11
Τρι, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Σύγχρονοι, κινηματογραφικοί Ασασίνοι δισεκατομμυρίων» (Μέρος Α΄), γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

exon-fon-opl

Τα βαθιά και ανεξερεύνητα χρόνια της μυθιστορία μας, αλλά και η ύστερη περίοδος της ελληνικής αρχαιότητας είναι εμπλουτισμένα με μύριους άθλους ημίθεων και απλών ανθρώπων, που οι οντότητές τους διακρίνονται από την ευφυΐα, την ρώμη, το ήθος, την δικαιοσύνη και, φυσικά, την αποτελεσματικότητα τους σε υπεράνθρωπα κατορθώματα και μάχες. Όταν ξεκίνησε ο εποικισμός των Ελλήνων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και η διασπορά του παγκόσμιου, πνευματικού πολιτισμού από το ανθρώπινο λίκνο, την Αιγηίδα, η δημιουργημένη από τους «θεούς» ελληνική, ανθρώπινη φυλή απλώθηκε στα πέρατα της Γης για τον εκπολιτισμό του βαρβαρικού, άγνωστου κόσμου, σε εποχές που ο πλανήτης καταδυναστευμένος υπέφερε από την φρικώδη συμπεριφορά όντων με κτηνώδη ένστικτα. Οι έμψυχοι, Έλληνες ήρωες για την τάξη και την παγκόσμια ισορροπία έγραψαν την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα, ώστε μέχρι σήμερα να αναφέρονται στον σύγχρονο, «πολιτισμένο» κόσμο ως παραδείγματα προς μίμηση, τόσο για την σωματική τους ρώμη, όσο για την εξυπνάδα και την τόλμη τους.

Από τον γνωστό σε όλους Ηρακλή, τον Περσέα, τον Ιάσονα και τον Θησέα έως τον Βελερεφόντη, τους Διόσκουρους: Κάστορα και Πολυδεύκη, τον Μελέαγρο και την Αταλάντη, οι σελίδες των ηρωικών τους άθλων βρίθουν γενναιότητας και αφοσίωσης ως προς τις εντεταλμένες ουράνιες αποστολές τους, που αφορούσαν την εκκαθάριση της Γης από τις μιαρές οντότητες, αυτές, δηλαδή, που  αφάνιζαν την έμψυχη, ανθρώπινη παρουσία, εμποδίζοντας τον πολιτισμό και την πρόοδο στον πλανήτη. Όλοι τους, βέβαια, ως μέγιστο και ακαταμάχητο «όπλο» είχαν το Ιχώρ, την ενεργό, θεϊκή δύναμη στο αίμα τους, που εκτός της μαρτυρίας τού γαλάζιου χρώματος του ως αδιαφιλονίκητα τέκνα των θεών, διέθεταν και ιδιαίτερες υπερδυνάμεις.

Θνητοί και αθάνατοι ήρωες της αρχαίας ελληνικής μυθιστορίας και ιστορίας


Ο πόλεμος, που, κάποτε, σάλευε αδιάκοπα και γόνιμα στα αιμοσφαίρια των Ελλήνων, με σημαία την προστασία και την διαφύλαξη των ιερών και των οσίων της πατρίδος τους, δημιούργησε θρυλικές μορφές διαφορετικών ηρώων, επίσης ημίθεων και θνητών ανθρώπων, που διακρίθηκαν για την ανδρεία τους στα πεδία των μαχών. Ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, ο Έκτωρ, ο Αίας, οι Αμαζόνες: Ιππολύτη και Πενθεσίλεια και οι κατοπινοί τους: ο Μιλτιάδης, ο Λεωνίδας, ο Θεμιστοκλής, η Αρτεμισία, αλλά και ο αποφασιστικός Κυναίγειρος, κι ακόμα αμέτρητοι ήρωες, είναι οι ζωντανές «πολεμικές μηχανές» ανυπέρβλητων ικανοτήτων, ζήλου και τεχνικής που ζηλεύει κάθε σύγχρονος εκπαιδευτής στα κέντρα των ενόπλων δυνάμεων, αλλά και στα άφωτα άδυτα των σκοτεινών, μυστικών υπηρεσιών, εκεί που η ανθρώπινη συνείδηση μετασχηματίζεται βίαια και απάνθρωπα σε φονικό όπλο πλήρους αποτελεσματικότητας για να εξυπηρετήσει ιδιοτελείς σκοπούς.

Εκπαιδεύσεις, που στοιχίζουν έναν πακτωλό χρημάτων, ικανό να θρέψουν άνετα μια πόλη, ρέουν ποταμηδόν σε πειράματα και «επιστημονικές» εφαρμογές στα επτασφράγιστα, από τα ανθρώπινα βλέμματα, «ιατρικά κέντρα» εκπαίδευσης ειδικών αποστολών, ώστε ο υποψήφιος «στρατιώτης» να απολέσει το πολύτιμο, ανθρώπινο στοιχείο του και ως μετασχηματισμένος υπεράνθρωπος, κοινώς ως το απόλυτο πειθήνιο και ανελεύθερο θανατηφόρο εργαλείο, να είναι αξιόμαχο για να φέρει εις πέρας τις παρασκηνιακές αποστολές του. 

Αυτοί ονομάζονται «πράκτορες», γνωστοί και ως «εκτελεστές» ή «ρυθμιστές» ή «εκκαθαριστές» και, όπως οι αρχαίοι ήρωες, έτσι και αυτοί κινούνται ανενόχλητοι στα τέσσερα σημεία του πλανήτη, δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, επιφορτισμένοι με αποστολές θανάτου του αντιπάλου τους. Οι δε τρομερές υπηρεσίες τους, οι άνευ ατομικής λογικής, προσωπικής βούλησης και κρίσης, παρελαύνουν αφειδώς στην ανταγωνιστική αρένα της παγκόσμιας επικράτησης εντός ενός μυστικού, αθέατου και αδίστακτου πολέμου με όχι και τόσο αθώες εντολές από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των χωρών που πιστά υπηρετούν.

Τα «έργα» τους, όπως ρομαντικά δικαιώνονται και εξυμνούνται μέσω της 7ης Τέχνης, σαν ωδές σε ημίθεους, φαντάζουν σύγχρονοι άθλοι διαβόητων ηρώων, ενώ οι ημέρες τους είναι συνήθως βραχύβιες, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς «πέφτουν» μαχόμενοι στο σκιώδες καθήκον κάτωθεν του γκρίζου φωτός μιας αυταπάτης, άλλοτε από εχθρικά και άλλοτε από φίλια πυρά. Στο αίμα τους, φυσικά, δεν ρέει ο ευλογημένος και θεϊκός, γαλαζόχρωμος «Ιχώρ», αλλά η «φυτεμένη», με ανίερα μέσα, σύναψη: «Υπηρεσία μέχρι θανάτου για την ασφάλεια του έθνους». Η βούληση τους μηδενίζεται και το μυαλό τους παύει να διατρέχεται από απόψεις και αντιρρήσεις.

Ο Τιμ Ρόμπινς στο θρίλερ του Άντριαν Λιν με τον τίτλο: «Ξύπνημα στον εφιάλτη» (Jacob's Ladder – 1990) και τα πειράματα ελέγχου του νου σε στρατιώτες στον πόλεμο του Βιετνάμ.


Η πρώτη σημαντική επαφή του κινηματογραφόφιλου θεατή με το είδος των έμψυχων, μυστικών φονικών όπλων, με την άδεια να σκοτώνουν ελευθέρως σε πέντε ηπείρους, συστήθηκε στην μεγάλη οθόνη αρχικά το 1962, όταν το ψυχροπολεμικό κλίμα των δυο υπερδυνάμεων ζεσταινόταν φροντισμένα και επιμελώς στο μαγκάλι της παγκόσμιας προπαγάνδας, με τον «χάρτινο» Τζέιμς Μποντ του συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ, πρώην πράκτορας και ο ίδιος (1908 - 1964), βάζοντας σε αέναη κίνηση μια απίστευτη σε μέγεθος μηχανή παραγωγής ταινιών δράσης, περιπέτειας και οπωσδήποτε σπουδαίας ρεκλάμας για το τι θα επακολουθήσει προσεχώς στο πολιτικό θέατρο των επιχειρήσεων και αυτό των τεχνολογικών επιτευγμάτων. Τα ασύλληπτου σχεδιασμού βοηθητικά και συνάμα εντυπωσιακά, πρωτοεμφανιζόμενα γκατζετάκια του Μποντ, που άφηναν τους θεατές με την κάτω γνάθο τους κρεμασμένη από το δέος, κατέφθαναν και συνεχίζουν να καταφθάνουν στα χέρια των καταναλωτών έπειτα από ελάχιστα χρόνια, ως ένδειξη αληθοφάνειας, ότι όντως αυτά που παρακολουθούμε υπάρχουν και εξυπηρετούν τις «ηρωικές» αποστολές του πράκτορα στην μεγάλη οθόνη. 

Το άφοβο και πιστό «εργαλείο» θανάτου της ΜΙ6, που συνεχίζει να «δουλεύει» άνευ ωραρίου φιλότιμα, άοκνα και αποτελεσματικά στην υπηρεσία της αυτού μεγαλειότητας της Αγγλίας, καθήλωσε τους θεατές στα μονοθέσια των σκοτεινών αιθουσών προβολής, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή δυναμικού, κατασκοπευτικού θεάματος, ραντισμένου με άφθονες δόσεις προπαγάνδας, φτάνει, επιτυχώς, έως τις ημέρες μας.

Εμείς, όμως, δεν θα ασχοληθούμε με τον πρώτο διδάξαντα του αθέατου κόσμου των μυστικών υπηρεσιών, τον κοσμοπολίτη και γόη 007, που 58 χρόνια τώρα, ενδεδυμένος στην πένα τζογάρει στα καζίνο σεμέν ντε φερ, καταλύει το «γδαρμένο» κορμί του σε πεντάστερα ξενοδοχεία και σούπερ λουξ σαλέ, πίνει το Μαρτίνι του shaken not stirred, απολαμβάνει σαμπάνια Ντομ Περινιόν γευόμενος χαβιάρι Μπελούγκα, οδηγεί «πειραγμένες», εξωτικές αυτοκινητάρες με πολυβόλα και πυραύλους επάνω τους, πολιορκεί νικηφόρα αιθέριες, γυναικείες υπάρξεις κάθε φυλής και ηλικίας, αφήνοντας στο πέρασμα του νεκρά κορμιά εχθρικών, ενοχλητικών πρακτόρων και των τσιρακίων τους για τη ασφάλεια, πρωτίστως, του αγγλικού νησιού και την εύρυθμη λειτουργία του γήινου πληθυσμού.

Ο Σον Κόνερι, η Κλοντίν Οζέρ και ο Αντόλφο Τσέλι στην ταινία του Τέρενς Γιάνγκ: «Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Επιχείρηση Κεραυνός» (Thunderball - 1965)


Θα αφήσουμε στην άκρη τον Τζέιμς Μποντ και θα αναφερθούμε σε «πράκτορες» των μυστικών υπηρεσιών χαμηλού προφίλ με πιο ταπεινές απολαύσεις και απαιτήσεις, ενδεδυμένους με καθημερινές, ανθρώπινες περιβολές και συμπεριφορές, απόμακρους, συνήθως μοναχικούς, που μοιάζουν σαν τον άμοιρο, βιοπαλαιστή ένοικο του διπλανού μας διαμερίσματος. Έμψυχα φονικά όπλα, άριστα εκπαιδευμένους Ασασίνους της νέας χιλιετίας, που είτε παροπλίστηκαν, είτε συνταξιοδοτήθηκαν και αυτοαπασχολούνται, είτε αφυπνίστηκαν εν ώρα δράσης και κυνηγημένοι από τους συναδέλφους τους με την ρητή εντολή να «σβηστούν» από το πρόσωπο της Γης ως απειλές, συνειδητοποίησαν πως είναι ανθρώπινα όντα με δική τους σκέψη, δική τους λογική, αγνά αισθήματα και όχι βάναυσα «μετασχηματισμένες» μηχανές θανάτου με μυαλό αλευρόμυλο, άδειες από ανθρωπιά. Αποσυρμένοι από την ενεργό δράση προσπαθούν, μάλιστα, να κερδίσουν τον προσωπικό τους ζωτικό χώρο κρυμμένοι και ελεύθεροι, μακρόθεν της θανατικής σκοταδίλας των δόλιων επικυρίαρχων και των μυστικών υπηρεσιών.

Τρεις είναι οι σύγχρονοι κινηματογραφικοί υπερ-ήρωες - πράκτορες, που έγραψαν ιστορία τα τελευταία είκοσι χρόνια και αφορούν το άρθρο μας και έχουν κάποιον ενδιαφέρον ως χαρακτήρες για να ασχοληθούμε μαζί τους. Πρώτον, γιατί προσέδωσαν το ζητούμενο, ανανεωτικό οξυγόνο στα παρηκμασμένα πνευμόνια της ήδη «παρεξηγημένη» εικόνας του βρώμικου εκτελεστή των σκοτεινών κέντρων εξουσίας και δεύτερον διότι ένας από αυτούς, ως μπροστάρης των υπολοίπων Ασασίνων, ξεπήδησε από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος με αλήθειες, δημιουργώντας την «καινούργια σχολή» του αντικομφορμιστή πράκτορα και εκτελεστή, που δρα αθέατα, καίρια και ανέκφραστα, στιλ που έπιασε αμέσως τον σφυγμό του κοινού για να αντιγραφεί μετέπειτα σε βαθμό ασυδοσίας. Η εξαιρετική, περιπετειώδης τριλογία του Τζέισον Μπορν, δια χειρός του Αμερικανού συγγραφέα Ρόμπερτ Λάντλουμ (1927 – 2001), είναι αυτή που άνοιξε διάπλατα την ολόφωτη θύρα των νοητικά «πειραγμένων» δολοφόνων των μυστικών υπηρεσιών χωρίς νιονιό και κοπιαρισμένη σε λογής σενάρια, είδαμε το εν λόγω μοντέλο φονιά να φιγουράρει σε ήρωες-υβρίδια, ανδρικού και γυναικείου φύλου στην μεγάλη οθόνη, χορταίνοντας την όρεξη των κινηματογραφόφιλων για δράση, γεμίζοντας παράλληλα τα ταμεία με ζεστό, ρευστό χρήμα.

Οι υπόλοιποι δυο χαρακτήρες που θα απασχολήσουν το κινηματογραφικό μας αφιέρωμα στους σύγχρονους και συνάμα σημαντικούς Ασασίνους της 7ης Τέχνης είναι: ο Μπράιαν Μιλς, ο ήρωας της ταινίας του σκηνοθέτη Πιερ Μορέλ «Η Αρπαγή» (Taken – 2008) και ο Ρόμπερτ Μακόλ, ο ήρωας της ταινίας του σκηνοθέτη Άντουαν Φούκουα «The Equalizer», εν έτει 2014.

Άλλωστε η μετα-ψυχροπολεμική, κινηματογραφική προπαγάνδα έπρεπε ταχύτατα να κατασκευάσει καινούργια σάρκινα όπλα ισχύος, πιο πιασάρικα και οικεία χρησιμοποιώντας την τέχνη της ψευδαίσθησης με πειστικά σενάρια, γεμάτα ανθρωπιά, ρεαλισμό και προπάντων μαχητικότητας. Ο καθένας από τους τρεις ήρωες, που θα ασχοληθούμε, διαθέτει ιδιαίτερα, ξεχωριστά χαρακτηριστικά, άλλα και άλλους σκοπούς, ενώ το σημείο της αφετηρίας τους είναι ολόιδιο και απαράλλαχτο: Περί της C.I.A. πρόκειται η εξέδρα της ενεργοποίησης τους, αφού μόνο ο αγγλοσαξωνικός κινηματογράφος αναγέννησε ένδοξα το είδος, φέρνοντας νέο αέρα στο είδος του πράκτορα δολοφόνου. Το εξαιρετικό της υπόθεσης αυτών των μοντέρνων Ασασίνων είναι, ότι τα κατορθώματα τους είναι αποκλειστικώς επικεντρωμένα στο να βοηθούν απλούς, αδύναμους ανθρώπους και όχι να εξυπηρετούν εντολές των μυστικών υπηρεσιών τους σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά να χρησιμοποιούν την «τέχνη» τους για να σώζουν, παντοιοτρόπως, την οικογένεια τους, τους γείτονες και φίλους και, φυσικά, τον εαυτό τους, ώστε να ανακαλύψουν, διάολε, την χαμένη, ανθρώπινη ταυτότητα τους.

Ο Ματ Ντέιμον ως Τζέισον Μπορν, ο Λίαμ Νίσον ως Μπράιαν Μιλς και ο Ντένζελ Γουάσινγκτον ως Ρόμπερτ Μακόλ.


Πριν ασχοληθούμε λεπτομερώς με τους χαρακτήρες των τριών σύγχρονων, κινηματογραφικών Ασασίνων, για την ιστορία και ως σημείο έναρξης επί της ουσίας τού άρθρου μας, θα αναφερθώ την ταινία του Τζον Φρανκεχάιμερ του 1962 με τον ελληνικό τίτλο «Κάτω από έναν Άλλον Ήλιο», γνωστή και με τον πρωτότυπο τίτλο της: «The Manchurian Candidate», που οι κινηματογραφόφιλοι την αναφέρουν μεταξύ τους εν συντομία και ως «Ο Άνθρωπος από την Μαντζουρία», έτσι, για να οργανώσουμε μια χρήσιμη αρχή στο φλέγον θέμα: «έλεγχος του νου» και στις φρικιστικές προεκτάσεις του. Το θέμα της ταινίας του Φρανκεχάιμερ είναι βασισμένο στο βιβλίο του σπουδαίου μπεστελερά, Αμερικανού συγγραφέα, κυρίως μυθιστορημάτων πολιτικής συνομωσίας, Ρίτσαρντ Τόμας Κόντον (1915 – 1996) και είναι προσαρμοσμένο σε κινηματογραφικό σενάριο από τον βραβευμένο συγγραφέα Τζόρτζ Άξεροντ των κλασικών ταινιών «Πρόγευμα στο Τίφανις», «Επτά Χρόνια Φαγούρα» και «Το 4ο Πρωτόκολλο». 

Ο σεναριογράφος Άξεροντ το 2004 ανέλαβε και το σενάριο στο ριμέικ της ταινίας: «Ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας» (κάπως εύστοχος επιτέλους, ο τίτλος αυτή την φορά), σε σκηνοθεσία του Τζόναθαν Ντέμι και πρωταγωνιστές τον Ντένζελ Γουάσινγκτον, Λιβ Σράιμπερ και Μέριλ Στριπ, αφαιρώντας, βέβαια, από την υπόθεση το σοβιετικό στοιχείο της αρχικής έκδοσης του 1962, αντικαθιστώντας το με τον θεοσκότεινο, αμερικάνικο και ανίερο χώρο των παράνομων επιστημονικών κέντρων έρευνας, που κολασμένα πειραματίζονται με τα μυαλά των ανθρώπων.

Ο Ντένζελ Γουάσινγκτον και ο Λιβ Σράιμπερ στο ριμέικ του Τζόναθαν Ντέμι: «Ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας», 2004


Ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Τόμας Κόντον το 1959 γράφει το απίστευτο, σκοτεινό, πολιτικό θρίλερ «The Manchurian Candidate» και αρκετοί βιβλιοκριτικοί και γλωσσολόγοι έγραψαν, ότι αποσπάσματα της πλοκής του «Manchurian Candidate» είναι «κλεμμένα» από το σπουδαίο μυθιστόρημα ιστορικής περιόδου «Εγώ ο Κλαύδιος» του Άγγλου συγγραφέα Ρόμπερτ Γκρέιβς (1895 – 1985), κάτι που τελικά αιτιολογήθηκε ως χρήση βιβλιογραφίας και όχι ως λογοκλοπής. Ο συγγραφέας Κόντον είναι ο πρωτοπόρος που αναφέρει, στα τέλη της ηλεκτρισμένης δεκαετίας του πενήντα, πως κάτι απάνθρωπο συμβαίνει στα αθέατα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών και έχει να κάνει με την αλλαγή της προσωπικότητας και συνειδητότητας των ανθρώπων, μέσω ειδεχθών, επιστημονικών πειραμάτων και την χρήση, τοξικών φαρμάκων, σε ανθρώπους που θα αποκτήσουν κυβερνητικά αξιώματα και ενδεχομένως να τοποθετηθούν σε εξουσιαστικούς θώκους κρατών, ώστε να είναι ελεγχόμενοι από τους επικυρίαρχους της παγκόσμιας σκακιέρας.

Το στόρι της πρώτης ταινίας του 1962 είναι, ότι οι «κόκκινοι» Σοβιετικοί «πειράζουν» ανελέητα τα μυαλά ενός Αμερικανού ταγματάρχη και των ανδρών της διμοιρίας του, χρησιμοποιώντας φάρμακα και τεχνικές ελέγχου του νου, αλλά και των συναισθημάτων (mind control), καθώς ο λοχίας της διμοιρίας είναι γόνος πλούσιας, πολιτικής οικογένειας της Αμερικής, που προετοιμάζεται να στρωθεί στον θρόνο του αντιπροέδρου των Η.Π.Α., υπακούοντας τυφλά και πειθήνια τις εντολές των Σοβιετικών που ελέγχουν το μυαλό του, αφού όμως ο επικρατέστερος αντιπρόεδρος δολοφονηθεί από τον, επίσης, «πειραγμένο» νοητικά ταγματάρχη.

Η ταινία του Τζον Φρανκεχάιμερ το 1962 με πρωταγωνιστές τον Φρανκ Σινάτρα, τον Λόρενς Χάρβεϊ, την Τζάνετ Λι και την Άντζελα Λάνσμπουρι (Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου και υποψήφια για το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου), προκάλεσε έντονες πολιτικές αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, επικεντρωμένες στα κράτη χώρες επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, σε σημείο τέτοιο που η κυκλοφορία της ταινίας λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπως η Πολωνία, η Τσεχοσλοβακία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και ακόμη σε άλλες χώρες, όπως η Φινλανδία και η Σουηδία. Τελικά, η ταινία προβλήθηκε σε περισσότερες από αυτές τις χώρες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1993.

Το πολιτικό θρίλερ «The Manchurian Candidate» του Τζον Φρανκεχάιμερ προβάλλεται στις αίθουσες την 24η Οκτωβρίου 1962 και 13 μήνες μετά, στο Ντάλας του Τέξας δολοφονείται ο καθολικός πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζ Φ Κένεντι, δημοσιοποιώντας οι αρχές την «έρευνα» τους ως επίσημη εκδοχή, ότι ο πρόεδρος Κένεντι έπεσε από τα πυρά του «πράκτορα» της Σοβιετικής Ένωσης, του Αμερικανού Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ.

Ο Φρανκ Σινάτρα και ο Λόρενς Χάρβεϊ στην ταινία του Τζον Φρανκεχάιμερ με τον τίτλο: «Κάτω από έναν Άλλον Ήλιο» (The Manchurian Candidate - 1962)


Το θέμα της ταινίας του Τζον Φρανκεχάιμερ, κυριολεκτικώς, πιάνει στον ύπνο το κινηματογραφόφιλο κοινό, που μόλις έχει βγει από το μάτι της βελόνας του «κυνηγητού των μαγισσών» που είχε στήσει ο Αμερικανός, γερουσιαστής του ρεπουμπλικανικού κόμματος, ο καθολικός πολιτικός από την πολιτεία του Ουισκόνσιν Τζόζεφ Ρέιμοντ Μακάρθι (1908 – 1957) και η επιτροπή του με τις γενικές εκκαθαρίσεις των αριστερών στον καλλιτεχνικό χώρο. Το συντηρητικό, πολιτικό φρόνημα των Αμερικανών σιωπηρά επιβεβαιώνεται, ημι-λανθασμένα για μια ακόμα φορά, πως οι «κόκκινοι» είναι «τέρατα» με ουρές που κατασπαράζουν ανθρώπινες συνειδήσεις. Ουδείς από τους θεατές υποψιάστηκε ή προβληματίστηκες, πως σε αντίστοιχα πειράματα ελέγχου του νου και υποταγής επιδίδονται και οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες από την λήξη του δεύτερου μεγάλου πολέμου, κατόπιν της συγκομιδής και προστασίας αρκετών Γερμανών, παραφρόνων ιατρών-αξιωματικών των Ες Ες στους κόλπους της νικήτριας Αμερικής, οι οποίοι μάλιστα, οργάνωσαν επιμελώς την σημερινή C.I.A., στοχεύοντας κυρίως στον απόλυτο έλεγχο του νου και στην πλήρη υποταγή των ανθρώπων. 

Ο «γκουρού» της ελεύθερης έκφρασης, ο επαναστάτης φιλόσοφος των σίξτις και συγγραφέας Άλντους Χάξλεϊ (1894 – 1963), ο οποίος στην δεκαετία του '40 μυήθηκε στην ινδουιστική κοινότητα «Vedanta Society of Southern California», έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό για την ανάταση του πνεύματος σε άλλα επίπεδα και ποιότητες από τον ίδιο τον ιδρυτή της αμερικανικής Βεντάντα, τον διάσημο Ινδό μοναχό Σουάμι Πραμπχαβανάντα, σε μια ομιλία του το 1961, στην Ιατρική Σχολή της Καλιφόρνια ανέφερε το εξής συγκλονιστικό:

«Μέσα στην επόμενη γενιά θα βρεθεί μια φαρμακολογική μέθοδος η οποία θα κάνει τους ανθρώπους να αγαπούν την υποταγή και θα δημιουργεί δικτατορίες δίχως δάκρυα. Θα δημιουργηθεί ένα είδος ανώδυνου στρατοπέδου συγκέντρωσης για ολόκληρες κοινωνίες, έτσι ώστε οι άνθρωποι, ενώ θα χάσουν τις ελευθερίες τους, μάλλον θα το απολαμβάνουν, επειδή η προσοχή τους θα αποσπάται από οποιαδήποτε επιθυμία επανάστασης μέσω της προπαγάνδας, της πλύσης εγκεφάλου ή της χρήσης φαρμακευτικών μεθόδων. Αυτή φαίνεται θα είναι η τελευταία επανάσταση.»

Η συνέχεια του αφιερώματος στο δεύτερο και τελευταίο μέρος.

«Ο Λύκος και το Γεράκι: Μια ταινία, ένα μυητικό πα...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares