24
Πεμ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Το «Ηρωικά Χαμένοι», άραγε ισχύει;», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

DSC_8437R


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 42

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, διανύοντας αισίως την δεύτερη δεκαετία, βιώνοντας ταυτοχρόνως συγκλονιστικά δρώμενα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Πολιτικό ον ο άνθρωπος, έγραψε με παρρησία ο σοφός Αριστοτέλης, υπεύθυνη ιστορικά, πνευματική και σκεπτόμενη η ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη Γη, η έμψυχη, των υψηλών προδιαγραφών οντότητα που αποφάσισε να συμμαχήσει, όπως όλα τα υπόλοιπα βασίλεια άλλωστε, ισότιμα με την δημιουργική δράση της μάνας Γαίας, πρωτίστως για την εύρυθμη λειτουργία της φυσικής του «εστίας», όταν καλοσυνάτα, ισορροπημένα και φροντισμένα τον φιλοξενεί ώστε να μην λείπει απολύτως τίποτα από τις ανάγκες του και παράλληλα για την ευταξία και την ενεργειακή πρόοδο του εαυτού, ατομικού του σύμπαντος. Κυρίαρχο συστατικό αυτής της πορείας μας, ως έμψυχη φυλή που είμαστε, παραμένει η απίστευτη σε εύρος και αστείρευτης ενεργειακής δύναμης της ψυχής μας, του πνεύματος και της ύλης που μας περιβάλλει. Τεραστίων διαστάσεων και εκτοπίσματος δυνάμεις, όμοιες με αυτές του σύμπαντος που γενναιόδωρα έλαβε ο άνθρωπος ως συν-δημιουργός, ως ένοικος και πιστός φρουρός-μαχητής ενός ύψιστου έργου εντός της γα-στέρας της μητρός του για να την προστατεύει και να ακολουθεί απρόσκοπτα την οδό της δημιουργίας ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και τον κόσμο των ιδεών.

Στις «Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας Νο 41» αναφέρθηκα στις δυο μεγάλες ανακαλύψεις του 20ου αιώνα (διαβάστε εδώ), που, πάντα κατά την δική μου θέση και προσωπική άποψη, ο άνθρωπος καταστράφηκε και ο άνθρωπος ευεργετήθηκε στο απλό, λειτουργικό πλαίσιο της καθημερινότητα του. Υποσχόμενος, λοιπόν, να συντάξω ποια ανακάλυψη είναι αυτή που εισέβαλε στις ζωές μας, διαμόρφωσε πεδίο ανάγκης και αφορά την τρέχουσα εκατονταετηρίδα, αν και είμαστε μόλις στα πρώτα είκοσι χρόνια αυτού του αιώνα, αγαπημένοι φίλοι μου, πάντα κατά την δική μου θέση και προσωπική άποψη, σας παρουσιάζω τις κραταιές, ρωμαϊκές λεγεώνες, την αυτοκρατορία των πέντε ηπείρων, την παντοκρατορία της διαδικτυακής επικοινωνίας, που σήμερα ονομάζεται facebook, αύριο, πιθανώς κάτι άλλο. Αναφέρω το αύριο, γιατί αυτή η μοναδική σε σύλληψη ανακάλυψη «φυτεύτηκε» στην συνείδηση μας για να ευδοκιμήσει και να κλωνοποιηθεί τα μέγιστα. Ο άνθρωπος μετασχηματίστηκε σε facebook, ο άνθρωπος αναπνέει στο facebook, ο άνθρωπος ονειρεύεται στο facebook, ο άνθρωπος είναι facebook. Χωρίς το facebook παύει μεμιάς να είναι άνθρωπος.

Στην εκρηκτική εποχή της ψηφιακής επανάστασης το facebook νίκησε καθαρά, έντιμα, ανοικτά, ηρωικά και παλικαρίσια, στις μάχες σώμα με σώμα, τις ενεργειακές δυνάμεις μας: της ψυχής, του πνεύματος και της ύλης. Την ψυχή μας την εξοστράκισε με συνοπτικές διαδικασίες σε πεδία σκότους, άγνωστα που δεν κατανοεί και εκεί είναι σκιαγμένη, άοπλη, μόνη, ανυπεράσπιστη να μοιάζει με τον δακτυλοδεικτούμενο κιοτή των μαχών μας. Το πνεύμα μας το facebook το κατακερμάτισε σε χρόνο dt, το διέλυσε, απελευθερώνοντας ολούθε τα προσωπικά μας δαιμονικά τάγματα, αυτά του εγωισμού, της ημιμάθειας, του θυμού, της μαγκιάς και της απρέπειας, δίχως αντίκρισμα, όλα εκ του μακρόθεν προφυλαγμένα και ασφαλισμένα στο ταμπούρι της οθόνης. Άκρατος ναρκισσισμός, σεξουαλική πενία, αμορφωσιά, σεξισμός, η απύθμενη προβολή του λαϊκισμού και του ψεύδους μιας ζωής εκτεθειμένης άπληστα στην προστυχιά και την αγένεια, πάντα συγκεκαλυμμένα επιμελώς ατημέλητα, εάν είναι δόκιμος αυτός ο χαρακτηρισμός.

Την ύλη μας το facebook την κατέστησε χωλή, προβληματική, ανάπηρη, ψεύτικη, έγκλειστη, μοναχική, αντικοινωνική και υποκριτική να υποδύεται ρόλους, που δεν της ανήκουν και να δημοσιοποιείται σαν σε προσωπική εφημερίδα σε μια τοξική, εικονική πραγματικότητα. Η ανθρώπινη παρουσία εκτέθηκε, γελοιοποιήθηκε, ο έμψυχος άνθρωπος έγινε βορά των προσωπικών του αδυναμιών, δημιουργώντας αβυσσαλέα, υπαρξιακά κενά ενδεδυμένα στην ερεβώδη μικρότητα της φασιστικής στολής. Εκπληκτικό! Τιτανομαχία, ψυχικού, πνευματικού και υλικού επιπέδου ζωγραφισμένη σε κοσμικό καμβά, ένα περίτεχνο Βατερλώ σαν χρέος ενός πολέμου του παρελθόντος, που οι τότε νικημένοι δεν έθαψαν την ήττα τους στην λήθη, αλλά ζήτησαν το αίμα τους πίσω και, μάλιστα, το πήραν με το παραπάνω. Το βρίσκω επικό, μοναδικό!

Ξέρω, πως ό,τι και να γραφτεί, θετικό ή όχι για την παρουσία του facebook και των άλλων παρόμοιων μέσων επίδειξης των ζωών μας, θα διαβαστεί, θα εγκριθεί ή θα ακυρωθεί ακαριαία από το ύπατο συμβούλιο της χρυσόψαρου μνήμης μας, θα συσκευαστεί στο ξύλινο κουτί της συνείδησης μας, θα σφραγιστεί με ατσάλινες ξυλόπροκες και θα περάσει στα αζήτητα, όπως ακριβώς η κιβωτός της διαθήκης, που παρέδωσε ο αρχαιοκάπηλος και τυμβωρύχος Ιντιάνα Τζόουνς στις απέραντες αποθήκες με τα υπόλοιπα «κλοπιμαία». Αυτή είναι ακόμα μια τρανή νίκη του: η επιδερμική αντιμετώπιση των θεμάτων. Άρα, η οποιαδήποτε εκτενής κοινωνικό-ψυχολογική ανάλυση για το «σπουδαίο» έργο που έχει αναλάβει το απόλυτο φαινόμενο του 21ου αιώνα στις ζωές, τις συνειδήσεις μας και ονομάζεται «facebook», το απιθώνω ευλαβικά, ευγενικά και αποκλειστικά στην κρίση του καθενός μας. Προσωπικά, επισημαίνω ξανά, ότι το «facebook» είναι η μέγιστη ανακάλυψη αυτού του αιώνα, που μπήκε και εδραιώθηκε δοξαστικά στην ανθρώπινη καθημερινότητα.

Όπως γράψαμε, άλλωστε, και στις προηγούμενες «ΙσΚιΤ» υπ΄αριθμόν 41: «το μέλλον της ανθρωπότητας, ενώ εμείς δεν θα υπάρχουμε, ελπίζω όμως να υφίσταται η Γη μας, οι ιστορικοί και οι πολίτες αυτού του πλανήτη θα κρατάνε σφιχτά την κοιλιακή τους χώρα, πιθανώς από τα δάκρυα θλίψης, πιθανώς από τα ακράτητα γέλια, αλλά και τα σπουδαία πανεπιστήμια που θα ακονίζουν, εικάζω αντικειμενικά, επιμελώς και εμπεριστατωμένα τους νεαρούς νόες, σίγουρα θα δημιουργήσουν ειδικές, επίσημες πανεπιστημιακές έδρες, ως μάθημα σπουδαίας κοινωνικό-πολιτιστικής γνώσης, αλλά και συμμόρφωσης».

Καλές διακοπές εύχομαι και όπως αναφωνούσαν πρώτοι και εκστατικά οι Ελευσίνιοι ιερείς στην έναρξη των θερινών εμβαπτισμών των ανθρώπων στα γαλήνια και φιλόξενα ελληνικά ύδατα: «Εκάς οι βέβηλοι!»



«Ηρωικά Χαμένοι»

(La Odisea de los Giles / Heroic Losers)






Είδος: Δραμεντί περιπέτεια

Παραγωγή: Αργεντινή (2019)

Σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Μπορένσταϊν

Με τους: Ρικάρντο Νταρίν, Λούι Μπραντόνι, Βερόνικα Λίνας, Γιερμάν Ροντρίγκες, Ντανιέλ Αραόθ, Τσίνο Νταρίν

Διάρκεια: 116΄

Διανομή: Feelgood Entertainment

Αργεντινή, Δεκέμβριος 2001. Μια παρέα φίλων και γειτόνων ενός χωριού επενδύει όλες τις αποταμιεύσεις της σε έναν αγροτικό συνεταιρισμό, που θα τονώσει την οικονομία του τόπου. Μία μέρα μετά την κατάθεση των χρημάτων στην τράπεζα, ως εγγύηση δανείου, η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα της Αργεντινής καταρρέουν. Τα χάνουν όλα. 

Σύντομα, όμως, θα καταλάβουν ότι δεν έχουν πέσει θύματα μόνο της οικονομικής κρίσης, αλλά και ενός ασυνείδητου δικηγόρου, που μαζί με τον διευθυντή της τράπεζας εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να πλουτίσουν. Έχει έρθει η ώρα να συντονιστούν οι χωριανοί και να καταστρώσουν μια περίτεχνη και δύσκολη ληστεία, ώστε να επανακτήσουν ό, τι δικαιωματικά τούς ανήκει.

Ο σκηνοθέτης Σεμπαστιάν Μπορένσταϊν («Ο Πιλότος», «Η Αγελάδα που Έπεσε από τον Ουρανό»), ενώνει τις δυνάμεις του με τον συγγραφέα Εντουάρντο Σατσέρι (Το Μυστικό Στα Μάτια τους) και με φόντο την οικονομική κρίση της Αργεντινής του 2001, τα ίδια βιώνει η χώρα και σήμερα, στήνουν με ευαισθησία μια όμορφη δραμεντί με καλοβαλμένα στοιχεία δράσης και αγωνίας, τοποθετώντας στο επίκεντρο του θέματος τον άσσο της γερής κέντας, τον εξαιρετικό Αργεντίνο ηθοποιό Ρικάρντο Νταρίν («Ο Πιλότος», «Ιστορίες Για Αγρίους», «Το Μυστικό Στα Μάτια τους»).

Δουλεμένο σενάριο, που αποφεύγει τις παγίδες της προχειρότητας, μερακλίδικη η σκηνοθεσία, αποστασιοποιημένη εντελώς από την τηλεοπτική χύτρα των εύκολων και άψυχων πλάνων, ο Μπορένσταϊν και ο Σατσέρι παραδίδουν μια έντιμη ταινία με απόλυτα εξισωμένο τόσο το δραματικό, όσο και το χιουμοριστικό στοιχείο. Η ιστορία είναι τοποθετημένη στο πλαίσιο της κοινωνικής αδικίας, που στον πυρήνα της αναπτύσσεται από την αδυναμία των ανθρώπων να αμυνθούν στους πολιτικο-οικονομικούς χειρισμούς της διάλυσης των κρατών (αναστολή επενδύσεων, Δ.Ν.Τ., κάπιταλ κοντρολς, φτώχεια, ανθρώπινες απώλειες), για να αναδυθεί με μια ανάσα και ενθουσιαστικά στην επιφάνεια της δράσης, απολαμβάνοντας τις ευεργετικές ακτίνες του ήλιου, αντί να χαθεί στον σκοτεινό πάτο της αφάνειας, όπως τόσες άλλες με την ίδια θεματική.

Είναι η στιγμή που οι απλοί άνθρωποι-θύματα, απεγνωσμένοι και λαβωμένοι ανεπανόρθωτα αποφασίζουν να βγουν από το κάδρο του ηλίθιου και απαθή πολίτη, που δεν αντιδρά στα παιχνίδια που κατασκευάζουν οι πολιτικοί και τα λαμόγια παρατρεχάμενοι τους, για να ενταχθούν αμέσως στην δράση και να πάρουν τον νόμο και την τάξη στα χέρια τους. Η συγκεκριμένη απόφαση στο σενάριο είναι άψογα ζυγισμένη, επουδενί αψήφιστα δοσμένη, όπως συνήθως συμβαίνει με άφθονη «μαγκιά» σε ταινίες του είδους, όπως επίσης τίποτα δεν είναι εύκολο για αυτή την ετερόκλητη «συμμορία» των χωρικών. Είναι φιλήσυχοι άνθρωποι στην καθημερινότητα τους μιας επαρχιακής, μικρής πόλης με μύρια προσωπικά και οικογενειακά άλυτα θέματα ο καθένας τους, τα οποία περνούν διακριτικά και ευγενικά στον φακό, άνευ ψυχοαναλυτικής φανφαρολογίας, αλλά πάνω απ΄ όλα όλοι τους είναι διαολεμένα ερασιτέχνες και ατζαμήδες για το «κόλπο», που αποφασίζουν να βάλουν σε εφαρμογή. Τα παίζουν όμως, όλα για όλα. Μια ζαριά και ένα «γαμώτο» με αγανάκτηση για μην αισθάνονται οι βλάκες ενός αδίστακτου συστήματος, που τους έχει χαρακτηρίσει αναλώσιμους και τους αγνοεί αυτοκρατορικά.

Η δουλειά του Σεμπαστιάν Μπορένσταϊν και του Εντουάρντο Σατσέρι στην συνολική της εικόνα είναι απλή αλλά καλά δεμένη και βαθιά ανθρώπινη, ενώ βγάζει στον θεατή αβίαστα τα συναισθήματα που πραγματεύεται. Δείτε την και θα περάσετε ευχάριστα τα 116 λεπτά που προτείνει η προβολής της. Στην ταινία, μαζί με τον Ρικάρντο Νταρίν και για πρώτη φορά, πρωταγωνιστεί και ο γιός του, ο πολλά υποσχόμενος ηθοποιός Τσίνο Νταρίν («Η Βασίλισσα της Ισπανίας», «Μία Νύχτα, 12 Χρόνια»), υποδυόμενος, επίσης, τον γιό του Ροδρίγο, σε ένα καλό κινηματογραφικό, δέσιμο πατέρα και γιού.

Photo Gallery «Ηρωικά Χαμένοι»


«Το Σαββατοκύριακο των Μυστικών»

(The Rental)






Είδος: Θρίλερ τρόμου

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Ντέιβ Φράνκο

Με τους: Άλισον Μπρι, Νταν Στίβενς, Σίλα Βαντ, Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ

Διάρκεια: 88΄

Διανομή: Odeon

Δύο ζευγάρια, θέλοντας να γιορτάσουν την επιτυχία της νέας εταιρίας τους, φεύγουν για ένα σαββατοκύριακο σε ένα ειδυλλιακό εξοχικό σπίτι, κλείνοντας το μέσω διαδικτύου.

Αυτό όμως που ξεκινάει ως μία ιδανική απόδραση για τους τέσσερις φίλους εξελίσσεται σε κάτι σκοτεινό, καθώς κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια και η αίσθηση ότι μπορεί να μην είναι μόνοι τους αρχίζει να τους διακατέχει και τους οδηγεί στα όρια της παράνοιας.

Ο ηθοποιός Ντέιβ Φράνκο, γνωστός για την συμμετοχή του στις δυο ταινίες «Η Συμμορία των Μάγων», ντεμπουτάρει σκηνοθετικά σε ταινία μεγάλου μήκους, ακολουθώντας την ομιχλώδη λεωφόρο των θρίλερ και του τρόμου, τοποθετώντας, μάλιστα και την σύζυγο του, την επίσης ηθοποιό Άλισον Μπρι (Glow) σε πρώτο πλάνο. Το θέμα του, ως ιδέα ανάπτυξης, είναι πρωτότυπο, το διαχειρίζεται σοβαρά σε μια καλοστημένη παραγωγή με επαρκή ατμόσφαιρα για το κινηματογραφικό είδος, διαχειρίζεται προσεκτικά τα συστατικά της συνταγής που θέλει το θρίλερ τρόμου να πυρακτώνεται σταδιακά μέχρι την κορύφωση του.

Εντός του κάδρου της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και των ανθρώπων που μετατρέπουν τα σπίτια τους σε κοιτώνες μέσω διαδικτύου για την εξοικονόμηση χρημάτων, ο Φράνκο συντάσσει δυο νεαρά ζευγάρια να γιορτάζουν την επαγγελματική τους πορεία κάπου ειδυλλιακά και απομονωμένα. Κλείνουν on line την υπέροχη σπιταρόνα και αφήνουν το γουίκεντ να τους χαλαρώσει. Το άγνωστο, επιβλητικό σπίτι με την θέα στον Ωκεανό, που χρησιμοποιείται ως κατάλυμα, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής στην ταινία, είναι το βασικό σκηνικό, όπου οι προβληματικοί άνθρωποι μετατρέπονται αργά και σταθερά στις χρήσιμες, αναλώσιμες φιγούρες για να στηθεί η πλοκή.

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Ντέιβ Φράνκο (είναι και συν-σεναριογράφος), επιθυμεί ξεκάθαρα να ακολουθήσει τα βήματα του Άρι Άτσερ στο είδος του παθητικού τρόμου και πάνοπλος να χωθεί για τα καλά στο στοιχειωμένο δάσος. Είναι καλά διαβασμένος και τα ψυχογραφήματα του ενδιαφέροντα και όχι επιπόλαια, ενώ τα δεσίματα των πλάνων και οι μεταβάσεις του δεν είναι για πέταμα. Η μουσική των Ντάνι Μπένσι και Σάουντερ Τζούριανς κυκλώνει εποικοδομητικά την ατμόσφαιρα και η χρήση των μουσικών ήχων τους άλλοτε συνοδεύουν και άλλοτε υποδεικνύουν ή προειδοποιούν για το τι θα ακολουθήσει. Ας παρακολουθήσουμε τον Ντέιβ Φράνκο και στην επόμενη δουλειά του γιατί απ΄ ότι φαίνεται κάτι αξίζει.

Photo Gallery «Το Σαββατοκύριακο των Μυστικών»


«Οι Εραστές της Γέφυρας»

(Les Amants du Pont-Neuf)





Είδος: Ερωτικό δράμα

Παραγωγή: Γαλλία (1991) - Έγχρωμο, σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Λεό Καράξ

Με τους: Ντενίς Λαβάν, Ζιλιέτ Μπινός

Διάρκεια: 125'

Αίθουσες Προβολής της ταινίας: «Αθηναία» (Χάρητος 50, Κολωνάκι) – «Λαίς» (Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, (Μετρό Κεραμεικός)) – «Όασις» (Πρατίνου 7, Παγκράτι) – «Ζέφυρος» (Τρώων 36, Πετράλωνα) – «Αίγλη» (Λεωφ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι) – «Αίγλη Σαρωνίδα (Λεωφ. Σαρωνίδας 32) – «Αστέρι Ίλιον» (Νέστωρος & Φιλοκτήτου 86, Εμπορικό κέντρο Ίλιον)

Διανομή: Bibliotheque

Ο απελπισμένος έρωτας της Μισέλ (Ζιλιέτ Μπινός – πολύ καλή), μιας άστεγης ζωγράφου που κινδυνεύει να τυφλωθεί κι ενός νεαρού κλοσάρ, του Άλεξ (Ντενίς Λαβάν – υπέροχος) που βρίσκει καταφύγιο στην υπό ανακαίνιση γέφυρα Ποντ Νεφ του Παρισιού.

«Αν αγαπάς κάποιον του λες πως ο ουρανός είναι λευκός. Κι αν εγώ απαντήσω, μα τα σύννεφα είναι μαύρα, τότε ξέρουμε ότι αγαπιόμαστε.»

Ακριβώς μια πενταετία από την «Δική μας Νύχτα» (1986) με την Ζιλιέτ Μπινός και τον Ντενίς Λαβάν, ο ποιητικός και συνάμα «βασανιστικός» Γάλλος κινηματογραφιστής Λεό Καράξ, προσκαλεί ξανά το κινηματογραφικό ζευγάρι για να προσδώσουν την ψυχή και τον ρυθμό που αναζητάει στους «Εραστές της Γέφυρας». Η Μπινός και ο Λαβάν γράφουν ιστορία με την δυνατή αγάπη τους και ο Καράξ με το ιδιαίτερο οπτικό ύφος του ερωτοτροπεί εικονοκλαστικά, κυριολεκτικώς, στο ερειπωμένο κορμί της νουβέλ βαγκ, με πρωταγωνιστές δυο φτωχούς και καταφρονημένους νέους, τινάζοντας δυναμιτιστικά την σκόνη από την πάλαι ποτέ αίγλη του γαλλικού σινεμά.

Ωμός, ρεαλιστής, σκοτεινός, σκληρός και ταυτόχρονα τρυφερός, ο Λεό Καράξ, στην αυγή των νάιντις, ως η νέα πνοή στην τέχνη της κινούμενης εικόνας και πειραματιζόμενος με τις εικόνες που παράγουν έντονο συναίσθημα, αποδεικνύει πως η δυναμική του έρωτα ενυπάρχει παντού, ακόμα και στους κοινωνικά απόβλητους ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση. Με τον μόνιμο συνεργάτη του στην διεύθυνση της φωτογραφίας, τον ευφάνταστο και πραγματικό ζωγράφο της ταινίας, Ζαν Ιβ Εσκοφιέ, που έφυγε από την ζωή το 2003 σε ηλικία μόλις 53 χρόνων από καρδιακή προσβολή, αλλά και τις μουσικές του Ντείβιντ Μπάουι, του Ίγκι Ποπ, των Public Enemy, ο Λεό Καράξ καταφέρνει να μας αιχμαλωτίσει και να αγαπήσουμε την ταινία του για να την θυμόμαστε μέχρι σήμερα σαν μια αέρινη, άφωτη ζωγραφιά, απόλυτα γειωμένη, κάτω όμως από το ρομαντικό, νυχτερινό φως των φανών της παλιάς, παριζιάνικης γέφυρας.

Η Ζιλιέτ Μπινός καθιερώνεται ως η φρέσκια sweetheart της φραγκίας και ο σπουδαίος Ντενίς Λαβάν κοκκινίζει το υποκριτικό κοντέρ ως το αεικίνητο, ερωτοχτυπημένο ξωτικό της Ποντ Νεφ, που δεν θέλει να χάσει από την ζωή του την νεράιδα του, αυτή που ζωγραφίζει ανθρώπινα πρόσωπα.

Ακριβή παραγωγή για τα δεδομένα της εποχής και την νοσούσα κατάσταση που βίωνε, τότε, ο γαλλικός κινηματογράφος στην δεκαετία του ενενήντα. Για την ιστορία να αναφέρουμε, όπως άλλωστε έχει καταγραφεί και στα κινηματογραφικά κιτάπια, πως η άδεια που είχε πάρει ο Λεό Καράξ για να χρησιμοποιήσει την αρχαιότερη γέφυρα του Παρισιού, την Pont-Neuf, έληξε γρήγορα καθώς είχε αρκετές καθυστερήσεις στα γυρίσματα. Έτσι κατασκεύασε ένα ομοίωμα της γέφυρας και των γύρω παριζιάνικων κτιρίων σε μια λίμνη, καθιστώντας το έργο ένα από τα πιο ακριβά στη Γαλλία.

Photo Gallery «Οι Εραστές της Γέφυρας»

«Στο Καθρέφτη Είδα το Δολοφόνο»

(The Mirror Crack'd)





Είδος: Θρίλερ μυστηρίου

Παραγωγή: Αγγλία (1980) – Έγχρωμο σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Γκάι Χάμιλτον

Με τους: Άντζελα Λάνσμπερι, Τζέραλντιν Τσάπλιν, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ροκ Χάντσον, Τόνι Κέρτις, Κιμ Νόβακ

Διάρκεια: 105'

Διανομή: Summer Classics

Το 1953στο παραλιακό χωριό Σεντ Μέρι Μιντ της Αγγλίας, που είναι η γενέτειρα της μις Τζέιν Μαρμπλ (Άντζελα Λάνσμπερι – καλή), μεγάλη κινηματογραφική εταιρία αποφασίζει να πραγματοποιήσει τα γυρίσματα μιας ταινίας με δημοφιλείς πρωταγωνιστές. Όμως, οι δύο πρωταγωνίστριες του καστ μισούνται θανάσιμα.

Η μία ηθοποιός είναι η Λόλα Μπρούστερ (Κιμ Νόβακ – πάντα εκθαμβωτική), ενώ η άλλη είναι η Μαρίνα Ράντ (Ελίζαμπεθ Τέιλορ – η καταιγιστική Λιζ), η οποία λαμβάνει απειλητικά σημειώματα θανάτου. Κατά τη διάρκεια ενός πάρτι η Χέδερ Μπάμποκ (Μαίρεν Μπενέτ) πίνοντας το κοκτέιλ της, που προοριζόταν για την Μαρίνα, πέφτει νεκρή. Ο ντέντεκτιβ της Σκότλαντ Γιάρντ Ντέρμοντ Κράντογκ (Έντουαρντ Φοξ – English style ever) καταφτάνει και ζητά βοήθεια από την εξπέρ στις εξιχνιάσεις, την θεία του μις Μαρμπλ.

Είναι η πρώτη, από τις δυο σκηνοθετικές δουλειές του Άγγλου Γκάι Χάμιλτον σε μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι, με πρωταγωνίστρια την κυρία Μάρπλ, ενώ ακολούθησε το 1982 το «Έγκλημα Κάτω από τον Ήλιο» με πρωταγωνιστή τον κύριο Πουαρό. Ο Χάμιλτον παραμένει στον αγγλικό ακαδημαϊσμό και κινηματογραφεί θεατρικά το βιβλίο της συγγραφέως.

Οι φανατικοί της «θείας» Άγκαθα θα απολαύσουν την ταινία, καθώς το νοικοκυριό για την εξιχνίαση του εγκλήματος και των παρελκόμενων αυτού αναλαμβάνει το γυναικείο alter echo της Κρίστι, η μις Τζέιν Μαρλπ ενσαρκωμένη από την υποκριτική δεινότητα της Άντζελα Λάνσμπερι. Κινηματογραφικά είναι η πρώτη εμφάνιση της Λάνσμπερι ως μις Μαρλπ, ενώ είναι η δεύτερη εμφάνιση της σε ταινία της Άγκαθα Κρίστι (Θάνατος στον Νείλο – 1978). «Στο Καθρέφτη Είδα το Δολοφόνο», ντεμπουτάρει και ο Πιρς Μπρόσναν που το όνομα του δεν αναγράφεται καν στους τίτλους της ταινίας.

Στην γνωστή γριφώδη ατμόσφαιρα μυστηρίου πλέκονται οι ερωτικές ιστορίες,οι φόνοι, το παρελθόν με διάκοσμο πάντα τον κοσμοπολίτικο αέρα που μας έχει συνηθίσει η Άγκαθα Κρίστι, για να απολαύσουμε ένα λαμπρό καστ μιας άλλης εποχής του χολιγουτιανού σινεμά με την ταυτόχρονη παρουσία στα πλάνα την Λιζ Τέιλορ, την Κιμ Νόβακ, τον Ροκ Χάτσον, τον Τόνι Κέρτις. Τι άλλο να ζητήσουμε;

Photo Gallery «Στο Καθρέφτη Είδα το Δολοφόνο»
«Δολοφόνοι και «παρθένες» στην καρδιά του θέρους»,...
«Άγριες και άπιστες μιλφάρες σε πρώτο πλάνο», κριτ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares