27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ψυχάκιας βγήκε παγανιά και η περιπέτεια ενός ινδιανόπουλου με ένα άλογο», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

UH_02401


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 51

Στέκεις ακίνητος στην αιχμηρή άκρη της αμφισβήτησης και ξεκινάς το ηλίθιο μέτρημα του παρελθόντος σαν να θέλεις να βγάλεις ο ίδιος τους οφθαλμούς σου. Το παρελθόν ποτέ δεν είναι το ορθό σημείο ελέγχου για την ανασύσταση θεμάτων και δεν συστήνεται για ερμαφρόδιτες λύσεις. Το παρελθόν λειτουργεί ως αμείλικτος δάσκαλος, είναι τσεκούρι και δίστομη λάμα, τουλάχιστον, για αυτούς που επιθυμούν να το επισκέπτονται, αναζητώντας αλήθειες που πονούν. Σε περίπτωση που δεν ακολουθήσεις σωστά το δίδαγμα που θα λάβεις από την φιλοξενία τού παρελθόντος, τότε οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές. Όλα τα πάθη και τα λάθη του παρελθόντος ες αεί θα είναι επίκαιρα, καθώς ο άνθρωπος επαναλαμβάνεται συνεχώς, επιβεβαιώνοντας την βλακεία του.

Να, προχθές η μικρή αδελφή του φίλου μου Κώστα, η Ελπίδα, είχε τα γενέθλια της και επέλεξε να τα γιορτάσει σε ένα τετ-α-τετ δείπνο με τον σύντροφο της, έναν άνθρωπο που μοιράζει μόνο υποσχέσεις και φυσικά υποσχέσεις που δεν τηρούνται, κι αυτό η Ελπίδα το γνωρίζει. Παράξενο, καθώς αυτό το χάρισμα των ανθρώπων με την διανομή ανεκπλήρωτων υποσχέσεων οδηγεί τον κάτοχο τους απευθείας στο αειθαλές βασίλειο της πολιτικής και με μεγάλη επιτυχία μπορεί να φτάσει κάποιος ψηλά, πολύ ψηλά. Είναι ταλέντο να υπόσχεσαι άκαιρα και ο Θεοδόσης, όπως είναι το όνομα του συντρόφου της Ελπίδας, θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί τα μάλα, αλλά ένα άλλο «πλεονέκτημα» εξ' ίσου δυνατό με τις φρούδες υποσχέσεις του, εμποδίζει τον Θεοδόση να τολμήσει το φτερούγισμα προς τα έδρανα της πολιτική. Είναι δειλός!

Θα μου πεις, ότι όλοι οι πολιτικοί, αυτούς που γνωρίζουμε σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, είναι δειλοί και μάλιστα θρασύδειλοι, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να διευθύνουν και να κυβερνούν τις χώρες τους και μια χαρά τα πάνε. Ο Θεοδόσης είναι άλλου είδους δειλός. Είναι ο εγωιστής δειλός, το δυνατό μοντέλο πρωταγωνιστή σε ρομαντική ιστορία με άφθονο αμούρ. Συνδυασμός ακαταμάχητος. Ψεύτης, που δεν κρατάει τις υποσχέσεις του και εγωιστής δειλός που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αλλά θυματοτοποιείται πανεύκολα μόλις ακούσει φωνές και ζοριλίκια από κάποιον τσαμπουκά νταή. Ταμάμ για τα πολιτικά έδρανα, αλλά δεν το τολμάει.

Μερικούς μήνες πίσω και όταν ήταν τα γενέθλια τού Θεοδόση, η Ελπιδούλα έδωσε τον καλύτερο εαυτό της. Μαγείρεψε, έστρωσε τραπέζια, φώναξε φίλους να σβήσει κεράκια ο λεγάμενος και να ευχηθούν στον αγαπημένο της, δημιουργώντας μια ζεστή, φωτεινή, αγαπησιάρικη ατμόσφαιρα στον άνθρωπο της για να αισθανθεί καλά, διότι, όπως αφηγείται συχνά πυκνά ο Θεοδόσης, η προηγούμενη γυναίκα του αδιαφορούσε για αυτόν και δεν την ένοιαζαν τα γενέθλια και οι όμορφες στιγμές για να αισθάνεται ανθηρός και καραμπουζουκλής ο Θεοδόσης. Μια αδιάφορη γυναίκα ήταν προς τον σύζυγό της και έτσι η Ελπίδα παρέδωσε την ψυχούλα της, όπως κάθε φορά απλώνει στον ήλιο το ψυχάρι της για τον Θεοδόση της για να γεμίζει χαρά το μέσα του και να ξεχάσει το γκρίζο, βάρβαρο παρελθόν του με εκείνον τον άνθρωπο.

Το ψέμα είναι αγένεια και η υπόσχεση που δεν εκπληρώνεται είναι απάτη. Υπόσχεσαι πράγματα που δεν μπορείς να είσαι συνεπής σε ό,τι υπόσχεσαι; Όνειδος! Καλύτερα να σιωπάς και εάν δεν είσαι εκατό τοις εκατό σίγουρος για το εμβαδόν της εκπλήρωσης της όποιας υπόσχεση σου, καλύτερα σφράγισε το στόμα σου και μείνε βωβός, εντελώς βωβός. Είναι καθ' όλα έντιμη συμπεριφορά να γνωρίζεις τις δυνατότητές σου και με αυτές να συναναστρέφεσαι. Έτσι και ο αγαπητός Θεοδόσης, ο, επί τετραετία, σύντροφος της Ελπίδας έγινε άφαντος την ημέρα των γενεθλίων της, που τόσο περίμενε γιατί, γιατί, γιατί, για κάποιο γιατί, τέλος πάντων, που είχε να κάνει με θέματα υγείας της μητέρας του. Η Ελπίδα έμεινε μόνη της στο σπίτι με ένα γευστικότατο δείπνο φτιαγμένο από τα χεράκια της να ξεροσταλιάζει στα κατσαρολικά και μια τούρτα όνειρο, επίσης φτιαγμένη από την ίδια, να βασιλεύει στο δεύτερο ράφι του ψυγείου της. Εξοργιστικό!

Περίμενε να είναι ο πρώτος, να ακούσει από τον καλό της Θεοδόση τα «Χρόνια Πολλά» στις δώδεκα και ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα, αλλά ο Θεοδόσης ροχάλιζε του καλού καιρού γιατί ήταν, λέει, κουρασμένος έτρεχε όλη την ημέρα και έπεσε ξερός, οπότε τηλεφωνικώς την επόμενη το μεσημέρι, έδωσε τις ευχές στην αγαπημένη του. Η Ελπίδα στα γενέθλια του έβαλε το ξυπνητήρι στο τηλέφωνο της και ένα μόλις λεπτό μετά το μεσονύχτιο είχε ήδη τηλεφωνήσει στον Θεοδόση της για να είναι η πρώτη που θα του ευχηθεί.

Αχ, βρε Ελπιδάκι, έτσι είναι οι άνθρωποι, φαφλατάδες, πολυλογάδες, άδειοι από συναίσθημα, δήθεν πολυάσχολοι και δήθεν φουρτουνιασμένοι, δήθεν ταραγμένοι, αισθάνονται αδικημένοι και ό,τι η ζωή τους χρωστάει, νομίζουν πως είναι το κέντρο του σύμπαντος. Και πέφτει στην πλώρη τους η ρομαντική Ελπιδούλα με φόρτσα την καρδούλα της μπαξέ ολάνθιστο, να αλλάξει τα βλαμμένα δεδομένα, να αστράψει ζωή το θέμα, να αποκαλυφθεί το φέγγος της Χαράς και την γονατίζουν, την προδίδουν. «Είπα ξείπα χέζω την παρόλα μου», είναι το σκληρό πασαπόρτι των σύγχρονων ανθρώπων με την έγκυρη στάμπα των συνδιαλλαγών, ώστε να ξεμπερδεύουν γρήγορα και ανώδυνα από τα λάθη τους, από τα λεγόμενα τους, ακόμα και από τις πράξεις τους. Αμ δε το άλλο, το υπέρτατο και πανίσχυρο, που τακιμιάζει με το «Είπα ξείπα χέζω την παρόλα μου»: Στο διαλογικό τους σύμπαν η λέξη «συγγνώμη» δεν υφίσταται, έχει μετακομίσει στα Ηλύσια Πεδία των ψυχών δίχως γυρισμό, λιάζεται στις ακτές των Μακάρων Νήσων με τους ήρωες και τους αθάνατους. Έχουν εγωισμό, έχουν το ασυγχώρητο της συγγνώμης.

«Ε και, δεν μπόρεσα να έρθω; Τι θα κάνεις θα με μαλώσεις;», απαντούν με την ελαφρότητα του ανύπαρκτου Είναι τους. «Είχα την μανούλα μου άρρωστη! Άνθρωπος είναι να την αφήσω μόνη για να έρθω σε σένα;» Έτσι ακριβώς απάντησε ο Θεοδόσης στην Ελπίδα την επόμενη ημέρα που συναντήθηκαν, όταν η γυναίκα ζήτησε κάποιες εξηγήσεις για το στήσιμο στα γενέθλια της, για εκείνη την ανεκπλήρωτη υπόσχεση του, το ρομαντικό μιας βραδιάς γενεθλίων οι δυο τους».




«Έκρηξη Θυμού»

(Unhinged)

Είδος: Θρίλερ

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)

Σκηνοθεσία: Ντέρικ Μπόρτε

Με τους: Ράσελ Κρόου, Τζίμι Σίμπσον, Γκαμπριέλ Μπέιτμαν, Κάρελ Πιστόριους

Διάρκεια: 90΄

Διανομή: Tanweer


Η κομμώτρια Ρέιτσελ (Κάρεν Πιστόριους) έχει καθυστερήσει να φύγει για την δουλειά της. Είναι ήδη εκνευρισμένη πίσω από το τιμόνι του αυτοκινήτου της, λόγω διάφορων προσωπικών και επαγγελματικών γεγονότων, όταν αρχίζει να συμπεριφέρεται νευρικά σε ένα ακίνητο όχημα, που κλείνει την λωρίδα κυκλοφορίας.Στο σταματημένο αυτοκίνητο βρίσκεται ο Τομ Κούπερ (Ράσελ Κρόου) με τα μύρια ψυχολογικά προβλήματα, που την προηγούμενη νύχτα έβαλε φωτιά στο σπίτι της πρώην γυναίκας του, αφού πρώτα την δολοφόνησε εν ψυχρώ.

Η εγωίστρια Ρέιτσελ δεν ανταποκρίνεται στην αναζήτηση ενός «συγγνώμη», όπως επιμόνως απαιτεί ο Κούπερ, για την λανθασμένη οδηγική της συμπεριφορά, με αποτέλεσμα όλοι οι άνθρωποι που αγαπάει η ανυποψίαστη κομμώτρια να γίνουν στόχοι θανάτου του τρελού που απλά ήθελε μια «συγγνώμη».


Οι σοφοί παλαιοί άνθρωποι, φωτίζοντας κάπως τα σύγχρονα σκοτεινά μονοπάτια μας, αναφέρουν, πως: «Όσα φέρνει η στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος». Το πραγματικά σοφότατο, λαϊκό ρητό γίνεται το πλατύσκαλο του Γερμανού σκηνοθέτη Ντέρικ Μπόρτε για να κτίσει, πρώτα πίσω του την πολιτικο-κοινωνική κλίμακα της ανθρώπινης εξόντωσης, αφού η αγενής, μικροαστή κομμώτρια δεν έδωσε τόπο στην οργή και εγωιστικά αρνήθηκε μια συγγνώμη, ενώ μπροστά υψώνεται το αποτέλεσμα όλων των χαρακτηρισμένων «αόρατων» αστών ανθρώπων, που έχουν υποστεί την κακοποίηση από το τσουνάμι των δυσμενών πολιτικών και των οικονομικών καταστάσεων των τελευταίων ετών και αυτός είναι ο εκτός εαυτού και λογικής μικροαστός βιομηχανικός εργάτης.

Στο κρίσιμο, κοινωνικό πεδίο, εκεί δηλαδή που συναθροίζονται σήμερα η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα, η κρατική αδιαφορία συναντώνται οι δυο ήρωες, συνηθισμένοι, καθημερινοί άνθρωποι, με τους σχεδόν όμοιους χαρακτήρες. Ο «σαλταρισμένος» Κούπερ στην ακραία μορφή τού «ψυχάκια» με την φαρμακευτική αγωγή, θύμα απόλυσης και ενός δαπανηρού διαζυγίου, αλλά και η χωρισμένη Ρέιτσελ με τις οικονομικές δυσκολίες και την επαγγελματική αβεβαιότητα, που στο πρώτο ζόρι έβαλε άκριτα στην λίστα θανάτου του τρελού μια αθώα πελάτισσα της που δεν χωνεύει.

Και οι δυο ήρωες της ταινίας είναι ίδια ακριβώς προϊόντα του πανικού, της αγένειας, του θυμού, της βίας που κυοφόρησαν στα άνοα καύκαλα των σύγχρονων ανθρώπων, λόγω της φτώχειας, της ανεργίας, της πείνας, της αβεβαιότητας, της κρατικής αδιαφορίας. Ο σεναριογράφος ψυχολογικών θρίλερ Καρλ Έλσγουορθ («Υποψίες», «Νυχτερινή Πτήση»), αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη και απλά παραδίδει στον σκηνοθέτη Ντέρικ Μπόρτε, ένα σενάριο, που ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις για να καταλήξει εντελώς προβλέψιμο, κρεμασμένο κι αυτό στα μανταλάκια των κλισέ της παράνοιας και της επιφανειακής δράσης.

Ο Ντέρικ Μπόρτε στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 2009 με τους «συμπαθέστατους» Τζόνσες στην ταινία με τον κάκιστο ελληνικό τίτλο «Μια οικογένεια... ψώνιο» (The Joneses), εδώ στην «Έκρηξη Οργής» τα πάει μια χαρά, ακολουθώντας το σενάριο του Έλσγουορθ. Το έργο στην σκηνοθετική του διαδρομή δεν έχει βλάβες και ελαττώματα, απλά το σενάριο είναι πυροτέχνημα και έωλο, που ούτε η τρελόφατσα του Ράσελ Κρόου το σώζει (από τον «Νώε» έχει ο Κρόου να κρατήσει μόνος ταινία στους ώμους του), ούτε η ρέπλικα της Αλίσια Βικάντερ, που ονομάζεται Κάρελ Πιστόριους προσφέρει την σπιρτάδα που χρειάζεται.

Φυσικά η ταινία «Έκρηξη Οργής» δεν έχει καμιά σχέση και είναι μη συγκρινόμενη με την «Ξεχωριστή Μέρα» (Falling Down) του 1993 σε σκηνοθεσία του αξέχαστου Τζοέλ Σουμάχερ και πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ντάγκλας σε μια εξαιρετική ερμηνεία. Η «Ξεχωριστή Μέρα» του Σουμάχερ είναι οι διορθωτικές, βίαιες αντιδράσεις του «αόρατου», αστού ανθρώπου όταν θολώνει το μυαλό και χάνει τον «ρομποτικό» του προσανατολισμό, ενώ στην «Έκρηξη Οργής» βασιλεύει η σχιζοφρένεια και η αρρωστημένη εκδίκηση και μόνο.

Photo Gallery «Έκρηξη Θυμού»


«Γιάκαρι: Η Ταινία»

(Yakari, Le FIlm)

Είδος: Animation περιπέτεια ιστορικής περιόδου (μεταγλωττισμένο)

Παραγωγή: Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο (2020)

Σκηνοθεσία: Τόμπι Γκένκελ και Ξαβιέ Τζιακομετί

Με τις φωνές των: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Γιάννης Υφαντής, Ηδύλη Κυριακίδη, Γιώργος Σκουφής, Ντίνος Σούτης, Νεφέλη Κυριακίδη

Διάρκεια: 82'

Διανομή: Neo Films


Ενώ η φυλή των Σιού ετοιμάζεται να ακολουθήσει τη μετανάστευση των βισώνων, ο Γιάκαρι, ένα νεαρό αγόρι, ξεκινάει μόνος του να ακολουθήσει το μονοπάτι του Μικρού Κεραυνού, ενός άγριου αλόγου Μάστανγκ, που φημολογείται ότι είναι αδάμαστο. Στο ταξίδι του, και καθώς για πρώτη φορά στη ζωή του θα βρεθεί εντελώς μόνος του, ο Γιάκαρι θα δεχθεί την επίσκεψη του Μεγάλου Αετού, του ζώου τοτέμ του.

Ο Μεγάλος Αετός θα δώσει στον Γιάκαρι το σπουδαίο φτερό του, για να γίνει ο πολεμιστής, καθώς και την απίστευτη ικανότητα να επικοινωνεί με τα ζώα. Κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους και καθώς πια βρίσκονται βαθιά στο έδαφος των τρομερών και φοβερών κυνηγών, ο Γιάκαρι και ο Μικρός Κεραυνός θα ζήσουν μια μεγαλειώδη περιπέτεια μέχρι να βρουν το δρόμο της επιστροφής στο σπίτι.


Οι διάσημες, ελβετικές, γαλλόφωνες κόμικ ιστορίες του μικρού, Ινδιάνου Γιάκαρι, που για σαράντα χρόνια οι περιπέτειες του κράτησαν συντροφιά στους πιτσιρικάδες, αλλά και στους ενήλικους αναγνώστες, παίρνουν μορφή και στην μεγάλη οθόνη. Ο Γιάκαρι της φυλής των Σιού ανήκει στους πιο πολυδιαβασμένους ήρωες της Ευρώπης. Ένα εξαιρετικό κόμικ, δημιουργημένο το 1969 από το εμπνευσμένο, καλλιτεχνικό δίδυμο: τον κειμενογράφο Αντρέ Τζομπλίν, γνωστού ως Τζομπ (Job) και του εξαιρετικού σχεδιαστή Κλοντ ντε Ριμπουπιέρ, γνωστού και ως Ντερίμπ (Derib).

Την κινηματογραφική μεταφορά του κόμικ, αναλαμβάνει ένα ακόμα δίδυμο του χώρου του animation. Ο Γερμανός σκηνοθέτης Τόμπι Γκένκελ (Ουπς! Ο Νώε Έφυγε... ) και ο Γάλλος Ξαβιέ Τζιακομετί, όπου με τριάντα πέντε χρόνια εμπειρία ως εικονογράφος σε εκδόσεις και έπειτα σε κινούμενα σχέδια, ο Τζιακομετί σκηνοθέτησε 111 επεισόδια των περιπετειών του μικρού Γιάκαρι στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά της Γαλλίας, από το 2005 έως το 2016.

Ο κινηματογραφικός Γιάκαρι είναι πραγματικά μια πανέμορφη, τρυφερή ιστορία φιλίας ανάμεσα στον μικρό Σιού και το ελεύθερο άτι Μάστανγκ, τον «Μικρό Κεραυνό», ένα ταξίδι στην άγρια φύση και τα σκληρά στοιχεία της (η σκηνή του ανεμοστρόβιλου είναι καταπληκτική), αλλά και στις υπέροχες χρωματικές των: Γκένκελ και Τζιακομέτι, που οι μικροί θεατές θα απολαύσουν με την ψυχή τους.

Photo Gallery «Γιάκαρι: Η Ταινία»

«Ταινίες, όπως ένας αποτυχημένος καφές: νερόβραστε...
«Τα «γερακίσια» φτερά του ταξιδεύουν την ψυχή μας»...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares