02
Τετ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Τα «γερακίσια» φτερά του ταξιδεύουν την ψυχή μας», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

DAKOTA1


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 50

«Όσο κι αν με κοιτάζεις με το ύφος της προσμονής στο πρόσωπο σου, πραγματικά, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Θα ακολουθήσω την διαδικασία».

Αρχίζω να ξεδιπλώνω το δώρο μου προσεκτικά, ξεκινώντας από τον καλοφτιαγμένο φιόγκο για να καταλήξω στο καλαίσθητο, μονόχρωμο χαρτί. Αργά και υπομονετικά, καθοδηγούμενος από τα τσακίσματα με την κολλητική ταινία ενδίδω στο τελετουργικό της εν λόγω αποκάλυψης. Ένα ένα αποδεσμεύω τα διάφανα δεσμά και το μονόχρωμο χαρτί περιτυλίγματος απελευθερώνει σιγά σιγά το κρυφό, παραλληλόγραμμο σκληρό κουτί. Γιατί περί ενός κουτιού πρόκειται. Πριν το τελικό βήμα σταμάτησα.

«Θυμάσαι πέρσι τέτοια εποχή ήταν περίπου; Ήμασταν στο νησί για ένα τετραήμερο. Γιορτάσαμε τα γενέθλια σου, που κανείς δεν θυμήθηκε και όταν εμφανίστηκε το γλυκό που έφτιαξα, με όλα τα κεράκια σου απλωμένα επάνω του, ξαφνικά, όλοι τους έδειξαν έκπληκτοι σαν να έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι τους. Το εξέλαβα ως υποκρισία, αλλά μετά είπα: έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Διορθώνουμε τα ελλείμματα μας με το δήθεν παιχνίδι της αφηρημάδας και παραμορφωμένοι καταλήγουμε στο θρησκευτικό στασίδι προς αναζήτηση της συγχώρεσης. Φαιδρό ακούγεται, αλλά είναι η πραγματικότητα. Συγχώρεσα αθόρυβα όλους και προ πάντων τον εαυτό μου. Θυμάσαι;»

Ένα δύσκολο κομμάτι σελοτέιπ, που ενώνει χαρτί με χαρτί, δεν θέλει να αποκολληθεί σωστά. Το δώρο μου ακόμα παραμένει ένα μισοδιπλωμένο μυστήριο. Διαταγή εσωτερική αράζει σαν μπρούτζινη γαλέρα στον απάνεμο όρμο της σκέψης μου, φωνάζοντας ο μολυβένιος καπετάνιος της στο πλήρωμα: «με υπομονή και ήπια τράβηξε την κολλητική ταινία δίχως να σκιστεί το χαρτί». Ως πειθαρχημένος ναύτης υπακούω και ήρεμα προσπαθώ να τελέσω τα αποκαλυπτήρια άνευ ζημιάς.

«Ήθελα να γιορτάσουμε πέρσι τα γενέθλια σου με τους ψαράδες του νησιού. Τουλάχιστον αυτοί θα έπιναν πραγματικά και από την ψυχή τους θα έδιναν αληθινές ευχές σε σένα, ευχές που θα έπιαναν τόπο. Οι αλιείς δεν γνώριζαν τα γενέθλια σου και η έκπληξη της μικρής και ξαφνικής γιορτής μας στο ήσυχο, παραθαλάσσιο ταβερνείο, όντως θα τους άφηνε ενεούς και συγκινημένους. Είχαν και όργανα, θα έπαιζαν μουσικές, θα τραγουδούσαν για μαγευτικά ταξίδια σε εξωτικούς τόπους, για περιπέτειες χαράς και πόνου, που εσύ λατρεύεις. Εκείνοι είναι οι αθώοι και οι αυθεντικοί χωρίς περιτυλίγματα και ευφάνταστες κορδέλες. Δεν με άφησες, όμως να πάμε κοντά τους. Σε παρακάλεσα, πως δεν θέλω με τους άλλους και απάντησες, πως είναι οι δικοί μας άνθρωποι. Έγινε το θέλημα σου, με έπεισες!»

Συνεχίζω να απελευθερώνω το τετράγωνο κουτί από το συμπαθές, εξωτερικό χαρτί. Έχει μια κούραση όλο αυτό το αργό και κάπως εξιλεωτικό ξεδίπλωμα του δώρου. Από την άλλη είναι σπάσιμο νεύρων. Κάλλιστα, όμως, μπορείς να το δεις και ως άσκηση ωριμότητας. Μια ενήλικη πια απόφαση, που διακρίνεται από την επιμονή και την υπομονή. Ένα μάντραμ, μια επαναλαμβανόμενη προσευχή αυτογνωσίας είναι το ξεδίπλωμα του δώρου.

Οι μικροί άνθρωποι είναι ορμητικοί με τα δώρα τους, ανυπόμονοι. Τραβάνε ανελέητα τους φιόγκους, σκίζουν βάρβαρα τα γιορτινά χαρτιά για να καταλήξουν όσο το δυνατόν συντομότερα στο πολύτιμο περιεχόμενο, κατειλημμένοι από μια διονυσιακή ευφορία, παραδομένοι στο καταστροφικό δαιμόνιο, που είναι ενεργοποιημένο μέχρι την επίτευξη του σκοπού. Και ο σκοπός είναι να φανερωθεί το πολυπόθητο δώρο. Το γουστάρω αφάνταστα!

Κάποιες μαμάδες, ενδεδυμένες με την φορμαρισμένη, μικροαστική στολή, νοιώθουν άβολα από την μανία των πιτσιρικάδων να κάνουν φύλλο και φτερό τα πάσης φύσεως περιτυλίγματα και διακριτικά, ευγενικά κάπως, επιπλήττουν τους μικρούς μακελάρηδες των δώρων: «Ήρεμα παιδί μου», λένε, «δεν θα φύγει το δώρο!»

Θα φύγει μανδάμ, θα φύγει. Το δώρο είναι σαν την ζωή, που δεν μπορεί να περιμένει αμπαλαρισμένο σε πολύπλοκες και μυστήριες συσκευασίες, όμοιες του Γόρδιου δεσμού. Απλά είναι τα πράγματα και δεν χρειάζονται φιοριτούρες. Τί τα θέλουν τα πολύχρωμα χαρτιά και τις κορδέλες γύρω από τα δώρα; Προβληματισμός γεννιέται: Υπάρχει ποτέ η ελάχιστη περίπτωση να θυμάται άνθρωπος, μετά από ένα χρόνο, το περιτύλιγμα ενός δώρου;

Να μαρτυρήσω την αλήθεια μου, αυτό θέλω να πράξω τώρα αμέσως. Χίλια κομμάτια να κάνω το χαρτί, να το σκορπίσω σαν χαρτοπόλεμο στους πέντε ανέμους, να τραβούσα τον αναθεματισμένο, σφιχτό φιόγκο έως ξεχειλώματος, να μην βλέπεται, να τον έκοβα, ει δυνατόν, στην μέση να πήγαινε στο διάολο για να φτάσω γρήγορα στον προορισμό μου, εκεί μέσα στο δώρο μου. Όχι! Άσκηση υπομονής, πρόσταξε ο μολυβένιος καπετάνιος, όπως το θερινό χώμα, που περιμένει στωικά την ευεργετική βροχή να ξεδιψάσει και να μην ξεραθεί. Άλλοτε έρχεται η βροχή, άλλοτε όχι.

Συνεχίζω να ξεδιπλώνω ώριμα, πειθαρχημένα μέχρι να φτάσω στην αποκάλυψη του δώρου.

«Όσο κι αν με κοιτάζεις με το ύφος της προσμονής στο πρόσωπο σου, πραγματικά, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Ακολουθώ, όπως βλέπεις, την διαδικασία μέχρι τέλους».

Οι χειμερινές κινηματογραφικές αίθουσες έως την 12η Οκτωβρίου 2020 θα παραμείνουν κλειστές.


«Το Γεράκι του Φυστικοβούτυρου»

(The Peanut Butter Falcon)

Είδος: Κοινωνικό

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)

Σκηνοθεσία: Τάιλερ Νίλσον και Μάικλ Σουόρτζ

Με τους: Σάια ΛαΜπέφ, Ζακ Γκοτσέιγκεν, Ντακότα Τζόνσον, Μπρους Ντερν, Τόμας Χέιντεν Τσερτς

Διάρκεια: 97΄

Διανομή: Feelgood Entertainment


O Τάιλερ (Σάια ΛαΜπέφ – πολύ καλός) έχει παραιτηθεί από τη ζωή μετά τον χαμό του αδελφού του, καταλήγοντας να κλέβει τις ψαριές άλλων για να επιβιώσει. Σε έναν καυγά με οργισμένους ψαράδες βάζει φωτιά στην προβλήτα, κατακαίγοντας σύνεργα ψαρικής πολλών χιλιάδων δολαρίων. O νεαρός Ζακ (Ζακ Γκοτσέιγκεν –μια αναπάντεχη έκπληξη ο ηθοποιός) με το σύνδρομο Down, ονειρεύεται μια καριέρα παλαιστή. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν δύο ψαράδες καταδιώκουν τον Τάιλερ για τον εμπρησμό, ενώ ο Ζακ δραπετεύει από τον οίκο ευγηρίας, στον οποίο φιλοξενείται, για να βρει την σχολή πάλης του ινδάλματος που λατρεύει, του «Μαχητή του Αλατόνερου».

Ο δυο νέοι συναντιούνται τυχαία και δίχως χρήματα και χάρτη μοιράζονται έναν κόσμο που δεν είχαν φανταστεί. Μαζί με την Έλενορ (Ντακότα Τζόνσον - καλή), μία εθελόντρια από το ίδρυμα που ψάχνει τον δραπέτη Ζακ, σηκώνουν πανιά για ένα ταξίδι ζωής.


Ταινία έκπληξη με ένα βατό και, επιτέλους, ανθρώπινο σενάριο γραμμένο από τους σκηνοθέτες Τάιλερ Νίλσον και Μάικλ Σουόρτζ, κομμένο και ραμμένο πάνω στον ηθοποιό έκπληξη, τον 35χρονο Ζακ Γκοτσέιγκεν. Ο Ζακ δεν είναι ένας νέος, που απλά πάσχει από το σύνδρομο Down, αλλά είναι ένας αξιόλογος, νέος ηθοποιός, που όντως πάσχει από το σύνδρομο Down. «Το Γεράκι του Φυστικοβούτυρου», είναι το ερμηνευτικό ντεμπούτο τού καταπληκτικού Ζακ Γκοτσέιγκεν σε ταινίες μεγάλου μήκους (ως ηθοποιός είχε μια συμμετοχή σε μια μικρομικάδηκη παραγωγή) και, πιστέψτε με, είναι απίθανος.

Η περιπέτεια του Τάιλερ Νίλσον και του Μάικλ Σουόρτζ, που ως δημιουργικό δίδυμο εμβαπτίζονται στο σύμπαν της μεγάλης οθόνης, πετυχαίνει εκεί που οι άλλες του είδους βυθίζονται στην κινούμενη άμμο του βερμπαλισμού, της θολούρας και της δηθενίας. Είναι, απλή, άμεση, κατανοητή δίχως φιοριτούρες και περισπούδαστους φραμπαλάδες και όπως όλοι μας γνωρίζουμε στο κάθε τι απλό, το πηγαίο και το αληθινό εκπορεύεται το μεγαλείο.

Οι νεαροί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι: Νίλσον και Σουόρτζ, μικρομηκάδες, ντοκιμαντερίστες και ολίγον από ηθοποιοί, είναι από αυτά τα υγιή πνευματικώς «τρελόπαιδα», που διαθέτουν, αγχίνοια, φαντασία, ψυχούλα, καθαρό εσωτερικό συναίσθημα, απαγκιστρωμένο από τις σύγχρονες, συμπλεγματικές ασκήσεις εδάφους και αέρος, πάνοπλοι και με κέφι προσφέρουν μια πανέμορφη, ανθρώπινη περιπέτεια στην ρότα της φιλίας, της κατανόησης και της ανιδιοτελούς αγάπης, αδιαφορώντας παντελώς για τα όποια αδύναμα μορφολογικά σημεία, αυτά που κατασκευάζουν ταμπέλες και μαρκάρουν ανθρώπινες ζωές.

Ναι, ο Ζακ Γκοτσέιγκεν είναι ηθοποιός με σύνδρομο Down, ο οποίος διδάχθηκε την τέχνη της υποκριτικής και στέκεται αδαμάντινος, άψογος πλάι στον ενδιαφέροντα και τρικυμιώδη Σάια ΛαΜπέφ, τον συμπαθέστατο Τόμας Χέιντεν Τσερτς, την σταρλετίτσα των «Πενήντα Αποχρώσεων του Γκρι» Ντακότα Τζόνσον και τον γερόλυκο Μπρους Ντερν.

Καλοσκηνοθετημένη road movie περιπέτεια δυο διαφορετικών ανθρώπων, ένα εύοσμο, στακάτο buddy film, που ο καθένας ξεχωριστά ήρωας είναι εγκλωβισμένος στο δικό του, σκληρό παρών. Ετερόκλητοι νέοι άνθρωποι που ανταμώνουν λόγω συγκυριών και σαν δεύτεροι Τομ Σόγιερ και Χάκμπερι Φιν, έχοντας ως μέσο μια σχέδια με πανί, θέλουν να αποδράσουν, ο καθένας για τον δικό του λόγο, διαπλέοντας τα μαγευτικά μπαγιού του «προβληματικού», αμερικανικού Νότου.

Η ταινία δεν είναι δακρύβρεχτη, μήδε δραματική και δεν έχει ουδεμία διάθεση να θέσει σε ομηρία το συναίσθημα του θεατή, λόγω του ηθοποιού της. Βρίθει ρεαλισμού, αληθοφάνειας και πάνω απ΄ όλα στο τέλος αφήνει μια δροσιά αισιοδοξίας στον ήδη κακοποιημένο ουρανίσκο του κινηματογραφόφιλου κοινού.


Photo Gallery «Το Γεράκι του Φυστικοβούτυρου»


«Ο Παράδεισος Έπεσε στη Γη»

(It Must Be Heaven)

Είδος: Κοινωνική σάτιρα

Παραγωγή: Παλαιστίνη, Γαλλία, Κατάρ, Γερμανία, Καναδάς, Τουρκία (2019)

Σκηνοθεσία : Ελία Σουλεϊμάν

Με τους: Ελία Σουλεϊμάν, Ταρίκ Κόπτι, Τζορτζ Κλέιφι, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ναέλ Κανγ, Γκρεγκουάρ Κόλιν,

Διάρκεια: 102'

Διακρίσεις: Ειδική Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, Βραβείο Fipresci

Διανομή: Rosebud.21


Ο ΕΣ εγκαταλείπει την Παλαιστίνη σε αναζήτηση εναλλακτικής πατρίδας, ανακαλύπτει, όμως, ότι η Παλαιστίνη τον ακολουθεί όπου κι αν πάει. Μια εκκλησία στη Ναζαρέτ με μια πόρτα που δε λέει να ανοίξει, ένα έρημο από κόσμο Παρίσι, ένα σουπερμάρκετ στη Νέα Υόρκη, όπου τα προϊόντα είναι όσα και τα όπλα που έχουν πάνω τους οι πελάτες: η υπόσχεση για μια νέα ζωή μετατρέπεται σε κωμωδία παρεξηγήσεων. 

O ΕΣ θα καταλάβει ότι, όσο μακριά κι αν ταξιδέψει, από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη, πάντα κάτι του θυμίζει την πατρίδα.


O αγαπητός και πάντα καλοδεχούμενος των απανταχού ευρωπαϊκών φεστιβάλ κινηματογράφου, ο Παλαιστίνιος, βραβευμένος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Ελία Σουλεϊμάν («Ο Χρόνος που Απομένει» – 2009), έπειτα από την δεκαετή του απουσία επανακάμπτει στην μεγάλη οθόνη, πάλι σαν ήρωας πρωταγωνιστής ΕΣ (Ελία Σουλεϊμάν), με το σχεδόν άλαλο και απαθές ύφος του, μια υβριδική παρουσία, ας πούμε κάτι σε στιλ Μπάστερ Κίτον και περισσότερο σε Ζακ Τατί, καυτηριάζοντας «σουρεαλιστικά», υποτίθεται «αναρχικά», τα κακώς κείμενα του σύγχρονου αραβικού, αλλά και του δυτικού κόσμου. Όπως εκεί, δηλαδή στην Παλαιστίνη, τα ίδια και εδώ, δηλαδή στην Ευρώπη (στο Παρίσι) και στο Μανχάταν και αντιστρόφως.

Ταινία δίχως σεναριακή δομή και πλοκής, αλλά με ιδέες, εμπλουτισμένη στα 102 λεπτά προβολής της από λογής σκετσάκια καλλιτεχνίζουσας, σατιρικής οπτικής, σαν να είναι αδρανείς εικόνες, αφημένες στο διάφανο τσιγαρόχαρτο της πρώτης του ταινίας, αυτής του 2002 με τον τίτλο «Θεϊκή Παρέμβαση».

Ξεπερασμένο πια αυτό το επιθεωρησιακό στιλ, τουλάχιστον, για τα σημερινά, κινηματογραφικά δεδομένα, δηλαδή το σκληρό και το βίαιο που υπερνικούν κάθε ηθική αξία, είτε στο κοινωνικό, είτε στο θρησκευτικό, είτε στο πολιτικό επίπεδο και να εικονογραφούνται στο άσπρο πανί με αστειάκια και γκαγκς εν είδει σουρεαλιστικής άποψης, ο αμερικανοσπουδασμένος σκηνοθέτης Ελία Σουλεϊμάν με τις χριστιανοορθόδοξες καταβολές, επιμένει να το φροντίζει και να το υποστηρίζει με παρρησία και σθένος. Ξανά το τραγούδι «I Put A Spell on You», όπως στην ταινία του «Θεϊκή Παρέμβαση», αυτή την φορά όμως σε διασκευή με την φωνή της Νίνα Σιμόν.

Ο Άραβας κύριος Ιλό, παρακαλώ, να επιστρέψει σπίτι του, καθώς ξέμεινε από έμπνευση.


Photo Gallery «Ο Παράδεισος Έπεσε στη Γη»
«Ψυχάκιας βγήκε παγανιά και η περιπέτεια ενός ινδι...
«Τα παιδιά των λουλουδιών στο ειδώλιο και μικροαστ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares