InTownPost

Ακολουθήστε μας :

15
Σαβ, Μάι
Tο διάβασαν 271 άτομα (271 Views)

«Το Μίσος»

100-4050-


«Το Μίσος»

(La Haine)




Είδος: Κοινωνικό δράμα, περιπέτεια

Παραγωγή: Γαλλία (1995) - Α/Μ σε επανέκδοση με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Ματιέ Κασοβίτς

Με τους: Βενσάν Κασέλ, Ιμπέρ Κουντέ, Σαΐντ Ταγκμαουί

Διάρκεια: 98'

Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Κανών 1995

4 Βραβεία Σεζάρ: Καλύτερης Ταινίας, Παραγωγής και Μοντάζ

2 Βραβεία Λιμιέρ: Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας

Διανομή: Bibliotheque

Τρεις νεαροί φίλοι, μετανάστες, που διαμένουν σε έναν από τους υποβαθμισμένους τομείς στην περιφέρεια του Παρισιού, θα προσπαθήσουν να πάρουν εκδίκηση για το φίλο τους που έπεσε θύμα αστυνομικής βίας. 

Περιφερόμενοι άσκοπα στο κέντρο και τις φτωχογειτονιές του Παρισιού με ένα κλεμμένο περίστροφο στα χέρια τους θα ζήσουν ένα έντονο 24ωρο, προσπαθώντας να πείσουν όσους δεν τους σέβονται ότι θα πρέπει να τους φοβούνται.

Ο Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Ματιέ Κασοβίτς, στην δεύτερη ταινία του το 1995 με τον τίτλο «Το Μίσος», εκτινάχθηκε στον στίβο των νέων κινηματογραφιστών σκηνοθετών, τότε, με πολλές υποσχετικές, αποσπώντας, μάλιστα, και το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ των Κανών. Ο Κασοβίτς στο «Μίσος» συγκέντρωσε όλα εκείνα τα στοιχεία, που πραγματικά αναδύουν απόγνωση, θλίψη, στεναχώρια, οργή, θυμό, απαξίωση, δηλαδή όλα τα συναισθήματα που σταυλίζονται στους πυρήνες των μεταναστών και των μειονοτήτων μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης και τα έκανε ταινία.

Το 1995 που προβλήθηκε «Το Μίσος», η Ελλάδα μόλις έμπαινε σε αυτό το νέο και πρωτόγνωρο, κοινωνικό ταμπλό με την αθρόα είσοδο του αλβανικού πληθυσμού στην χώρα μας. Το οδοιπορικό στη αστική βία των τριών, νεαρών φίλων και μεταναστών στο Παρίσι: του οργίλου, Ισραηλίτη Βινς (Βενσάν Κασέλ), που μιμείται τον Τρέιβις Μπίκλ από την ταινία «Ο Ταξιτζής», του καλοπροαίρετου, Άραβα Σαΐντ (Σαΐντ Ταγκμαουί), που προσπαθεί να επιφέρει την ισορροπία στην παρέα και του ήρεμου, σκεπτόμενου Αφρικανού Ουμπέρτ (Ουμπέρτ Κουντέ), που ήταν κλεφτρόνι και έμπορος ναρκωτικών, νυν προπονητής του μποξ, με την επιθυμία να ξεφύγει από την κόλαση, συνδέουν τις εικόνες του «Μίσους» σε μια περίοδο που όχι μόνο η Γαλλία, αλλά όλη η Ευρώπη αρχίζει να αλλάζει.

Ο σκηνοθέτης απλά καταγράφει το σκηνικό και λύσεις δεν προτείνει. Άλλωστε είναι πολύ εύκολη η εικονοποιήση του όποιου μίσους σε ταινίες με θεματική τις φυλετικές συγκρούσεις και πανδύσκολη η σύνταξη ορθών προτάσεων και λύσεων σε τέτοιου είδους θέματα. Από την αρχή έως το τέλος της η ταινία είναι μια αναπαραγωγή βίαιων συμπεριφορών, πότε από την πλευρά των πραιτοριανών και πότε από την πλευρά των μειονοτήτων. Ένα ασταμάτητο και αδιέξοδο δούναι και λαβείν με διώξεις, βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς από τους μεν και υποσχέσεις, όρκους ζωής και θανάτου από τους δε, που αφορά μόνο τους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος, άλλων φυλών και θρησκειών (η ταινία έξυπνα δεν θίγει σημεία πίστεως σε θρησκευτικά δόγματα), που μεταφέρθηκαν είτε νόμιμα, είτε παράνομα σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Ακόμα και τότε που προβλήθηκε η ταινία, εκτός της εξαιρετικής ασπρόμαυρης φωτογραφίας του Πιέρ Αΐμ, την προσεγμένη σκηνοθεσία, αλλά και το σφιχτό μοντάζ από τον ίδιο τον Ματιέ Κασοβίτς, το θέμα, σε μένα προσωπικά, δεν δημιούργησε καμιά εντύπωση, καθώς και ο σκηνοθέτης Κασοβίτς δεν είναι των δικών μου προτιμήσεων. Θεωρώ, πως είναι μαγεμένος στην προσωπική του ανάλαφρη και εύκολη αντιμετώπιση των θεμάτων να ξεκουράζεται στην αφράτη επιφάνεια των πραγμάτων, κάτι που το απέδειξε και στις μετέπειτα σκηνοθετικές δουλειές του. Ό,τι είχε να πει τεχνικά ο Ματιέ Κσοβίτς το έδωσε μια και έξω με το «Μίσος» του. Η ταινία, βέβαια, είναι αυτή που ανέδειξε τον Βενσάν Κασέλ σε αστέρα πρώτου μεγέθους του σύγχρονου γαλλικού σινεμά, σφραγίζοντας λίγα χρόνια αργότερα και το απαιτητικό διαβατήριο του προς Χόλιγουντ μεριά. Ας είναι καλά και η Μόνικα.

Photo Gallery «Το Μίσος»
«Να Ζει Κανείς ή να Μη Ζει;»
«Κάνε Παιδιά να Δεις Καλό»

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/