στην Εσπερία, στον αφιλόξενο, ψυχρό Βορρά, στα παράλια της Παλαιστίνης, της Συρίας, κι ακόμα στις Ινδίες, φθάνοντας έως τα Ιμαλάϊα, εκπολιτίζοντας τούς εκεί ανθρώπους με τα πιο ειρηνικά όπλα, όπως την γλώσσα, τις τέχνες, τις επιστήμες το εμπόριο, ενσταλάζοντας το πνευματικό φως του πολιτισμού αργά και δημιουργικά σε τόπους και φυλές που γνώριζαν μόνο την νομαδική ζωή του ποιμένα στην καλύτερη των περιπτώσεων, κι λαούς που ζούσαν ως κτήνη μέσα σε σπηλιές, τρώγοντας ανθρώπινο κρέας. Ορθώθηκαν κοινωνίες, γένη, έθνη και πολιτισμοί που υπάρχουν έως σήμερα. Όλη αυτή η άσβεστη, εσωτερική ανάγκη της ανακάλυψης των νέων κόσμων από τον λαό της θάλασσας έχει τόσα κοινά στοιχεία με την προσπάθεια της Ενωμένης Ομοσπονδίας Πλανητών του «Star Trek».

Στο τηλεοπτικό Star Trek το Έντερπραϊζ είναι, επίσης, ένα πλοίο που ως οδηγούς του, για να μην χαθεί στους διαστημικούς ωκεανούς, χρησιμοποιεί ό,τι ακριβώς και οι πρώτοι Έλληνες αειναύτες εξερευνητές στα ταξίδια τους πριν πολλές χιλιάδες χρόνια: Τ' αστέρια!

Το τηλεοπτικό Star Trek της τότε ασπρόμαυρης ΥΕΝΕΔ σταμάτησε ξαφνικά τα διαστημικά του ταξίδια και οι φανταστικοί μας ορίζοντες σκουντούφλησαν σε φτηνές απομιμήσεις με αρκετή βία και εύπεπτα, ανούσια σενάρια. Καμία πρωτοτυπία, κανένα ενδιαφέρον, ωστόσο την χαριστική βολή στην θεαματική επιστημονική φαντασία την έδωσε, προς τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, ένας σκηνοθέτης από την φημισμένη παρέα των εμπνευσμένων «μουσάτων» (Κόπολα, Λούκας, Σπίλμπεργκ, Σκορσέζι, Άλτμαν), που ανέστησαν το Χόλιγουντ από τον τύμβο της χρεοκοπίας. Ο Τζόρτζ Λούκας παρουσιάζει στην μεγάλη οθόνη, την εκθαμβωτική, διαστημική τριλογία του, με διαστάσεις ιουδαϊκής φιλολογίας και μυστικισμού ως προς τις δυνάμεις του φωτός και του σκότους στο διαστημικό του έπος «Star Wars» (Ο Πόλεμος των Άστρων) και αλλάζει άρδην το κινηματογραφικό ντεκόρ των ταξιδιών στα άστρα.

Η σεναριακή ιδέα του Λούκας έχει ως βάση κίνησης την εύοσμη πνοή μιας άλλης τριλογίας από τον χώρο της επικής, φανταστικής λογοτεχνίας, αυτής του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» του Άγγλου καθηγητή και συγγραφέα Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν. Άλλωστε δεν το έκρυψε ποτέ ο Λούκας, ότι είναι ένθερμος θαυμαστής του συγγραφέα. Μιλώντας πάντα για την πρώτη τριλογία του Star Wars οι ήρωες του Τόλκιν μεταφέρονται αυτούσια στους χαρακτήρες του Λούκας. Ο μάγος Γκάνταλφ είναι ο Τζένταϊ. Όμπι Ουάν Κανόμπι και μετά την θέση του παίρνει ο Γιόντα. Τα Χόμπιτς είναι τα δυο αστεία ρομπότ (Αρ Του Ντι Του και Σι Θρι Πιο Ο). Ο νάνος Γκίμλι είναι ο μαλλιαρός Τσούπακα. Ο Άραγκορν είναι ο Λουκ Σκαίγουόκερ. Η Άργουεν είναι η πριγκίπισσα Λία, ο Λένκγολας είναι ο Χαν Σόλο. Ο Σάρουμαν είναι ο Νταρθ Βεϊνετρ και ο Σάουρον είναι ο σκοτεινός Αυτοκράτορας. Τα Ορκς και οι Ουρουκ Ο΄ Χαι είναι ο κλωνοποιημένος Στρατός της Αυτοκρατορίας.

Τα χρόνια που ακολούθησαν μετά την εμφάνιση του Star Wars στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας στον κινηματογράφο ήταν καθοριστικά, διαμορφώνοντας μια εντελώς διαφορετική θέση ως προς την προσέγγιση, τα μηνύματα και την φιλοσοφία του διαστήματος. Δεν υπήρχε καμιά ταύτιση με το ευρύ πεδίο της αναζήτησης που άνοιξαν τα ταξίδια του Έντερπραϊζ. Θα αναφερθούμε παρακάτω στην σχεδιασμένη επίθεση που δέχτηκαν τα κινηματογραφικά, αστρικά ταξίδια που μόνο φόβο προκάλεσαν στον θεατή παρά θαυμασμό και όνειρα στην από δημιουργίας σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το διάστημα.

Χάρισον Φορντ (Χαν Σόλο), Άλεκ Γκίνες (Μπεν Όμπι Ουάν Κνόμπι), Μαρκ Χάμιλ (Λουκ Σκάιγουοκερ), Πίτερ Μάχιου (Τσουπάκα), στο πρώτο, κινηματογραφικό επεισόδιο " Ο Πόλεμος των Άστρων: Μια νέα ελπίδα (Star Wars: A New Hope - 1977), τέταρτο στην ιστορική σειρά, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζόρτζ Λούκας.


Κι ενώ η «ελεύθερη» τηλεόραση του ενενήντα διεύρυνε την κλειδαρότρυπα των σκανδαλοθηρικών και υποτιθέμενων life style εκπομπών, ώστε να παρατηρούμε καλύτερα τις αθλιότητες των συνανθρώπων μας, ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1995 ξεθεωμένος από την δουλειά στην εφημερίδα ετοιμάζομαι να κλείσω το «γυάλινο μάτι» και να πλαγιάσω. Ξαφνικά, τα πρώτα μέτρα ενός συνταρακτικού μουσικού θέματος μ΄ έκαναν να αισθανθώ όπως, τότε, στα παιδικά μου χρόνια, όταν πρωτάκουσα εκείνη την παρατεταμένη μουσική νότα με φόντο το διάστημα και τη φωνή του Γουίλιαμ Σάτνερ να λέει συνταρακτικά και τόσο πειστικά: «Space. The final frontier…».

Αυτή η μελωδία όμως ήταν κάτι το διαφορετικό. Λειτούργησε σαν την μουσική του αυλητή που εισβάλλει στην νωθρή, καταραμένη πόλη γεμάτος χαρά, αλλά και μυστήριο, τρόμο. Πλημμύρισε η ύπαρξη μου με το ίδιο συναίσθημα αποδέσμευσης του φόβου, βάζοντας προορισμό στο άγνωστο. Καινούριες, μουσικές νότες, οξύτατος και αυτός ο ήχος, προετοίμαζε τον τηλεθεατή για την έναρξη μιας νέας τηλεοπτικής σειράς. Έμοιαζε με το σπάνιο οξυγόνο που αναζητούσε η επί ετών συσσωρευμένη, εσωτερική μου ανάγκη για κάτι πρωτόγνωρο και ριζοσπαστικό στη χάρτα της τηλεοπτικής, επιστημονικής φαντασίας. Τα πιο δελεαστικά μηνύματα, πετάγονται σαν σαΐτες στους τίτλους της αρχής: «η κυβέρνηση αρνείται κάθε γνώση» και «η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω» να πλαισιώνονται με φλουταρισμένες φωτογραφίες Αγνώστων Ταυτότητας Ιπτάμενων Αντικειμένων. Τα «X Files» του FBI εισβάλλουν στο τηλεοπτικό σύμπαν με ξεναγούς δυο ανένταχτους στο κατεστημένο αναζητητές της αλήθειας, τον Φοξ Μόλντερ και την Ντέινα Σκάλι. Δυο ετερόκλητοι χαρακτήρες απλώνουν τον μίτο της Αριάδνης στην μεγαλύτερη συνομωσία από την δημιουργία του ανθρώπινου γένους: «Ζουν Ανάμεσά μας!» και μάλιστα εκατομμύρια χρόνια. Τα πνευματικά τέκνα του Λάβγκραφτ, σκέφτηκα ευθύς.

Χαμηλές τηλεθεάσεις, αρνητικές κριτικές συνοδεύουν την σειρά στα συστημικά έντυπα και, τελικά, τα «X Files» της δεκαετίας του ενενήντα, παρά το δυσάρεστο, σχηματισμένο τηλεοπτικό τοπίο που συνάντησαν, βρήκαν τον δρόμο τους κι άρχισαν να διαδίδονται με τον παλαιότερο τρόπο διαφήμισης: από στόμα σε αυτί σε αργούς μεν, αλλά σταθερούς δε ρυθμούς έγιναν προσφιλή και απόκτησαν τους πιο φανατικούς θεατές. Η αφίσα στο υπόγειο γραφείο του κτιρίου του FBI, πίσω από την πλάτη του ειδικού πράκτορα Μόλντερ, επιτακτικά προστάζει: «I Want To Believe», για να γίνει ορόσημο μιας νέας γενιάς τηλεθεατών επιστημονικής φαντασίας και μυστηρίου.

Η Γκίλιαν Άντερσον (Ντέινα Σκάλι) και ο Ντέιβιντ Ντουκόβνικ (Φοξ Μόλντερ) είναι οι πρωταγωνιστές των «X Files» , του παραγωγού Κρις Κάρτερ.

Όπως το «Star Trek», έτσι και τα «X Files» σεβόμενα τον τηλεθεατή δεν επέτρεπαν την παραμικρή μπαρούφα ή ανακρίβεια να φιλοξενηθεί στο σενάριο τους. Ένα σοβαρό, επιστημονικό επιτελείο συμβούλευε τους σεναριογράφους, τον παραγωγό και εμπνευστή της σειράς, Κρις Κάρτερ, τοποθετώντας τα όποια θέματα και γεγονότα στη σωστή τους βάση. Το κοινό που συγκέντρωσε γύρω της η σειρά τα χρόνια της προβολής της στην Ελλάδα αποτελούταν από διάφορες ηλικίες και κοινωνικά στρώματα. Από την μια οι φανατικοί έφηβοι, νεολαίοι, αλλά και οι ψαγμένοι, οπαδοί της επιστημονικής φαντασίας και των ΑΤΙΑ, ενημερώθηκαν εκτός των άλλων και για τους αόρατους εχθρούς που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα σε ένα βιολογικό πόλεμο. Θυμηθείτε τον ιό SARS, τον Κοξάκι πριν μερικά χρόνια που εμφανίστηκαν «πειραματικά», εξοντώνοντας μερικές εκατοντάδες συνανθρώπων μας σε διάφορα μέρη του πλανήτη, αλλά και την βιοτρομοκρατία που κυριαρχεί σήμερα με τον Κορωνοϊό: Covid-19. Από την άλλη πλευρά ήταν οι προβληματισμένοι τριαντάρηδες, σαραντάρηδες και άνω που πάντα αναρωτιόντουσαν, αν όντως υφίσταται μια σκοτεινή, ολιγομελής ομάδα, μια αθέατη «ελίτ» σε ρόλο παγκόσμιου ρυθμιστή καταστάσεων να εμποδίζει για ίδιον όφελος την εύρυθμη πορεία του πλανήτη των ανθρώπων και να είναι σε πλήρη συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες κρατών.

Οι θεατές άρχισαν να ταυτίζονται με τους δυο πράκτορες τού FBI και να βιώνουν άλλοτε θυμωμένοι, άλλοτε απογοητευμένοι τις δεκάδες αναποδιές των ηρώων και τα εμπόδια που έβαζε στον δρόμο τους η «ελίτ» της νέας τάξης πραγμάτων. Η συνομωσιολογία και οι ανοιχτές καταγγελίες στο αθέατο πρόσωπο της εξουσίας στη σειρά των «X Files», οδήγησαν πολλούς συμπατριώτες μας την εποχή εκείνη στα βιβλιοπωλεία, αλλά και στο νεοσύστατο διαδίκτυο για να εφοδιαστούν με αναγνώσματα και να στρωθούν στην εντατική μελέτη ως προς την ύπαρξη αυτών των σκοτεινών δυνάμεων που κυριαρχούν στη Γη εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Ο Ντέιβιντ Ντουκόβνι (Φοξ Μόλντερ) και ο Φλόιντ - Ρεντ Κρόου - Γουέστερμαν (Άλμπερτ Χόστιν), στο επεισόδιο νούμερο 25 του δεύτερου κύκλου των «X Files» με τον τίτλο: «Ανασάζι» (Anasazi - 19 Μαΐου 1995)


Από διάβασμα σε διάβασμα και καθώς το ένα βιβλίο φέρνει το άλλο, όλοι οι παραπάνω τηλεθεατές, θέλοντας και μη, συναντήθηκαν με την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, τα Αρχαία Ελληνικά μυστήρια και τους πολέμους των προγόνων μας εναντίων των σκοτεινών, μιαρών βασιλείων και των ηγεμόνων τους επί Γης.

Οι μάχες του Πανός και του Διονύσου, του Βήλου, της Σεμίραμις και του Μεγάλου Αλεξάνδρου εγέρθηκαν από την λήθη του αμμώδους βυθού και αναδύθηκαν στο φως της αλήθειας. Ένα πραγματικό τσουνάμι ελληνικής, αρχαιολατρείας σηκώθηκε εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ενενήντα, ορμητικό, έντονο, όπου στα «πηγαδάκια» και τις συζητήσεις που στηνόντουσαν, «έπεφταν» τα επεισόδια των «X-Files».

Οι πιο προσγειωμένοι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες επιστήμονες, καλλιτέχνες, επαγγελματίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, διαβασμένοι άνθρωποι όλοι τους με ανησυχίες σε θέματα ζωής, θανάτου και του επέκεινα και παλαιόθεν θεατές του «Star Trek», παρακολουθούσαν ανελλιπώς την εξέλιξη των γεγονότων σε κάθε επεισόδιο των «X-Files», τοποθετώντας τον εαυτό τους, άλλοτε στο πλευρό του φευγάτου και πιστού στις ιδέες του, Φοξ Μόλντερ, κι άλλοτε ακολουθούσαν πιστά τον επιστημονικό βηματισμό της σκεπτικίστριας, Ντέινα Σκάλι. Ελάχιστοι τολμηροί και εμπνευσμένοι καθηγητές και καθηγήτριες Γυμνασίων και Λυκείων συζητούσαν στην τάξη με τους μαθητές τους τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς, διεγείροντας τα παιδικά μυαλά προς άλλες αξίες πέρα του εφήμερου και της ρηχότητας της τηλεοπτικής τροφής.

Περιγράφω ένα, πραγματικά, όμορφο γεγονός, αγαπητής, οικογενειακής φίλης και καθηγήτριας στο μάθημα της Φυσικής σε Λύκειο του Γαλατσίου, όταν, τότε, το 1998 - χρονιά που εργαζόμουν στην εφημερίδα «Ακρόπολη» και η σειρά είχε μεταφερθεί σε άλλη τηλεοπτική συχνότητα και σε καλύτερη ώρα μετάδοσης για να την παρακολουθούν περισσότεροι θεατές - προέτρεψε τους μαθητές τής Δευτέρας Λυκείου να νοικιάσουν από το βίντεοκλαμπ της γειτονιάς τους την τηλεταινία των «X-Files», που αναφερόταν στην αρχαία φυλή των Ινδιάνων της Αμερικής, «Ανασάζι», για να την παρακολουθήσουν και έπειτα να κουβεντιάσουν την υπόθεση όλοι μαζί στην τάξη. Κάποιοι από τους μαθητές της γνώριζαν τι ευαγγελίζονται τα «X-Files» και ήταν ενθουσιασμένοι με την ιδέα της καθηγήτριάς τους, άλλοι πάλι ενημερωνόντουσαν για πρώτη φορά.

Την επόμενη εβδομάδα όλοι οι μαθητές αποδεχόμενοι την πρόταση της εκπαιδευτικού παρακολούθησαν το έργο και κατέφθασαν στο σχολείο προετοιμασμένοι να εκθέσουν τις εντυπώσεις τους. Ζήτησε και την δική μου παρουσία στην τάξη της για να παρακολουθήσω τις απόψεις των νέων ανθρώπων. Οι έφηβοι άνοιξαν ένα «στρογγυλό τραπέζι», όπως λέμε στη γλώσσα των δημοσιογράφων, συζητώντας οτιδήποτε τους εντυπωσίασε στην ταινία. Ανέφερα προηγουμένως την λέξη «προετοιμασμένοι» και κυριολεκτώ, διότι μερικοί από τους μαθητές μετέφεραν από το σπίτι τους στην τάξη βιβλία με αναφορές σε εξωγήινους που επισκέφθηκαν τον πλανήτη μας πριν πολλές χιλιάδες χρόνια, αρχαίους πολιτισμούς της γης που επηρεάστηκαν από τους επισκέπτες του διαστήματος, ακόμα και αμερικάνικη βιβλιογραφία με αναφορές στις ινδιάνικες φυλές που χάθηκαν, είτε γιατί εκφυλίστηκαν, είτε γιατί ο λευκός, δυτικός, «πολιτισμένος» κατακτητής τους αφάνισε με το σπαθί και το ντουφέκι.

Το πιο θαυμαστό, όμως, συνέβη όταν μια μαθήτρια, κι απ΄ ότι ενημερώθηκα προοδεύει σήμερα στο εξωτερικό έπειτα από τρανές σπουδές, έφερε μαζί της το βιβλίο του Γερμανού φιλόσοφου Έρβιν Ρόντε για την λατρεία των ψυχών στην Αρχαία Ελλάδα από την βιβλιοθήκη του πατέρα της, παρακινούμενη από τον ίδιο τον πατέρα της, πιστού αναγνώστη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και λάτρη του πολιτισμού των προγόνων μας. Στην μαθήτρια γεννήθηκε η μεγάλη απορία από μια ιδιαίτερη στιγμή της πλοκής της τηλεταινίας: Ο Φοξ Μόλντερ πληγώνεται θανάσιμα από τους εκτελεστές των σκοτεινών, μυστικών υπηρεσιών, έπειτα από μια πολύ σοβαρή ανακάλυψη. Το ημιθανές σώμα του βρίσκεται στα χέρια ενός γηραιού, Ινδιάνου Σαμάνου της φυλής των Νάβαχο που προσκαλεί τα ιερά πνεύματα για να σώσουν τον πράκτορα από τον θάνατο (φωτό επάνω). Πριν αναχωρήσει η ψυχή του στις άλλες διαστάσεις, το αστρικό σώμα του άτυχου Μόλντερ μεταφέρεται σ΄ ένα πνευματικό πεδίο και έρχεται σε επαφή με οντότητες γνωστές και άγνωστες σε αυτόν για να του υπενθυμίσουν την σοβαρή αποστολή του στη Γη, με επίμαχο σημείο, ότι ακόμα δεν ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει το γήινο έργο του.

Η μαθήτρια παρουσίασε τις απόψεις του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, των Στωικών, των Κυνικών που αφορούν την ανθρώπινη Ψυχή και τις αντιλήψεις που επικρατούσαν στα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου. Η καθηγήτρια άδραξε την ευκαιρία και μη αφήνοντας να πάει χαμένο το έντονο ενδιαφέρον των μαθητών της, άνοιξε ακόμα μια μικρή πόρτα στον ψηλό τοίχο της απαγόρευσης. Εάν βέβαια συμφωνούσε ομόφωνα όλη η τάξη, να αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο από την διασκέδασή τους και να σημειώνουν τις όποιες απορίες τους σε θέματα για την ύπαρξη του ανθρώπου πάνω στη Γη, με σημείο εκκίνησης την τηλεοπτική σειρά των «X-Files»

Η τάξη συμφώνησε και αυτό το άτυπο, πολιτισμένο, μαθητικό «στρογγυλό τραπέζι» φιλοσοφικών θέσεων και αντιθέσεων, γεννημένο από την ιδέα μιας καθηγήτριας και μιας τηλεοπτικής σειράς, αλλά και γόνιμα παλλόμενο από τους εξαιρετικούς νόες των νέων ανθρώπων, κρατήθηκε ζωντανό για δυο χρόνια με τον ίδιο κύκλο μαθητών μέχρι της αποφοίτησης τους από το Λύκειο. Σε αρκετά από αυτά τα αξέχαστα πρωινά των εξαιρετικών συζητήσεων ήμουν παρών.

Στο επόμενο το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου: «Star Trek και X-Files Vs Star Wars: Ιδεολογική, Θρησκευτική Σύγκρουση σε Γη και Διάστημα» 

«Star Trek και X-Files Vs Star Wars: Ιδεολογική, Θ...
The Life of Brian, (Ένας προφήτης μα τι προφήτης),...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares