27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Σύγχρονοι, κινηματογραφικοί Ασασίνοι δισεκατομμυρίων» (Μέρος Β’), γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

2000-assas-exon-pag


Επιβεβαιωμένο είναι, ότι δεν ζούμε σε εποχές θεών, ημίθεων και θνητών ηρώων, μηδέ σε περιόδους πνευματικής μέθεξης και ανάτασης, αλλά σε ένα δαιμονικό περιβάλλον παγκόσμιας πνευματικής καταστολής, με σκοπό, προφανώς, την πλήρη υποταγή της ανθρωπότητας και κυρίαρχο κομβικό σημείο την απαξίωση της δημιουργικής σκέψης. Η δε επιθυμία των ανθρώπων για ήρωες και άθλους σε ελεγχόμενα καθεστώτα γίνεται ολοένα πιο αισθητή έως έντονη.

Δυστυχώς, η καθημερινή μας επιβεβλημένη ενημέρωση, από τα όποια μέσα επικοινωνίας, αλλά και η ψυχαγωγία, αντάμα με την διασκέδαση μας, περιστοιχίζεται, προστατεύεται επιμελώς και συστηματικώς από τους ανίκητους, τερατώδεις φρούραχους της κοινωνικής μας αναμόρφωσης, ως προς τον συνειδησιακό μας μετασχηματισμό, προτείνοντας αποκλειστικά στον πολίτη της Γης μόνο φόβο, μόνο τρόμο, μόνο χυδαιότητα και τα παρελκόμενα αυτών. Θέλουμε γρήγορα ένα αντίδοτο για να «ελπίζουμε», θα αναφωνήσουν οι περισσότεροι.

Και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος θα απαντήσει με σοφία: «Όποιος ζει με την ελπίδα, πεθαίνει νηστεύοντας».

Ο άνθρωπος της Γης τον 21ο αιώνα απόλυτα εθισμένος στα προϊόντα της ψηφιακής τεχνολογίας
 
Οι κινηματογραφικοί ήρωες, αυτούς που ο άνθρωπος της νέας χιλιετίας προσανατολίστηκε να θαυμάζει και να μοντελοποιεί, κτίζονται στρατηγικά και με γνώση γύρω από τα πέτρινα βασίλεια του κυνισμού, του θυμού, της εκδίκησης, της οργής, της βίας και της απώλειας του αξιακού συστήματος, ως αμοραλιστικά πειθήνια όργανα, «πειραγμένα» συνειδησιακά και νοητικά, να αποδίδουν δικαιοσύνη σε όποιους παρενοχλούν την πατρίδα, την οικογένεια και την ευημερία τού μικρόκοσμού που βιώνουν και δρουν. Τον λόγο εδώ λαμβάνει περίτεχνα η βιομηχανία του εύπεπτου κινηματογραφικού θεάματος, λανσάροντας, άμεσα και εντός της ευφάνταστης δυναμικής της 7ης Τέχνης νέα πρότυπα αποφασιστικών, καθημερινών ηρώων, που κάλλιστα ο καθένα ένας από εμάς θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς.

Δεν είναι ενδεδυμένοι με μπέρτες, κράνη και ολόσωμες, εφαρμοστές στολές ή σιδερένιες, αρματωμένες πανοπλίες, δεν έχουν τσιμπηθεί από αράχνες, δεν διαθέτουν μαγικές δυνάμεις, δεν κατέφθασαν στον πλανήτη από άλλους μακρινούς γαλαξίες και δεν εκτέθηκαν στην θανατηφόρα ραδιενέργεια. Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, εκπαιδευμένοι να σκοτώνουν μαστόρικα και να «νοικοκυρεύουν» αποτελεσματικά δύσκολες καταστάσεις, όπως γράψαμε στο «Πρώτο Μέρος» του άρθρου μας (εδώ) και ο χωρίς πνευματικότητα άνθρωπος του 21ου αιώνα λατρεύει να τους απολαμβάνει στο μεγάλο πανί.
 
Θαυμάζουμε τις υπερσύγχρονες, ζωντανές μηχανές θανάτου να τιμωρούν και να δολοφονούν άνευ ενδοιασμών και δεύτερης σκέψης τους «κακούς», που είναι πρεζέμποροι, παιδόφιλοι, έμποροι όπλων, εγκληματίες, σωματέμποροι, ληστές, δηλαδή όλο το απαύγασμα του υπόκοσμου. Σκοτεινά βασίλεια, ανίατα καρκινώματα που κατατρώγουν τον κοινωνικό ιστό, πολλές φορές η εξουσία τους να φτάνει έως τα υψηλά, κυβερνητικά αξιώματα των διεφθαρμένων δυτικών και άλλων κρατών, απαραιτήτως χρειάζονται τον «μάστορα» και «δάσκαλο» τους για να βάλει τάξη.
 
Σε πρώτη θέαση το «υπερηρωικό» πατρόν, φαντάζει υπέροχο και μοναδικό, αφού, σήμερα, στην πηχτή, ασφυκτική ατμόσφαιρα της απάθειας και της αδιαφορίας των χειραγωγημένων ανθρώπων, υπάρχουν ακόμα κάποιοι ένθερμοι υπερασπιστές των αρχών, ικανοί να προσφέρουν, ανά πάσα στιγμή και απαζάρευτα, ακόμα και την ίδια την ζωή τους για το καλό του κόσμου. Σε δεύτερη θέαση όμως και ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την αλτρουιστική επιδερμίδα των αποστολών τους, βασιλεύει η κενότητα, η αγνωσία, η αμορφωσιά, η έλλειψη καθαρής σκέψης και το σκοτάδι της ανελευθερίας, καθώς όλοι οι σύγχρονοι, κινηματογραφικοί, ρωμαλέοι ήρωες νοσούν νοητικά, είναι δηλαδή «πειραγμένα» εγκεφαλικά δίποδα, πρωτίστως, εχθροί των εαυτών τους. 
Εκατοντάδες προσωπικά προβλήματα από τις συνειδησιακές μεταλλάξεις που έχουν υποστεί από τα κέντρα ελέγχου του νου των σκοτεινών μυστικών υπηρεσιών, κατεστραμμένοι κοινωνικά, μονήρεις και καταθλιπτικοί, ανακαλύπτουν ως λυτρωτική διέξοδο τον αλτρουισμό, την διάθεση των «τεχνών» τους για το καλό των ανθρώπων. 
Αποδέλοιπες, ξεχασμένες αντίκες του «τρανού» ψυχροπολεμικού περιβάλλοντος, οι περισσότεροι από αυτούς πρώην παρασημοφορημένοι στρατιωτικοί και μετέπειτα άριστα εκπαιδευμένα «προϊόντα» των μυστικών υπηρεσιών με άδεια να σκοτώνουν και ημερομηνία λήξεως, ξέμειναν στα ράφια με τα αζήτητα ή επιζούν αθέατοι, για προσωπικούς λόγους ασφαλείας. Αυτές οι ενσαρκωμένες και καλά εκπαιδευμένες, περιθωριακές «μηχανές θανάτου» πέρασαν με επιτυχία στο ηρωικό, κινηματογραφικό προσκήνιο ως σωτήρες των απλών ανθρώπων. Τους αγαπούμε και νοιώθουμε βαθιά λύπη για αυτούς.
από αριστερά: Τζέισον Μπορν (Ματ Ντέιμον), Μπράιαν Μιλς (Λίαμ Νισον), Ρόμπερτ Μακόλ (Ντένζελ Γουάσινγκτον)


«Τα χέρια του «Θεού»»

Κάποτε, ήταν τα δυνατά ατού των σκοτεινών κέντρων ελέγχου των υπερδυνάμεων, οι «καθαρίστριες» όπως λένε, που ξεβρόμιζαν τις ανομίες της σκοτεινής και ανώριμης ελίτ, ενώ τώρα μοιραζόμαστε μαζί τους το ίδιο οξυγόνο της βλαμμένης κοινωνίας μας, πολλές φορές στην ίδια, μάλιστα, γειτονιά και τον ίδιο εργασιακό χώρο. Εμείς είμαστε τα εύκολα «θύματα» του συστήματος και εκείνοι είναι τα σκληρά, καλοκουρδισμένα όπλα σε ύπνο, που γνωρίζουν τις τεχνικές της υποδούλωσης και της χειραγώγησης και εύκολα ξεγλιστρούν από τις παγίδες των εξουσιαστών, καθώς φοίτησαν και προβιβάστηκαν με άριστα δέκα από τα σκιώδη, τρομερά σχολειά τους. Ξαφνικά ενεργοποιήθηκαν και η κάλυψη τους εξανεμίστηκε και για να σώσουν εμάς, τους άμοιρους προς σφαγή «αμνούς», ως δεύτεροι, ολύμπιοι ημίθεοι, επιστράτευσαν τις «τέχνες» τους. 

Ήρεμοι, συγκαταβατικοί, συμπαθείς, εργατικοί, κυνηγημένοι και απρόβλεπτοι, πραγματικές, αυτοριθμιζόμενες ωρολογιακές βόμβες με νευρικό σύστημα πάντα στην τσίτα και εγκέφαλο νερόμυλο, λαμβάνουν αυθαίρετα το δικαίωμα για να επιβάλλουν την ισορροπία του μικρόκοσμου και να διευθετήσουν τις όποιες αδικίες πέφτουν στην αντίληψη τους. Είναι τα «χέρια του Θεού».

Εντός των επικίνδυνων αγαθοεργειών και του βασιλεύοντος αλτρουισμού τους, μείζονος σημασίας αποστολή είναι οι διορθωτικές κινήσεις του χαρακτήρα τους και η αναζήτηση της χαμένης προσωπικότητας τους, που την παρέδωσαν στους δαιμονικούς γιατρούς, την τοξική χημεία, αλλά και στην ανασύσταση της κατακερματισμένης συνείδησης τους, όπως ο Τζέισον Μπορν στην ομώνυμη κινηματογραφική τριλογία και o Ρόμπερτ Μακόλ στα δυο τεύχη του «Equalizer». Οι δε οικογενειακές ερινύες, τριγυρνούν σαν πεινασμένα τέρατα στο συνειδησιακό περίπτερο του αποτελεσματικού πράκτορα της C.I.A., Μπράιαν Μιλς, στην άλλη τριλογία του «Taken», προσπαθώντας ο ήρωας να υποδυθεί τον ρόλο του αυστηρού και προστατευτικού πατέρα της αγαπημένης του έφηβης θυγατέρας και να κερδίσει τον χαμένο χρόνο της παραμελημένης συζύγου του, εφόσον η πατρίδα τον έστελνε σε αποστολές θανάτου στα τέσσερα σημεία της Γης.

Μοντέλα νέου ανθρώπου, σχεδόν μετανθρώπων, σωτήρες με έλλειμμα πνευματικότητας, ολοζώντανες, σάρκινες πολεμικές μηχανές ικανές να τα βάζουν με την παγκόσμια «βρωμιά» και να εξιλεώνονται για το δικό τους εφιαλτικό παρελθόν, άνευ αντιτίμου. Αγαπητοί, σύγχρονοι, κινηματογραφικοί Ασασίνοι * των τελευταίων είκοσι ετών, όπως «γοητευτικά» και συνάμα σκοτεινά και ηρωικά τους σκιαγραφεί η 7η Τέχνη.

Παραπομπή

* Ασασίνος (Hassassin): Ο όρος «ασασίνοι» (assassins) προήλθε από τους Σταυροφόρους και είναι παραφθορά της λέξης «χασασίν» ή «χασισίν», δηλαδή ο χρήστης χασίς. Οι Ασασίνοι εκτελούσαν τις πράξεις τους υπό την επήρεια χασίς, το οποίο τους δινόταν ως μια πρόγευση για τις απολαύσεις που θα γεύονταν στους ουράνιους κήπους που περιγράφει το Κοράνιο, μετά την εκτέλεση της αποστολής τους. Παρόλο που ήταν Νιζαρίτες, δεν είναι γνωστές οι ακριβείς θρησκευτικές τους δοξασίες, αλλά είναι βέβαιο ότι είχαν τυφλή υπακοή στον αρχηγό τους. Ιδρυτής του τάγματος των Ασασίνων ήταν ο Χασάν-ι-Σαμπάχ (1050 – 1124), άνθρωπος με εντυπωσιακή καλλιέργεια και ανελέητο χαρακτήρα. Τα μέλη του τάγματος, που ανέλαβαν να εκτελούν πολιτικές δολοφονίες, ονομάστηκαν «αυτοθυσιαζόμενοι». 

Οι χριστιανοί ηγεμόνες θεωρούσαν τους Ασασίνους θανάσιμη απειλή, αλλά και πιθανό περιστασιακό σύμμαχο. Ωστόσο, για να διαφυλάξουν τη ζωή τους, πλήρωναν ετήσιο φόρο στους Ασασίνους. Οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες ιππότες αρνήθηκαν, καθώς δεν τους ήταν επιτρεπτό να υποκύψουν σε τέτοιο εκβιασμό. Όταν απέκτησαν δύο μεγάλες εκτάσεις γης στη νότια Συρία, που γειτόνευαν με το οχυρό των Ασασίνων, τότε οι Ασασίνοι ήταν αυτοί που κατέβαλαν εισφορά στα τάγματα των Ναϊτών και των Ιωαννιτών.

Στις λατινογενείς γλώσσες και στα αγγλικά, από την παραφθορά του όρου προήλθαν οι λέξεις για τον «δολοφόνο». (Time Life, Παγκόσμια Ιστορία)

Εικονογράφηση μεσαιωνικού, Άραβα Ασασίνου (Hassasin) σε σκίτσο του Thiago (2010)


«Το ταξίδι στην Κολχίδα»

Χρονικά, μόλις η καινούργια χιλιετία σήκωσε αυλαία, το κοινωνικό, το οικονομικό και το πολιτικό παιχνίδι στήνεται άψογα. Οι πολίτες των Η.Π.Α., σε ακολουθία η παγκόσμια κοινή γνώμη, γίνονται αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες του ενός και μοναδικού τους εφιάλτη: την τρομοκρατική επίθεση στα σωθικά της πλανητικής δύναμης. Η πανίσχυρη Αμερική, η έδρα της πλανηταρχίας δέχθηκε επίθεση. Δυο πολιτικά αεροσκάφη των American και United Airlines (πτήσεις: 11 και 77), εφορμούν με τους επιβάτες τους σαν ρουκέτες στους δίδυμους πύργους, την 9η Σεπτεμβρίου 2001, και η κόλαση δίνει τα διαπιστευτήρια της στην κραταιή, χιλιοτραγουδισμένη πόλη, που ποτέ δεν κοιμάται. Η Νέα Υόρκη, ο «απαστράπτων αδάμας» του παγκόσμιου στέμματος, καλύπτεται πρωί πρωί από φωτιά, μαύρη σκόνη, μπετόν και σίδερο. Πανικός, χάος και θάνατος. Δυο ώρες μετά οι εμβληματικοί «οβελίσκοι», το σήμα κατατεθέν της πόλης, αλλά και της ευημερίας καταρρέουν, παίρνοντας μαζί τους το όνειρο της «ελευθερίας», θάβοντας το βαθιά, κάτω από αμέτρητους τόνους μπαζών, σημειώνοντας σήμερα το γνωστό «ground zero».

Οι Η.Π.Α. πολιορκήθηκαν από σκουρόχρωμους, αλλόθρησκους τρομοκράτες καμικάζι και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο με το παρελθόν του πλανήτη. Η καρδιά της παγκόσμιας επιρροής υπέστη οξύ έμφραγμα και οι «θεράποντες ιατροί» συνέστησαν «πειθαρχημένη» και σκληρή αγωγή αντιμετώπισης του φαινομένου. Οι απελπισμένοι Αμερικανοί, αλλά και η διεθνής κοινή γνώμη «μπουκώνονται» ασύδοτα με τα πάσης φύσεως προπαγανδιστικά σενάρια της επίθεσης, ενώ ο Λευκός Οίκος, το Ν.Α.Τ.Ο. και ο «ειρηνευτικός» Ο.Η.Ε. καταστρώνουν αντίποινα. Η εισβολή των γιάνκις σε Ιράκ και Αφγανιστάν είναι πλέον γεγονός. Η σύγχρονη Βαβυλώνα μάτωσε και οι πληγές της χρειάζονται άμεση επούλωση, αφού πρώτα απαλλαχθεί από τα «μικρόβια» που θα προκαλέσουν την θανατηφόρα γάγγραινα. 

Ήγκικεν η στιγμή της μεγάλης οθόνης, του φαντασμαγορικού θεάματος, των ηρώων, των φανταστικών, αλλά και των μοναχικών σταυροφόρων, που θα πάρουν το αίμα τους πίσω για την «δυτική ήττα». Οι πραγματικοί Ασασίνοι, που θα αρχίσουν να φτιάχνουν την γραμμή άμυνας στα ανεξερεύνητα σκότη του πολιτικού παρασκηνίου, αυτή την φορά, προέρχονται από την βαθιά Εσπερία.

Ματ Ντέιμον στην κινηματογραφική τριλογία του Τζέισον Μπορν


Έξυπνα και ιδιαιτέρως προσεκτικά ο αμερικανικός κινηματογράφος κτίζει περίτεχνα σενάρια δράσης και περιπέτειας στα όμματα του φιλοθεάμονος κοινού με αποφασιστικούς ήρωες που δεν τα «βάζουν» απευθείας με τους δήθεν υπαίτιους τρομοκράτες, αλλά με ό,τι εθνολογικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά χαρακτηρίζει τις εχθρικές χώρες. Το προπαγανδιστικό ταξίδι προς την Κολχίδα, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την ρυτιδιασμένη επιδερμίδα, ξεκινάει και το τρόπαιο είναι το Χρυσόμαλλο Δέρας της κυριαρχίας. Το όχημα, επίσης για μια φορά ακόμα, είναι το φαίνεσθαι της μεγάλης οθόνης και το μήνυμα παραμένει ξεκάθαρο και σαφές: οι Η.Π.Α είναι πανίσχυρες, άγριες, αμείλικτες και στο όποιο πεδίο του αθέατου ή του ορατού πολέμου διαθέτουν κρυφά όπλα, για να παίρνεις δρόμο και όπου φύγει φύγει.

Ο καινούργιος παρασκηνιακός πόλεμος του πλανήτη παύει να είναι «ψυχρός», αλλά είναι «καυτός» σαν λάβα και χύνεται όμοια με κακοφτιαγμένη σάλτσα στα παϊδάκια της οικονομίας, στο ωμό καρπάτσιο της πολιτικής, στα κότσια της παγκόσμιας ελευθερίας, στα πνευματικά φιλέτα. Ο άνθρωπος χάνει την γεύση του και μια ξινίλα ανακατεμένη με σήψη κυριαρχεί στο φοβικό ουρανίσκο του νωθρού γήινου. «Ιδού ο Άνθρωπος», όπως έγραψε ο Ανδρέας Λασκαράτος και η πολιτική, μαζί της και οι πολιτικοί, υποκλίνονται στην κυρίαρχη δύναμη ενός καινούργιου τοτέμ με τον ίδιο, όμως, θεό αποδέκτη.

Ο σακατεμένος εγκεφαλικά και σωματικά εκτελεστής των κατασκότεινων, μυστικών υπηρεσιών, ο ήρωας του γνωστού Αγγλοσάξωνα συγγραφέα Ρόμπερτ Λάντλουμ, ο χαμένος στον λαβύρινθο του Μινώταυρου, ο χωρίς ανθρώπινη ταυτότητα, αλλά το τέλειο, ζωντανό, πειθήνιο δολοφονικό όπλο, ο νεαρός Τζέισον Μπορν (Ματ Ντέιμον), συστήνεται το 2002 στο κινηματογραφόφιλο κοινό σε σκηνοθεσία του Νταγκ Λίμαν και οι θεατές διχάζονται. «Είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα», εύλογα αναρωτούνται κάποιοι. «Ακόμα μια αμερικανιά», αντιπαρατάσσονται κάποιοι άλλοι. Ο ήρωας, όμως, του Ρόμπερτ Λάντλουμ, ο βγαλμένος από τα ερεβώδη εργαστήρια των μυστικών υπηρεσιών, ο μεταλλαγμένος, συνειδησιακά, νεαρός πατριώτης Τζέισον Μπορν με τις απίστευτες εγκεφαλικές και σωματικές δυνατότητες μπορεί, διάολε, να είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Ο δρ Γουίλαμ Σάργκαρντ, ο Άγγλος ψυχίατρος του Ινστιτούτου Τάβιστοκ, γνωστό εργαστήριο μετασχηματισμού συμπεριφορών και διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας - ίσως από τα πιο «ύποπτα» εργαστήρια της αγγλικής αυτοκρατορίας, όπως αναφέρουν οι ερευνητές και οι σύγχρονοι συνομωσιολόγοι - στο βιβλίο του, «Μάχη για τον για τον Νου: Μια φυσιολογία Μετατροπής και Πλύσιμο Εγκεφάλου» (Battle for the Mind: A Phisology of Conversion and Brainwashing», βιβλίο του 1957, το οποίο επανεκδόθηκε το 1997 στις Η.Π.Α από τις εκδόσεις Cambridge, MA: Malor Books, γράφει με γνώση, ο «έμπειρος» δόκτωρ:

«Διάφοροι τύποι πεποιθήσεων μπορούν να εντυπωθούν σε πολλά άτομα, αφού πρώτα η λειτουργία του εγκεφάλου τους διαταραχθεί τυχαία ή εσκεμμένα από φόβο, οργή ή διέγερση. Από τις συνέπειες αυτών των διαταραχών η πιο συνηθισμένη είναι μια παροδικά ελαττωμένη κριτική ικανότητα και μια αυξημένη δεκτικότητα σε υποβολή. Οι διάφορες μαζικές εκφάνσεις αυτών των διαταραχών συνήθως κατατάσσονται κάτω από την ονομασία: «ένστικτο του κοπαδιού» και εμφανίζονται πιο θεαματικά σε περιόδους πολέμων, επικίνδυνων επιδημιών και όλων των παρόμοιων καταστάσεων κοινού κινδύνου, οι οποίες αυξάνουν το άγχος, άρα και την ατομική και την μαζική δεκτικότητα στην υποβολή.»

Οι άνθρωποι εντός συγκεκριμένης νοητικής και τα μάλα «πειραγμένης» φάσης του νου γίνονται «εργαλεία» είτε για μαζική, είτε για ατομική χρήση. Σε μαζικό «προγραμματισμό» με κυρίαρχο μοντέλο αυτό του φόβου (κατασκευασμένων γεγονότων, ειδήσεων), καταστέλλουν ανθρώπινες κοινωνίες, έθνη και κράτη, ενώ σε ατομικό επίπεδο και με την κατάλληλη «φροντίδα» του υποκειμένου, μετασχηματίζονται σε Ασασίνους, έτοιμοι να εκτελέσουν πειθήνια πάσης φύσεως εντολές.

Το ημερολόγιο μιας πολιτικής δολοφονίας του 1968, αυτής του υποψήφιου για τον προεδρικό θώκο των Η.Π.Α., του Καθολικού γερουσιαστή Ρόμπερτ Κένεντι από τον Σιρχάν Σιρχάν στο ξενοδοχείο Αμπάσαντορ του Λος Άντζελες, γράφει, ότι «ο δολοφόνος είχε ξεκινήσει μαθήματα «επέκτασης του νου» με μια ομάδα, όταν άρχισε να ακούει φωνές που του έλεγαν να σκοτώσει τον Κένεντι».

Η υπεράσπιση του Σιρχάν Σιρχάν βασίστηκε κυρίως στην μαρτυρία του εμπειρογνώμονα Μπέρναρντ Λ. Ντάιμοντ, καθηγητή της Νομικής και της Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, ο οποίος κατέθεσε, ότι ο Σιρχάν υπέφερε από μειωμένη, νοητική ικανότητα κατά τη στιγμή της δολοφονίας.

Ο νεαρός Σιρχάν Σιρχάν στα χέρια των Αρχών


Στην κινηματογραφική τριλογία του Τζέισον Μπορν, που εγκαινιάζει το νέο είδος της περιπέτειας και της δράσης στην καινούργια χιλιετία του πλανήτη, όπως ακριβώς και στην ταινία «The Manchurian Candidate» του Τζον Φρανκεχάιμερ (διαβάστε στο Α' μέρος του άρθρου), σύρει το βαρύ πέπλο για να αποκαλυφθεί το κολασμένο παρασκήνιο των μυστικών υπηρεσιών στα πειράματα του ανθρώπινου νου και στην κατασκευή ανθρωπο-ζόμπι δολοφόνων.

Ο θρησκευόμενος και πατριώτης Αφροαμερικανός σκηνοθέτης Άντουαν Φούκουα στην μέχρι στιγμής διλογία του: «Equalizer», ο ήρωας Ρόμπερτ Μακόλ είναι ο «ακυρωμένος» από την υπηρεσία πράκτορας με την εμμονή στον χρόνο, που αποδεκατίζει Ρώσους ολιγάρχες, ενώ ο Μπράιαν Μιλς στο «Taken» διασχίζει ορμητικά, την αλβανική μαφία για να καταλήξει στον έκφυλο Άραβα σεΐχη, που ποθεί παρθένες, αγορασμένες από επίσης αρρωστημένους, δυτικούς, γαλαζοαίματους, «αριστοκράτες», με το καθ' όλου τυχαίο επώνυμο, Σινκλέρ.

Το ερώτημα που τίθεται, τελικά είναι: ο σημερινός άνθρωπος χρειάζεται τέτοιου είδους αλλοτριωμένους πνευματικά ήρωες, τους διχασμένους και «μοναχικούς τρελούς» δολοφόνους, να σκοτώνουν δεξιόθεν και αριστερόθεν τα νοσηρά δημιουργήματα της δικής μας κοινωνίας; Αυτής που εμείς κατασκευάσαμε;

Ο πατέρας μου έλεγε: «ότι σημαντικό χαλάς εσύ, φτιάξε το εσύ. Εάν το δώσει να στο φτιάξουν θα το πληρώσεις ακριβά και αν δεν ξέρεις πως φτιάχνεται, μάθε πως διορθώνεται!»
«Σύγχρονοι, κινηματογραφικοί Ασασίνοι δισεκατομμυρ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares