08
Σαβ, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Το χαμένο κύρος του σύγχρονου σινεμά και η γοητεία του κλασικού», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

107790899_4674732689210963_3742679060937492_o

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 40

Το βλέπεις έντονα στα ανθρώπινα, απελπισμένα βλέμματα όταν ξεχύνεται η καυτή λάβα της αβεβαιότητας μέσα από τις δυο μεγάλες κόγχες του προσώπου. Αισθάνεσαι έντονα στο πετσί σου την απελπισία να κεντρίζει πονετικά τους πόρους στο δέρμα σου σαν να έχει πέσει επάνω του σμάρι άγριων σφηκών. Ταραγμένες οι σκέψεις, κενές οι καρδιές εγκλωβισμένες σε σιδερένιες, μουντές πανοπλίες θυμού, αγριάδας και αγένειας. Τα όνειρα αιχμάλωτα στον κυρίαρχο εφιάλτη με το επιβεβαιωμένο όνομα: «ταπί με ταπί». Η ιερόδουλη Ελπίδα οριζοντιωμένη στο φαρδύ κρεβάτι του πολιτικού πορνείου, βιασμένη μέχρι θανάτου από τον ανίερο ουλαμό των υποσχέσεων και εγκεφαλικά νεκρή, μόλις που αφήνει ξέπνοα μια στάλα ανάσας κάθε ένα λεπτό. Όλα κρώζουν σιωπηρά, πως όλα πάνε κατά διαόλου.

Το αισθάνεσαι; Το νοιώθεις; Το βλέπεις;

Μην πεις πως «όχι δεν το αισθάνεσαι, δεν το νοιώθεις και δεν βλέπεις», ατημέλητε Φασουλή μου, κρύβοντας ξανά το καύκαλο σου στο άνυδρο χώμα, γιατί, πάλι, μόνο ψέματα και φόβο θα εκδηλώσεις. Τα πάντα είναι ζωντανά γύρω μας. Αν και πεθαμένα, εκπέμπουν το σήμα του χρονικού ενός προαναγγελθέντος Τέλους. Όλα τα έδειξαν, όλα τα είπαν, όλα τα φανέρωσαν και από την κακή και από την ανάποδη τους, οι αφιλότιμοι, δεν έκρυψαν τίποτα, δεν ξεγέλασαν κανέναν. Μα, πού ήταν οι οφθαλμοί και τα ώτα μας; Πού, στον δαίμονα, ξεχειμώνιαζε η δύναμη των ρουθουνιών μας να οσμιστούμε τον κίνδυνο; Πού, στο καλό της, λιαζόταν η αφή μας όταν την χρειαζόμασταν για να ψηλαφήσουμε προσεκτικά το ρυπαρό σώμα της σκλαβιάς, όταν σίμωσε πλάι μας με εκείνα τα αστεία φτιασίδια, τα παραπλανητικά αρώματα και τα πλουμιστά ενδύματα;

«Καλώς ήρθες Φασουλή μου στο παλιό σου σπίτι. Ήταν καλό το ταξίδι σου; Πεινάς πολύ και θα σου φτιάξω μια ομελέτα με αυγά ορτυκιών και μια δροσερή σαλάτα με φρέσκα λαχανικά για να γευματίσεις ήρεμα στην βεράντα, που σου άρεσε, με θέα το Αρχιπέλαγος σου; Θυμάσαι; Να, κοίτα, ο ήλιος σου αγγίζει την μεσημβρία. Είναι η στιγμή της ημέρας που οι σκιές γίνονται ένα με εσένα. Θυμάμαι, πόσο λάτρευες τούτη την ώρα. Έπειτα μπορείς να πλαγιάσεις και να ξεκουραστείς όσο θέλεις. Ετοίμασα το λίκνο σου στον επάνω όροφο. Άπλωσα καθαρά, λευκά σεντόνια, μοσχοβολημένα από την αύρα της θάλασσας. Εκεί στο δώμα σου, που κάποτε στοχαζόσουν, μιλούσες όμορφα στην κυρά σου, τραγουδούσες, έγραφες ωδές, ζωγράφιζες την αναπνοή σου, έπλαθες άσπαστα καλούπια ζωής, άγγιζες τα άστρα, τιθάσευες τους ανέμους, έκρυβες όρκους στους τοίχους και, κάποτε, όρθωνες ζωή. Μην νοσταλγούμε, όμως, μάταια είναι ανώφελο. Θα πλαγιάσεις και όταν σηκωθείς ο Κόσμος σου θα είναι έτοιμος. Δεν θα ασχοληθείς με τίποτα εσύ. Άφησε τα όλα σε εμένα. Θέλω να περιποιηθώ την αφεντιά σου, να νοιώσω χρήσιμη. Το πράγμα μιλάει από μόνο του. Φαίνεσαι κουρασμένος. Είναι η εργασία μου να σε υπηρετώ, είναι το καθήκον μου να σε κρατώ ικανοποιημένο. Βολέψου άνετα στον αγαπημένο σου σοφά μέχρι να σερβίρω και αμέσως θα σε φωνάξω. Άλλαξα το ύφασμα. Να, κοίτα! Πες μου «μπράβο»! Είναι μαλακό, λείο σε αγκαλιάζει απαλά σαν χάδι. Δικό μου το γούστο. Θα σε ρουφήξει τόσο όμορφα και αναπαυτικά στην μεγαλοσύνη του, που στοιχηματίζω, δεν θα θέλεις να σηκωθείς. Τούτο το περίφημο ύφασμα με γέμισε εικόνες, ας πούμε, φαντασιώσεις. Ξέρεις τώρα. Εσύ και ΄γω, το βράδυ με κρύο κρασί από τα νότια και βορεινά αμπέλια της πατρίδας σου και διάφορα καλούδια, φτιαγμένα από τα χεράκια μου, βλέποντας το σήριαλ μας και μετά, εσύ να με θωπεύεις και ΄γω… Έλα, τώρα, δεν θέλω να σε ξεσηκώσω γιατί είσαι κουρασμένος. Σε λίγο γευματίζεις και πρέπει να ξαπλώσεις, να ξεκουραστείς, να ηρεμήσεις, να πετάξεις κάθε σκέψη που σε βασανίζει. Πριν το φαγητό επιθυμείς κάτι;»

«Νερό κρύο με πολλά παγάκια στο μεγάλο ποτήρι, παρακαλώ».

«Αυτό μόνο; Αμέσως, πασάκα μου!»

«Ευχαριστώ από ψυχής, μονάκριβη, γλυκιά μου Απάθεια. Με σκλαβώνεις!»


«22 Ιουλίου»

(Utøya 22. Juli)






Είδος: Δράμα

Παραγωγή: Νορβηγία (2018)

Σκηνοθεσία: Έρικ Πόπε

Με τους: Aντρέα Μπέρντζεν, Αλεξάντερ Χόλμεν, Έλι Ριάνον, Μίλερ Οσμπορν, Τζένι Σβένεβιγκ

Διάρκεια: 93΄

Διανομή: Feelgood Entertainment

Στις 22 Ιουλίου 2011, παραπάνω από 500 έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, δέχτηκαν επίθεση στην κατασκήνωση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, σε ένα νησί έξω από το Όσλο από έναν ακροδεξιό, οπλισμένο με καραμπίνα τρομοκράτη. Νωρίτερα την ίδια μέρα, είχε βομβαρδίσει ένα κυβερνητικό κτίριο.

Στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για το νησί Ουτόγια. Η 18χρονη Κάγια και οι φίλοι της βρίσκονται στην κατασκήνωση και προσπαθούν να αφομοιώσουν την είδηση της βομβιστικής επίθεσης στο Όσλο. Ξαφνικά, ακούγονται πυροβολισμοί στο νησί. Η Κάγια προσπαθεί να επιβιώσει, ψάχνοντας συγχρόνως για την μικρότερη αδελφή της, που παραθερίζει μαζί της και στον πανικό χάθηκε.

Το σενάριο της ταινίας, που αφορά τα γνωστά γεγονότα της δολοφονικής επίθεσης στο νησί Ουτόγια του Όσλο, γράφτηκε από μαρτυρίες, γνωστά περιστατικά και συζητήσεις με μερικούς από τους νέους που επέζησαν. Με σεβασμό προς τα θύματα και τους συγγενείς, οι χαρακτήρες και οι μεμονωμένες εμπειρίες είναι μυθοπλασία.

Ο Νορβηγός σκηνοθέτης των «Άγριων Νερών», Έρικ Πόπε, στην συνολική διάρκεια της ταινίας των 93 λεπτών, καταφέρνει να συμπυκνώσει ένα πραγματικό, αιματηρό συμβάν σε 72 λεπτά ρεαλιστικής φόρμας, με την κάμερα να βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, εικονοποιώντας, αρχικά, λεπτό προς λεπτό την αγωνία, την αδράνεια και το φόβο που ένοιωσαν οι έφηβοι στο ξαφνικό γεγονός, καταλήγοντας στην αβεβαιότητα, τον τρόμο, την προσπάθεια της επιβίωσης από τον αθέατο μακελάρη που τριγυρνά σε ένα δάσος σαν απόκοσμη, σκοτεινή φιγούρα, σκορπώντας την φρίκη και τον θάνατο. Το θριλερικό διάκοσμο της έντασης ενδύεται αποκλειστικά από τους ήχους των πυροβολισμών, τις απεγνωσμένες φωνές των νέων, τον πανικό τους, όταν ειδικά τρέχουν σαν αλαφιασμένα θηράματα στο ανήλιαγο δάσος, δίχως όμως να ερχόμαστε σε επαφή με την μορφή του παράφρονα δολοφόνου. Αυτές οι επιλογές διαπερνούν τις στιγμές της αγωνίας στην ταινία, δένοντας το στομάχι του θεατή τρεις σφιχτούς κόμπους. Η δυσφορία του θεατή πηγάζει διότι γνωρίζει τις δαιμονικές συνθήκες που έζησαν οι νέοι της κατασκήνωσης από δελτία των ειδήσεων στα Μ.Μ.Ε.

Πετυχαίνει τον σκοπό του ο Έρικ Πόπε στο τεχνικό επίπεδο και καθώς το σενάριο δεν έχει συγκεκριμένη πλοκή, αλλά την λεπτομερή καταγραφή των γεγονότων που έλαβαν χώρα εκείνη την αποφράδα ημέρα του Ιουλίου στο νησί Ουτόγια, η κάμερα του, για να έχει σεναριακές σταθερές, εστιάζει στην ιστορία της 28χρονης Κάγια (Aντρέα Μπέρντζεν, πολύ καλή), που στον χαλασμό της κατασκήνωσης προσπαθεί να σωθεί η ίδια, αλλά και να βρει την αδελφή της. Δεν γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη ιστορία έχει έδρα την αλήθεια, αλλά πάλι κάπως έτσι θα ήταν.

Στην εμβάθυνση των αιτιών και την περαιτέρω ανάλυση που τυχόν περιμένουν οι σκεπτικιστές θεατές για τους λόγους που ο ακροδεξιός δολοφόνος Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ οργάνωσε το μακελειό, δολοφονώντας 69 ανθρώπους - κυρίως έφηβους -, τα περί εξάρσεως του φασισμού στους κόλπους της ευρωπαϊκής ηπείρου και τα λοιπά εντός των ταξικών διαφορών και της ξενοφοβίας, που ήταν άλλωστε και τα κίνητρα τού τότε 32χρονου σαλεμένου φονιά Μπρέιβικ, δεν ακούγονται, δεν αποκαλύπτονται και δεν αγγίζονται στην ταινία του Πόπε. Ο σκηνοθέτης έτρεξε συμπαθητικά ένα αληθινό γεγονός, που πάγωσε την παγκόσμια κοινή γνώμη πριν εννέα χρόνια, με ήχο και εικόνα στον πατρόν του «Blair Witch Project», που αν δεν γνωρίζαμε το φρικαλέο και αιματηρό του υπόβαθρο, κάλλιστα θα ήταν ένα ακόμα θριλεράκι της σειράς με τινέιτζερς σε campus διακοπών.

Photo Gallery «22 Ιουλίου »


«Ένα Ντιβάνι στην Τυνησία»

(Arab Blues)







Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Γαλλία, Τυνησία (2019)

Σκηνοθεσία: Μανέλ Λαμπιντί

Με τους: Γκολσιφτέ Φαραχανί, Μαζίντ Μαστουρά, Αϊσα Μπεν Μιλντ, Φεργιέλ Χαμαρί, Χισέμ Γιακουμπί

Διάρκεια: 88΄

Διανομή: Feelgood Entertainment

Η ψυχαναλύτρια Σέλμα (Γκολσιφτέ Φαραχανί - καλή), έπειτα από χρόνια εγκαταλείπει το Παρίσι και επιστρέφει στην πατρίδα της, την Τύνιδα, για να ανοίξει το δικό της γραφείο και να υποδεχθεί πελάτες.

Τα προβλήματα της εγκατάσταση της είναι αρκετά σε μια χώρα που η Τυνησιακή Επανάσταση ανοίγει μια νέα εποχή, ενώ έρχεται σε επαφή με μία σειρά από ιδιόρρυθμους θεραπευόμενους.

Η τυνησιακής καταγωγής Γαλλίδα Μανέλ Λαμπιντί, κατόπιν από μία μικρού μήκους ταινία, δίνει το άλμα και ντεμπουτάρει στην σφαίρα ταινιών μεγάλης διάρκειας, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις της σκηνοθετώντας, μάλιστα, κωμωδία κοινωνικο-πολιτικών διαστάσεων με πρωταγωνίστρια την γοητευτική και λαμπερή Γκολσιφτέ Φαραχανί.

Σε πρώτο πλάνο, είναι η cool και μυστηριώδης οντότητα της ίδιας της ηρωίδας με το άνετο στιλ, όπως την ζωγραφίζει η σεναριογράφος και σκηνοθέτις με την ευρωπαϊκή νοοτροπία, που ματαιοπονεί να γεφυρώσει τους δυο διαφορετικούς πολιτισμούς. Η Σέλμα προτείνει ευθαρσώς την ψυχανάλυση σε ένα θρησκευτικό κράτος, που το συνειδητό και το υποσυνείδητο των ανθρώπων του είναι ρεζερβέ από τον μέγα ψυχαναλυτή Αλλάχ και το δόγμα του Κορανίου. Οι άνθρωποι, οι τραγελαφικές καταστάσεις, το χαλαρό, αραβικό «InshAllah», συγκρούονται κατακέφαλα με την ευρωπαϊκή κουλτούρα του απόλυτου τετραγωνισμού και της πολιτικής ορθότητας.

Σε δεύτερο πλάνο η Λαμπιντί δημιουργεί ένα φολκλόρ ταπισερί ανατολίτικων στοιχείων, δουλεμένο, πρωτίστως, με τα αραβικά χρώματα, κινηματογραφώντας μια σύγχρονη Τύνιδα, ως ένα θρησκευτικό έθνος με ιστορία, που αναζητεί την νέα του ταυτότητα στην καινούργια κατάσταση πραγμάτων. Δυο επίπεδα που η σκηνοθέτις θέλει φιλότιμα να αναπτύξει και δεν το πετυχαίνει στον βαθμό που απαιτείται με αποτέλεσμα όλα να διαπερνούν, κομμάτι αδούλευτα, απλά και χαριτωμένα την επιδερμίδα του θέματος. Ξεκλειδώνεται, ενίοτε, ένα κάποιο μειδίαμα στα χείλη. Άλλωστε οι γυναίκες σκηνοθέτες του κινηματογράφου δεν διακρίνονται για τις χαλαρές βόλτες τους στο ολάνθιστο περιβόλι του χιούμορ, ούτε καν για τους σοφιστικέ περιπάτους τους στους εύοσμους κήπους της σάτιρας.

Ο τύπος της ψυχαναλίτριας Σέλμας, φυσικά και μαγνητίζεται στο βλέμμα του θεατή από την αέρινη, εξωτική θωριά της Γκολσιφτέ Φαραχανί. Το άψογα δουλεμένο μοντάζ του βραβευμένου Έλληνα με το Σεζάρ Καλύτερου Μοντάζ το 2019 για την ταινία «Μετά το Χωρισμό», Γιώργου Λαμπρινού είναι από τα ατού της ταινίας. Η μουσική, επίσης, δεν γλιστράει αδιάφορα, καθώς η παραγωγή επανδρώνεται από ένα καταπληκτικό playlist με συνθέσεις, από το ιταλικό ρεπερτόριο, ένα έξυπνο τρικάκι, μια καλοδεχούμενη αντίθεση της Μανέλ Λαμπιντί. Βλέπεις μαντίλα, μπούρκες και μπιχλιμπιδωτά αυτοκίνητα, ενώ στα ώτα σου προσγειώνονται δροσερές, μπλουζίστικες μελωδίες των Loolie and the Surfing Rogers και τα διαχρονικά, στιλάτα: «Città vuota», «Io Sono Quel che Sono» της Μίνα. Σαλάμ αλέκουμ στα φανερά με Καμπάρι στα κρυφά.

Photo Gallery «Ένα Ντιβάνι στην Τυνησία»

«Το Κλαμπ των Χωρισμένων» 

(Divorce Club)






Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Γαλλία (2020)

Σκηνοθεσία : Μικαέλ Γιουν

Με τους: Αρνό Ντικρέ, Φρανσουά-Ξαβιέ Ντεμεζόν, Οντρέι Φλερό, Καρολίν Ανγκλάντ, Μικαέλ Γιούν

Διάρκεια: 108'

Διανομή: Rosebud.21

Διακρίσεις: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Βραβείο Κριτικών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κωμωδίας Alpes d' Huez.

Μετά από πέντε χρόνια γάμου, ο Μπεν χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του όταν ώς αυτήκοος μάρτυρα μαζί με ακόμα πενήντα ανθρώπους, διαπιστώνει πως η γυναίκα που κάνει έρωτα με το αφεντικό της στο διπλανό χώρο είναι η αγαπημένη του σύζυγός. Ενώ όλοι οι φίλοι τους μοιάζουν να παίρνουν το μέρος της και να τον εγκαταλείπουν κι αυτοί, ο Μπεν συναντάει τον Πάτρικ, παλιό του φίλο από το πανεπιστήμιο που έχει επίσης χωρίσει πρόσφατα. Μαθαίνοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Μπεν, ο Πάτρικ τον προσκαλεί να μετακομίσει στο σπίτι του, μια πολυτελή μονοκατοικία με όλες τις ανέσεις.

Αλλά οι δύο συγκάτοικοι σύντομα βρίσκουν κι άλλη παρέα: άλλους διαζευγμένους, χωρισμένους και εργένηδες που αναζητούν κι αυτοί καταφύγιο. Με το ένα πάρτι να διαδέχεται το άλλο, η βίλα, που ήταν το σπίτι του Αλέν Ντελόν, μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα V.I.P. κλαμπ όπου όλοι μπορούν να βουτήξουν πίσω στην εργένικη ζωή και στην κραιπάλη.

Καινούργιας εσοδείας καρπός από το φράγκικο χωράφι της κωμωδίας, που για μια ακόμα φορά τούτο το σπουδαίο, ιαματικό κινηματογραφικό είδος, με καθήκον να σε απαλλάξει από τους προβληματισμούς και τις έγνοιες και να σε θεραπεύσει με το γέλιο, δυστυχώς, μας βυθίζει, για μια ακόμα φορά, στο ικρίωμα της θλίψης, της χαζομάρας και της χαμηλότατης ποιότητας.

Ανέμπνευστο θέμα, δοσμένο στο παρελθόν με άπειρους τρόπους στην μεγάλη οθόνη, γεμάτο από τετριμμένα αστεία να αναδύουν έντονα την προχειρότητα, την κλεισούρα και την μιζέρια. Ο ηθοποιός Μικαέλ Γιούν, που πρωταγωνιστεί στην ταινία, ως σκηνοθέτης παραδίδει την τρίτη κατά σειρά δουλειά του, έπειτα από την μπαλαφάρα τού 2013 «Είναι Τρελοί Αυτοί οι Γάλλοι». Μέτριος ως ηθοποιός, κάκιστος ως σκηνοθέτης.

Photo Gallery «Το Κλαμπ των Χωρισμένων»

«Ο Αστυνόμος» 

(Un Flic)





Είδος: Αστυνομικό noir

Παραγωγή: Γαλλία (1972) – Έγχρωμο σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ Μελβίλ

Με τους: Αλέν Ντελόν, Κατρίν Ντενέβ, Ρίτσαρντ Κρένα, Ρικάρντο Κουτσιόλα, Μάικλ Κόνραντ

Διάρκεια: 98'

Διανομή: Bibliotheque

Προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους: Σινέ «Θησείο» (Θησείο) – Σινέ «Ελληνίς» (Αμπελόκηποι)


Μια συμμορία με αρχηγό τον Σιμόν (Ρίτσαρντ Κρένα - υπέροχος) μετά την επιτυχή εκτέλεση της ληστείας σε τράπεζα, ετοιμάζει το επόμενο, φιλόδοξο και επικίνδυνο σχέδιο του: μία ακόμα πιο εντυπωσιακή ληστεία σε τρένο αυτή την φορά, στοχεύοντας να κλέψει σε δυο βαλίτσες γεμάτες κοκαΐνη.

Μια γυναίκα, η Καθί (Κατρίν Ντενέβ – καταπληκτική) μοιράζεται ανάμεσα στον κομψό και ευγενικό αρχηγό της συμμορίας, τον Σιμόν και στον όμορφο αστυνόμο Εντουάρντ (Αλέν Ντελόν – στην καλύτερη κινηματογραφική του περίοδο), που αναζητάει τους ληστές της τράπεζας και θέλει να παγιδεύσει το σχέδιο της ληστείας του τρένου. Ένα ερωτικό τρίγωνο που αναπνέει τραγικά στα άκρα της ζωής και του θανάτου.

Ο μέτρ Ζαν-Πιερ Μελβίλ, παραδίδει το 1972 το κύκνειο άσμα του, ένα μοναδικό για την εποχή του police story, εμβαπτισμένο καθολικά στην αισθητική του film noir, ως φροντισμένος προθάλαμος πλήρους γνώσεως και αποκάλυψης, που ανοίγει διάπλατα την θύρα στο neo-noir genre. Ένα χρόνο μετά ο σπουδαίος Μελβίλ, εγκαταλείπει τα γήινα σε ηλικία μόλις 55 χρόνων, από καρδιακό επεισόδιο, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά στους μεταγενέστερους σκηνοθέτες του είδους.

Ο Μελβίλ γράφει στην έναρξη της ταινίας: «οι μπάτσοι διαθέτουν μια υπεροψία έναντι των άλλων ανθρώπων» και εκεί στήνεται το ανθρώπινο και απάνθρωπο στοιχείο του ήρωα με φόντο μια πόλη στις νυχτερινές της ώρες. Η τριάδα των ηθοποιών που πραγματικά αστράφτουν στην οθόνη (Ντελόν, Ντενέβ και Κρένα), δίνουν ζωή σε ένα ερωτικό τρίγωνο με τραγική κατάληξη, όπου διώκτης και διωκόμενος μοιράζονται την ίδια γυναικεία καρδιά.

Η τελευταία αριστουργηματική ταινία του Μελβίλ, εκτός της μοναδικής αισθητικής στην σημασία της ανθρώπινης μοναξιάς, που αποτυπώνεται εξαιρετικά στην φωτογραφία των λευκών και των σκούρων μπλε τόνων του Βάλτερ Βότιτς, εκτός της θεαματικής, για την εποχή της, ληστείας του τρένου με ελικόπτερο, αποθεώνει και συγχρόνως αποκαθηλώνει τους ήρωες του σε ένα σενάριο δράσης, έρωτος και θανάτου. Τρεις μοναχικές ψυχές στο παιχνίδι της μοίρας με διάκοσμο την βόμβο μιας φαινομενικά ζωντανής πόλης, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση παγωμένης και σκληρής, παγιδεύονται στο φως και σαν πεταλούδες στο τέλος καίγονται.

Για την κινηματογραφική ιστορία, να αναφέρουμε, ότι η φωνή του Αμερικανού Ρίτσαρντ Κρένα ντουμπλαρίστηκε άριστα από Γάλλο ηθοποιό. Επίσης, παρατηρήσετε καλά την σκηνή που ο Ντελόν βρίσκεται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για τον φόνο μια κοπέλας και σταματάει στον τοίχο όπου υπάρχει κρεμασμένη μια τηλεφωνική συσκευή. Γύρω από αυτή είναι γραμμένα διάφορα ονόματα. Ανάμεσά τους είναι και το όνομα Τζεφ Κοστέλο, του ήρωα στην ταινία του Ζαν-Πιερ Μελβίλ: «Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο» (Le Samouraï – 1967), που πρωταγωνιστεί, πάλι, ο Αλέν Ντελόν. Από τα ωραία, κινηματογραφικά κόλπα του μάστορα Μελβίλ.

Ο «Αστυνόμος» («Un Flic», δηλαδή, «Ο Μπάτσος» σε κανονική μετάφραση), είναι μια διαχρονική ταινία, κλασική στο είδος της που δεν έχασε ποτέ το άρωμα της και συνεχίζει να συναρπάζει το κινηματογραφόφιλο κοινό.

Photo Gallery «Ο Αστυνόμος»


«Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας»

(Le Charme Discret de la Bourgeoisie)




Είδος: Κοινωνική σάτιρα

Παραγωγή: Γαλλία, Ισπανία ( 1972), Έγχρωμο, σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Λουίς Μπουνιουέλ

Με τους: Φερνάντο Ρέι, Στεφάν Οντράν, Ντελφίν Σεϊρίνγκ, Ζαν Πιέρ Κασέλ, Μπιλ Οζιέ, Μισέλ Πικολί

Διάρκεια: 102'

Διανομή: Bibliotheque

Διακρίσεις: Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 1973 – Βραβεία Bafta 1974: Καλύτερου Σεναρίου (Λουίς Μπουνιουέλ και Ζαν Κλοντ Καριέρ), Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου (Στεφάν Οντράν)

Προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους: Σινέ «Ζέφυρος» (Πετράλωνα) – Σινέ «Όαση» (Παγκράτι)

Αστοί φίλοι σχεδιάζουν να συναντηθούν για δείπνο σε ένα σπίτι, μέλους της παρέας. Διάφορα γεγονότα, όπως οι ξαφνικές, ερωτικές ορέξεις του ζευγαριού και ιδιοκτητών του σπιτιού, η επίσκεψη ενός συνταγματάρχη με το στράτευμα του για ασκήσεις ετοιμότητας, η εισβολή της αστυνομίας που συλλαμβάνει για εμπόριο κοκαΐνης τον κοσμοπολίτη, ερωτιάρη πρέσβη μιας διεφθαρμένης λατινοαμερικάνικης χώρας, αλλά και η παραβίαση του σπιτιού από μαφιόζους, στέκονται ως κύρια εμπόδια στο να στρωθεί η παρέα στο τραπέζι και να δειπνήσουν.

Η συνάντηση τους για να απολαύσουν τα διάφορα, σπουδαία εδέσματα συνεχώς αλλάζει ημέρα.

Ο πατριάρχης του πρωτοποριακού σουρεαλισμού, ο αναρχικός Ισπανός σκηνοθέτης Λουίς Μπουνιουέλ καυστικά και απέραντα σατιρικά στήνει τους εύρωστους και ασύδοτους μεγαλοαστούς όχι σε τοίχο, αλλά σε έναν έρημο δρόμο δίχως προορισμό να περπατούν ασταμάτητα οι ήρωες του σαν ο καπιταλισμός να μην έχει τελειωμό και η τιμωρία του να είναι η μοναχικότητα, η μονότονη διαδρομή και η εξάντληση.

Επιβεβαιωμένα, πως οι αστοί με τους κούφιους καθώς πρέπει τρόπους τους είναι κρέατα με ανήθικη συνείδηση, που νοιάζονται μόνο για τον πλούτο, το σεξ και το φαγητό, ο Μπουνιουέλ συνθέτει ένα δείπνο που η αναβολή του πυρακτώνεται από έντρομες φαντασιώσεις και εφιαλτικές ιστορίες, ικανές να τρομοκρατήσουν τα κεκτημένα, την ασφάλεια και την εξουσία των αστών. Το πολιτικό, το στρατιωτικό, το θρησκευτικό και το αστυνομικό κατεστημένο μπαινοβγαίνουν φοβικά σε ένα ονειρικό, σουρεαλιστικό γαϊτανάκι κωμικοτραγικών καταστάσεων, που ως ταινία φτιαγμένη για να αλωνίσει μαχητικά στο πεδίο των απόψεων, δεν έχει γραμμικό σενάριο, αλλά διέπεται από γεγονότα, τα περισσότερα ασύνδετα μεταξύ τους, καταλυτικά όμως σε αυτό που θέλει να μορφοποιήσει ο Μπουνιουέλ.

Ως δεινός σαρκαστής ενδοσκοπεί στον αμοραλισμό των αστών, στις εφήμερες απολαύσεις τους και στην δύναμη που διαθέτουν, ικανή να αλλάζει την ροή των συμβάντων. Παρατάσσει τα άθλια τοτέμ μιας παρωχημένης κοινωνικής τάξης και όπως σε μια θεατρική παράσταση, έτσι και εδώ, εκθέτει τα κακώς κείμενα της νωθρής, δειλής και σάπιας κάστας των καλοπερασάκηδων δίχως αξιακό σύστημα και πνευματικότητα, για να κριθεί ελεύθερα από την ετυμηγορία του σκεπτόμενου κοινού.

Δυο χρόνια μετά την προκλητική «Τριστάνα» και πέντε χρόνια πριν εγκαταλείψει για πάντα τα κινηματογραφικά πλατό, ο Ισπανός καλλιτέχνης κλυδωνίζει το κατεστημένο με ένα αιχμηρό και διαχρονικό φιλμικό δοκίμιο, σταθμό στην κοινωνική κριτική, αναφέροντας ο ίδιος ο σκηνοθέτης, πως «είναι η πιο σουρεαλιστική ταινία μου». «Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» του Λουίς Μπουνιουέλ κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Photo Gallery «Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας»

                                                                                                                  Μην ξεχάσετε:

Το 9ο καλοκαιρινό ραντεβού του Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι, που διοργανώνει το freecinema.gr, με τον τίτλο: «Σαν Παλιό Σινεμά…», ξεκινάει από τις 23 έως τις 29 Ιουλίου 2020 στον θερινό κινηματογράφο «Ριβιέρα» στην οδό Βαλτετσίου 46 στα Εξάρχεια,.

Δεκατρείς το αριθμό, εξαιρετικές ταινίες του κλασικού σινεμά θα παρελάσουν στο άσπρο πανί, κάνοντας πρεμιέρα με το: «Αγαπηθήκαμε στο Παρίσι» (Paris Blues) 1961, του Μάρτιν Ριτ και πρωταγωνιστές το θρυλικό ζευγάρι στην μεγάλη οθόνη και την ζωή: Πολ Νιούμαν και Τζόαν Γούντγουορντ. Διάρκεια: 98′ - Ώρα προβολής: 21:00'

Αμέσως μετά θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας: «Η Συμμορία των Εντιμότατων» (The Lavender Hill Mob) 1951, του Τσαρλς Κράιτον με τον Άλεκ Γκίνες να πρωταγωνιστεί σε μία από τις κλασικότερες κωμωδίες των Ealing Studios, με πέρασμα – έκπληξη από τη νεότατη Όντρεϊ Χέπμπορν. Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου. (Προβολή κόπιας φιλμ). Διάρκεια: 81′ - Ώρα προβολής: 23:00'

Διαβάστε αναλυτικά και ενημερωθείτε για το πρόγραμμα των ταινιών και των ωρών προβολής τού «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» (εδώ)

«Άγριες και άπιστες μιλφάρες σε πρώτο πλάνο», κριτ...
«Θυμωμένοι άνδρες και ένα μυθιστόρημα για «γέλια»,...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares