InTownPost

Ακολουθήστε μας :

07
Παρ, Μάι
Tο διάβασαν 117 άτομα (117 Views)

«Τζότζο»

(Jojo Rabbit)   


 

 

 

  • Είδος: Σάτιρα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τάικα Γουαϊτίτι
  • Με τους: Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις, Τομασίν ΜακΚένζι, Τάικα Γουαϊτίτι, Ρέμπελ Γούιλσον, Σκάρλετ Γιoχάνσον
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Odeon

Στην περίοδο του δεύτερου μεγάλου πολέμου, ο μοναχικός Τζότζο από τη Γερμανία (ο πιτσιρικάς Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις  είναι υπέροχος), είναι ενταγμένος στην χιτλερική νεολαία και «πωρώνεται» από τα ναζιστικά ιδεώδη. Ξαφνικά έρχονται τα επάνω κάτω στην κοσμοθεωρία του όταν ανακαλύπτει, ότι η διαζευγμένη μητέρα του, η φράου Ρόζι (Σκάρλετ Γιοχάνσον - καλή) κρύβει ένα νεαρό, Ιουδαίο κορίτσι, την Έλσα (Τόμασιν ΜακΚένζι – πολύ καλή) στον τοίχο της σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον χαζούλη, φανταστικό του φίλο, Αδόλφο Χίτλερ (Τάικα Γουαϊτίτι - καλός), ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον τυφλό φανατισμό του.

https://youtu.be/swRD0rGCEFs





Σημαντικό σημείο αναφοράς στην γραφή ενός σεναρίου είναι, φυσικά, η ατόφια έμπνευση, όπως άλλωστε και στην συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Η ενδιαφέρουσα πηγή ανάπτυξης της έμπνευσης είναι, φυσικά, ο ίδιος ο ήρωας και ο διάκοσμος που εκτυλίσσεται η ιδέα. Πρώτο πλάνο στην ιδέα του Νέο-Ζηλανδού Μαορί σκηνοθέτη Τάικα Γουαϊτίτι με την ιουδαϊκή καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του (κάποιες δουλειές του φέρουν το επώνυμο Κοέν), δεσπόζει η οπτική του πολέμου στα μάτια ενός μικρού αγοριού και το πως ο φανατισμός και το μίσος συγκρούεται κατά μέτωπο με την παιδική αθωότητα. Δηλαδή, ο Γουαϊτίτι με όχημα τις εικόνες και το περιβάλλον του Τζότζο να εδράζονται στην παιδική αφέλεια δομεί σάτιρα και μάλιστα αντιπολεμική.

Κωμικοτραγικές καταστάσεις, χιούμορ, ιλαρή κριτική και το δίπολο, πάντα συγκρουσιακό στοιχείο (ναζιστική Γερμανία και η κρυμμένη νεαρή Ιουδαία) να είναι τα κυρίαρχα συστατικά στην ταινία, ενώ το όλο δημιούργημα του Γουαϊτίτι πλασάρεται ως σάτιρα. Κάτι που το έχουμε δει να «τρέχει», ας πούμε, εύρυθμα στην οσκαροβραβευμένη ταινία του καθολικού, Ιταλού σκηνοθέτη Ρομπέρτο Μπενίνι «Η Ζωή είναι Ωραία» το 1997. Στην ταινία τού Μπενίνι, αν μη τι άλλο, βασιλεύει η πρωτοτυπία καθώς ο μπαμπάς ήρωας προστατεύει την αθωότητα του Ιταλο-Ιουδαίου γιού του, παρουσιάζοντας το Ολοκαύτωμα σαν ένα παιχνίδι με αυστηρούς κανόνες. Εδώ, ο Νέο-Ζηλανδός σκηνοθέτης ολισθαίνει της αρχικής ιδέας και αρκετά γρήγορα εγκαταλείπει το ευτράπελον της υπόθεσης, ακολουθώντας τα υγρά, ανήλιαγα σοκάκια της δραματουργίας και του μελό. Προφανώς, δεν μελέτησε σωστά το αθάνατο, ταραχοποιό τζίνι των Μόντι Πάιθονς για το τι εστί αυθεντική σάτιρα με χιούμορ επί της ουσίας και μέχρι το τέλος.

Όλα τα γνωστά και μη εξαιρετέα: ναζί, Χίτλερ, Ιουδαίοι, νεότητα, Ες Ες, αθωότητα, τρόμος, θάνατος, κατατρεγμός, αδικία είναι ριγμένα στο μίξερ της καταγγελίας επί των σύγχρονων, παρόντων, πολιτικό-κοινωνικών καταστάσεων. Το «ευκολάκι», όπως λέμε συνήθως για ταινίες που θέλουν να θίξουν τέτοια θέματα με κεντρικούς ήρωες τα παιδιά και τις προσλαμβάνουσες τους εν καιρώ πολέμου. Νισάφι, πια προς τους σκηνοθέτες που όταν θέλουν να καταπιαστούν με τον βιασμό που συμβαίνει στο σύμπαν των παιδιών αναμασούν τον Χίτλερ ξανά την αγριότητα των ναζί, τους διωγμούς των Ιουδαίων σαν και δεν υπάρχουν άλλα σημεία στήριξης για να ειπωθούν πράγματα που απασχολούν το σημερινό γίγνεσθαι.

Ο οποιοσδήποτε πόλεμος απέναντι στα μάτια ενός οποιουδήποτε μικρού ή νέου ανθρώπου είναι τοξικός, ολέθριος και δεν χωρεί ουδεμία συζήτηση για το αντίθετο και η ψυχοσύνθεση του διαλύεται εντελώς. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, προσπαθεί να πατήσει και ο Γουαϊτίτι, στην αλλοτρίωση του αθώου μυαλού από τον ηγέτη που εμπνέει τις μάζες και να προσδώσει ανάλαφρο, χιουμοριστικό χαρακτήρα. Ο Αδόλφος, ως καρικατούρα, χοντροκομμένου αστείου (υποδύεται ο ίδιος ο Τάικα Γουαϊτίτι), γίνεται το «δαιμόνιο» καθοδηγητής του πιτσιρικά. Ο δε Χίτλερ πράττει στην ταινία, ότι μισούσε εν ζωή. Καπνίζει, διαθέτει κοιλιά, είναι πλακατζής, είναι αφελής και τρώει κρέας, ενώ επηρεάζει τον μικρό Τζότζο, που υποδύεται εξαιρετικά ο πιτσιρικάς Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις.

Καμιά αίσθηση δεν προκάλεσε στη σκέψη μου η ταινία, ούτε μειδίαμα δεν έσκασαν τα χείλη και κρίνω πως έγινε πολύ ντόρος για το τίποτα. Η Σκάρλετ Γοχάνσον, που είναι υποψήφια και για το Όσκαρ Β’  Γυναικείου Ρόλου, ακόμα ψάχνω τις σεκάνς που οι έμπειροι της Ακαδημίας έμειναν ενεοί από την υποκριτική της δεινότητα ώστε να την προτείνουν και σε αυτή την κατηγορία.

Θα ξαναδώ την «Λευκή Κορδέλα» του μετρ Μίχαελ Χάνεκε για να αποκτήσω το απόλυτο, γνωσιακό γράδο, σε τι ακριβώς αναφερόμαστε όταν «προβάλουν» οι σκηνοθέτες την βαρύτητα της παιδικής αθωότητας, ειδικά στην Γερμανία προ, εν μέσω και μετά του δεύτερου μεγάλου πολέμου, έτσι για να πιάσω τις μέσες άκρες του ορισμού «αντιπολεμική» και αυτού που αναφέρεται στην «σάτιρα».

Αξιολόγηση Ταiνιας


* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη


«Cats»
«Τραγούδι Χωρίς Όνομα»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/