InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 514 άτομα (514 Views)

«Το «Μη» και το «Δεν» της Ελευθερίας», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

48

Πρώτα η απόλυτη σιωπή. Έπειτα ο εκκωφαντικός θόρυβος. Μετά ο φόβος. Ακολουθεί ο πανικός. Κυκλώνει η απόγνωση. Βασιλεύει η ήττα. Ξεκινά η παράδοση άνευ όρων. Πεθαίνει η Ελευθερία και ΄γω φαντάζομαι την ιστορία μου, «Μακριά Μαζί σου».

Φαντάζομαι τις φωνές των μικρών ανθρώπων να απλώνονται στον ανηφορικό δρόμο για το Δημοτικό σχολείο, που βούιζε η ατμόσφαιρα σαν μελίσσι. Φαντάζομαι τον συχνό θόρυβο των αυτοκινήτων να διασχίζουν την οδό έξω από το σπίτι μου. Φαντάζομαι από την αρχή τις καθημερινές διαδρομές για την εργασία μου: Ολιγόλεπτο περπάτημα έως την στάση του λεωφορείου, οι καλημέρες να ανταλλάσσονται με τους γείτονες, ακόμα και με κάποιους γνωστούς περαστικούς, συζήτηση στην στάση με τον περιπτερά Θέμο, λόγια για τον καιρό, για την θάλασσα, την ομάδα, τα πολιτικά. Συννεφιά, λιακάδα, βροχή, κρύο ή ζέστη δεν έχει σημασία όταν συναναστρέφεσαι ακόμα κι όταν φαντάζεσαι. Φαντάζομαι το ταξίδι προς την πρωτεύουσα: την παραλιακή λεωφόρο με αυξημένη κίνηση, το μετρό, τους ανθρώπους, τους μεταλλικούς ήχους, τα βιβλία που διάβαζα όρθιος ή καθιστός, τις συζητήσεις των άγνωστων συνεπιβατών μου, τα βάσανα τους.

Φαντάζομαι τις πρωινές συναντήσεις με τους συναδέλφους μου στον κινηματογράφο «Ιντεάλ», για να παρακολουθήσουμε τις ταινίες σε δημοσιογραφική προβολή, τον καφέ με τσιγάρο στα ενδιάμεσα διαλλείματα των ταινιών και τις μεταξύ μας ανταλλαγές των πρώτων απόψεων για τα κινηματογραφικά προϊόντα ψυχαγωγίας που βλέπαμε. Τις θέσεις και τις αντιθέσεις με τον Γιάννη, τον Παναγιώτη, την Αγγελική, τον Ηλία, τον Παύλο, τον Άκη, τον Δημήτρη, τον Γιώργο, τον Νίκο, την Παυλίνα, τον Χρήστο, άλλοτε να ταυτιζόμαστε και άλλοτε να διαφωνούμε γόνιμα και πολιτισμένα, γιατί αυτό αποζητούν οι Τέχνες: τις όμοιες και τις ανόμοιες θέσεις για να ανδρώνονται, να έχουν αιτία παρουσίας. Φαντάζομαι το τραγανό κουλούρι που ψώνιζα για να απολαύσω τρώγοντας το κατά την διάρκεια της προβολής, αλλά και τις μοιρασιές σε καλούδια με τους συναδέλφους. Φαντάζομαι τα αστεία με τον Νώντα, τον βιαστικό, προειδοποιητικό ήχο έναρξης της δεύτερης ταινίας, ενώ βρισκόμουν στην πρώτη γουλιά καφέ, στην πρώτη ρουφηξιά τσιγάρου και τον Κώστα να φωνάζει «αρχίζουμε!». Φαντάζομαι την συνέχεια της ημέρας, μεσημέρι πια, με τα ανταμώματα για συνεντεύξεις σε ήσυχα αθηναϊκά στέκια, τα ραντεβού για τα διάφορα, τρέχοντα επαγγελματικά ζητήματα και έπειτα γρήγορα στο γραφείο για να φτιάξουμε την ύλη του site, τα νέα σχέδια, τον προγραμματισμό, τα τηλεφωνήματα, τα mails, τις υποχρεώσεις, το στήσιμο της καθημερινής ενημέρωσης με την Σμαράγδα, την Τίνα, τον Νάσο, την Νότα, τον Κώστα, τον Μιχάλη, τον Εμμανουήλ, την Μαρκέλλα, τον Ανδρέα, ένας παλλόμενος, ανθρώπινος, παραγωγικός μικρόκοσμος εντός του μεγαλόκοσμου.

Φαντάζομαι την επιστροφή μου στο σπίτι, κουρασμένος, πεινασμένος γεμάτος όμως από μια ημέρα δράσης. Φαντάζομαι τον άνθρωπο μου να είναι δίπλα μου, να νοιώθουμε ο ένας τον άλλον, να καταγράφουμε ήρεμα, γαλήνια τους μικρούς και τους μεγάλους άθλους της καθημερινότητας, τις χαζο-διαφωνίες μας και να θαυμάζουμε ο ένας τον άλλον, τις ήσυχες, βραδινές βόλτες μας και τις εξόδους μας για θέατρο, συναυλίες, κινηματογράφο. Φαντάζομαι την θυγατέρα μου Δανάη, τον σύντροφό της Γαβριήλ, τους φίλους τους να μαγειρεύω για όλους, να μιλάμε για σινεμά, να παίζουμε επιτραπέζια παιχνίδια, να ακούω αμίλητος και γεμάτος περιέργεια για τις μάχες τους, τις νίκες και τις ήττες τους, να απολαμβάνω τους καινούργιους κόσμους τους, που εμείς οι μεγαλύτεροι είμαστε απλά οι επίτιμοι, αθόρυβοι επισκέπτες στα δικά τους, ολόφωτα βασίλεια. Φαντάζομαι τον νεαρότερο φίλο μου, τον δεκαεννιάχρονο Δήμη, που όρμησε με δύναμη και αποφασιστικότητα στα πελάγη της ζωής να φτιάξει τον δικό του χάρτη, να ντύσει τα πρώτα του όνειρα, τις σπουδές του, τους προβληματισμούς του, τις ιχνηλασίες του στα μονοπάτια της προόδου, ίδιος με τον μικρό ήρωα Γιώργο Θαλάσση και να τα συζητάμε, συνεχώς, ώρες ατελείωτες, είτε δια ζώσης, είτε φτιάχνοντας ριζότο με μανιτάρια που λατρεύει, όπως ακριβώς θέλουν και δικαιούνται όλοι οι νέοι, κατοχυρώνοντας την αποκλειστικότητα και το ενδιαφέρον των ενηλίκων σε χρόνο και σκέψεις.

Φαντάζομαι την συντροφιά με τους γείτονες φίλους, τις χαρές, τα γέλια, τις μαζώξεις στα σπίτια με τα επικά γεύματα και τα δείπνα, τα φτιαγμένα από την αγάπη των γύρων σου, τις αγκαλιές, τα φιλιά, το φίνο κρασί, την ζεστασιά της ατμόσφαιρας, τις κουβέντες του Γιώργου, της Βάσως, της Πένης, του Αντώνη, την μοσχοβολιά από τους φρεσκοψημένους, σπιτικούς άρτους, τα γλυκά, τις μουσικές στον χώρο. Φαντάζομαι τα παρατσούκλια μας: Γκοβ, Άναξ, Μίμιξ, Φιλόσοφος, Παπατζό, Πουλί, Γκάβαλος και απλά Πενούλα. Φαντάζομαι όλους μας να λάμπουμε κάθε φορά, να ανταποκρινόμαστε ευθύς στο άκουσμα τους και το χαμόγελο στα πρόσωπα μας τόξο τεντωμένο. Φαντάζομαι την ανεξίτηλη νιότη μας που ποτέ δεν εγκατέλειψε το χρησιμοποιημένο δέμας μας. Φαντάζομαι τους ήχους, τις ανθρωπολαλιές, τις γεμάτες από τα άγχη, τους προβληματισμένους μας αλλά και από τις χαρές μας. Φαντάζομαι τις κινήσεις των σωμάτων μας, τα μάτια μας να στάζουν ενθουσιασμό, τις αναπαραστάσεις, τα πειράγματα, ξανά τα γέλια, τις επιθυμίες, τα εξομολογημένα όνειρα, όλα τα ανθρώπινα.

Φαντάζομαι τις Κυριακές τα πρωινά με την κούπα του καφέ στο χέρι στην κατάφυτη αυλή να συγκεντρώνονται όλοι οι παλαιοί κάτοικοι αυτής τη γειτονιάς, που γνωριζόμαστε από πιτσιρικάδες και μεγαλώσαμε μαζί να λέμε χαζομάρες, να αναπολούμε τα νεανικά μας χρόνια, έτσι στο όρθιο, να γελάμε πάλι, να μαρτυράμε, επιτέλους, τα μύχια μυστικά, τα κρατημένα για δεκαετίες με όρκους ασήκωτους και τελικά, να προδίδουμε νεανικούς, κρυφούς έρωτες και να περιγράφουμε τα εφηβικά μας κατορθώματα, που τάραζαν τον καθωσπρεπισμό των κηδεμόνων μας. Φαντάζομαι τις βόλτες του Σαββατοκύριακου στην θάλασσα, τα ουζάκια, τον ήλιο από πάνω μας σαν καπέλο κίτρινο, χειμώνα ή καλοκαίρι δεν έχει σημασία, να δρα όπως τα ελιξίρια ανανέωσης στα κύτταρα μας και ξανά τα γέλια, ξανά η δύναμη των ανθρώπων.

Φαντάζομαι το κουδούνι της εξώπορτας να κτυπά λίγο πριν κλείσει η βραδιά και να είναι ο Γιώργος, ο παιδικός φίλος και γείτονας, που τον γνωρίζω από δώδεκα ετών και, έτσι απλά, αυθόρμητα να επιζητούμε την ανθρώπινη επαφή με ένα τελευταίο τσιγάρο, δυο λόγια πριν αποχαιρετίσουμε ακόμα μια ημέρα.

Ανοιξιάτικο πρωινό στην Βάρκιζα

Φαντάζομαι όλα αυτά, που τώρα δεν υπάρχουν. Φαντάζεστε και εσείς όλα αυτά που τώρα δεν υπάρχουν για εσάς και δεν γνωρίζω για πόσο ακόμα δεν θα υπάρχουν. Μια ιστορία είναι η ζωή, ξεχωριστή για τον καθένα μας, που την γράφουμε, την σκηνοθετούμε, πρωταγωνιστούμε εμείς. Δική μας η επιλογή και των συμπρωταγωνιστών μας, όπως επιλέξαμε να είμαστε και εμείς συμπρωταγωνιστές στις ιστορίες των δικών μας ανθρώπων. Μια ιστορία πέρα έως πέρα δική μας, που δεν ανήκει σε κανέναν. Ρόλοι που απαιτούν καλή σκηνοθεσία, άψογο παίξιμο, καθώς ουδείς επιτρέπεται να τους αλλάξει, μηδέ να συμπληρώσει ή να αφαιρέσει το παραμικρό, ούτε ένα σημείο στίξης να μπει ή να βγει. Τίποτα δεν είναι ασήμαντο και όλα σημαντικά είναι. Μια τέλεια ή ένα κόμμα να προστεθεί ή να αφαιρεθεί από ξένο χέρι αλλάζει όλο το νόημα, η πορεία, ο σκοπός.

Για αυτό το υπέροχο νόημα υπάρχουμε εδώ και αυτό είναι δική μας αποκλειστικότητα, είτε διακριθεί ένδοξα, είτε κλείσει αποτυχημένα, πάλι δική μας είναι η ιστορία και εμείς επιλέγουμε τους δρόμους του ταξιδιού μας. Βοούν οι σειρήνες στα ώτα μας. Ψέλνουν αδιάκοπα και ακούραστα το «Μη» και το «Δεν», παρασύρουν το δυνατό μέσα μας, το εξαντλούν, απαγορεύουν να γράψουμε τις ιστορίες μας. Έχουμε την ελευθερία να γράφουμε ιστορίες. Έχουμε την ελευθερία να ζούμε τις ιστορίες μας. Έχουμε την ελευθερία να κόψουμε σύριζα το όποιο βέβηλο χέρι που θέλει να αλλάζει την ιστορία μας και απαιτεί να μην έχουμε ελευθερία να γράφουμε τις δικές μας ιστορίες.

Δεν είναι ελευθερία να παίζουμε, ασπρόμαυρες ιστορίες άλλων. Δεν είναι ελευθερία τα απάνθρωπα, σκοτεινά χαρακτηριστικά της βίας και της αγένειας να κατευθύνουν εμάς. Ελευθερία είναι μόνο οι δικές μας ιστορίες, οι φτιαγμένες ανθρώπινα, κοντά ο ένας στον άλλον και όχι «Μακριά Μαζί σου».
Στον μόλο της Βάρκιζας μια ανοιξιάτικη ημέρα 
Led Zeppelin: Reunion, Νέο Αlbum, Συναυλία και στη...
«Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας», του Γιώργου No...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/