InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 314 άτομα (314 Views)

«Monos με άφθονες γυναίκες», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Eurid_Gusmao_LobbyStills_Page_5

Μην με κοιτάς, σε παρακαλώ κρισιανέ άνθρωπε, με αυτό το ύφος, το βγαλμένο από μελαγχολικό, κινηματογραφικό σενάριο, το γεμάτο απόγνωση και δυσφορία. Έφτασαν εδώ που έφτασαν τα πράγματα και συ γράφεις αχνά τις λέξεις στον αέρα σαν να χαράζεις αόρατα πάθη που θα χαθούν με ένα πταρμό στις δροσερές πτελέες. Στην συμφορά η αδιαφορία ευδοκιμεί βαθιά στην τραχιά πέτσα του ενσαρκωμένου θεού. Τα αερικά με τις πλουμιστές φορεσιές της παραποιημένης αθανασίας περικυκλώνουν ξανά τους αμνούς, τους ψέλνουν, τους λιβανίζουν, τους βιάζουν, τους παραπλανούν, τάζουν ξανά μαλάματα, μοιράζουν ξανά ελπίδες, ύπνο. Το γυάλινο μάτι φουντώνει, βγάζει φλόγες, το κοπάδι αρρωσταίνει, βελάζει αποδεκατισμένο και εκλιπαρεί για το αιώνιο έλεος. Καταχνιά στα μάτια τους. Ο χρόνος ανήκει στους χρυσοκάνθαρους, όπως, άλλωστε, δικός τους ήταν πάντα ο χρόνος.
Ο χρόνος είναι το χρήμα και το χρήμα είναι η ζωή. Αυτή την αλήθεια μας έμαθαν. Εκπαιδευτήκαμε σ΄ αυτή την αλήθεια, και πέραν αυτής δεν γνωρίζουμε άλλον ορίζοντα. Ακολουθούμε τυφλά τον χρόνο, γαντζωθήκαμε στη ράχη του, τρέχει, μας σέρνει, όπου εκείνος θέλει. Κανένας έλεγχος. Δέσαμε την ζωή μας πάνω στην μονέδα και έφτασε η αξία της ζωής μας να κοστίζει σε χρήμα, όσο μια τσακισμένη πεντάρα και σε χρόνο, κάτι λιγότερο από μια ώρα. Κι όμως, πολλά μπορούμε να πράξουμε σε κάτι λιγότερο από μια ώρα.
Οι οικοδόμοι της πλάνης του χρόνου, αγαπημένοι μου, κλέβουν ζωές και όχι χρήμα. Εάν, πραγματικά, η επιθυμία να πολεμήσουμε το μέλλον τους σαλεύει μέσα μας και, φυσικά, είναι ακόμα ζωντανή, ας γυρίσουμε ευθύς στις μνήμες, μακριά από τα εργαλεία τους και την υποτιθέμενη εξέλιξη τους. Αμέτρητοι οι αναλώσιμοι θνητοί, τροφή και σκόνη γίνονται για να επιβιώσουν κάποιοι ελάχιστοι. Ο ηλίθιος, ο κοιμισμένος, ο βολεμένος, ο χαμένος, ο απελπισμένος, ο δούλος, ο ναρκωμένος ψηλώνουν την πυραμίδα και στην κορυφή της οι ποιμένες, που μηδέ αδιαφόρησαν, μηδέ εξόντωσαν, αλλά εκμεταλλεύτηκαν τα μάλα το κοπάδι.
Έξυπνο και ευφάνταστο το σχέδιο. Αγιογράφησαν με χρυσό την ευδαιμονία, την κάρφωσαν στον θόλο της ψευδαίσθησης να λαμποκοπά σαν ήλιος μιας τρισάθλιας ευτυχίας, καλύπτοντας την πραγματική αλήθεια της πνευματικής ευδαιμονίας, που δεν είναι τα μαλάματα, ούτε ο χρόνος. «Ευδαίμων άνθρωπος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος», είπαν οι λίγοι ελεύθεροι παλαιοί κι αυτό δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται. Μέσα μας είναι η ελευθερία. Την φέραμε όταν ήρθαμε εδώ, στον τόπο των ευκαιριών, στην όμορφη Γη, κι έχει γραφτεί να την πάρουμε μαζί μας όταν κλείσει ο καιρός των άθλων μας. Την ανταλλάξαμε την ελευθερία μας, κάθε φορά από λίγο στο παζάρι με τα εφήμερα φτιασίδια για τη δόση μας, το δηλητήριο, την πικρή ζάχαρη και τον φθόνο.
Αν είναι δυνατόν! Ο ισχυρός φόβος σιώπησε τις φωνές, μαρμάρωσε το δέμας τούτες τις εποχές, ακινητοποιηθήκαμε και τα σκιάχτρα ζωντάνεψαν ξανά, είναι αμολημένα στην ράχη της έρπουσας σκιάς σαν τοτέμ απώλειας και μολύνουν και πάλι μολύνουν το κύτταρο. Ανισορροπία στο κόσμο της ψευδαίσθησης και η γη συνεχίζει να γυρίζει γύρω από τον άξονα της. Ω ναι, είναι κι αυτή μια ακόμα πραγματική και ατόφια αλήθεια, από τις ελάχιστες που επέζησαν. Η Γη γυρίζει και το πλήθος κατευθύνεται εκεί που το καθοδηγούν. Βύθιος ο πόνος, τύμβος με σωρό τις νεκρές αλήθειες, τις δικές μας χαμένες μνήμες. Τέλος!
Είναι αισιόδοξο να αρχίζεις από ένα «Τέλος».

Αξιολόγηση Ταινιών



* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη


«Η Αόρατη Ζωή της Ευριδίκη Γκουσμάο»  
«A Vida Invisível de Eurídice Gusmão»

  • Είδος: Κοινωνικό Δράμα
  • Παραγωγή: Βραζιλία, Γερμανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Καρίμ Αϊνούζ
  • Με τους:, Κάρολ Ντουάρτε, Τζούλια Στόκλερ, Γκρεγκόριο Ντουβιβέρ, Μπάρμπαρα Σάντος, Φλάβια Γκουσμάο, Μαρία Μανοέλα
  • Διάρκεια: 139΄
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» Φεστιβάλ Κανών 2019
  • Αίθουσες Προβολής: «Άστυ» (Κοραή 4), «Πτι Παλαί» (Ριζάρη 24) και «Ολύμπιον» (Θεσσαλονίκη)

Δύο αχώριστες και αγαπημένες αδερφές στο Ρίο ντε Τζανέιρο της δεκαετίας του ’50, η Γκουίδα και η Ευριδίκη, αναγκάζονται να αποχωριστούν η μία την άλλη. Η Γκουίδα (Τζούλια Στόκλερ – καταπληκτική), ερωτεύεται τον Έλληνα ναύτη Γιώργο και κρυφά φεύγει μαζί του για την Ελλάδα, όπου στην συνέχεια την αφήνει στα κρύα του λουτρού. Η γυναίκα επιστρέφει στην Βραζιλία έγκυος, ο πατέρα της, όμως την διώχνει από το σπίτι, λόγω της συμπεριφοράς της και άλλη επιλογή δεν έχει από το να μεγαλώσει ολομόναχη το εκτός γάμου παιδί της. Οι γονείς αποκρύπτουν από την Ευριδίκη την επιστροφή της Γκουίδα, που εκείνη νομίζει πως ζει ευτυχισμένη με τον άνδρα της κάπου στην Ελλάδα.

Η Ευριδίκη (Κάρολ Ντουάρτε – υπέροχη) εξωθείται σε έναν νερόβραστο γάμο, εγκαταλείποντας το πάθος της για το πιάνο και το όνειρο της να σπουδάσει στην Μουσική Ακαδημία της Βιέννης.

Η Γκουίδα, νομίζει πως η αδελφή της είναι στην Βιέννη και σπουδάζει πιάνο, στέλνοντας συνεχώς γράμματα στην Ευριδίκη, που ποτέ δεν φτάνουν στα χέρια της. Τα χρόνια περνούν και οι δυο αδελφές, ενώ διαμένουν στην ίδια πόλη, δεν συναντούνται. 
https://youtu.be/ANLZssAYIfE






Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάρθα Μπατάλχα, γεννημένη στην Βραζιλία με την χριστιανοκαθολική ανατροφή, όταν έγραψε το 2016 το πρώτο της μυθιστόρημα «A Vida Invisível de Eurídice Gusmão», που βασίζεται και το σενάριο της ταινίας, κανένας εκδοτικός οίκος της Βραζιλίας δεν θέλησε να το δημοσιεύσει. Όταν τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου μεταφέρθηκαν σε γερμανικό εκδοτικό οίκο, τότε μόνο η ιστορία των δυο αδελφών κυκλοφόρησε στην χώρα τής συγγραφέως, η οποία από το 2008 διαμένει στις Η.Π.Α, και σήμερα στην Σάντα Μόνικα με την οικογένεια της.

Ο βραβευμένος, Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Καρίμ Αϊνούζ (Μαντάμ Σατανάς -2002), συν-σεναρογραφεί και μεταφέρει το βιβλίο της Μάρθα Μπατάλχα στην μεγάλη οθόνη, αποσπώντα, μάλιστα το Βραβείο στην κατηγορία «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο φεστιβάλ των Κανών 2019. Η ιστορία τραγική τα μάλα και ως δράμα είναι άψογα κινηματογραφημένο, υιοθετώντας τους απαραίτητους, ήρεμους ρυθμούς όπου χρειάζεται, ώστε να ενταχθεί ο θεατής στο ασφυκτικό περιβάλλον της στείρας ηθικής, που, κυριολεκτικώς, εξοντώνει ανθρώπους. Το απάνθρωπο στοιχείο, από την πλευρά του άνδρα, φορμάρεται σε μια ρεαλιστική ατμόσφαιρα, που το κυρίαρχο στοιχείο της αγάπης βαδίζει τρομακτικά προς το ικρίωμα της απελπισίας.

Η ταινία σε ρουφάει μέσα της και ο Αϊνούζ στο θέμα της στέρησης της γυναικείας επιθυμίας ως προς την εκπλήρωση των όποιων ονείρων τους - όταν αυτές είναι υποχείρια της ανδροκρατούμενης κοινωνίας - με εσωτερική ευγένεια αναδύει στην μεγάλη οθόνη έναν εφιάλτη που σε πιάνει η καρδιά σου. Με σύμμαχο την απίθανη φωτογραφία της Γαλλίδας Ελέν Λουβάρ (Ευτυχισμένος Λάζαρος) και βελούδινο χαλί την μουσική του 42χρονου, Γερμανού συνθέτη Μπένεντικτ Σίφερ, ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης, με εμπειρία στον χώρο του ντοκιμαντέρ, καταφέρνει να φτιάξει ένα υπόδειγμα δραματικής ταινίας, άνευ πονηρών τεχνασμάτων, μια κατάβαση στην ανθρώπινη σκοταδίλα γεμάτη συναίσθημα. Πρώτο απ΄ όλα που ξεπηδά είναι αυτό της αγανάκτησης.

Οι φεμινιστικές κορώνες χυτεύονται προσεκτικά στο καλούπι της διαχρονικότητας των σκληρών, κοινωνικών μορφωμάτων της γυναικείας ανελευθερίας και των τρομακτικών ρόλων του αρσενικού, είτε αυτοί είναι του πατέρα, του συζύγου, του εραστή. Οι δυο πρωταγωνίστριες, η Κάρολ Ντουάρτε και η Τζούλια Στόκλερ δίχως να ανήκουν στην κατηγορία, όπως λέμε, οι «γυναικάρες», είναι στημένες, πρωτίστως ερωτικά, στους φακούς του Αϊνούζ και της Λουβάρ, ισοπεδώνοντας κάθε αμφιβολία για το τι στο καλό σημαίνουν οι ορισμοί περί θηλυκότητας και αληθινής γυναίκας. Είναι ακαταμάχητες και οι δυο τους από την αρχή έως το τέλος.

Κυρίες και κύριοι απολαύστε την ταινία και υπό το βλέμμα του Ιησού του Λυτρωτή στον λόφο Κορκοβάντο του Ρίο ντε Τζανέιρο, που με τα χέρια ανοικτά καλωσορίζει τους ανθρώπους στην χώρα της σάμπας, του καρναβαλιού, της βαβουζέλας, της ελευθεριότητας και απλά ευθυγραμμίστε δίκαια την σημασία της αγάπης, της ελευθερίας, είτε αφορούν τον άνδρα, είτε την γυναίκα. Η ιστορία των δυο γυναικών είναι ένα γόνιμο συμπόσιο συναισθημάτων.           
«Μικρές Κυρίες»
(Little Women)

  • Είδος: Κοινωνικό ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Γκρέτα Γκέργουιγκ
  • Με τους: Σέρσα Ρόναν, Φλόρενς Που, Εμα Γουάτσον, Ελίζα Σκάνλεν, Τίμοθι Σαλαμέ, Μέριλ Στρίπ, Λόρα Λόρα Ντερν
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

H ενήλικη και ανερχόμενη συγγραφέας Τζο Μαρς αναπολεί τα περιστατικά από τη συναρπαστική, ρομαντική, ερωτική και περιπετειώδη ζωή με τις αδελφές της: Μεγκ, Έμι, και Μπεθ στην αμερικανική, μετεμφυλιακή περίοδο, έχοντας ως φόντο τα τοπία της Νέας Αγγλίας.

https://youtu.be/b6HziIyq0Qk




Οι «Μικρές Κυρίες» είναι το πρώτο μέρος της άτυπης τριλογίας της Αμερικανίδας συγγραφέως Λουίζ Μέι Άλκοτ (1832 – 1888), ένα διαχρονικό, πολυδιαβασμένο μπριγιαντάκι της παγκόσμιας λογοτεχνίας, κάτι σαν ωδή για την θέση της γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία, δημοσιευμένο το 1868.

Η σκηνοθέτις της «Lady Bird», η επίσης Αμερικανίδα Γκρέτα Γκέργουιγκ, στην τρίτη κατά σειρά δουλειά της (υπήρξε και συν-σκηνοθέτης με τον Τζο Σουάμπεργκ στην ταινία «Nights and Weekends» το 2008), παραλαμβάνει το εμβληματικό, μυθιστόρημα της Άλκοτ (αυτοβιογραφία της συγγραφέως) και δίχως να τσαλαβουτά αδέξια στις σταθερές αξίες της ιστορίας, προσφέρει φρέσκο αέρα στις ήδη δυνατές προσωπικότητες και τους χαρακτήρες των κοριτσιών Μαρς. Κοινώς η Γκέργουιγκ, τα πηγαίνει υπέροχα.

Το μεγάλο ατού της παραγωγής είναι η πρωταγωνίστριες της με πρώτο πλάνο την συγγραφέα Τζο Μαρς (Σέρσα Ρόναν – πολύ καλή, όπως πάντα άλλωστε, είναι πραγματικός καταπέλτης), η οποία έπαιζε και στην «Lady Bird». Την μεγάλη αδελφή Μεγκ, που θέλει να γίνει ηθοποιός, την μητρική, τελειομανή γυναικεία φιγούρα που ξέρει ακριβώς τι θέλει και ποια είναι, υποδύεται η Έμα Γουάτσον (άψογη και επιτέλους έπειτα από τα Χάρι Πότερ και τις μικρές αποτυχίες της σε ρόλους, η Γουάτσον βρήκε τον ρυθμό της). Την εσωστρεφή και εύθραυστη αδελφή Μάρς, την παθιασμένη μουσικό Μπεθ ερμηνεύει η Ελίζα Σκάνλεν (υπέροχη, αέρινη), ενώ την μικρότερη, την πιο σκανταλιάρα, το πειραχτήρι της οικογένειας, την ζωγράφο Μπεθ, υποδύεται η Φλόρενς Που (μαγεία ύψιστου Κάλλους είναι αυτή η ηθοποιός). Τέσσερις νέες πρωταγωνίστριες, μια στακάτη επιλογή που οι παρουσίες τους απογειώνουν τις «Μικρές Κυρίες» της Λουίζ Μέι Άλκοτ.

Η Γκρέτα Γκέργουιγκ σκηνοθετεί και παράλληλα μεταφέρει με ευλάβεια και προσοχή το βιβλίο σε σενάριο, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ατόπημα ακαδημαϊσμού στο μυθιστόρημα ορόσημο της Άλκοτ, ενώ έξυπνα παντρεύει τα μηνύματα περί της γυναικείας χειραφέτησης του 19ου αιώνα στην προβληματική του σήμερα.

Η δραματουργία, το χιούμορ, ο έρωτας και ο ρομαντισμός περιπλέκονται πανέμορφα, τόσο στην δουλειά της Γκέργουιγκ, όσο και στην μουσική του παραγωγικού Αλεξάντερ Ντεσπλά, αλλά και στην ολόφωτη φωτογραφία του Γάλλου Γιόρι Λε Σο. Ένα καλοφτιαγμένο, φιλμικό γλύκισμα, που αφήνει υπέροχες και έντονες γεύσεις στον ουρανίσκο των αισθήσεων μας. Μην την χάσετε!

Η ταινία  είναι υποψήφια για έξι Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Α’ Γυναικείου Ρόλου για τη Σέρσα Ρόναν, Β’ Γυναικείου Ρόλου για τη Φλόρενς Που, Διασκευασμένου Σεναρίου για την Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κουστουμιών, Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για τον Αλεξάντερ Ντεσπλά.

«Φως στο Σκοτάδι»
(Light of My Life)        

  • Είδος: Δράμα επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κέισι Άφλεκ
  • Με τους: Κέισι Άφλεκ, Άνα Πνιόβσκι, Τομ Μπάουερ, Ελίζαμπεθ Μος
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Spentzos Film

Το ταξίδι ενός πατέρα και της ανήλικης κόρης του στην ενδοχώρα της Αμερικής ύστερα από πανδημία που εξαφάνισε τον γυναικείο πληθυσμό της Γης.

Καθώς ο πατέρας (Κέισι Άφλεκ – καλός) παλεύει να προστατέψει την μικρή Ραγκ (Άνα Πνιόβσκι – πολύ καλή), που έχει ανοσία στον ιό, την μεταμφιέζει σε αγόρι, ενώ ο δεσμός τους, αλλά και η ίδια η ανθρωπότητα δοκιμάζονται.

https://youtu.be/VOp2pK4NdbU




Να λοιπόν, που και ο έτερος αδελφός Άφλεκ συστήνεται στο κινηματογραφόφιλο κοινό από την καρέκλα του σκηνοθέτη, ντεμπουτάροντας σε μια άκρως τετραγωνισμένη ταινία που προκαλεί ενδιαφέρον στο όχι τόσο συχνά ειδωμένο, διαλογικό πεδίο της σχέσης πατέρα κόρης, αλλά και στην πολύ όμορφη δομή της παραγωγής.

Πραγματικά η ταινία με τον τρυφερό, πρωτότυπο τίτλο: «Light of My Life» (Φως της Ζωής Μου), μεταφρασμένο, για μια φορά ακόμα, ρηχότατα και άθλια στα ελληνικά: «Φως στο Σκοτάδι» με ξάφνιασε και ως πατέρας θυγατέρας τοποθέτησα τον εαυτό μου αρκετές φορές στην θέση του κινηματογραφικού κηδεμόνα της πανέξυπνης και υπέροχης 10χρονης Ραγκ που υποδύεται εξαιρετικά η ταλαντούχα πιτσιρίκα, Άνα Πνιόβσκι. Για την Πνιόβσκι, άνετα μπορούμε να γράψουμε, ότι ως παιδί θαύμα, μια νέα Τζόντι Φόστερ ανατέλλει στο κινηματογραφικό στερέωμα.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι δια χειρός του οσκαροβραβευμένου για την δραματική ταινία «Μια Πόλη Δίπλα στην Θάλασσα»,  Κέισι Άφλεκ, ο οποίος σε τούτο το υπαρξιακό δράμα επιστημονικής φαντασίας διαχειρίζεται την πατρική αγάπη, την περιπέτεια και την αγωνία για την επιβίωση με άφθονη, εσωτερική δύναμη, κάτι που ευδοκιμεί φροντισμένα στους δύσκολους διαλόγους-απαντήσεις περί ανθρωπισμού στην θυγατέρα του.

Αν και η ταινία μοιάζει αρκετά με την σκοτεινή του Τζον Χίλκοτ «Ο Δρόμος» (The Road – 2016), που ο Βίγκο Μόρντεσεν, όπως και ο Κέισι Άφλεκ, σε μια δυστοπική κοινωνία προσπαθεί να προστατεύσει τον γιο του, το «Φως στο Σκοτάδι» του Άφλεκ διαφέρει, καθώς το μήνυμα που μεταφέρει είναι εντελώς διαφοροποιημένο, μίλια μακριά τοποθετημένο από τον όποιο μηδενισμό και αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο σε ατομικό επίπεδο παρουσίας στον πλανήτη. Ο άνδρας είναι πλασμένος για την γυναίκα και αντιστρόφως και όταν ένα από τα δυο φύλα εκλείψει από την Γη, οι μνήμες μαυρίζουν και η ισορροπία διαλύεται. Όπως συγκεκριμένα και αισιόδοξα αναφέρει στην ταινία ο πατέρας στην κόρη του: «Μην σκέπτεσαι αυτά που έχασες. Συγκεντρώσου σε αυτά που έχεις και προετοιμάσου για το μέλλον!» Αναπάντεχη κινηματογραφική έκπληξη που αξίζει να δείτε. 
«Οι Monos»
(Monos)

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Κολομβία, Αργεντινή, Ολλανδία, Γερμανία, Σουηδία, Ουρουγουάη (2019)
  • Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Λάντες
  • Με τους: Σοφία Μπουεναβεντούρα, Χουλίαν Χιράλντο, Κάρεν Κιντέρο Λόρα Κατριγιόν, Τζουλιάν Νίκολσον. Ντέιμπι Ρουέντα, Σναίντερ Κάστρο
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Filmtrade
  • Διακρίσεις: Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Φεστιβάλ Sundance – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ San Sebastian – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο BFI London Film Festival

Μια ομάδα ένοπλων εφήβων, αγοριών και κοριτσιών, ζουν στρατιωτικά σε ένα οροπέδιο στα επιβλητικά βουνά της Κολομβίας, έχοντας δύο αποστολές: Να προσέχουν την γιατρό Αμερικανίδα όμηρό τους και να διατηρούν στην ζωή μια αγελάδα σημαντική για την επιβίωσή τους.

Τα πράγματα όμως αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά, όταν η μια αναποδιά φέρνει την άλλη.

https://youtu.be/tNBQzhI9sgg






Με φόντο την επιβλητική οροσειρά των Άνδεων και την τροπική βλάστηση της Νοτιοαμερικανικής ζούγκλας, η ταινία του Βραζιλιάνου Αλεχάντρο Λάντες είναι ένα τρομακτικό, ρεαλιστικό «παραμύθι» ενηλικίωσης. Το πνεύμα που διατρέχει τον σκελετό της ιστορίας προέρχεται, πρωτίστως, από την «στοιχειωμένη» ψυχή της καταπληκτικής ταινίας του Πίτερ Μπρουκ «Ο Άρχοντας των Μυγών» του 1963, δηλαδή το πως η αθωότητα των μικρών ανθρώπων μετασχηματίζεται αρνητικά σε συνθήκες βίας και πολέμου. Η ουσία όμως της παραγωγής είναι η ίδια η εικόνα της πολύπαθης Κολομβίας και τα προβλήματα που την κατατρέχουν τα τελευταία πενήντα χρόνια: ναρκωτικά, αντάρτες, παραστρατιωτικές ομάδες, κοινωνική ανισορροπία, φτώχεια, απαξίωση της ζωής, θάνατος.

Ο Αλεχάντρο Λάντες πετάει τα ζητήματα στο τραπέζι και με σαφείς αναφορές στις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας - Λαϊκός Στρατός (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo), γνωστές και ως FARC ή FARC-EP, συνθέτει ένα σκοτεινό, παραμυθένιο διάκοσμο αγκαλιασμένο καθολικά από την άγρια φύση, ρίχνοντας στα άγρια σωθικά της ανήλικους ανθρώπους με όπλα στα χέρια ως την οπισθοφυλακή ενός στρατού σε έναν ατέρμονα πόλεμο, που δεν διαχωρίζει φύλο και ηλικία.

Μηδενίζοντας το χρόνο στην ιστορία και με συντροφιά, άλλοτε την ανοιχτωσιά των απομακρυσμένων κορυφογραμμών, άλλοτε την ατμοσφαιρική και κλειστοφοβική πυκνή βλάστηση, ο Λάντες κινεί το μέλλον της χώρας σαν το υγρό, ζωντανό, φυσικό στοιχείο όταν ρέει στις βουνοπλαγιές, εκεί που οι νέοι στροβιλίζονται σε γύρους θανάτου, φυλάσσοντας μια ξένη «ντοκτόρα», που είναι όμηρος του επαναστατικού στρατού, προφανώς για τα λύτρα. Είναι για να ανατριχιάζεις στο όλο στήσιμο της ταινίας που σου κόβει την ανάσα, καθιστώντας τον θεατή κοινωνό μιας φρικιαστικής μεθόδου ακύρωσης αξιών, ακόμα και ονομάτων. Και αυτό είναι το φιλοσοφικό πεδίο δράσης του Βραζιλιάνου κινηματογραφιστή: Η ανώνυμη πίστη στον αγώνα, αυτή που οι άνθρωποι δίχως ρίζες και ονόματα θα προσφέρουν την ζωή τους, λησμονημένοι. Μα εδώ είναι οι έφηβοι, που ναι μεν χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά η ελευθερία από τα κοινωνικά δεσμά του συστήματος κάμπτει τις πραγματικές αξίες. Πάραυτα η εφηβική φύση τρέχει βέλος, πια, προς την δική της ωρίμανση και έτσι ανακαλύπτουν την ερωτική τους θέση και τις απεριόριστες δυναμικές της. Το νεανικό ακαταλόγιστο, η ξεγνοιασιά της ηλικίας οπότε και η απουσία, της γόνιμης πειθαρχίας είναι αυτά που θα δημιουργήσουν τα σφάλματα. Στα βουνά και τις ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής οι έφηβοι δεν βιώνουν τα σπαρτιατικά ιδεώδη, αλλά την έννοια του απάνθρωπου: «ο θάνατος σου η ζωή μου».   
Ποτέ δεν μαθαίνουμε πως βρέθηκαν εκεί οι ένοπλοι έφηβοι, πως αιχμαλωτίστηκε η γιατρός, από που προέρχονται τα ανήλικα μέλη αυτής της ομάδας. Δεν υπάρχει η ανάγκη αυτής της πληροφόρησης, όσο είναι κυρίαρχο το υπαρκτό παρών που ζέχνει πατόκορφα το άρωμα της απώλειας.

Νέα αγόρια και κορίτσια με παρατσούκλια, όπως η Ράμπο (η Σοφία Μπουεναβεντούρα είναι πολύ καλή και σε μπερδεύει εάν τελικά είναι αγόρι ή κορίτσι), όπως ο Λόμπο, η Λέιντι, η Σμέρφ, να καταλήγουν ως τα αναλώσιμα, έμψυχα υλικά μιας τρέλας που αρχικά φαίνεται να προέρχεται από το δένδρο της ελευθερίας, αλλά αυτό το δένδρο δεν έχει ρίζες. Το σενάριο που είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, διακρίνεται από μικρή απώλεια στήριξη, πάραυτα η περίτεχνη, ντοκιμαντερίστικη σκηνοθεσία και το φινάλε δικαιώνουν το ύφος της ταινίας.

«Αρπακτικά Πτηνά Και Η Φαντασμαγορική Χειραφέτηση Της Χαρλεϊ Κουίν»    
(Birds Of Prey and The Fantabulous Emancipation Of One Harley Quinn)                     

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια από την DC comic
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία: Κάθι Γιαν
  • Με τους: Μάργκοτ Ρόμπι, Mαίρη Ελίζαμπεθ Γουίστεντ, Τζούρνι Σμόλετ-Μπελ, Ρόζι Περέζ, Κρις Μεσίνα, Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Έλα Τζέι Μπάσκο
  • Διάρκεια: 109’
  • Διανομή: Tanweer

Η έξαλλη ζωή της Χάρλεϊ Κουίν (Μάργκοτ Ρόμπι - καλή) εκτροχιάζεται ακόμα περισσότερο μετά τον ιδιαίτερα εκρηκτικό χωρισμό της από τον Τζόκερ. Για πρώτη φορά, είναι απροστάτευτη, με την κάθε παλιόφατσα της Γκόθαμ να την καταδιώκει. Εν τω μεταξύ, ο αρχιμαφιόζος Ρόμαν Σαϊόνις (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ – κόντρα ρόλος για τον Άγγλο ηθοποιό) έχει βάλει λυτούς και δεμένους για να βρει τη νεαρή πορτοφολού Κας (Έλα Τζέι Μπάσκο), που έκλεψε το πολύτιμο διαμάντι του.

Το μονοπάτι της Χάρλεϊ διασταυρώνεται με την Κυνηγό (Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ), την Μπλακ Κανάρι (Τζούρνι Σμόλετ-Μπελ) και τη Ρενέ Μοντόγια (Ρόζι Περέζ) και αυτό το αλλόκοτο επιτελείο δεν έχει επιλογή από το να συνεργαστεί για να εξολοθρεύσει τον Ρόμαν μέσα σε μία θεότρελη, φονική μέρα.

https://youtu.be/bOUy2uT88eA



Η Χάρλεϊ Κουίν είναι χαρακτήρας που δεν γεννήθηκε στις σελίδες των κόμιξ, αλλά στην μικρή οθόνη με παρθενική εμφάνιση στην σειρά κινουμένων σχεδίων «Batman: The Animated Series» στο επεισόδιο με τον τίτλο «Joker’s Favor», το οποίο προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 11 Σεπτεμβρίου 1992. Η φιγούρα της φεμινίστριας, σύγχρονης «αμαζόνας» με το φουτουριστικό, plastic dress fit είναι έμπνευση του Πολ Ντίνι και του Μπρους Τιμ, ενώ εμείς συστηθήκαμε κινηματογραφικά μαζί της το 2016 στην κομιξάδικη ταινία της DC comics: «Ομάδα Αυτοκτονίας» του Ντέιβιντ Άγιερ, ως η βαθιά ερωτοκτυπημένη, το, επίσης, αχώριστο, εγκληματικό, έτερο ήμισυ του Τζόκερ, του απόλυτου εφιάλτη της Γκόθαμ Σίτι. Όπως όλοι οι καλοί και οι ενδιαφέροντες κακοί, έτσι και η Χάρλεϊ χρειαζόταν την δική της ταινία με την Μαργκότ Ρόμπι στον ρόλο να εναρμονίζεται αρμονικά και συνάμα πανηγυρικά στην τρικυμιώδη, δολοφονική προσωπικότητα της Κουίν.     
Η DC comics χαμήλωσε αισθητά τον ηλικιακό πήχη και από εκεί που μάζευε τους ενήλικες στις αίθουσες με τον «Μπάτμαν», τον «Σούπερμαν» και τον «Τζόκερ», η Χάρλεϊ Κουίν δεν είναι τίποτα άλλο παρά η νέα δελεαστική πρόσκληση –πρόταση στα εφηβάκια. Μια new era γεννιέται κινηματογραφικά από την DC σε απάντηση στην Marvel και στο pop corn θέαμα με αρκετό σκοτάδι, φόνους, μακελειό και φεμινισμό. Η Μαργκό Ρόμπι στην περσόνα της Κουίν ανακαλύπτει μια καλή φάμπρικα και ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ δοκιμάζεται σε ρόλο ψυχοπαθούς κακού. Ε, και; 
«Winona»

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ελλάδα (2019)
  • Σκηνοθεσία: The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης)
  • Με τους: Ανθή Ευστρατιάδου, Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, Δάφνη Πατακιά, Κλειώ Κτενά
  • Διάρκεια: 88΄
  • Διανομή: Weird Wave
  • Αίθουσες προβολής: «Άστορ» στην Αθήνα, «Παύλος Ζάννας» και «Σταύρος Τορνές» στη Θεσσαλονίκη και από 27 Φεβρουαρίου 2020 στην Κύπρο.

Ερημική παραλία, τελευταία μέρα καλοκαιριού. Τέσσερα νεαρά κορίτσια, ο σκύλος τους, τα βιβλία , οι μουσικές τους. Ηλιος, βουτιές, κοριτσίστικη οικειότητα, πειράγματα, εξομολογήσεις, τραγούδια, φωτογραφίες, παιχνίδια με κινηματογραφικά τρίβια, υπέροχη μεσημεριανή βαρεμάρα των διακοπών. Κάτι όμως είναι off. Κάτι ρίχνει τη σκιά του στην ηλιόλουστη ξεγνοιασιά.

Έχει να κάνει με το σπίτι που τις εποπτεύει από το λόφο; Εκείνο το τζιπ που παραμονεύει πίσω από τις πικροδάφνες; Είναι η μελαγχολία που ελλοχεύει σε κάθε ηλιοβασίλεμα, στο τέλος των καλοκαιριών μας; Ή το αμετάκλητο τέλος της αθωότητας;

https://youtu.be/Km4CbCoxIGM



Κουβαδάκια, φτυαράκια και το τόπι να τρέξουμε στην παραλία και να παίξουμε με την άμμο, να πούμε τραγουδάκια, να γεμίσουμε αυτοκόλλητα τις μούρες μας, να μιλήσουμε για σινεμά, να στήσουμε ιστορίες και να φλυαρήσουμε ακατάσχετα επί 88 λεπτά για ανούσια θέματα.

Εάν αυτή η ταινία, που δεν διαθέτει ίχνος σεναρίου, μηδέ αρχή μέση και τέλος, είναι το φινάλε της κοριτσίστικης αθωότητας και η αρχή της ενηλικίωσης, όπως διατείνεται ο σκηνοθέτης: «The Boy» (κατά κόσμον Αλέξανδρος Βούλγαρης, ο υιός του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη και της συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη), τότε κάπου χάνω τον αντικειμενικό ορίζοντα των κινηματογραφικών εννοιών και κοινωνικών ορισμών. Ναι, ο «The Boy» (κοτζάμ μαντράχαλος τώρα) διαθέτει το καλό βλέμμα για να κλείσει στον φακό του μια καλή φωτογραφία. Αυτό όμως δεν τον καθιστά και σκηνοθέτη, καθώς οι ιδέες του, παρελθούσες και επί του παρόντος, είναι όλες επιφανειακές, φτιαγμένες στο γόνυ. Πρώτα από όλα χρειάζεται απογαλακτισμός από την άγονη γραμμή της επανάληψης, του παλιμπαιδισμού και επί σοβαρής βάσης να ανασυσταθεί στην σκέψη τού «The Boy», τι ακριβώς σημαίνει σινεμά για τους θεατές και τι φιλμάκι «σπάμε πλάκα» με τους φίλους μας.

Επίσης, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου όταν άνοιγε το συρτάρι και χρηματοδοτούσε την «Winona» του «The Boy» με πολύτιμο χρήμα του ελληνικού λαού είχε επίγνωση του θέματος; Μετά ενοχλεί ο Μάρκος Σεφερλής και το «Χαλβάη 5-0», κουλτουριάρηδες της φαιδράς πορτοκαλέας. Τουλάχιστον ο Μάρκος κόβει μονέδα και το κράτος βγάζει χρήμα. Ε, άλλο ο Σεφερλής και άλλο η δηθενιά με υποδομές. Τρομάρα μας και πόνος μαζί!            

«Αυστριακός αντιρρησίας πολέμου και η ελληνική κρί...
«Κυρίως οι «κύριοι» στον φακό και οι καραμέλες να ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/