08
Σαβ, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«22 Ιουλίου»

100-22--3

«22 Ιουλίου»

(Utøya 22. Juli)






Είδος: Δράμα

Παραγωγή: Νορβηγία (2018)

Σκηνοθεσία: Έρικ Πόπε

Με τους: Aντρέα Μπέρντζεν, Αλεξάντερ Χόλμεν, Έλι Ριάνον, Μίλερ Οσμπορν, Τζένι Σβένεβιγκ

Διάρκεια: 93΄

Διανομή: Feelgood Entertainment

Στις 22 Ιουλίου 2011, παραπάνω από 500 έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, δέχτηκαν επίθεση στην κατασκήνωση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, σε ένα νησί έξω από το Όσλο από έναν ακροδεξιό, οπλισμένο με καραμπίνα τρομοκράτη. Νωρίτερα την ίδια μέρα, είχε βομβαρδίσει ένα κυβερνητικό κτίριο.

Στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για το νησί Ουτόγια. Η 18χρονη Κάγια και οι φίλοι της βρίσκονται στην κατασκήνωση και προσπαθούν να αφομοιώσουν την είδηση της βομβιστικής επίθεσης στο Όσλο. Ξαφνικά, ακούγονται πυροβολισμοί στο νησί. Η Κάγια προσπαθεί να επιβιώσει, ψάχνοντας συγχρόνως για την μικρότερη αδελφή της, που παραθερίζει μαζί της και στον πανικό χάθηκε.

Το σενάριο της ταινίας, που αφορά τα γνωστά γεγονότα της δολοφονικής επίθεσης στο νησί Ουτόγια του Όσλο, γράφτηκε από μαρτυρίες, γνωστά περιστατικά και συζητήσεις με μερικούς από τους νέους που επέζησαν. Με σεβασμό προς τα θύματα και τους συγγενείς, οι χαρακτήρες και οι μεμονωμένες εμπειρίες είναι μυθοπλασία.

Ο Νορβηγός σκηνοθέτης των «Άγριων Νερών», Έρικ Πόπε, στην συνολική διάρκεια της ταινίας των 93 λεπτών, καταφέρνει να συμπυκνώσει ένα πραγματικό, αιματηρό συμβάν σε 72 λεπτά ρεαλιστικής φόρμας, με την κάμερα να βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, εικονοποιώντας, αρχικά, λεπτό προς λεπτό την αγωνία, την αδράνεια και το φόβο που ένοιωσαν οι έφηβοι στο ξαφνικό γεγονός, καταλήγοντας στην αβεβαιότητα, τον τρόμο, την προσπάθεια της επιβίωσης από τον αθέατο μακελάρη που τριγυρνά σε ένα δάσος σαν απόκοσμη, σκοτεινή φιγούρα, σκορπώντας την φρίκη και τον θάνατο. Το θριλερικό διάκοσμο της έντασης ενδύεται αποκλειστικά από τους ήχους των πυροβολισμών, τις απεγνωσμένες φωνές των νέων, τον πανικό τους, όταν ειδικά τρέχουν σαν αλαφιασμένα θηράματα στο ανήλιαγο δάσος, δίχως όμως να ερχόμαστε σε επαφή με την μορφή του παράφρονα δολοφόνου. Αυτές οι επιλογές διαπερνούν τις στιγμές της αγωνίας στην ταινία, δένοντας το στομάχι του θεατή τρεις σφιχτούς κόμπους. Η δυσφορία του θεατή πηγάζει διότι γνωρίζει τις δαιμονικές συνθήκες που έζησαν οι νέοι της κατασκήνωσης από δελτία των ειδήσεων στα Μ.Μ.Ε.

Πετυχαίνει τον σκοπό του ο Έρικ Πόπε στο τεχνικό επίπεδο και καθώς το σενάριο δεν έχει συγκεκριμένη πλοκή, αλλά την λεπτομερή καταγραφή των γεγονότων που έλαβαν χώρα εκείνη την αποφράδα ημέρα του Ιουλίου στο νησί Ουτόγια, η κάμερα του, για να έχει σεναριακές σταθερές, εστιάζει στην ιστορία της 28χρονης Κάγια (Aντρέα Μπέρντζεν, πολύ καλή), που στον χαλασμό της κατασκήνωσης προσπαθεί να σωθεί η ίδια, αλλά και να βρει την αδελφή της. Δεν γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη ιστορία έχει έδρα την αλήθεια, αλλά πάλι κάπως έτσι θα ήταν.

Στην εμβάθυνση των αιτιών και την περαιτέρω ανάλυση που τυχόν περιμένουν οι σκεπτικιστές θεατές για τους λόγους που ο ακροδεξιός δολοφόνος Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ οργάνωσε το μακελειό, δολοφονώντας 69 ανθρώπους - κυρίως έφηβους -, τα περί εξάρσεως του φασισμού στους κόλπους της ευρωπαϊκής ηπείρου και τα λοιπά εντός των ταξικών διαφορών και της ξενοφοβίας, που ήταν άλλωστε και τα κίνητρα τού τότε 32χρονου σαλεμένου φονιά Μπρέιβικ, δεν ακούγονται, δεν αποκαλύπτονται και δεν αγγίζονται στην ταινία του Πόπε. Ο σκηνοθέτης έτρεξε συμπαθητικά ένα αληθινό γεγονός, που πάγωσε την παγκόσμια κοινή γνώμη πριν εννέα χρόνια, με ήχο και εικόνα στον πατρόν του «Blair Witch Project», που αν δεν γνωρίζαμε το φρικαλέο και αιματηρό του υπόβαθρο, κάλλιστα θα ήταν ένα ακόμα θριλεράκι της σειράς με τινέιτζερς σε campus διακοπών.

Photo Gallery «22 Ιουλίου »
«Το Κλαμπ των Χωρισμένων»
«Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας»

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares